Category: Nieuwe Muziek

Hollywood Undead – California Dreaming

Rapmetalformatie Hollywood Undead refereert overduidelijk aan het muzikaal mijlenver van hen verwijderde California Dreamin’ van The Mamas & The Papas, met de vrijwel gelijknamig getitelde single California Dreaming. Een heerlijk pakkend nummer. Gejaagd, opzwepend, zelfs wat venijnig en met een refrein dat je niet meer uit je hoofd krijgt.

De gemaskerde heren van Hollywood Undead vissen in dezelfde vijver waar formaties als Limp Bizkit en Zebrahead ook graag aan de waterkant zitten en schuurt bovendien aan tegen Linkin Park. Furieus, maar met een fikse knipoog. Het dameskoor in het refrein van California Dreaming spreekt boekdelen.

I’m no shooting star, just a burning heart
We never sleep in California, we’re dreaming
Running through the dark, broken boulevards
We never sleep in California, we’re dreaming.

“We wanted to do a heavy song with a Red Hot Chili Peppers-esque chorus”, vertelt J-Dog van Hollywood Undead. “It’s an old school vibe explored in a new way.”

California Dreaming is Breekijzer op Pinguin Radio. Volumeknop naar rechts en er mag gedanst worden!

LIVEDATA 01/02 TivoliVredenburg, Utrecht 06/02 Trix, Borgerhout

 

 

Beck – Dear Life

Bijna een kwart eeuw na Loser doet Beck Hansen nog steeds mee met de grote jongens. Terwijl veel van zijn generatie-genoten noodgedwongen teren op successen uit hun jonge jaren kan de inmiddels 47 jarige Beck terugblikken op een relatief stabiele en succesvolle carrière.

Na twee recente  singles waarop Beck bewees dat hij ook modern en dansbaar kan klinken, komt hij nu met Dear Life, een song die je classic Beck zou kunnen noemen. Tussen het bezielde pianointro en het Beach Boys achtige slot ontvouwt zich een van de beste Beck composities in jaren, ruim drie minuten puur muzikaal genot.

Beck is een rare en behoorlijk onvoorspelbaar, maar nooit saai. Wat hij doet is misschien niet altijd even goed, maar altijd boeiend. De maker van Loser is nog steeds een winnaar.

The Flaming Lips – Almost Home (Blisko Domu)

De titel van het veertiende album van The Flaming Lips bestaat uit twee woorden die bandleider Wayne Coyne per toeval las in een Poolse vertaling van de roman Close To Home van schrijver Erskine Caldwell. De ongrijpbare frontman van de dromerige psychedelische rockgroep uit Oklahoma heeft alleen geen flauw idee hoe hij de titel van zijn nieuwe plaat eigenlijk correct moet uitspreken. “Oczy Mlody. Ik geloof dat alleen een Pool weet hoe je het uitspreekt. Iedereen mag het van mij zelf bepalen.”

Lees hier het hele interview met Wayne Coyne van The Flaming Lips.

Kijk hier de heerlijke nieuwe spacy 10 minuten durende clip Almost home.

Canshaker Pi – Indie Academy

Canshaker Pi is een van de vele garagerockbands die ons land rijk is, maar niet de zoveelste. Wat het Amsterdamse kwartet voor heeft op het peloton is een ongekende onstuimigheid. Niet bang om fouten te maken gaat het kwartet live vanaf de eerste noten volledig los om pas weer neer te dalen als de stagemanager dreigt de stekker er uit te trekken wegens het overschrijden van de officiële speeltijd.

Zoals veel bands waar live de vonken van afslaan, heeft ook Canshaker Pi moeite om hun bühnekracht te vertalen naar de studio. Daardoor gaat een deel van hun aantrekkingskracht verloren. Of ging, want als nieuwe single Indie Academy één ding duidelijk maakt, is dat dat een kwestie is van oefenen, finetunen en ontdekken. Indie Academy heeft het vuur en de schalkse humor die Canshaker Pi live zo leuk maakt, maar is ook een serieus sterke song. Nog een paar nummers van dit kaliber en Canshaker Pi is op plaat net zo goed als op het podium en dan is er geen houden meer aan.

 

LIVEDATA 13/10 Rotown, Rotterdam 14/10 Paradiso, Amsterdam 15/10 Nest, Gent

One-man-band Témé Tan met dansbare liveshow naar Paradiso

De exotische one-man-band Témé Tan speelt dit najaar zijn dansbare liveshow in Amsterdam en Utrecht. De optredens volgen op een uiterst succesvolle festivalzomer én de aankondiging van het debuutalbum van Témé Tan, dat 6 oktober verschijnt. Kaarten zijn verkrijgbaar via de websites van de zalen.

Témé Tan (Tanguy Haesevoets) werd geboren in Kinshasa en verkaste al op vroege leeftijd naar België. Hier begon hij te experimenteren met zijn stem, Afrikaanse ritmes en elektronische beats. In 2014 gooide Témé Tan achteloos het swingende Améthys online, dat vanuit het niets werd opgepikt door internationale blogs en in Frankrijk een bescheiden hit werd.

De echte doorbraak van Témé Tan volgde afgelopen zomer, waar zijn swingende liveshow hét onderwerp van gesprek was op festivals als Dour en Pukkelpop.

Vlaams dagblad De Standaard bombardeert Témé Tan, na zijn zegetocht op Dour, zelfs tot de nieuwe Stromae. De vergelijking is snel gemaakt: een vrolijke Brusselaar met Afrikaanse roots en een gigantische gunfactor, druk in de weer met drumcomputers en loopstations, maar vooral: een wervelende liveshow met soul, hiphop, Latijns-Afrikaanse vibes en ijzersterke elektronische beats. Stilstaan is geen optie.

LIVEDATA 18/10 Sugar Factory, Amsterdam, 25/10 Stathe/TivoliVredenburg, Utrecht 07/12 Paradiso, Amsterdam

 

Dan Auerbach – Stand By My Girl

Dat deze goede man, bekend als zanger-gitarist van The Black Keys, niet zo kieskeurig is, wisten we inmiddels wel. The Black Keys begonnen als zompig bluesrockduo, maar gaandeweg sloop er steeds meer soul en pop in hun muziek.

Op Dan Auerbachs vorige soloplaat, Keep It Hid uit 2009, bleef hij nog redelijk dicht bij het Black Keys-idioom (veel blues dus), maar zijproject The Arcs (2015) was eigenlijk een soulband. Hier gaat hij weer een stap verder. Toegankelijk is namelijk één ding, op Waiting On A Song is het ronduit luchtig. Vrolijke, meezingbare songs die heel veel sixties en seventies ademen. En zo klinkt precies de nieuwe single Stand By My Girl. (Tekst Mania | Louk Verschuren)

Amber Arcades op zeldzaam avontuur in eigen land

Een curieuze gebeurtenis staat ons op te wachten: Amber Arcades treedt deze zomer en in het najaar op in Nederland. En aangezien de 28-jarige singer-songwriter uit Utrecht voornamelijk in Engeland en de VS te bewonderen is, kunnen we spreken van een ongewoon verschijnsel. Van streek gebracht door de bijzondere situatie, mist ze bijna de veerpont naar Terschelling.

Tekst LiveGuide | Daan Keijzer

Al telefonerend probeert de als Annelotte de Graaf geboren Amber Arcades het Friese Waddeneiland te bereiken, waar ze diezelfde middag voor het eerst op Oerol speelt. “Inchecken lukt wel met één hand, denk ik. Maar volgens mij is het niet gebruikelijk om dit met een telefoon in je andere hand te doen.”

Vanuit de terminal in Harlingen doet ze een boekje open over haar vurige wens meer te kunnen optreden in Nederland. “Ik zou zelf ook graag willen dat het wat vaker voorkwam. Ik weet ook niet waardoor het komt, maar optreden in mijn eigen land blijkt nogal lastig. Ik speel nu dus vooral in Engeland, eigenlijk.”

Scheve verhouding
De buitenlandse interesse is deels te danken aan haar Engelse label Heavenly Recordings, waar ook King Gizzard and the Lizard Wizard, Mark Lanegan en The Wytches getekend zijn. Maar dan nog blijft het opmerkelijk dat grote internationale media als Stereogum, Pitchfork en The Guardian lyrisch de pen laten kriebelen over Amber Arcades, terwijl ze in haar thuisland nog relatief onbekend is.

“Ik kan wel een aantal redenen bedenken voor die scheve verhouding. Ten eerste programmeert mijn label natuurlijk op grote podia en festivals in Engeland en heeft het ontzettend veel buitenlandse contacten. Dat helpt wel. Het zou ook kunnen dat mijn muziek over de grens beter aansluit op wat mensen mooi vinden. Niet dat het te alternatief voor Nederland is, want alternatief vind ik een vage term. Maar misschien heeft mijn muziek hier nog wat meer tijd nodig.”

De prachtige internationale verbastering van ‘Annelotte de Graaf’ naar ‘Amber Arcades’ doet ergens wel vermoeden dat ze met voorbedachten rade inzette op een internationale carrière. “Natuurlijk wil ik graag veel in het buitenland touren, vandaar dat ik ook met een Engels label en buitenlands team voor mijn album in zee ben gegaan. Daardoor lijkt het misschien alsof ik niets met Nederland te maken wil hebben, maar dat is niet waar. Ik wil juist heel graag meer dingen in Nederland doen. Gelukkig ben ik dus nu op weg naar Oerol en mag ik dit daarna ook op Best Kept Secret spelen.”

Zuinige antikraker
De grote vraag is hoe ze zich op dit zeldzame Hollandse uitje heeft voorbereid. “Ik heb de afgelopen dagen gewoon gewerkt bij het Utrechts Centrum voor de Kunsten. Eigenlijk besefte ik pas vanochtend: oh ja, ik ga muziek maken. Leuk! Mijn werkzaamheden naast de muziek zijn trouwens noodzakelijk. Het is geen bewuste keuze om mijzelf niet volledig in de muziekwereld onder te dompelen.”

Want Amber Arcades mag over de grens dan geliefd zijn, het betekent niet dat ze nu dik aan het cashen is. “En het is toch fijn om een beetje financiële zekerheid te hebben. Ten opzichte van vorig jaar is mijn werkweek nu wel easy. Toen werkte ik 36 uur per week als jurist, nu zijn dat nog maar twee dagen per week. Voor de opnames van mijn plaat Fading Lines moest ik geregeld heen en weer naar New York. Daardoor had ik geen tijd over naast werk en muziek. Ik kwam zelfs niet meer toe aan het schrijven van nieuwe dingen. Met het juridische werk ben ik daarom gestopt.”

Gelukkig zwom ze in het geld, waardoor de opnames van een album in New York gewoon konden doorgaan. “Dat heb ik kunnen doen door lange tijd geld te sparen. Mijn geld gaat niet op aan dingen als ieder jaar een nieuwe telefoon; zo’n gadgetfreak ben ik niet. Het helpt ook dat ik antikraak woon in Utrecht. Dat kost niet zo veel. Het enige nadeel is dat de opzegtermijn slechts een maand bedraagt. Stel dat ik net voor een tijdje op tour ben en op de eerste dag te horen krijg dat ik eruit moet, dan heb ik wel een probleem. Hopelijk gebeurt dat niet.”

Gunfactor
Na de bijzondere Nederlandse escapade keert Annelotte weer terug naar haar bekende terrein. Eind juni speelde ze op het immense Glastonbury en de rest van de zomer is ze vooral overzees te vinden. “Sinds mijn tour door de VS weet ik waarom Nederlandse bandjes dat maar weinig doen: het is fucking duur. Om iets op te bouwen moet je er vaak naartoe, maar alleen al de vliegtickets zijn enorm prijzig.”

Je moet ook maar net het geluk hebben om daar de kans te krijgen. “Wie die kans wat mij betreft verdient? Kim Janssen sowieso, niet alleen omdat mijn drummer ook bij hem in de band zit. En Ohslo vind ik supervet, maar dat is misschien iets te niche om groot door te breken. Er zijn eigenlijk heel veel goede bandjes in Nederland. Het is alleen moeilijk om erbovenuit te steken. Ha, misschien moeten ze de leer inderdaad eens bij mij afkijken!”

LIVEDATA 01/09 Paard van Stal Festival @ Paard, Den Haag 02/09 Misty Fields, Asten-Heusden 29/30/09 Singelfestival, Edam

Klinkt als: dreampopdromen met visioenen van globale indiefaam

—

LiveGuideDe septembereditie van de gratis concert- en festivalkrant LiveGuide is vanaf deze week overal in het land verkrijgbaar. Het blad dat zich richt op de tofste acts die de Nederlandse zalen en festivals komen bestormen.

Rico & Sticks zijn als vlekkeloos flowend duo een tijdje weggeweest. Elf jaar om precies te zijn, want in 2006 kwam met Opgezwolles Nederhop-classic Eigen Wereld voor het laatst een gezamenlijk album van de twee uit. Maar dat zij nog altijd ‘ware rapsiamezen’ zijn, blijkt wel op het door Kubus geproduceerde album IZM. Van de liveshows mag spektakel verwacht worden en dus zijn de hiphoppers de logische act om de cover van LiveGuide #34 te sieren.

In het krantje wordt verder een oproep aan de lezer gedaan om een anekdote in te sturen over de slechtste show die je ooit hebt meegemaakt, worden tickets weggegeven voor onder meer Indiestadt en Black Honey en de beste albums van het moment getipt. Verderop doet de Amerikaanse noiserock-bazin Erika Michelle Anderson, kortweg EMA, haar scherpe politieke mening uit de doeken en kijken met Marilyn Mansons grootste fan terug op diens show in TivoliVredenburg.

Dan nog zijn we er niet. Zo noemt de Canadese singer/songwriter Leif Vollebekk rapgigant Kendrick Lamar de nieuwe Bob Dylan, wordt deMetallica-kennis van Slimste Mens-meisje Lakshmi getest, geeft het vuige Rotterdamse rocktrio Certain Animals een inkijkje in hun Popronde-terroriserende rider, vertelt Tim Vanhamel waarom Millionaire terug is en wordt teruggeblikt op de tofste festivals van de afgelopen zomer met de mooiste foto’s van ‘s lands beste concertfotografen.

Naaz releast intieme en persoonlijke videoclip bij haar nummer Can’t

De videoclip Can’t van Naaz is afgelopen week in première gegaan op Noisey UK. De video speelt zich grotendeels af in de slaapkamer van Naaz, waar ze haar liedjes schrijft en produceert en geeft daarmee een kijkje in de wereld van de 19-jarige Rotterdamse singer-songwriter/producer met Koerdische roots.

Naaz: “Het liedje gaat over de dingen die we willen hebben, maar denken niet te kunnen krijgen. Het heet ‘Can’t’ maar de boodschap is juist het tegenovergestelde: het kan wel. In de videoclip draag ik mijn normale dagelijkse kleren, maar ook Koerdische slaapkleding. Hiermee toon ik twee kanten van mijn leven die zich afspelen in dezelfde locatie: mijn slaapkamer. Dit is de wereld waar ik alles kan zijn en er niks is wat er niet mogelijk is.”

LIVEDATUM 21/09 Dutch Impact @ Reeperbahn, Hamburg

The Beaches – Money

The Beaches is een dameskwartet uit Toronto dat geïnspireerd door bands als The Strokes, Elastica en White Stripes aan het musiceren is geslagen. Met een naam als The Beaches zou je kunnen denken dat er een vleugje surf in hun muziek zit, maar de band is vernoemd naar de wijk in Toronto, waar de meiden wonen.

Verwarrend is wel dat er ook een Australische meidenband is die Beaches heet zonder The dus, die ook nog eens klinkt als hun Canadese net niet naamgenoten. The Beaches bestaat nu een jaar of vijf, maar van een album is het nog niet gekomen. Wel is er een EP en een handvol singles, die een stijgende lijn vertonen met als nieuw hoogtepunt het aanstekelijke Money, een onderwerp dat tot in den treure is bezongen in de pophistorie maar zoals The Beaches laat horen nog lang niet is uitgeput.

Millionaire: “Ik had er even genoeg van en wilde een pauze nemen.”

De stoom knalt nog uit de oren van Tim Vanhamel, vlak na Millionaire’s eerste Nederlandse show in tien jaar. De zanger en gitarist heeft met zijn kornuiten Best Kept Secret even een Vlaams poepie laten ruiken. De Belgische rockgod oogt gelukkig en voldaan wanneer we hem backstage ontmoeten voor een fijn kutgesprek.

Tekst LiveGuide | Kees Braam

“Ik had er even genoeg van en wilde een pauze nemen.” En dus zette Millionaire na de release van Paradisiac uit 2005 een voorlopige punt achter het succesvolle project. De band was in eigen land en daarbuiten zeer geliefd en zelfs Muse en Queens of the Stone Age waren fan. Die internationale erkenning komt grotendeels voor rekening van Vanhamel, die behalve in dEUS en Evil Superstars ook een tijdje in Eagles of Death Metal speelde.

De snel verveelde Vanhamel hopt inderdaad van het ene project naar het andere. In meer recente jaren speelde de Antwerpenaar ook in Broken Glass Heroes en Creature With the Atom Brain. Eventjes leek het dan ook tijd worden om Millionaire tot het verleden te rekenen. Maar niet dus: de industriële stonerrock van onze zuiderburen is met het nieuwe album Sciencing keihard terug.

“Na al die uitstapjes was er een klein moment waarop ik dacht dat ik misschien weer iets met Millionaire moest doen. Ik was bezig met opnames van materiaal dat uiteindelijk op Sciencing belandde en dacht: fuck it, ik ga dit gewoon weer doen!”

Met die mentaliteit wist hij ook zijn oude maten weer enthousiast te maken voor een nieuw avontuur. Al is het vroegere Millionaire niet helemaal hetzelfde gebleven. “Het is heel simpel. Op het podium is de linkerkant van de band nieuw en de rechterkant oud. Maar het voelt voor niemand onwennig. Millionaire is eigenlijk een grote familie, waarin ik de schilder ben en de rest de penselen en de verf.”

De sinds de vroege jaren negentig actieve Vanhamel is inmiddels bijna een oude meester te noemen. Volgens hem ziet de muziekwereld er tegenwoordig heel anders uit. “Toen ik Nevermind van Nirvana kocht, had ik een plaat met een paar foto’s en dat was het. Daar droomde ik dan helemaal bij weg. Tegenwoordig staat iedereen open en bloot op internet en kan ik mijn favoriete artiesten naar de wc zien gaan.”

Er klinkt een nostalgisch verlangen in de stem van de zanger die tot voor kort niet eens op Facebook zat. “Maar als artiest moet je inmiddels wel. En er zitten ook zeker goede kanten aan, hoor. Je kunt zo je plaat online gooien en relatief makkelijk een publiek bereiken.” Toch gelooft de rocker nog altijd in ouderwets vakmanschap, wat dan ook precies is wat je van Millionaire kunt verwachten. “Mijn visie is dat als je honderd procent inzet levert en de muziek goed is, het uiteindelijk wel gaat opvallen. Of je nou op Facebook zit of niet.”

LIVEDATA 02/09 Transformer @ Muziekgieterij, Maastricht 16/09 Koele Koele, Luttenberg 14/10 Beerland @ Metropool, Hengelo 02/11 Vera, Groningen 03/11 Effenaar, Eindhoven 08/11 Paard, Den Haag 11/11 Tolhuistuin, Amsterdam 18/11 Made in Belgium @ Gebouw-T, Bergen op Zoom

Klinkt als: tien jaar aan opgespaarde energie in een uurtje eruit raggen

—

LiveGuideDe september-editie van de gratis concert- en festivalkrant LiveGuide is vanaf deze week overal in het land verkrijgbaar. Het blad dat zich richt op de tofste acts die de Nederlandse zalen en festivals komen bestormen.

Rico & Sticks zijn als vlekkeloos flowend duo een tijdje weggeweest. Elf jaar om precies te zijn, want in 2006 kwam met Opgezwolles Nederhop-classic Eigen Wereld voor het laatst een gezamenlijk album van de twee uit. Maar dat zij nog altijd ‘ware rapsiamezen’ zijn, blijkt wel op het door Kubus geproduceerde album IZM. Van de liveshows mag spektakel verwacht worden en dus zijn de hiphoppers de logische act om de cover van LiveGuide #34 te sieren.

In het krantje wordt verder een oproep aan de lezer gedaan om een anekdote in te sturen over de slechtste show die je ooit hebt meegemaakt, worden tickets weggegeven voor onder meer Indiestadt en Black Honey en de beste albums van het moment getipt. Verderop doet de Amerikaanse noiserock-bazin Erika Michelle Anderson, kortweg EMA, haar scherpe politieke mening uit de doeken en kijken met Marilyn Mansons grootste fan terug op diens show in TivoliVredenburg.

Dan nog zijn we er niet. Zo noemt de Canadese singer/songwriter Leif Vollebekk rapgigant Kendrick Lamar de nieuwe Bob Dylan, wordt deMetallica-kennis van Slimste Mens-meisje Lakshmi getest, geeft het vuige Rotterdamse rocktrio Certain Animals een inkijkje in hun Popronde-terroriserende rider, vertelt Tim Vanhamel waarom Millionaire terug is en wordt teruggeblikt op de tofste festivals van de afgelopen zomer met de mooiste foto’s van ‘s lands beste concertfotografen.