Category: Nieuwe Muziek

The Afghan Whigs – House Of I

Na een kluitje covers komt Afghan Whigs eindelijk weer eens met een nummer uit eigen keuken.

De eerste indruk van House of I is hoe energiek de band van Greg Dulli klinkt. Terwijl het toch echt geen jonkies meer zijn. Afghan Whigs uit Cincinatti viert dit jaar zijn 40ste verjaardag. Maar te horen is dat dus niet. Naast energie is er ook nog volop inspiratie. House Of I komt met een stevig rockende gitaarpartij en ook het Sympathy For The Devil koortje is goed gevonden. Met een lengte van krap 3 minuten laat de band de luisteraar ook verlangend naar meer achter. Hopelijk komt dat meer in de vorm van een nieuw album. Daarover wordt in de persberichten echter nog niet gerept. Wel staat er een optreden gepland op 10 juli op het Cactus Festival in Brugge. Dat is het eerste en vooralsnog enige optreden van de Whigs in Europa.

Future Islands – Sail

Future Islands bestaat 20 jaar.

De band viert dit heugelijke feit met de release van een compilatiealbum: From A Hole in The Floor to a Fountain of Youth met daarop een verzameling demo’s, b-kantjes, afvallers en andersoortige songs die nooit eerder het daglicht hebben gezien. Een daarvan is Sail, een ingehouden ballad met beschouwende praatzang van Sam Herring. Sail klinkt fris en nieuw en niet als vreemde eend of miskleun. Het geeft aan dat de muziek van de band uit North Carolina a) tijdloos is en b) van constante kwaliteit.

Seether – Into The Ground

Het Zuid Afrikaanse Seether kondigt de komst van een nieuwe EP aan met het lekker smeulende Into The Ground.

Je zou de nieuwe single een ballad kunnen noemen als de gitaren wat minder pit hadden gehad, de drummer minder hard zou meppen en de bassist er bij was gaan zitten. En dan hebben we het nog geen eens over zanger Shaun Morgan die letterlijk het achterste van zijn tong laat zien. Seether is niet piep meer, maar de mannen dragen de jaren met trots. En net als goede wijn zijn ze eigenlijk alleen maar beter geworden. Die nieuwe EP heet Beneath The Surface en komt (alleen digitaal) uit op 17 april.

Cosey Mueller – Der Politiker

Die gute alte neue welle leeft nog steeds of weer blijkens Der Politiker van Cosey Mueller.

Wij kennen Cosey nog niet en onze oosterburen ook nog niet echt, maar de dame uit Berlijn werkt hard om daar verandering in te brengen. Der Politiker is de eerste single van wat haar vierde album moet gaan worden. Luisteraars die de roemruchte jaren 80 hebben meegemaakt zullen zich bij het horen van Der Politiker terug wanen op krakersfeesten waar obscure bandjes optraden met krakkemikkige synthesizers en net iets te harde gitaren. Daar overheen werd vaker gescandeerd dan gezongen. De teksten waren of nihilistisch of lekker links, maar meestal onverstaanbaar. So war es einmal. Die tijden laat Frau Mueller dus herleven met Der Politiker, haar meest hi fi klinkende track tot nu toe.

Tooth – Medicine

De muziekscene is zo grillig dat een verstandig mens zich niet aan voorspellingen waagt. Maar. Als de band bij elkaar blijft. En als ze nog meer nummers hebben van het kaliber van Medicine en voorganger The Age Of Innocence. En de stroom valt niet uit binnenkort dan durven wij te beweren dat we er met Tooth een band bij hebben waar we nog jaren plezier van gaan hebben.

Tooth is dus nog maar twee singles oud en veel kunnen we nog niet over de band vertellen. Een bandnaam als Tooth laat zich namelijk niet makkelijk googelen, en een songtitel als Medicine maakt het alleen nog maar erger. Maar ze komen uit Londen, zijn met zijn vieren en zo hongerig als een roedel jonge wolven.

Zoals opvallend veel generatie Z’ers haalt ook Tooth zijn mosterd uit de jaren 90, lees grunge en aanverwante genres. Met het door Kev Jones (Wunderhorse/Bear’s Den) geproduceerde Medicine zal Tooth de originaliteitsprijs dan ook niet snel krijgen, maar in de popmuziek is authenticiteit belangrijker dan originaliteit en veel echter dan Tooth wordt het niet.

Pond – Terrestrials

Altijd leuk, een nieuwe single van Pond, dat bekend werd als backingband van Tame Impala, maar inmiddels al zo lang zo goed zelf bezig is dat het eigenlijk onzin is dat we steeds weer over Kevin Parker beginnen.

We beginnen opnieuw. Terrestrials is de zoveelste ijzersterke single op rij van het Australische Pond. De nieuwe single is niet meer zo psychedelisch als ouder werk, maar ook zeker geen recht toe recht aan popliedje. Terrestrials is meer een muzikaal labyrint waarin het heerlijk verdwalen is. De motor van Pond is Jay Watson, die pas nog nieuwe muziek uitbracht met zijn zijproject Gum. En dat terwijl het meest recente album van Pond ook nog vrij vers is. Geen gebrek aan inspiratie dus. Terrestrials gaat over de vreemdste species die hier op aarde ronddoolt…. de mens.

Cardinals – Masquerade

Cardinals – Masquerade (So Young/Mattan)

Ierland blijft een belangrijke kweekvijver voor sterke bands. Veel komen uit Dublin. Cardinals is een formatie die uit de stad van de legendarische Rory Gallagher afkomstig is: Cork. Een halfuur duurt het prachtdebuut Masquerade.

Grian Chatten van Fontaines D.C. is fan en noemt Cardinals zelfs zijn favoriete band. Een stukje chauvinisme is ook de Ieren niet vreemd. Terwijl we het wel begrijpen. We horen een gezelschap dat rockclichés zo veel mogelijk uit de weg probeert te gaan en een plaat heeft afgeleverd waar de vonken geregeld vanaf spatten. Indierock met postpunk- en folkelementen krijg je voorgeschoteld. Tien liedjes. We verliezen de aandacht geen moment.

Barbed Wire wordt grijsgedraaid op het indiestation van Pinguin Radio, waar we andere sterke songs als Big Empty Heart en het titelnummer ook geregeld voorbij horen komen. Zanger Euan Manning is niet vies van een stukje pathos maar weet dat dermate goed te doseren dat we er geen moment nerveus van worden. Integendeel.

Big Empty Heart, waar we garagerockelementen in terughoren, haalt ook de drie minuten niet, en dat is jammer, omdat je veel meer wil horen van deze verslavende rocksong. Heerlijk, die accordeon van Finn Manning. Zo worden er wel vaker wat minder traditionele instrumenten ingezet door de rockband.

Masquerade is lekker rauw opgenomen. Imperfecties? Geen probleem. En wat zijn die imperfecties überhaupt, als ze alleen maar lekker klinken? Teksten over alcohol, xtc, liefde, wanhoop, nonchalance, cynisme, kwetsbaarheid en geluk; het is er allemaal. Slechts één minpunt: plaat is veel te snel afgelopen. Pieter Visscher

 

 

 

 

 

Francis Of Delirium – It’s A Beautiful Life

Het is inmiddels al weer vijf jaar geleden dat we Francis Of Delirium hier introduceerden.

Dat was met Let It All Go. Toen wisten we te melden dat Francis Of Delirium de naam is van een project van Jana Bahrich, ingezetene van Luxemburg, maar Canadees van geboorte. Haar vader is diplomaat vandaar haar standplaats. Waar pa nu zit weten we niet, maar Jana is blijkbaar geaard in het Groot Hertogdom. Ze woont er nog steeds. It’s A Beautiful Life is een opzwepend, breed opgezette, mooi gedetailleerde rocksong met een solide gitaarriff en sterk woordloos refrein. Jana schreef het nummer zelf, maar liet de productie over aan Chris Hewett, die flink aan de weg timmert met zijn werk voor o.a. Ed Sheeran, Stormzy en Calvin Harris, niet echt Pinguin-namen, maar laat je daardoor niet afschrikken.

Concert: 20 april Paradiso.

The Haunted Youth – murder me

In de Volkskrant stond afgelopen week een groot verhaal over popartiesten die zingen en schrijven over hun mentale worstelingen. O.a. Lola Young en Billie Eilish werden opgevoerd als artiesten die van hun hart geen moordkuil maken.

The Haunted Youth had ook genoemd kunnen worden. Alleen al de naam van de band van Joachim Lievens spreekt boekdelen. Net als de titels van zijn recente singles. Deathwish en murder me geven aan het nog steeds onrustig is in zijn hoofd. Succes* heeft daar weinig aan veranderd, lijkt het. Murder me trapt af met een riff die familie is van die van U2’s I Will Follow. Tekstueel houdt Joachim het dit keer kort. Hij laat vooral zijn gitaar spreken. Maar de boodschap is duidelijk. Iemand hier is not happy. Album: Boys Cry Too komt over ongeveer zes weken.

*Voor de twee optredens van The Haunted Youth in Paradiso begin april is een wachtlijst

Real Farmer – Sob Story

Hoe breed het postpunkgenre inmiddels wel niet is, laat Real Farmer horen met nieuwe single Sob Story.

Je kunt ook zeggen dat het postpunkjasje de Groningse band niet meer past, te krap. Sob Story ruikt naar Amerikaanse garagerock zoals die midden jaren zestig werd beoefend door bands als The Standells, The Seeds en vooral Love met Arthur Lee. Sob Story is single 4 van album 2 van Real Farmer. Two Wrongs Don’t Make A Right komt op 1 mei uit op Strap Originals, het label van Pete Doherty. Ook in mei toert Real Farmer door Nederland en Duitsland. In juni doet de band een rondje Engeland.