Rolling Blackouts Coastal Fever – Mainland

Een van de beste tracks van vorig jaar kwam uit de koker van Rolling Blackouts Coastal Fever, alweer een bijzondere band uit Australië. En alweer een Australische band met een lange rare naam, maar dit terzijde. Het nummer waarmee Rolling Blackouts Coastal Fever indruk maakte was French Press, een lekker lange track boordevol gitaren, grof gezegd in een stijl ergens tussen The War On Drugs en King Gizzard.

Er stond meer sterk werk op de French Press EP, maar het titelnummer stak er boven uit. Helaas komt het maar al te vaak voor dat een band zijn kruit te vroeg verschiet, te vroeg piekt zeg maar. Gelukkig blijkt French Press geen toevalstreffer, maar naar nu blijkt representatief voor het kunnen en willen van de band. Nieuwe single Mainland laat namelijk horen dat de koek nog lang niet op is. Mainland maakt ook helder dat er binnen de sound van The Blackouts behoorlijk wat variatie mogelijk is. Rolling Blackouts Coastal Fever is en blijft een gitaarband, logisch met drie gitaristen in de gelederen, maar komt op de nieuwe single ook vocaal bijzonder sterk uit de verf.

Rolling Blackouts Coastal Fever ontwikkelt zich dus heel snel in diverse goede richtingen en lijkt daarom een lang artistiek leven beschoren. Het is verleidelijk zijn om het vijftal uit Melbourne de nieuwe King Gizzard te noemen, de hipste, hardst werkende en mogelijk beste Australische band van dit moment en dat zullen we dan ook niet doen. Maar het zou zo maar kunnen.

De Rolling Blackouts staan eind mei op London Calling.

Young Fathers – In My View

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single In My View van Young Fathers!

Het is te makkelijk om Young Fathers te omschrijven als een lo-fi r&b trio. De muziek van de Schotse Alloysious Massaquoi, Kayus Bankole en G. Hastings beslaat evengoed de genres hiphop, punk, dub, gospel en punk. In 2014 werd het debuutalbum ‘Dead’ uitgebracht en nog in datzelfde jaar won Young Fathers de prestigieuze Mercury Prize. In 2015 volgt het tweede album ‘White Men Are Black Men Too’, daarna gingen ze op tournee met Massive Attack, waarmee ze samen het nummer ‘Voodoo In My Blood’ maakten en dit jaar werkten ze aan de soundtrack van Trainspotting T2, waarbij ze ‘Only God Knows’ speciaal voor de film schreven. 2018 gaat in het teken staan van het derde album en een daarbij horende wereldtournee.

LIVEDATA 6/4 AB, Brussel 7/4 Paradiso, Amsterdam

Jonathan Wilson – Over The Midnight

Tot tien jaar geleden speelde de muzikale loopbaan van Jonathan Wilson zich voornamelijk achter de coulissen af. Als producer, songschrijver en muzikant leidde de nu 43 jarige Amerikaan een bijna Forrest Gump-achtig bestaan. Zijn naam is te vinden in de kleine lettertjes op album hoezen van uiteenlopende artieste als Roger Waters en Father John Misty, Erykah Badu en Elvis Costello.

De rode lijn die door Wilson uitgebreide oeuvre loopt is een organische en typisch Amerikaanse. In maart verschijnt Rare Birds zijn derde solo-album waarop Wilson wordt geassisteerd door o.a, Father John Misty en Lana Del Rey.

Over The Midnight is vooruitgestuurd om stemming te maken voor album en nieuwe tour. De single is niet mijlenver verwijderd van de sound die War On Drugs nastreeft. Dat komt omdat zowel Wilson als Granduciel een stijl beoefenen, die door countryrock pionier Gram Parsons ooit ‘Cosmic American Music’ is gedoopt, een fusie van country, soul en rock ‘n roll met een vleugje psychedelica.

LIVEDATUM: 24/3 Melkweg, Amsterdam.

Karen O. feat Michael Kiwanuka – Yo!My Saint

Veel veelzijdiger dan Karen O. komen ze niet. We leerden de half Koreaans-half Pools-Amerikaanse zangeres kennen als bevallig boegbeeld van Yeah Yeah Yeahs, een bij tijd en wijle behoorlijk losbandig indie-trio, dat school maakte met tracks als Maps en Heads Will Roll.

Yeah Yeah Yeahs is niet de meest actieve band wat Karen de tijd geeft om ook andere dingen te doen. Met nadruk op andere. Als voorvrouw van Yeah x 3 is Karen een muzikale pyromaan. Onder eigen naam staat ze met één been in de indie-scene en de ander in Hollywood. Het is opvallend aan hoeveel soundtracks ze heeft meegewerkt, terwijl ze zelf ook regelmatig achter de camera en/of montagetafel kruipt.

Karen‘s lijst met samenwerkingen is lang en breed en bevat namen als Trent Reznor, Beastie Boys, Flaming Lips en regisseurs David Lynch en Spike Jonze. Haar nieuwste project is een track en een korte film voor modemerk Kenzo. Yo!My Saint is een duet met Britsoul zanger Michael Kiwanuka. Het nummer is geïnspireerd door Shin Jung Hyun. De inmiddels 80 jarige meestergitarist wordt beschouwd als ‘the godfather of rock’, dependance Zuid-Korea. Leerzaam, exotisch, maar vooral erg goed dus Miss O‘s nieuwste uiting.

The Chats – Smoko

The Chats geven met het intro van Smoko meteen een van hun grootste invloeden prijs, The Modern Lovers. De band van Jonathan Richman was een van de eerste die voortborduurde op de sound van The Velvet Underground. The Chats dus een van de meest recente.

Je kunt je overigens afvragen of het Australische punktrio wel zo historisch bewust is. De schoolvrienden ogen en klinken alsof ze meer tijd hebben doorgebracht blowend achter het fietsenhok (of het Australische equivalent daarvan) dan met het hoofd in de boeken.

The Chats debuteerde afgelopen zomer met een EP. Gewoon voor de lol, zonder veel verwachtingen of ambitie. Tot ieders verbazing ging het nummer Smoko een eigen leven leiden en bracht de band eerst aandacht en daarna nationale bekendheid. Smoko is overigens een Australische term voor rookpauze, wat er precies wordt gerookt laat zich raden.

Sunflower Bean – Crisis Fest

Het New Yorkse indierocktrio Sunflower Bean brengt op 23 maart hun tweede studioalbum Twentytwo in Blue uit. Deze titel verwijst zowel naar hun leeftijd – Julia Cumming, Jacob Faber en Nick Kivlen zijn op die datum allemaal 22 jaar oud – als naar de periode van 2 jaar en 2 maanden die tussen deze langspeler en het debuut Human Ceremony uit 2016 zit.

Op het 11 tracks tellende Twentytwo in Blue laat het drietal nog steeds heerlijke gitaar pop/rock liedjes horen met een ietwat retro ondertoon. Deze herkenbare ‘Sunflower Beans sound’ vormt nog altijd de basis, maar het laat tegelijk de progressieve ontwikkeling van de band horen, zowel qua geluid als songwriting.

Twentytwo in Blue is tot stand gekomen in een roerige (politieke) periode waarin het land verkeert. En hoewel het album veel meer is dan een politieke statement, maakt Sunflower Bean gebruik om hun ongenoegen over de situatie aan te kaarten.

Kivlen zegt hierover: “This has been such an unbelievable time. I can’t imagine any artist of our ilk making a record and not have it be seen through the lens of the political climate of 2016 and 2017. So I think there’s a few songs on the record that are definitely heavily influenced by this sort of—whatever you want to say what the Trump administration has been.” Waarna Faber hem gretig aanvult door te zeggen: “A shit show.”

11 april is Sunflower Bean te zien in Paradiso, Amsterdam.

Lo Moon – Real Love

Lo Moon is een van de bands die we tippen voor 2018. Het trio, 2 Amerikanen en de zoon van Dave -Eurythmics-Stewart bracht in 2017 een aantal singles uit in een stijl die sterk doet denken aan de licht symfonische new wave van bands als Talk Talk en Tears For Fears. Nieuwe single Real Love zet de ingeslagen richting voort.

Op een bed van synthesizers vraagt zanger Matt Lowell zich croonend af of zijn nieuwe liefde de ware is. Of niet. De productie is glad te noemen, maar geeft het nummer een glans die past bij de luxe van het probleem. De meer sophisticated afdeling van de 80’s new wave werd wel new romantics genoemd, een label dat prima past bij Lo Moon.

Dat de breekbare sound van Lo Moon ook live en in kleine bezetting overeind blijft, blijkt uit de Tiny Desk Sessie, die de band onlangs deed. Het titelloze debuut van Lo Moon, met daarop ook Pinguin hits, This Is It en Loveless verschijnt op 23 februari.

Jack White – Connected By Love

Jack Is Back! En behoorlijk overtuigend. Connected By Love is een bluesy gospeltrack in een stijl die je zou kunnen omschrijven als gothic-americana. Piano, orgel en synthesizers domineren, maar het is het dameskoortje dat de show steelt. Hun christelijke koorzang contrasteert mooi met de stem van Jack, die nog altijd zingt alsof de hellehonden hem op de hielen zitten.

Volgens de berichten heeft White de songs voor zijn derde solo-album geschreven volgens de methode Jackson. Michael componeerde in zijn hoofd. Hij vertrouwde pas dingen toe aan tape en papier als het nummer min of meer was uitgekristalliseerd, inclusief de arrangementen. Jack zelf noemt het zo ontstane album ‘bizarre’ en zegt enige tijd nodig te hebben om er aan te wennen. Dat klinkt veelbelovend.

Het nieuwe album van de nu 42 jarige Jack White a.k.a. John Gilles verschijnt op 23 maart onder de titel Boarding House Reach.

LIVEDATA: 2/7 ASAF Live Amsterdam. 9/7 Rock Werchter, België.