Category: Nieuwe Muziek

Chromatics – Black Walls

Chromatics is een geval apart. Niet alleen is het Amerikaanse duo na twee albums van stijl geswitcht van lo-fi hard-core punk naar mysterieuze synthi-pop ook heeft de band tot nu toe vooral succes geboekt met covers, van songs van Neil, Bruce en Kate Bush o.a. Het meest opmerkelijk is echter het verhaal dat de mannelijk helft van het duo -tevens producer- Johnny Jewel al twee keer de mastertapes van een beoogd album zou hebben vernietigd, omdat hij niet tevreden was met de opnames, de mix of whatever. 

Waar of niet waar, zo creëer je legendes. Nieuwe Chromatics single, Black Walls zou een nieuwe versie zijn van één van de songs van het geaborteerde en daarom legendarische Dear Tommy album, dat twee jaar geleden had moet verschijnen, maar nu dus echt uit lijkt te gaan uitkomen.  In november. 

De release van Black Wall  is echter niet meer terug te draaien. De nieuwe Chromatics single is zoals we de band het liefst horen; onderhuids en onderkoeld, mysterieus en magisch. Op een beheerste beat en begeleidt door hypnotiserende keyboards en minimalistische gitaren zing Ruth Radelett alsof ze ijspegels op haar stembanden heeft. Meer van dit moois dus in het najaar, hoewel het met Chromatics eerst zien is en dan geloven.

Jennifer Warnes – Another Time Another Place

Al een paar weken kun je op Pinguin Pluche luisteren naar de prachtige nieuwe single Just Breathe van Jennifer Warnes. Een nummer dat je vast kent van Pearl Jam (of je hebt het gehoord bij een uitvaart, daar hoor je ‘m ook vaak). Deze cover voegt een prachtige bugel-solo toe aan het toch al indrukwekkende nummer. Zo’n single doet je natuurlijk verlangen naar meer, en nu is ook het album te koop of online te beluisteren. Het is een collectie fijne songs, over het algemeen van andere songschrijvers, maar niet allemaal even bekend. Ja, “Why worry” zul je wel kennen, van Mark Knopfler of misschien zelfs wel van Nana Mouskouri….. De andere nummers voeren je naar de blues, folk, country, gospel en jazz. En die stem van Warnes brengt in elk nummer subtiele accenten aan, waardoor de emotie in elke noot zit.

Jennifer Warnes brengt niet vaak een nieuw album uit, maar op deze was het wachten meer dan waard. Je moet ‘m zeker ook beluisteren met koptelefoon op en verder helemaal niks aan je hoofd.

Mitski – Geyser

Mitski is inmiddels geen onbekend meer. Geyser is het vierde nummer van de Japans-Amerikaanse zangeres die onze playlist haalt. Toen we haar ‘ontdekten’ in 2014 was Mitski nog flink obscuur. Het zou niet hebben verbaasd als ze dat nog steeds zou zijn, want haar muziek ligt alles behalve makkelijk in het gehoor. Hoewel dat met Geyser wel mee valt. Misschien zijn we zijn aan elkaar gewend.

Mitski is haar voornaam, haar volledige naam luidt Mitski Miyawaki. Ze werd 27 jaar geleden geboren in Japan, waar haar vader – een Amerikaan- was gestationeerd. Ze studeerde compositie aan een conservatorium in New York, een stad die ze nu haar thuis noemt. Na twee in eigen beheer uitgebracht albums verscheen haar derde langspeler op een ‘echt’ label. Bury Me At Makeout Creek (2014) werd uitzonderlijk goed ontvangen.

Toen Mitski’s vierde album uitkwam, Puberty 2 was er dan ook sprake van iets als een gespreid bed. Het nummer dat de deuren definitief opende was Your Best American Girl, een solide indie hit, die ook ter ore kwam van Lorde en Iggy Pop. Zij namen haar mee  op sleeptouw als supportact, wat haar actieradius rigoureus vergrootte. Album vijf, Be The Cowboy staat voor release op 17 augustus. Geyser is alvast vooruit gestuurd om de aandacht te vestigen op dat heugelijke feit.

LIVEDATUM: 2/10 Tolhuistuin, Amsterdam.

#306 Laurens Diehl (Vestrock)

Na acht jaar kunnen we wel stellen dat Vestrock nu bij de grote jongens hoort, de festivals die er toe doen. In den beginne was het vooral de spectaculaire locatie -een eiland binnen de stadsgrenzen van het historische Hulst- die het Zeeuwse rockfeest bijzonder maakte. Inmiddels zijn terrein en line-up in balans.

Wat niet is veranderd is de ongekende gastvrijheid van Vestrock, die merk je aan de relaxte prijzen van bier, broodjes e.d., maar ook aan de aandacht die is besteed om iedereen zich welkom te laten voelen; van jong tot oud, van sportief tot mindervalide. Overnachten kan op de camping of in een hotel in de buurt. Ook is Vestrock een groen festival, zo goed als 100% klimaatneutraal.

Aan de secondaire voorwaarden is dus ruimschoots voldaan, maar uiteindelijk draait het om de muziek. Zoals gezegd, de line-up van Vestrock 2018 is piekfijn in orde. Het programma bestrijkt zo’n beetje het hele popspectrum met lekker veel acts van eigen bodem.

Met meer dan 50 namen op de poster is het ondoenlijk om iedereen te noemen, daarom zullen we ons beperken tot acts die op ons dagelijkse menu staan en nauwelijks nadere introductie behoeven. Gaan we.

Onze tips voor Vestrock 2018 zijn Johan, Blaudzun, Millionare, Black Foxxes, Therapy?, Paceshifters, Equal Idiots, The Minutes, Green Lizard (plays Nirvana), My Baby & anderen.

Voor namen en rugnummers van aanstormende rock en indie-bands, rappers, dj’s, gospelzangeressen, singer-songwriters, dominees, feestbands, jeugdhelden en ander creatief volk dat zijn beste beentje voor zal zetten, verwijzen we graag naar www.vestrock.nl. Daar staat ook alles wat je wilt weten over routes, tickets, tijden etc.

Zelf hadden we ook een aantal vragen, die stelden we aan een van de mede-initiatiefnemers van Vestrock, een man die al acht jaar een rol speelt achter de schermen van het meerdaagse muziekfeest, Laurens Diehl.

Het gesprek dat onze Bazz had met Laurens zenden we zaterdag (26/5) uit tussen 19.00 en 21.00 uur. Donderdagavond a.s. om 22.00 uur is de herhaling.

We draaien de hele week door nummers van onze Vestrock favorieten, plus de persoonlijke top 10 van Laurens, die uiteindelijk met Vestrock begonnen is uit liefde voor muziek.

De Top 10 (momentopname zei hij erbij) van Laurens ‘Vestrock’ Diehl.

  1. The National – City Middle
  2. Swervedriver – Autodidact
  3. Silversun Pickups – The Royal We
  4. Sebadoh – Too Pure
  5. Nada Surf – 80 Windows
  6. The Smiths – There’s A Light That Never Goes Out
  7. Band Of Horses – The Funeral
  8. Ride – Here and Now
  9. Film School – On & On
  10. Nothing – Vertigo Flowers

Black Orchid Empire – My Favourite Stranger

Het rijk van de zwarte orchidee, het klinkt als de titel van een spannende film. Mocht die film er ooit komen, weten wij wel een kandidaat voor de soundtrack,  My Favourite Stranger, de nieuwe single van de drie hard rockende Britten die als Black Orchid Empire een spoor van verrukking achterlaten.

Bendeleider Paul Visser*, basbeest Dave Ferguson en drumdier Billy Freedom halen hun mosterd in de jaren 90 toen de zware muziek grotendeels uiteenviel in grunge en telrock. Black Orchid Empire smeedt deze metal-varianten om tot een eigen geluid, dat we bij gebrek aan een betere vergelijking zullen omschrijven als Alice In Chains meets Tool.

Beroemd zijn de Britten nog lang niet, maar wat niet is kan komen. Het tweede Black Orchid Empire album, Yugen is nog geen week uit, en met songs als My Favourite Stanger lijkt erkenning slechts een kwestie van tijd.

* we hebben het nergens kunnen vinden, maar met Visser als achternaam zou Paul best wel eens uit Nederland kunnen komen.

Phantastic Ferniture – Fuckin ‘N’ Rollin

Als je Google hebt kunnen overtuigen dat je toch echt op zoek bent naar Phantastic Ferniture en niet naar fantastic furniture dan stuit je op de volgende informatie. Phantastic Ferniture komt uit Sydney. De band begon als grap. Ze boekten hun eerste optreden voordat ze nog maar één song hadden geschreven. Op de poster stond “The Phantastic Ferniture Christmas Extravaganza First and Last Gig! Dat was twee jaar geleden.

Je voelt hem al aankomen, de band is nooit meer uit elkaar gegaan en is nu een van de leidende lichten van de Australische indie-scene. Daar zijn ze momenteel dolenthousiast over de nieuwe single van de band. Wij willen bij het begin beginnen, bij debuutsingle Fuckin’ n Rollin. Als je het snel uitspreek klinkt het als rockin’ and rollin’, maar het is toch echt fuckin wat er staat en wat ze zingen. De airplay in Engels-talige landen valt dan ook tegen.

Dat Phantastic Ferniture als grap is begonnen, wil niet zeggen dat hun songs wegwerp zijn. Ondanks de ludieke titel is Fuckin’ n Rollin een sterk stukje werk. Zangeres Julia Jacklin kan niet alleen heel goed zingen, maar is ook behept met een fijn stemgeluid. Haar zang plus de prettig gestemde gitaren maken dat Fuckin’ n Rollin een beetje klinkt als een indie- Fleetwood Mac.

Als je denkt de naam Julia Jacklin komt me bekend voor dan klopt dat. Onder eigen naam maakt ze namelijk ook muziek en met succes. Vorig jaar stond Julia op onze playlist met Cold Caller.

Een teken dat Phantastic Ferniture zichzelf -of in ieder geval hun manager- nu wel degelijk serieus neemt, leiden we af uit het feit dat de zelf geproduceerde single naar de V.S. is gestuurd om te laten masteren door Brian Lucy, die dat eerder met goed gevolg deed voor o.a. The Black Keys, Liam Gallagher, Triggerfinger en Royal Blood. 

White Denim – Magazin

White Denim is niet voor één gat te vangen. Was het vorige album van het viertal uit Austin, Texas een hard rockende affaire en die daarvoor deels gevuld met ballads. Afgaande op  nieuwe single Magazin tapt de band dit keer weer uit een ander vaatje.

Magazin is lomp en funky tegelijk, zit best wel ingewikkeld in elkaar -psychedelisch kan je het ook noemen- en heeft dankij een prominent blazersarrangement een jazzy karakter. Wat vrijwel alle up-tempo White Denim tracks delen is de energie van een stoomlocomotief. Ook Magazin walst weer op een prettige manier over je heen. Met de release van de single kondigt White Denim de komst aan van hun zevende langspeler in tien jaar. De opvolger van Stiff komt onder de titel Performance on line en in de winkels op 24 augustus.

LIVEDATA: 31/8 Into The Great Wide Open, Vlieland. 10/11 Paradiso, Amsterdam. 11/11 Doornroosje, Nijmegen.

Meg Myers – Numb

Meg is back! Na drie jaar eindelijk weer een levensteken van wat ons betreft een van de beste artiesten van dit decennium. Numb is de gangmaker van Meg‘s aanstaande, tweede album, Take Me To The Disco.

Meg Myers maakt best moeilijke muziek, niet in de zin van ingewikkeld, maar als in moeilijk om naar te luisteren. Oudere singles als Desire en Sorry hakten er in, zijn zo intens en persoonlijk dat je na beluistering de behoefte kreeg om even een ommetje te maken. Maar juist dat, wat veel mensen als ‘uneasy listening’ ervaren, is voor anderen nou net de reden om haar te koesteren. 

Het zal niet verbazen dat Meg Myers geen makkelijke jeugd heeft gehad. Ze is geboren in Nashville, maar brengt de eerste vijf jaar van haar leven door in de bush bush van de Smokey Mountains in Tennessee. Haar ouders zijn Jehova’s, die op een gegeven moment van hun geloof vallen. Ma scheidt van pa, een vrachtwagenchauffeur en trouwt met een striptekenaar. Het gezin verhuist naar Ohio waar haar ouders een schoonmaak bedrijf beginnen. Als Meg 12 is verkassen ze naar Florida. Rond die tijd begint ze haar eerste band samen met haar broer. De naam van de band? Feeling Numb. Meg is nog geen 20 als ze naar L.A. gaat om haar geluk te beproeven in de muziekwereld. Dat is nu iets meer dan tien jaar geleden. Ze werkt in een coffeeshop in Hollywood om in haar onderhoud te voorzien als ze in contact komt met Doctor Rosen Rosen. Samen schrijven ze de songs voor de Daughter In the Choir EP en Sorry, haar debuutalbum. Samen zijn ze ook verantwoordelijk voor het Take me To The Disco album. 

Numb, dat met zijn hard/zacht dynamiek sterk aan The Pixies doet denken is misschien iets minder indringend (of opdringerig) dan de songs op Meg‘s debuutalbum, maar gaat wat tekst betreft verder waar ze is gebleven. Op het eerste gehoor lijkt Numb een liefdesliedje, maar bij nader inzien zijn het existentiële onderwerpen die ze bezingt. Numb gaat over de druk, die van alle kanten op een mens wordt uitgeoefend. Als je het allemaal niet meer trekt, raak je verdoofd. Meg is natuurlijk niet de eerste die dit thema aansnijdt. Het gitaarcitaat uit Smells Like Teen Spirit spreekt wat dat betreft boekdelen.

Misschien is het deze keer anders, maar tot dusver liep het nooit storm als Meg een nieuw nummer uitbracht, maar uiteindelijk weet haar muziek zijn eg naar de fans wel te vinden. En dat zijn er inmiddels heel wat. De releasedatum van Take me To The Disco is 20 juni.