Nieuwe Muziek Archieven - Page 591 of 1021

Mozes And The Firstborn – Hello

Hello, de nieuwe single van Mozes is weer een nummer om over naar huis te schrijven, een edele rocksong met elementen van vier decennia gitaarmuziek. Afhankelijk van je instapmoment en referentiekader herken je sixties beat, seventies punk, eighties collegerock en nineties grunge.

Niet dat de Eindhovenaren een Leo Blokhuisje uithalen, hun muziek heeft niks belerends, maar is het werk van vier talentvolle muziekfreaks, die kennis combineren met goede smaak. Ook is te horen dat de band al een tijd bij elkaar is. Waar in het begin het enthousiasme het nog wel eens won van de instrumentbeheersing is de boel nu in ballans met zelfvertrouwen als toegevoegde waarde. Dat is de reden dat de naam Mozes And The Firstborn tot ver buiten onze landsgrenzen leeft. Als je de bandnaam googelt zie je dat het kwartet bekend is van Tokyo tot Berlijn en van London tot L.A.

Mozes And The Firstborn lijkt het idee om albums uit te brengen te hebben losgelaten. Hello is de derde single die de band dit jaar heeft uitgebracht zonder zicht op een langspeler. Wel is het nummer net als Sad Supermarket Song en Baldy uit op cassette. Waarom met name zanger Melle Dielesen iets heeft met deze niet echt gangbare geluidsdrager is niet duidelijk, maar kan te maken hebben met het feit dat de muziekcassette een uitvinding is van Philips, dat net als Mozes and the Firstborn uit Eindhoven komt.

#311 – Festival van de Week: Metropolis

Vraagje, wat hebben The Smashing Pumpkins, The Black Keys en Interpol gemeen? Het antwoord zal je misschien verbazen, maar deze bands hebben alle drie min of meer hun podiumdebuut gemaakt op Metropolis in Rotterdam. Er zijn meer festivals in Nederland die zich ten doel stellen vers en aanstormend talent te programmeren, maar er zijn er maar weinig met zo’n klinkende staat van dienst als het gratis toegankelijke indie-evenement, dat elke zomer plaatsvindt in het Zuiderpark in Rotterdam.

De lijst Grote Namen is nog veel langer dan bovenstaande drie, maar laten we ons net als Metropolis op de toekomst richten. Metropolis 2018 heeft -traditiegetrouw dus- weer een aantal hete ijzers in het vuur. Uit binnen en buitenland en van divers pluimage. We kunnen niet alles en iedereen noemen, maar een paar tips willen we wel geven.

Zorg dat je er bij bent als Lewsberg optreedt. De band speelt een thuiswedstrijd, want komt uit de havenstad, maar kan rekenen op gewillige oren tot ver buiten onze landsgrenzen dankzij hun hypnotiserende grote stadsrock naar model van The Velvet Underground. Ook zeer de moeite waard is Tamino, een Vlaams-Egyptische bard die luidruchtige festivaltenten stil krijgt met zijn betoverende woestijnfolk. Gegarandeerd feest wordt het bij Bad Sounds, een reggaeband met een rock tic of andersom, die opvallend sterke songs brengt met typische Britse branie. En dan zijn er nog de Duitse diva Alice Merton, die inmiddels wel meer pijlen op haar boog heeft dan hitsingle No Roots, het Australische Confidence Man dat net zo gek is als goed en Kraantje Pappie die de boel op stelten komt zetten.

Als we een poging wagen te voorspellen wie er van Metropolis lichting 2018 kans maakt ooit op het erepodium te komen, gokken we op Luka, een zeer innemende singer-songwriter van eigen bodem, Petit Biscuit een beatmaster van Franse origine en het Hollandse Feng Suave, dat koele beats koppelt aan hete songs.

Kortom er valt weer veel te halen en veel te beleven op Metropolis, dat dit jaar op 8 juli is. In het Zuiderpark dus, in Rotterdam.

Voor antwoord op al uw vragen verwijzen we je graag naar www.metropolis.nl. Als je weten hoe een en ander klinkt, raden we je aan om zaterdag (30/6) vanaf 19.00 te luisteren naar www.pinguinradio.com voor een muzikale special over het Metropolis festival.

Dead Sara – Unamerican

Dead Sara is een ruig rockend trio uit L.A. bestaande uit zanger-bassiste Emily Armstong, gitariste Siouxie Medley en drummer Sean Friday.

Emily en Siouxie spelen al vanaf high school samen, sinds 2002 reizen ze rond als Dead Sara. Sean is er in 2009 bij gekomen. De naam Dead Sara is een ‘soort van’ eerbetoon aan Stevie Nicks, die beide meiden hoog hebben zitten. (Sara is een liedje van Nicks/Fleetwood Mac). Het grootste succes van Dead Sara tot nu toe is een cover van Heart Shaped Box. Niet onterecht, want het is een zeer geslaagde versie, maar wel jammer, want Dead Sara kan wel wat meer dan Nirvana naspelen. Dat bewijst de band met nieuwe single Unamerican, een punky hardrocksong waarin Emily haar ongezouten mening geeft over de Amerikaanse president.

Unamerican is afkomstig van een nieuwe EP van Dead Sara, Temporary Things Taking Up Space. Na twee albums die in eigen beheer zijn uitgebracht staat Dead Sara nu onder contract bij een groot internationaal label. Dat betekent meer opnamebudget – de EP klinkt stukken beter dan de albums- en betere promotie. Dat laatste zie je af aan de clip die bij Unamerican is gemaakt en die net als de song zeer de moeite waard is

Tash Sultana – Salvation

De nieuwe single van Tash Sultana zal voor sommigen even wennen zijn. Salvation is haar meest gestroomlijnde productie tot nu toe. Maar zodra ze begint te zingen zijn we weer op vertrouwd terrein en haar gitaar die in eerste instantie naar het tweede plan lijkt te zijn geschoven speelt in het slot van Salvation alsnog een glansrol.

Tash Sultana heeft zo’n eigen, direct herkenbare stijl van zingen en gitaarspelen dat je bijna zou vergeten, dat ze nog maar net komt kijken. Haar debuutsingle Jungle is nog maar twee jaar oud. De meeste artiesten doen er eeuwen over om een eigen stijl te ontwikkelen, maar Tash lijkt uit de wieg te zijn gerold met haar sound al helemaal in tact. Maar niet heus natuurlijk. In werkelijkheid heeft ze jaren in alle obscuriteit aan haar stijl geschaafd. Dat deed ze op straathoeken en in winkelcentra van Melbourne, waar ze zichzelf als straatmuzikant zowel de kneepjes van het musiceren als van het performen leerde. Kunst zonder oefenen bestaat niet. Wat ook een rol heeft gespeeld is Tash uit een muzikaal nest komt, zoveel talent komt je niet aanwaaien.

Het was haar opa die Tash haar eerste gitaar gaf, ze was toen 3. Nu is ze 23 en beheerst ze zo’n 20 instrumenten. Als we even de psycholoog mogen uithangen. Tash heeft aan de drugs gezeten en een psychose gehad toen ze 17 was. Muziek heeft haar geholpen om uit het dal te klimmen, dat verklaart wellicht de diepgang en de urgentie van haar songs.

Opvallend is dat Tash Sultana meteen is herkend als bijzonder talent. Ze heeft succes vanaf haar debuutsingle. Eerst brak ze door in thuisland Australië, daarna hier in Nederland. Inmiddels is Tash een fenomeen van wereldformaat. Salvation is de voorbode van de eerste officiële langspeler van Tash Sultana, Flow State die op 31 augustus moet uitkomen.

LIVEDATA 15+16/09 AFAS Live, Amsterdam

Alan Niven – manager Guns N’ Roses van 1986 tot 1991

Met de fantastische heruitgave – 29 juni 2018 – van Appetite For Destruction van Guns N’ Roses herleeft voor even de melancholie dat er reikhalzend naar een release werd uitgekeken. We schrijven 1987: de cd leek zijn oneindige intrede te doen en het vinyl was ten dode opgeschreven. Het internet was vooralsnog iets van de toekomst en alleen in zijn meest rudimentaire vorm aanwezig.

Tekst Mania | Menno Valk

Tsja. In retrospectief was Appetite For Destruction de opmaat voor de megastatus die Guns N’ Roses in een effectieve periode van zes jaar zou behalen. De hamvraag waarom Guns N’ Roses de grootste rockband aller tijden werd en een miljoen andere bands niet, is interessant. Rebellerende rockbands met geweldige muziek, trendsettende gitaristen en getalenteerde, excentrieke zangers met een kort lontje en gedragsproblemen, waren er al vanaf de jaren zestig, dus nogmaals: Waarom Rose en zijn gevolg?

De band had in zijn eigen tijdvak voldoende concurrentie van Motley Crue, Poison, W.A.S.P., Ratt, Judas Priest en Iron Maiden, maar uiteindelijk werd Guns N’ Roses de meest bekende en tot de verbeelding sprekende. Hun t-shirts hangen om de schouders van jongens en meisjes die veelal geen idee hebben van de essentie van de naam. Guns N’ Roses is een merk.

Ik heb lang gezocht naar het antwoord en het uiteindelijk gevonden in het jaar 1984, toen de bands Hollywood Rose (met Axl Rose) en Black Sheep (met Saul Hudson (Slash)) gezamenlijk in het voorprogramma speelden van de christelijke heavy metal band Stryper. Na de show maakten Rose en Slash kennis met elkaar en werden vrienden. De rest is geschiedenis. De carrière Roses is dus bovennatuurlijk geregisseerd. Wie had dat kunnen denken?

Alan Niven – Manager Guns N’ Roses van 1986 tot 1991

Tekst Mania | Godfried Nevels

Wat zijn jouw favoriete tracks van Appetite For Destruction?
“Ik ben dol op Paradise maar als ik één nummer zou moeten kiezen dan zou het Jungle zijn, omdat het liet zien dat Axl in staat was om op sociologisch en politiek niveau te schrijven. Ook Slash heeft een vrij uitgekiende bijdrage aan Jungle geleverd. Jungle was een van de resttracks op de demo die [A&R-scout Tom] Zutaut mij gaf, maar toch was het duidelijk een steen die goed geslepen moest worden, een ruwe diamant.”

Waarom werd Mike Clink gekozen als producer van Appetite For Destruction?
“De keuze viel op Mike omdat hij het geduld had om met Axl te werken en omdat hij een briljante gitaartechnicus en producer was. Dat bleek wel uit zijn werk met Michael Schenker. Ook had hij de juiste persoonlijkheid, hij was geen ego die in een controleconflict met Axl terecht zou komen.”

Ik heb begrepen dat je tijdens de opname van het album een aantal opmerkingen had over Welcome to the Jungle en Rocket Queen?
“Ik had een suggestie met betrekking tot het arrangement van Jungle die goed was en werd opgevolgd. Wat Rocket Queen betreft, vroeg ik Axl of hij zeker wist dat hij er geen twee afzonderlijke nummers van wilde maken. En dat wist hij.”

Wat waren je verwachtingen na de release van Appetite For Destruction?
“Ik had geen verwachtingen, alleen verplichtingen. Toen we 200.000 stuks hadden verkocht wilde Geffen ermee stoppen. Tijdens een lunch met [Geffen-directeur Eddie] Rosenblatt vertelde ik hem nadrukkelijk dat dit een voorbarige zet was. We hebben in zes maanden bijna 250.000 stuks verkocht zonder airplay en steun van MTV. Wat denk je dat er zou kunnen gebeuren als we van beide een beetje krijgen? In plaats van op het aanbod in te gaan om tijdens de kerstvakantie in de Santa Monica Civic Auditorium op te treden, heb ik het aanbod geaccepteerd om vier avonden in een klein theater in Pasadena te spelen. Vier avonden lijkt meer op een evenement. Zo werd dat ook gezien en het hielp om Rosenblatt in het spel te houden. Op dat moment dacht ik dat we een goede kans op goud hadden, en misschien, misschien…”

Waarom heeft MTV in het begin geen aandacht aan Guns N’ Roses besteed?
“Amerikaanse rock ‘n’ roll van de straat was niet hun stijl. Ze hielden meer van muziek uit de clubs van Manhattan, waar ze gevestigd waren. De directie daar had niet zoveel op met de rockbands van die tijd.”

Hoe kijk je terug op de periode in je leven dat je met Guns N’ Roses hebt samengewerkt?
“Hoeveel mensen krijgen de kans om zo’n ervaring mee te maken? Op dat moment gaf het veel stress en was het veeleisend, maar als onderdeel van mijn leven was het een geweldig voorrecht. Ik zal niet doodgaan met de vraag hoe het geweest zou zijn om dit soort dingen mee te maken. Ik weet het. Ik heb het meegemaakt. Het heeft mijn begrip van het leven diepgaand bepaald. Ik weet bijvoorbeeld dat succes een verzinsel van een jaloerse geest is. Ik weet dat de berg een mythe is. Ik weet dat ik verstandig genoeg ben om geen schoenen te dragen en om met de grond verbonden te zijn. Ik weet dat het nummer, het stuk en het boek het allerbelangrijkst zijn. Dat die doorleven, in hun onsterfelijkheid, in hun vermogen om te informeren, om vervreemding te trotseren, om humane liefde te laten zien. Zolang ze maar de eerlijke test van de tijd kunnen doorstaan. De rest is niet meer dan statisch en geluid. Ego. En hebzucht.”

LIVEDATUM 04/07 Goffertpark, Nijmegen

Miles Kane – Cry On My Guitar

Terwijl Arctic Monkeys is opgeschoven richting weelderige jet set rock waarmee Alex Turner en Miles Kane furore maken als The Last Shadow Puppets betreedt Kane solo het gebied dat Artcic Monkeys net heeft verlaten, dat van de krokante indierock.

Zijn nieuwe single, Cry On My Guitar is een gitaar overgoten rocksong in een stijl die de geschiedenisboeken is ingegaan als glamrock. Kane zingt zelfs over een Ballroom Blitz. Volgens de credits schreef Kane het nummer samen met Jamie T, maar als er Marc ‘T Rex’ Bolan had gestaan hadden we het ook geloofd. Of Bowie, of The Sweet dus. Benieuwd of Kane in de clip met eyeliner, schoenen met plateauzolen en een nauwsluitend glitterpak zal verschijnen. Cry On My Guitar is single drie van soloalbum drie, dat rond tien augustus gaat uitkomen onder de titel Coup De Grace.

LIVEDATUM: 1/10 Melkweg, Amsterdam.

Mitski – Nobody

Mitski is haar voornaam, haar volledige naam luidt Mitski Miyawaki. Ze werd 27 jaar geleden geboren in Japan, waar haar vader – een Amerikaan- was gestationeerd. Ze studeerde compositie aan een conservatorium in New York, een stad die ze nu haar thuis noemt. Na twee in eigen beheer uitgebracht albums verscheen haar derde langspeler op een ‘echt’ label. Bury Me At Makeout Creek (2014) werd uitzonderlijk goed ontvangen.

Toen Mitski’s vierde album uitkwam, Puberty 2 was er dan ook sprake van iets als een gespreid bed. Het nummer dat de deuren definitief opende was Your Best American Girl, een solide indie hit, die ook ter ore kwam van Lorde en Iggy Pop. Zij namen haar mee op sleeptouw als supportact, wat haar actieradius rigoureus vergrootte. Album vijf, Be The Cowboy staat voor release op 17 augustus. Nobody is de tweede vooruit gestuurde single om de aandacht te vestigen op dat heugelijke feit.

LIVEDATUM 02/10 Tolhuistuin, Amsterdam

Parquet Courts – Total Football

De Parquet Courts singles volgen elkaar in punk tempo op. Te snel om bij te houden eigenlijk, maar deze kunnen we niet laten liggen. Met het wereldkampioenschap in volle gang is de timing natuurlijk perfect voor een liedje dat Total Football heet. En er speelt natuurlijk iets van nationale trots. Totaal voetbaal is tenslotte een Nederlandse uitvinding. Even voor wie niet zo goed is ingevoerd. Totaal voetbal is een systeem waarbij elke speler in principe op elke plek op het veld kan staan. Verdediger wordt aanvaller etc. Zelfs de keeper mag uit zijn doel koen als hij op een andere manier van nut kan zijn. Het is wat gecompliceerder dan dit, maar goed. Totaal voetbal is begin jaren 70 geïntroduceerd door bondscoach Rinus Michels met hulp van Johan Cruyff en heeft Nederland drie Europacups opgeleverd.

Jammer alleen dat Total Football niet echt over voetbal gaat. De nieuwe Parquet Courts single is een filosofisch betoog over collectivisme versus individualisme, echt. Totaal voetbal wordt opgevoerd als metafoor, als voorbeeld van een systeem waarin rolverwisseling een positief effect heeft op zowel het collectief als het individu. Het een hoeft het ander dus niet in de weg te staan, maar kan elkaar versterken. Parquet Courts refereert o.a. aan The Beatles als voorbeeld van vier talentvolle individuen, die in groepsverband tot nog betere prestaties zijn gekomen. Eerlijk gezegd zou je een onderwerp als dit eerder van Pink Floyd of zelfs van Green Day verwachten dan van een pretpunkband als Parquet Courts, maar het feit ligt er.

Hoe intellectueel de tekst ook moge zijn, de muziek is behoorlijk basic en past dan weer wel bij de vaak primitieve emoties die door een voetbalstadion gieren. Een en ander werpt wel de vraag op hoe een band uit een land waar voetbal een meisjesport is zo goed op de hoogte is van de ins en outs van onze nationale sport. Kan iemand ze het vragen als ze binnenkort hier zijn?

LIVEDATA: 6/9 Vera, Groningen. 16/7 Valkhof Festival, Nijmegen. 14/11 Paradiso, Amsterdam

EELS – Rusty Pipes

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag alweer een nieuwe single van Eels. Rusty Pipes is, als we de tel goed hebben bijgehouden, de vierde single van het nieuwe album The Deconstruction. Onlangs maakte Eels indruk in TivoliVredenburg en Paradiso.

LIVEDATUM 08/07 Rock Werchter, Werchter (BE)

Melody’s Echo Chamber – Cross My Heart

Cross My Heart van Melody’s Echo Chamber is misschien wel het vreemdste nummer dat ooit op onze playlist is verschenen. We hadden natuurlijk de single-edit kunnen kiezen, maar dan gaat er teveel verloren.

De albumversie van Cross My Heart is een bijan zeven minuten durende mini-popopera, een psychedelische medley, die de luisteraar van de ene verbazing in de ander doet vallen. In aard en uitvoering is Cross My Heart zo 60′ s als minimode en vrije liefde, maar het nummer is veel meer dan een nostalgische (lsd) trip terug in de tijd. Je hoort dwarsfluit solo’s, Afro-ritmes, scheurgitaren, strijkkwartetten, dansbeats, soul en close harmony koortjes en nog veel meer, dit alles aaneengeregen door de zwoele stem van Miss Melody Prochet, die afwisselend in het Engels zingt en in haar moerstaal Frans.

Al zijn de Amerikaanse invloeden niet van de lucht, Cross My Heart en het bij behorende nieuwe, tweede album van Melody’s Echo Chamber is in essentie Europees, een samenwerking tussen Fransen en Zweden. Parisienne Melody Prochet is een muzikale nazaat van Serge Gainsbourg en een geestverwant van Daft Punk en Air, terwijl haar producers uit het land van Abba en Lykke Li komen. Cross My Heart is het openingsnummer van het nieuwe Melody album, daarna begint de muzikale reis pas echt. Albumtitel Bon Voyage is dan ook zeer goed gekozen.