In de kwart eeuw van hun bestaan heeft het New Yorkse art-rock trio Blonde Redheadeen lange weg afgelegd. De eerste releases van de in Japan geboren zangeres Kazu Makino en de van oorsprong Italiaanse tweeling Armedeo en Simone Pace laten een noisy, experimentele band horen, opererend in de New Yorkse post punk/no wave traditie.
In de loop der jaren is Blonde Redhead steeds toegankelijker geworden, maar niet minder experimenteel. Even leek het erop dat de band door het leven zou gaan als ‘artist’s artists’, geliefd bij de collega’s, maar geschuwd door het publiek. In 2000 echter lukte het de band om bovengronds te komen. Dat gebeurde met hun vijfde album Melody Of Certain Damaged Goods.
Sindsdien is Blonde Redhead één van de grote namen in het dreampop/shoegaze genre. Op het doorbraakalbum sijpelden invloeden door uit de klassieke muziek (de ‘hit’ van het album Damaged Goods Coda is gebaseerd op een nocturne van Chopin). Die invloed verdween op latere albums onder een laag van elektronica, maar dook vorig jaar weer op op een van de songs op de 3 O’Clock EP, Where Your Mind Wants To Go.
Dat nummer is nu opnieuw uitgebracht voorzien van een strijkersarrangement van Ludovico Einaudi. Voor wie de laatste jaren onder een steen heeft geleefd. Einaudi was de eerste en is om die reden verantwoordelijk voor de huidige hausse van impressionistische pianisten. Zijn solo pianostukken zijn immens populair en hij kent vele volgelingen. een van zijn discipelen, Joop Beving stond zelfs op Down The Rabbit Hole. Op zondagochtend uiteraard.
Einaudi‘s arrangement voor Where Your Mind Wants To Go is sfeervol en smaakvol en stilistisch verwant aan de minimal music van Philip Glass. Blonde Redhead heeft nu zo’n tien albums uit plus wat EP’s. Wat ontbreek is een mooi verzamelalbum. De Ludovico Einaudi versie van Where Your Mind Wants To Go zou daarop één van de pronkstukken zijn.
Triggerfinger wordt in 1998 opgericht en deze beste rock band van België bestaat nog steeds uit: Ruben Block (zang, gitaar), Paul van Bruystegem (basgitaar) en Mario Goossens (drums). Vorig jaar verscheen hun vijfde studioalbum getiteld Colossus en dat album klinkt als vanouds met veel afwisseling tussen de nummers. Ondertussen is het festivalseizoen weer begonnen en staat Triggerfinger ook weer op de line up voor Pinkpop. Voor hun optreden in de tent heb ik een gesprek met deze drie vriendelijke Vlaamse gasten.
Tekst Martien Koolen
Dit jaar bestaat Triggerfinger 20 jaar, proficiat, komt er nog een feestje of misschien een speciale plaat? Ruben: “Je moet eerst verjaren en dan pas kun je een feest geven, ha ha, volgend jaar dus; alleen weten we nog niet wat we gaan doen om het te vieren.”
Twintig jaar is best lang, noem eens een paar hoogtepunten uit jullie carrière tot nu toe. Ruben: “Alles is eigenlijk gewoon een hoogtepunt, zo lang je, je eigen ding kunt doen; muziek kan en mag maken op de manier die je zelf wil en kan maken, bedenken en opnemen, dat is toch een hoogtepunt. De kans hebben om jezelf te creëren en iets te creëren, dat is nog steeds heel fijn!”
Het voelt dus niet als een baan? Mario: “nee, nee, nee, het is bizar dat je zoiets een baan kunt noemen, dus nee!”
En dieptepunten in jullie carrière? Paul: “Net zoals het leven, er bestaat geen leven zonder hoogte en dieptepunten en die hoogte en dieptepunten zijn heel snel met de mantel der liefde bedekt, ha ha; alles wat je maar kunt bedenken is ook in die 20 jaar gebeurt!”
Dit is na 2005, 2010 en 2013 jullie vierde keer op Pinkpop? Weten jullie nog iets van die andere edities? Mario: “De eerste keer was inderdaad in 2005, o.a. samen met Golden Earring, als ik mij dat goed herinner…het was volgens mij qua bezoekersaantallen ook een van de mindere edities van Pinkpop, toch?”
Ja, slechts 20,000 bezoekers, helaas… Ruben: “Kijk, daar hebben dan een echt dieptepunt in onze carrière, ha ha ha…”
Hebben jullie trouwens een speciale festival set list? Ruben: “Wel een beetje, eigenlijk, want je speelt niet zo lang op een festival, dus dan moet je wel iets aanpassen. We bepalen eigenlijk alle drie samen de set list; we proberen bepaalde dingen en na zoveel optredens denk je dan: dat kan nog beter, dus dan veranderen we ook iets, in overleg natuurlijk!”
Paul: “Het wordt wel bij elke plaat moeilijker, toch? Mario is daar goed in, de nummers zijn gelinieerd naar tempo, je moet een mooie flow in je set list proberen te krijgen. Dat is best wel een uitdaging om dat goed te doen.”
Mario: “Ik kijk/luister meestal gewoon naar de tempo’s van de nummers en dan hop, hop; de beste song als laatste, dat is sowieso belangrijk, ha ha….”
Triggerfinger
Hebben jullie zogenaamde ‘verplichte’ nummers? Ruben: “Ja, je hebt altijd wel favoriete songs waarvan je voelt/weet dat je die moet spelen, want die doen het goed bij het publiek. Bij de Stones verwachten de mensen ook dat ze Satisfaction spelen; dus, allee, bij ons ook, he; maar het blijft moeilijk. Hoe meer platen dat je maakt hoe moeilijker het wordt om daar eer aan te doen. En als je dan maar een uur mag spelen – of zoals gisteren in London maar een half uur – dan is dat vaak te kort en problematisch. Sommige dingen in de show houden lang stand, zoals de drumsolo van Mario, maar niet alle nummers moeten eeuwig gespeeld worden. Een concert is meer dan een aaneenschakeling van hits, want wij hebben niet zo veel hits, ha ha….. Het concept is veel belangrijker, muziek spelen is niet per se van confettikanon naar confettikanon moment gaan of zo. Dat is ook leuk hoor, de Flaming Lips bijvoorbeeld hebben een orgastisch begin van hun concert, maar ja, er is meer in het leven dan hits; gelukkig, ha ha….”
Zijn hits voor jullie dan niet belangrijk? Ruben: “Nee, helemaal niet. Muziek is belangrijk; neem bijvoorbeeld ons nummer My Baby’s Got A Gun, dat is eigenlijk gewoon een anti-hit. Daar kun je niets mee op de radio, niemand gaat dat nummer omarmen. Natuurlijk hebben we er niets op tegen om dat nummer op de radio te horen, maar dat is een ander verhaal! Live heeft My Baby’s Got A Gun wel gewoon een fantastisch leven en veel impact; mensen vinden het heel fijn om dat nummer te horen.”
Zijn er misschien nog nummers die jullie nog nooit live gespeeld hebben? Mario: “Zeker, ja, er is dan nog geen tijd en plaats voor geweest. Je wilt mensen een gevarieerde set aanbieden en we kunnen het niet maken om bijvoorbeeld heel veel songs van het nieuwe album te spelen. Er moet een goede balans zijn tussen liedjes uit onze beginperiode en het heden.”
Colossal is alweer een jaar oud, zijn er al nieuwe songs en/of ideeën? Ruben: “We zijn eigenlijk altijd wel een beetje aan nieuwe songs aan het werken en tijdens het toeren krijgen we ook wel vaker song ideeën. Maar als je een nieuwe plaat gaat maken, dan moet je daar ook echt de tijd voor nemen om die plaat zo goed mogelijk te maken.”
De reacties op Colossal waren positief? Paul: “Iedereen wordt ouder en het verwachtingspatroon van sommige mensen is misschien te hoog. Sommige fans zijn misschien teleurgesteld in ‘Colossal’, want die zijn blijven houden van de plaat ervoor; ze zijn niet mee geëvolueerd.”
Ruben: “Mensen zeggen altijd: “maar jullie vorige plaat was beter…”.
Paul: “Pas als je een heel oeuvre hebt, zoals Led Zeppelin bijvoorbeeld, dan pas kun je ook favoriete albums benoemen; zover zijn wij dus nog lang niet, ha ha…”.
Wat is de grootste uitdaging voor Triggerfinger? Ruben: “Platen maken; de beste plaat uit onze carrière maken; dat zal de geschiedenis dan moeten uitwijzen! Neem nou Lust For Life van Iggy Pop, toen dat album in 1977 uitkwam, vonden de media het maar niks en nu is het een rock klassieker, een cool album. Je drijfveer moet zijn: je zelf verrijken en mooie muziek maken, wat dat dan ook moge zijn.”
Hoe belangrijk zijn teksten voor jullie? Ruben: “Euh, poeff, dat is moeilijk. Heel belangrijk en ook niet; uiteindelijk werken heel normale dingen soms wel en andere niet; het is een dubbeltje op zijn kant en het is vaak een hele dunne lijn. Hoe langer we bezig zijn als band, hoe belangrijker de teksten worden, ook al is dat alleen maar voor mijzelf. Uiteindelijk weet je nooit zeker of je tekst wel of geen lading heeft, maar het is belangrijk om een bepaald gevoel over te brengen via je teksten, dat is evident!”
Hebben jullie nog ambities? Ruben: “Zeker en vast, dit blijven doen. Over de jaren is er niet veel veranderd in onze ambitie; we doen wat we graag doen en niet iedereen krijgt die kans. We zullen nooit een band worden die een plaat maakt alleen om nog een plaat te maken; dan kunnen we beter ophouden; het komt, of niet, ha ha…..”
Was de nieuwe platenmaatschappij Mascot een bewuste keuze? Mario: “Eigenlijk wel, we waren op zoek naar een platenmaatschappij die meer internationaal georiënteerd is en een goede structuur heeft en dat was Mascot. Bovendien heeft Mascot een goed internationaal netwerk, maar of het ook echt een goede keuze is, dat moet nog blijken.”
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single Sylvia Says van de Franse zangeres en actrice Charlotte Gainsbourg. De track is afkomstig van haar nieuwste album Rest waarmee ze ook al indruk maakte in Paradiso. Lees hier onze recensie van het boeiende album.
Dilly Dally is een band uit Toronto, die we al enige tijd in het vizier hebben. De band maakt punky powerpop, die een extra kick krijgt door de lekker snauwerig leadzang van de bazin van de band, Katie Monks. I Feel Free is de opmaat naar een nieuw Dilly Dally album. Het nummer begint voorzichtig maar eindigt heerlijk onstuimig met een lang uithalende Katie, die net als de gitarist neigt naar hysterie, maar de boel nog net in de hand weet te houden. Het effect is -de titel indachtig- verlossend.
Het album waarvoor I Feel Free de aandacht vraagt heet Heaven en zal in september verschijnen. Het wordt de opvolger van het alweer drie jaar oude de debuutalbum, Sore, waarvan we het nummer Desire hebben gedraaid. Producer van Heaven is Rob Schnapf, die ook een vinger in de pap heeft gehad bij Beck, Elliott Smith en Fidlar. Voorwaar geen kleintje dus, daarom en op basis van I Feel Free dichten we Dilly Dally een hoopvolle toekomst toe.
Welcome to The Village vindt op 19, 20, 21 en 22 juli 2018 plaats in recreatiegebied de Groene Ster, vlakbij Leeuwarden. De headliners van de zesde editie zijn Mark Lanegan Band, Warhaus, Motorpsycho en Joan As Police Woman. Naast (podium)kunst is er ook dit jaar ruim aandacht voor innovatie in het innovatielab DORP, wordt er met 18 maatschappelijke partners aan het handgemaakte festival gewerkt en is lekker én logisch eten prioriteit. Welcome to The Village wordt onder andere mogelijk gemaakt door Leeuwarden-Fryslân 2018, Grolsch, Fonds Podiumkunsten, Prins Bernhard Cultuurfonds, Provincie Fryslân, Het Nieuwe Stads Weeshuis, Gemeente Leeuwarden.
PLAYLIST WELCOME TO THE VILLAGE RADIO #1 – WOENSDAG 4 JULI:
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single 4th of July met bizarre video van de Amerikaanse rockband The Parlor Mob. Goeie timing op Independence Day!
Khruangbin is bezig met een mondiale zegetocht lang clubs festivals en radio & tv studio’s. Op internet zijn de avonturen van het Texaanse trio van nabij te volgen. De sound waarmee Khruangbin vrienden maakt is retro en nuevo tegelijk, aards en dromerig, rootsy en exotisch.
Zelden is er een band geweest waarvan de looks zo goed bij de muziek passen als Khruangbin. The Ramones misschien en Bowie ten tijde van Ziggy, maar momenteel komt er visueel geen band in de buurt van Laura, Mark en Donald, die nog het meest lijken op een Thais-Mexicaanse girl group uit de jaren zestig van de volgende eeuw. En zo klinken ze ook.
Khuangin maakt niet echt radiomuziek. De band bouwt live en op plaat aan een grotendeels instrumentaal droomlandschap, dat in alle rust dient te worden betreden. Slechts en handvol liedjes van Khraungbin komt tot bloei binnen de tijdsgrenzen van een conventionele popsong, White Gloves is er zo een net als Maria Tambien. Ook Lady & Man, net als Maria een nummer van het meest recente album van het tovertrio, Con Todo El Mundo. Met iedereen betekent dat. Hippies zijn het ook nog.
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single Psychotic Kids met bizarre video van de Engelse ritalinrocker YUNGBLUD.
Geboekt worden op de grotere zomerfestivals terwijl je pas één nummer hebt uitgebracht, dat is zeldzaam. Het overkwam Yungblud afgelopen zomer, het project van de 19-jarige Dominic Harrison. Op o.a. Lowlands en Metropolis liet hij zien dat ook het nog niet uitgebrachte materiaal louter hits zijn zoals Arctic Monkeys ze ook maakten in hun beginjaren.
LIVEDATA 17/08 Pukkelpop, Kiewit (BE) 08/09 Appelpop, Tiel
Ben Howard debuteerde in 2011 met Every Kingdom, min of meer de juiste plaat op het juiste moment. Folk met Britse roots onderging een renaissance in het begin van dit decennium. Niet alleen Howard, maar Mumford, Sharp en Noah vierden triomfen. Folk is een traditioneel genre dus had het voor de hand gelegen dat Howard het ingeslagen pad was blijven volgen. Net als de collega’s. Die zagen echter hun populariteit weer even snel wegebben als hij was opgekomen.
Of dat de reden was dat BenHoward het over een ander boeg heeft gegooid, is niet duidelijk. Feit is dat hij zijn immens populaire debuutalbum opvolgde met I Forget Where We Were, een plaat die totaal anders was in sound en sfeer. De gitaren waren ineens versterkt en het accent van de songs was grotendeels verschoven van structuur naar ambiance. Desondanks of misschien wel dankzij de transformatie werd ook dat album een gigantisch succes.
Nu zijn nieuwe album uit is, Noonday Dream kunnen we vaststellen dat Ben Howard wederom een nieuwe weg is ingeslagen. Dit keer heeft de elektronica de overhand en is Howard‘s rol meer die van reisleider dan verteller geworden. Hij neemt je mee langs muzikale landschappen, die niet mijlenver verwijderd zijn van die van Pink Floyd of Radiohead. Noonday Dream telt negen lange songs, die je eigenlijk in één luisterbeurt moet ondergaan. Het album als integrale luisterervaring. Het bestaat nog/weer.
Toch kunnen we het niet laten om er een nummer uit te plukken waarvan we denken dat het ook in isolatie zijn kracht behoudt en tevens een goede introductie is tot het bijbehorende album. Zoals sfeerballad Nice Libras At Dusk. De track begint redelijk conventioneel met een akoestische gitaar, maar zodra Howard begint te zingen hoor je dat we niet rechtstreeks van A naar B zullen gaan, maar dat we tussen intro en outro een aantal boeiende zijpaden zullen bewandelen. Of Ben Howard met zijn nieuwe album weer een miljoenen publiek zal aanspreken, zal de tijd wijzen. Dat hij zich daar niet om lijkt te bekommeren is een groot pluspunt want gaat in tegen de tijdsgeest.
Smashing Pumpkins is terug van weggeweest. Hoe lang je de band hebt moeten missen hangt af van je bewondering voor Billy Corgan. Als je diehard fan van de man bent, heb je nog geen jaar hoeven te wachten, want eind vorig jaar bracht Billy nog een soloalbum uit. Als het je gaat om Smashing Pumpkins dan valt de wachttijd ook nog wel mee. Het meest recente album van de band stamt uit 2014.
Maar als je hebt zitten smachten naar een comeback van de oorspronkelijke band dan heb je 18 jaar in de wacht gezeten. En dan nog hangt je blijdschap af van hoe hoog je D’Arcy hebt zitten. Zij schittert namelijk door afwezigheid bij de reünie. Waarom? Dat weten waarschijnlijk alleen zij en Billy.
Het goede nieuws is toch dat drie kwart van de oorspronkelijke bands weer bij elkaar is. Bij de aanstaande tournee schijnt D’Arcy’s plaats te worden ingenomen door Jack Bates, de zoon van Joy Division/New Order bassist Peter Hook.
Billy Corgan heeft dus eindelijk zowel James Iha als Jimmy Chamberlain zover gekregen om de strijdbijl te begraven en opnieuw met hem in zee te gaan. De reünie stond nog enige tijd op losse schroeven, want Corgan had als voorwaarde gesteld dat de kaartverkoop van de Amerikaanse tournee, die volgende maand moet beginnen goed moest zijn. Storm loopt het nog niet, maar de kaartverkoop is bemoedigend. Er is nu zelfs sprake van een tour door Europa.
Ook is Smashing Pumpkins 3.0 (of is het 4.0?) weer de studio ingedoken, met als eerste resultaat de single Solara. Het is het eerste opname sinds het Machina/The Machines Of God album uit 2000 waarop Billy, James en Jimmy weer samen te horen zijn. De bassist is Jeff Schroeder die in 2007 werd aangetrokken als vervanger van James Iha. Producer van de comeback single is niemand minder dan Rick Rubin.
En hoe klinkt de nieuwe single? Solara is solide, maar niet spectaculair. Drummer Chamberlain steelt de show met zijn drilboor fills en tomeloze energie. Ook de muur van gitaren maakt indruk net als baasje Billy, die als vanouds grauwt en snauwt. Het enige minpuntje is de compositie, die wat doorsnee is, goed maar niet geweldig. Desondanks kunnen we niet anders dan blij zijn dat Smashing Pumpkins weer terug is. Al is het maar voor driekwart.
De reacties op Colossal waren positief?
