Category: Nieuwe Muziek

Julia Jacklin – Get Away From Me (I Think I’ll Love You Soon)

De Australische Julia Jacklin worstelt met de liefde. In haar songs doet ze verslag van die worsteling.

Die liedjes kunnen de vorm aan nemen van een getergde ballad zoals het welbekende Don’t Know Ho To Keep Loving You of een vlotte rocksong zoals nieuwe single Get Away From Me (I Think I’ll Love You Soon). De rode lijn in haar songs zijn slijtvaste refreinen en bevlogen gitaarspel. En haar heerlijke stem. Eind september verschijnt Julia’s vierde album, haar debuut voor het prestigieuze 4AD label (Pixies, St Vincent,Big Thief). The Gem is genoemd naar haar stamkroeg in Melbourne. Mis Acklin nam het album op in een geïmproviseerde studio en een hotel kamer boven die bar. Julie produceerde de plaat zelf samen met haar band. De releasedatum is 25 september.

De Mis – Laatste Dag

Aan postpunk geen gebrek in Nederland, maar Nederlandstalige postpunk hoor je (nog) niet zoveel. Als het aan De Mis ligt komt daar verandering in.

Nu moeten we er wel bij zeggen dat de zang van frontvrouw Veerle Cornelissen niet heel goed verstaanbaar is, maar dit terzijde. Los van de voertaal is De Mis ook op andere fronten geen ‘gewone’ postpunkband. Daarom staat het woord post in hun bio ook tussen haakjes. Voor hetzelfde geld hadden ze ook het woord punk tussen haakjes kunnen zetten. Hun songs zijn namelijk wel wat complexer en diepgravender dan gebruikelijk in het genre. Het effect op het publiek is echter hetzelfde, mosh-pits en massahysterie.

In maart sleepte De Mis de 035 popprijs in de wacht en een maand later de Roos van Nijmegen. En nu is er dus een debuutsingle. Laatste Dag is de voorbode van een eerste EP die later dit jaar wordt verwacht. Dan volgt ook nog de Popronde  en met een beetje geluk een plek op de affiche van ESNS in januari. Dat zou hun droomstart helemaal compleet maken.

 

Chat Pile – Deep Blue

Het is niet ondenkbaar dat we luisteraars wegjagen met Chat Pile. Aan de andere kant zou het ook zomaar kunnen dat mensen de radio even harder zetten wanneer Deep Blue langs komt. We nemen de gok, want zijn stiekem fan van de band uit Oklahoma City.

Chat Pile is een zogenoemde sludge-metalband. Dat is een fusie van doom-metal en ultra hardcore. In de praktijk betekent dat stroperige songs met duistere gitaren en nog duisterdere mannenzang. ZZ Top meets Black Sabbath, maar dan  op 33 toeren. Die hoek.

Songtitels als Shame, Why en I Am A Dog Now geven al aan dat Chat Pile niet echt een band is voor feesten en partijen. Tenzij die plaatsvinden op nachtelijke industrieterreinen of verlaten begraafplaatsen.  Nieuwe single Deep Blue klinkt qua titel misschien iets minder doem, maar dat is schijn. Deep Blue is de aanjager van een nieuw album van de band van  Raygun Busch, Stin, Cap’n Run en Luther Manhole. Dat zijn schuilnamen. Album twee van Chat Pile heet Who Loves The Sun en komt begin september uit.

Tooth – Schoolyard

Begin dit jaar bracht het Londense Tooth hun eerste single uit. In rap tempo volgden er nog twee die nu samen met twee nieuwe nummers hun debuut EP Restless In Bloom vormen.

Een van die vijf liedjes, Medicine is een oud IJsbreker. Dat geeft al aan dat we vertrouwen hebben in de boys. Dat vertrouwen wordt niet alleen niet beschaamd door de nieuwe EP, maar juist enorm opgekrikt. Er zijn maar weinig bands die zo vroeg in hun carrière al zo overtuigend klinken. Dat roept dus om een opvolger van Medicine. Dat is Schoolyard, het openingsnummer van de EP geworden. Hoewel de Tooth-leden zeggen veel naar Dinosaur Jr en Amerikaanse emo te luisteren is Schoolyard een oer Engelse indie-rocksong met echo’s van The Smiths in de melodie en Oasis in de zang. Niet typisch Brits is het wervelende slot: een eruptie van gitaren die bijna de hele tweede helft van het nummer in beslag neemt. En Schoolyard is dus niet het enige en misschien zelfs nog geen eens het beste nummer van de EP. Zoiets noemen we een daverend debuut.

Concert: 22 oktober Left Of The Dial, Rotterdam.

The Nightclubs – Clairaudient

Omdat we nog steeds hopen dat er een revival komt van synthipop gooien we de nieuwe single van het nieuwe The Nightclubs in de groep.

Het zal niet verbazen dat de maker van dit heerlijke stukje elektronische retropop uit Berlijn komt. Duitsland is tenslotte de bakermat van elektronische muziek. Clairaudient klinkt meer early 00’s (Ladytron/Miss Kitten) dan late 80’s, maar dat is verder geen punt. Iets tussen pop en dance in dus. Die Berliners heten Sophie Soraya Pfuhler en German Gritsenko. Ze schijnen deel uit te maken van een ontluikende elektropop-scene in de Duitse hoofdstad, een die we goed in de gaten zullen houden.

Modest Mouse – Life’s A Dream

Altijd leuk al een oude band die je eigenijk had losgelaten je verrast met een sterk nieuw album.

Modest Mouse klinkt opgefrist en zelfverzekerd op An Eraser And A Maze, hun eerste eigen beheer release in ruim een kwart eeuw! Bevrijd van het juk van een grote platenmaatschappij konden Isaac Brock en zijn kompanen precies doen wat ze wilden. Het nieuwe album is ook de eerste van Modest Mouse sinds het verscheiden van drummer Jeremiah Green. Nu is alleen Brock nog over als lid van het eerste uur. Zou best kunnen dat hij de drang voelde om het bestaansrecht van zijn band opnieuw te bewijzen. Dat is dus gelukt. Ter staving van deze bewering voeren we graag het ook op single losgelaten Life’s A Dream op, een lekker lang liedje waarin alle goede eigenschappen van de band – geïnspireerd gitaarwerk, aparte tempowisselingen, maffe refreinen aan bod komen. Voeg daar de nog altijd eigenaardige stem van de voorman aan toe en je hebt een song die staat als een huis van deze bescheiden muis.

The Afghan Whigs – Jungle Roux

Het was even onduidelijk, maar er komt toch een nieuw album van The Afghan Whigs.

House Of I en Duvateen waren dus geen losse flodders, maar aanjagers van Soft Control dat je in augustus mag verwachten. Met dit goede nieuws maakte de band ook nieuwe data voor hun Europese tournee bekend. The Whigs zien je graag verschijnen op 28 september in Paradiso en/of 3 oktober in de Effenaar. Bij beluistering van de drie reeds vrijgegeven nummers van Soft Control vallen een paar dingen op.  Dat Greg Dulli & co absoluut niet in herhaling vallen en dat elke track best wel anders is. Jungle Roux is de meest speelse van het trio, een poppy song met kopstemkoortjes, knorrende synthesizers en extra veel gitaar. Wat er niet in zit is een ‘gewoon’ refrein. De kracht van Jungle Roux is die van de uitgestelde climax. Kom maar door met dat 10e album van The Afghan Whigs.

Popwarmer: Mykki Blanco – Little Feet

Het is onderhand alweer vier jaar geleden dat Mykki Blanco met een heel album komt. Niet ongepland of onverwacht, hij heeft in die tijd een Master in Fine Arts gehaald in Zwitserland. En hij maakt goede muziek! Wat we ook weer horen op zijn nieuwe, en meteen aankondigings single van er komt een nieuw album aan.

Op Little Feet werkt hij samen met Ian Isiah en Breakaway. En zij zijn niet de enige waarmee hij de studio is gedoken. Op Cafe Paradiso, het nieuwe album, kan je Basement Jaxx, Charli XCX, Blood Orange, Michael Stipe, Anohni en Jamili Woods gaan horen.

Blanco omschrijft het album zelf als een festival album. En dat kunnen we wel gebruiken! En de Little Feet kun je al aan het werk zetten voor die dansmoves.

2 September komt Cafe Paradiso uit.

Ty Segall – Black Paint

We begonnen ons al ongerust te maken. Het jaar is al ruim zes maanden oud en Ty Segall heeft nog steeds niks van zich laten horen!

Maar daar is de veelpleger weer. Black Paint is de aanjager van een nieuw soloalbum, ongeveer zijn 18e dat hij Chrome heeft gedoopt. Als je alle albums verzamelt waar Ty’s naam op staat kom je in de buurt van de 100. Met Black Paint keert Ty terug naar zijn oorspronkelijke stiel, de good old garagerock. Begeleid door vier eensgezinden rockt hij er lekker op los. Ty houdt het wel kort en zakelijk, de song duurt nog geen twee minuten, maar omdat zijn gitaar alom aanwezig is hoor je ons niet klagen.

Concerten: 10 september Paradiso, 11 september Misty Fields, 12 La Botanique, Brussel.

mary in the junkyard – Mouse

Tot onze niet geringe verbazing schopte Crash Landing van mary in the junkyard het tot nummer 1 in de Graadmeter.

Dat terwijl vorige singles genadeloos waren geflopt. We skippen ook regelmatig nummers van het trio uit Londen want te weird of te breekbaar. Maar op Crash Landing zingt Clari Freeman-Taylor binnen de lijntjes en wordt de weirdness gecompenseerd met sterk gitaarwerk. Dat geldt ook voor nieuwe single Mouse. Toch is die is eigenlijk te fragiel voor de radio. De kans dat Mouse verzuipt tussen het omgevingsgeweld van al die postpunkers, neo-grungers en alt-rockers is levensgroot. Maar hij valt wel op met zijn zoekende zang, sfeervolle instrumentatie en mijmerende slot. Nog een kleine drie weken dan komt Role Model Hermit uit, het debuutalbum van mary in the junkyard met maar liefst elf superieure fluisterrocksongs.

Concert: 8 oktober Bitterzoet, Amsterdam.