Nieuwe Muziek Archieven - Page 4 of 1030

Tramhaus – Swarm

Tramhaus was een van de eerste Europese postpunkbands die -toen die term aan slijtage onderhevig dreigde te raken- opteerde voor noiserockband als stijlaanduiding.

Met nieuwe singe Swarm voegen ze de klank bij het woord. Zeker in de eerste helft van het nummer gaat de band tekeer als een tsunami. De gitaarscherven vliegen om je oren terwijl Lukas J zingt alsof hij bezeten is door de geest van een nog zeer jonge Iggy Pop. Na een minuut of twee neemt Nadya van O de zang over en wordt het iets rustiger, maar niet veel. Dit fraaie staaltje tering noise belooft wat voor het nieuwe album van de Rotterdammers. De plaat heet Blister, de releasedatum is 9 oktober. Na de release begint Tramhaus aan een internationale tournee van zo’n zestig shows. Daarover later meer.

Julia Jacklin – The Hardest Thing

Get Away From Me (I’ll Think I’ll Love You Soon), de eerste single van het nieuwe album van Julia Jacklin miste op een haar na de Top 10 van onze Graadmeter.

De tweede, I Wish hebben we geskipt vanwege een te hoog kampvuur-gehalte. Maar met de derde kunnen we wel weer uit de voeten. The Hardest Thing is een naar binnen gekeerd lied met volop ruimte voor Julia’s weemoedige zang en sterke gitaarspel. Precies zoals we haar het liefst horen dus! Bijbehorend album, The Gem komt over een kleine maand. Optredens staan gepland voor 21 februari Botanique, Brussel en 26 februari Paradiso, Amsterdam.

Popwarmer: Beyoncé – CAN I WATCH YOU feat. Pharrell Williams

Voor haar twintigste albumjubileum haalt Beyoncé een bijzondere samenwerking uit de kluis. Op ‘Can I Watch You’ deelt ze de vocalen met Pharrell Williams, die samen met Beyoncé ook tekende voor de productie van het nummer.

De track klinkt funky en verleidelijk, met synths, een stevige bas en een duidelijke knipoog naar de sound van Prince. Beyoncé en Pharrell spelen elkaar vocaal de bal toe, waardoor het nummer vooral draait om groove en chemie.

‘Can I Watch You’ verscheen op 4 september, de 45e verjaardag van Beyoncé, als onderdeel van de B’Day (20th Anniversary Deluxe Edition). Het album uit 2006 leverde grote hits op als Déjà Vu, Irreplaceable en Beautiful Liar. De jubileumeditie is uitgebreid tot 31 tracks en bevat meer niet eerder uitgebracht materiaal uit haar archieven. Je hoort ons niet klagen op afdeling Pinguin Pop en oja, gefeliciteerd Queen B!

Moss – Why Oh Why

Mister “Moss“ Marien Dorleijn heeft de manschappen weer verzameld en een nieuw album opgenomen.

Het hoe, waar en met wie moeten we nog even schuldig blijven, maar over het wat en waarom kunnen we wel alvast iets uit de doeken doen. Het nieuwe album van Moss heet Lost In Motion komt 6 november uit en heeft als thema ouder worden. Specifieker in de songs zoekt Marien antwoord op de vraag ‘Can we still grow when we grow old ?’ Voorbij komen thema’s als vervreemding, verbroken verbindingen, twijfel en de zoektocht naar houvast. Tot zover het begeleidend schrijven. Eerste single Why Oh Why is een uptempo song met pianobegeleiding, new wave gitaar en mooie lange zanglijnen. We hebben helaas alleen de single edit kunnen bemachtigen dus wie weet wat voor fraaie solo’s ons worden onthouden. Maar de appetijt is gewekt.

hey, nothing – Hound

Eigenlijk waren we van plan om voorlopig niks meer te draaien van hey, nothing.

De respons na diverse singles waaronder een paar IJsbrekers was zo lauw dat we de moed eigenlijk wilden opgeven. Maar nu komen Tyler en Harlow met een tweede album dat te goed is om niks mee te doen. En ze komen spelen binnenkort. Hounds is het openingssalvo tevens titelnummer van de nieuwe plaat. Die is uitgekomen op het mega major label Interscope. Dat is bijzonder als je weet dat Interscope het label is van o.a. Eminem, Lady Gaga, K-pop sensatie Blackpink en nogal wat andere giga-acts. En dat is extra bijzonder omdat Tyler en Harlow anti-idolen zijn. Hij is een schriel menneke en zij het tegenovergestelde. Ook is hun alt.rock alles behalve commercieel, tenminste dat dachten we. Maar daar zouden we ons dus wel eens danig in kunnen vergissen. We gaan het zien.

Concert: 21 november Tolhuistuin.

Martje Serveert nieuwe muziek week 37 2026

Wekelijks maakt onze verslaggever Martje Schoemaker een podcast over de nieuwe singles die je die week nieuw hoort op de Pinguin Radio playlist.

Een nieuwe week betekent dus weer veel nieuwe muziek op Pinguin Radio, deze platen hoor je voorbij komen:

Tom A Smith – Put On A Record Tommy / IJSBREKER
Radio Free Alice – Crying With You
Los Bitchos, Ambrose Kenny – Holding Cell
Cowboyy – melancholy (chain)
Ciao Lucifer – Get Me In/Get Me Out
Tape Toy – Dumb Sites
Moss – Why Oh Why
Tramhaus – Swarm
Greg Freeman – Cahokia
Interpol – Wings On Fire / BREEKIJZER
Beyoncé ft. Pharrell Williams – CAN I WATCH YOU / POPWARMER
Prewn – Only Time / MARTJES SPECIAL

Tape Toy – Dumb Sides

We hebben tot nu toe elke scheet die Tape Toy heeft gelaten opgepikt en uitgezonden dus onvoorbereid kun je ons niet noemen. En dat de band momenteel in een artistieke stroomversnelling zit, wisten we al van de vorige singles van het nieuwe album. Toch overtreft de band met Dumb Sides, het titelnummer van hun nieuwe album zelfs de stoutste verwachtingen.

Dumb Sides zouden we zelfs onnederlands goed willen noemen als dat niet zo’n onsympathiek compliment zou zijn. En eerlijk is eerlijk; de band heeft heel veel zelf gedaan -van het schrijven tot en met het produceren (het laatste weer met hulp van Iwen Legro)-, maar het mixen en masteren hebben ze overgelaten aan een paar buitenlandse pro’s. Dumb Sides is duidelijk een Tape Toy nummer, maar geen typisch Tape Toy nummer. De zang is meerstemmig, de keyboards zijn net zo belangrijk als de gitaren en waar de sfeer eerder vaak wat melancholiek was, is die van dit nummer eerder euforisch.

Conclusie: Tape Toy is doorgedrongen tot de top van de vaderlandse, herstel, de internationale indie-scene.

untitled – Tinted View

Zou zo maar kunnen dat untitled vooruit loopt op een nieuwe trend, coverbands met eigen nummers!

Net als IST IST heeft untitled een Groot Voorbeeld. Bij IST IST is dat Joy Division, van untitled is dat Nirvana. Of het echt goed is kan je je afvragen, het is i.i.g. wel erg goed gedaan. En misschien is de grote gelijkenis ook geen probleem als je Nirvana niet zelf hebt meegemaakt. Zoals generatie Z die, weten we inmiddels erg into grunge/shoegaze is. Dus vooralsnog krijgt het kwartet uit L.A. het voordeel van de twijfel. Het zal nog wel even duren, maar Tinted View komt ooit op een album, het debuut van Dan, James, Juan en Lorenzo. Producer van de eerste van untitled wordt waarschijnlijk Chris Lord-Alge, de mix-technicus van Tinted View. De veteraan mixer/producer deed eerder dingen voor Greenday, Madonna, Prince, Green Day en vele vele anderen. De band was blijkbaar zo blij met het resultaat dat ze hem hebben gecharterd voor een heel album.

Ciao Lucifer – Get Me In/Get Me Out

Als je erbij stil staan besef je dat indie niet de vrolijkste tak van de muzieksport is. Om die reden vallen veel liedjes van Ciao Lucifer net buiten de boot.

Het gros van de songs van het Amsterdamse duo loopt namelijk over van de joie de vivre, terwijl wij indie-anen liever een beetje boos of bleu zijn. Ook nieuwe single Get Me In/Get Me Out is energiek en levendig, maar de sfeer is wat serieuzer/intenser dan we van Marnix en Willem zijn gewend. Een mogelijke reden daarvoor is dat Get Me In/Get Me Out niet zozeer een liedje is maar een groove die is opgehangen aan een riff. Of vice versa. Geen funk, maar wel funky, niet echt een danstrack, maar wel een nummer waarbij stilstaan geen optie is. Dat effect wordt bereikt met minimale middelen, gitaar, drums en zang. Het feit Ciao Lucifer hun nieuwe single live op de virtuele band heeft geslingerd zal zeker hebben bijgedragen aan de fysieke kracht van Get Me In/Get Me Out. Goed nieuws dus dat er een heel album zit aan te komen dat volgens hetzelfde procedé is opgenomen.

Sorry – Tom Will Smack Your Ass

Het ongrijpbare Sorry weet weer aangenaam te verassen met nieuwe single Tom Wil Smack Your Ass.

Het is een van de meer poppy songs van de Britten. Poppy betekent absoluut niet commercieel, want ook al streelt de single de oren, de tekst is ‘apart’ en het eind van het overigens wel erg korte nummer (2:26) nogal chaotisch. Daar tegenover staat een plakkend refrein en verleidelijk leadzang van miss Asha Lorenz. De Tom uit de titel is geen bestaan persoon, maar een onfris ‘type’ waar we allemaal wel eens mee te maken hebben gehad. Bij de song hoort een bijzondere clip waarin de daad bij het woord wordt gevoegd. Er wordt nog niet gerept over een nieuw album. Dat zou ook wat vroeg zijn want COSPLAY is nog geen jaar oud.