Lawaai laten we graag over aan Aardschok Radio en het hardere werk aan Pinguin On The Rocks. Maar af en toe krijgen we een plaatje op ons bord dat weliswaar flink stevig is, maar toch sappig, speels en melodieus genoeg om het een kans op Indie te geven. Zoals Next Big Thing van False Advertising.
Je zou misschien denken dat False Advertising zichzelf presenteert als The Next Big Thing, maar frontvrouw Jen Hingley zingt over de liefde, over de ware als het ware. Aan haar toon hoor je dat de persoon die het lied inspireerde dat in ieder geval niet is. Daarnaast is de band al even bezig. Hun debuutalbum stamt uit 2019. False Advertising is een trio dat dus opereert aan de harde kant van de postpunk. De leden komen uit Manchester en Oxford. Ze hebben er dus even overgedaan, maar album 2 komt op 1 mei uit en heet The Sorry Window.
Jack White is de laatste tijd vooral in het nieuws als Trump criticus. Maar gelukkig is hij niet vergeten wat zijn waren roeping is; het maken van muziek.
Jack heeft deze week niet één maar twee nummers uitgegeven. De een, Derecho Demonico zou over Trump kunnen gaan en is behoorlijk goed. De ander G.O.D. And The Broken Ribs lijkt geïnspireerd door het Bijbelverhaal over Adam en Eva, maar zou ook best over Trump kunnen gaan en is nog beter. Beiden zijn psychedelische bluessongs met venijnige en heerlijk overstuurde gitaarsolo’s. Na ruim een kwart eeuw in de business is Jack misschien wel wat wilde haren verloren, maar niet zijn heilige vuur.
We hebben weer een opkomende band uit Ierland om aan je te voor te stellen. Onlangs nog THEATRE en eerder natuurlijk al Bleech 9:3, Cardinals, Gurriers, etc, enz. Nu is het tijd om Basht. op het IJsbreker schild te tillen. Het viertal combineert grunge met spooky, gruizige elementen in het verlengde van Wunderhorse waar ze al voorprogramma’s van verzorgden. Ook van DEADLETTER trouwens. Perfume is een spannende, gelaagde track die op het eind steeds ruiger wordt met als knal op de vuurpijl een opluchtende gitaarsolo. Prachtig!
Basht. stond vorig jaar al op Into The Great Wide Open en Left Of The Dial, begin dit jaar op ESNS en kan je binnenkort gaan zien in EKKO en op Vestrock en Rock Werchter.
Nosedive is de opvolger van Only Girl en heel anders. Wat natuurlijk heel erg pleit voor Man/Woman/Chainsaw.
Of de nieuwe single net zo goed is als de ex-IJsbreker zal de tijd leren, maar de eerste indruk is zeer positief. Het intro van Nosedive bestaat uit een sequencer en een drumpatroon. Aan de lengte van het intro kun je al horen dat de band alle tijd neemt om haar punt te maken. Een klagelijk klinkende viool kondigt de zang aan en daarmee zijn we echt uit de startblokken. Nosedive ontleent zijn kracht aan de herhaling, monotonie zou je ook kunnen zeggen, maar dat klinkt zo negatief. Terwijl het effect juist zo glorieus is. Cannonball, zo gaat het debuutalbum van de club van zes uit Londen heten. Op 7 augustus komt hij uit.
De Amsterdamse alternatieve Indie rockband Von Veh (2019) heeft na drie EP’s en meerdere singles een voltallig album in eigen beheer uitgebracht. Anders dan Imaginary Songs (de titel) doet vermoeden, zijn het allemaal tracks met teksten uit het leven van zangeres Mariska Lie-A-Ling, die her en der in haar repertoire vocaal aan Björk doet denken. Het negen nummers tellende album zit vol rauwe songs met intensiteit en emotie. Overigens is de naam Von Veh de familienaam van Mariska’s moederskant: Finse roots.
Von Veh’s muziek heeft veelal een slepend ritme met teksten die je toch even aan het denken zetten. Een bonus, want de grijze cellen moeten wel actief blijven tenslotte. En je krijgt waar voor je geld, want maar liefst 39 minuten later vol van herinneringen en nieuwe indrukken kan ik niet anders concluderen dat Imaginary Songs zo’n plaat is die je regelmatig zal blijven opzetten. De ‘oudjes’ Unreal, Radical Design, Floating en de in maart uitgebrachte single All Evidence voelen als een oude jeans waar de rek nog lang niet uit is. De laatste is een lied dat spontaan in haar opkwam toen bleek dat de trainer in de sportschool meer wilde dan alleen trainen en dat op een intimiderende manier duidelijk maakte. En hoe de twijfel toesloeg bij zangeres Mariska of ze misschien toch verkeerde signalen had afgegeven terwijl ze zeker wist dat ze dat niet had gedaan.
En dus Mariska maar eens even gepolst over haar voorkeuren. Altijd een lastige vraag, want het is een vorm van zelfkastijding ‘to kill your darlings’. Zoiets als je favoriete kind benoemen. Ze koos toch voor Unreal, mede door een hele mooie reactie van iemand die net de diagnose kanker had gekregen wat zo onwerkelijk voor hem voelde. Mooi dat mensen hun eigen interpretatie kunnen hebben bij nummers van ons, terwijl ik altijd comfort heb gehad van bands en artiesten, zoals Radiohead en Hole om mij door een bepaalde periode heen te helpen.
Van de nieuwe nummers ging mijn persoonlijke voorkeur naar Expo uit waarover Mariska mij vertelde: deze gaat over liefde. Als je jezelf helemaal geeft, is dat dan juist goed of niet? Hoe dan ook, investeer erin ondanks eventuele twijfel. Het leuke vind ik zelf dat ik in tekst flarden heb gebruikt uit andere Von Veh songs, zoals Let Love Float Again, maar ook Reverse Again… Atone.
Had ik al gezegd dat Imaginary Songs een mooie (zij wat aparte) hoes heeft? Opgekomen in een droom! Ik kocht een klein aquarium en had een hart in de feestwinkel gekocht en die hield ik vast en drukte ik, snel onderdompelend naar beneden in het water. Ivan (de gitarist) heeft daarvan foto’s gemaakt drummer Jan Willem heeft de foto bewerkt. Het hart heeft zoveel betekenissen. Zoveel spreekwoorden ook die er over gaan. Luister naar je hart. Hartzeer. Hartverstikking en hartverscheurend, maar ook hartverwarmend. En lekker opvallend!
Binnenkort gaat Von Veh optreden ter promotie van hun nieuwe elpee, dus indien je het quartet in actie wilt zien: voorlopige bekende data zijn 9 mei Trapop! Utrecht, 14 mei Karroesel Hilversum, 30 mei Heroes Zaandam en 26 juni Rock Club The Cave Amsterdam.
Hun debuut verscheen in 2021, de band houdt de vaart er dus goed in. Dat geldt ook voor nieuwe single Jukebox dat het tempo heeft van een Ferrari en de energie van een kleine kerncentrale. Jonny Yerrell rapt zijn tekst over de avonturen van een kroegtijger meer dan hij zingt. De gitaarriff is weer kort en zakelijk en het woordloze refrein blijft snel hangen. Kortom al weer een top single van onze jongens uit Noord-Engeland. Over Engeland gesproken, The Reytons zijn behoorlijk succesvol daar. Ze stonden pas in een volle Wembley Arena. Het beloofde nieuwe album heet ‘A love Letter to A Broken Town’ en wordt in juli verwacht.
Het Algoritme bracht onlangs hun tweede single ‘Huilend In Een Taxi’ uit. “Het nummer is een liedje over het realisatiemoment na een aaneenschakeling van slechte beslissingen. Je hebt geen idee hoe je hier bent beland, en nog minder hoe je ooit weer thuiskomt,” vertelt Het Algoritme. De track schetst de spanning tussen onverschilligheid en gemis, gevangen in een lange autorit door een lege stad. Bij de single verschijnt een video met Typhoon in de hoofdrol.
Het Algoritme is het samenwerkingsproject van Deniz Wittebol (Freez) en Koen van de Wardt (bekend van Klangstof), twee artiesten die hun sporen ruimschoots hebben verdiend. Freez heeft twee gouden platen op zijn naam staan en Koen speelde op Coachella. Samen schreven zij met en voor onder andere Bente, Maan, Typhoon, Bløf, Hannah Mae, Merol en Sef. Hun muziek balanceert tussen rauwe observaties en klinische klanken: mens tegen machine, gevoel tegen data.
Beckis terug met een song die herinneringen oproept aan -volgens velen- zijn beste werk, het album Sea Change.
Ride Lonesome is dus een nummer in de singer-songwriters stijl. Een beetje country (rock) zelfs, maar dat is een song met Lonesome in de titel al snel. De producer van Ride Lonesome is ook dezelfde als van Sea Change. Nigel Goodrich kennen we vooral als vaste productiekracht van Radiohead.
Of de release het gedragen en smaakvol gearrangeerde Ride Lonesome betekent dat Beck aan een nieuw album werkt, is op moment van schrijven nog niet duidelijk. Zijn laatste langspeler is Hyperspace uit 2020. Dus het wordt wel weer eens tijd. Volgens Beck zelf heeft hij genoeg opgenomen voor meerdere albums, maar concrete plannen zijn er dus niet. Wel gaat de nu 55 jarige artiest op tournee in Australië en Noord-Amerika.
Het gaat misschien wat ver om te zeggen dat Tape Toy zichzelf opnieuw heeft uitgevonden.
Feit is wel dat de band nog lang niet uit ontwikkeld is en dat het (heel) even duurt voordat je Roos, Wesley, Maurice en Marc herkent in het slimme, gedreven en gelaagde Mess. In de nieuwe en verbeterde Tape Toy sound spelen samples en electronica een grote rol. Maar de gitaren zijn zeker niet verdreven en de ritmesectie is nog zo analoog als een buizenradio. Ook tien jaar samenspelen werpt zijn vruchten af. De band speelt zo strak als een eendenreet (dixit Swie Tio/Oor), Met Mess laten de Tape Toys weten dat de werkzaamheden aan de opvolger van Honey, WTF zijn begonnen. Tape Toy 2 wordt begin september verwacht. De albumreleaseshow is op 5 september in Bitterzoet/Amsterdam.
