Category: Nieuwe Muziek

Als je een jaar geleden de naam Tamino googelde, werd je doorverwezen naar een link over Die Zauberflöte, de opera van Mozart waarin een Tamino een hoofdrol speelt. Als je nu Tamino intypt, zie je een lange lijst met links die verwijzen naar de Vlaams-Egyptische zanger, die momenteel Vlaanderen in zijn greep houdt met indringende uitvoeringen van zelf gecomponeerde Buckley-aanse ballades. Met zijn debuutsingle Habibi haalde hij de eerste plaats van De Afrekening, de hit/tiplijst van Studio Brussel. Het is vrij veilig te wedden dat dat met Cigar ook gaat gebeuren. Habibi was een duet voor stem en en gitaar. Op Cigar is de begeleiding uitgebreid met percussie en blazers, een perfect decor voor Tamino’s begeesterde voordracht. Inmiddels is zijn faam ook tot onze contreien doorgedrongen. Vorige week stond hij in een uitverkochte Melkweg, een knappe prestatie voor iemand die nog maar zes nummers op zijn kerfstok heeft. Tamino zal vaker te zien zijn komende zomer, in Vlaanderen (o.a. op Rock Werchter 30/6), maar ook hier. Je kunt de droefzanger o.a. gaan zien tijdens Vondelpark Open Air (gratis 15/7) en op het Valkhof Festival in Nijmegen (gratis 16/7).

Het oorspronkelijke Twin Peaks (1990-91) was een visueel feest en een extreem intrigerende whodunnit, maar zonder de muziek van Angelo Badalamenti zou de serie nooit zo legendarisch geworden zijn als hij nu is. Vorige week is na zo’n 25 jaar het lang verwachte Seizoen 3 in premiere gegaan. De bijdrage van de nu 80 jarige componist zijn beperkt gebleven tot het bekende thema, zijn rol is voor een deel overgenomen door Johnny Jewel, de genus achter The Chromatics. Wie de band uit Portland kent, weet dat hun sound zich uitermate goed leent voor een serie als Twin Peaks waarin ambiance en atmosfeer net zo belangrijk zijn als de verhaallijn. The Chromatics met de enigmatische Ruth Radelet op zang maakte naam met moody en mysterieuze elektronische fluisterpop. De band scoorde met eigen songs als Kill For Love en Cherry maar ook met covers van Neil Young en Bruce Springsteen, die ze volledig naar hun hand zetten. Jewel heeft instrumentale stukken geschreven voor de serie, maar uiteraard ook zijn band ingeschakeld. Shadows is Chromatics op hun best, ongrijpbaar, sensueel en behoorlijk spooky. Dat sensuele en ongrijpbare geldt overigens ook voor Ruth, die haar acteerdebuut maakt in de nieuwe serie.

Het is een uitstekende traditie om de winnaar van de jaarlijkse Limburge popcompetitie Nu Of Nooit het Pinkpop Festival te laten openen. De eer gaat dit jaar naar The Ten Bells, een bier en zweetband uit het Zuid-Limburgse Eys. Beluistering van de debuut EP van het kwartet maakt duidelijk dat het wel goed komt op Pinkpop met die Ten Bells. Als ze de zenuwen een beetje onder bedwang kunnen houden, zullen ze ontdekken dat er een gewillig publiek bestaat voor hun riff-rijke, licht benevelde bluesrock. Met hun tijdloze gitaarmuziek vertegenwoordig The Ten Bells ook iets van het oude Pinkpop, dat vroeger vrijwel uitsluitend hardwerkende rockbands contracteerde. Tot de commercie dicteerde dat ook Pinkpop met zijn tijd mee moest gaan en ruimte bieden aan hitparadepaardjes met als voorlopig hoogte/diepte punt de komst dit jaar van Justin Bieber. Commence is de openingstrackt van debuut EP van The Ten Bells, dat met Too Close To The Sun en Jump The Gun nog twee tracks heeft die minstens zo goed zijn. Move over Drive Like Maria en tell Birth Of Joy The News, The Ten Bells are coming!

How To Boil An Egg is een appetijtelijke tussendoortje van the queen of slackers, Courtney Barnett. Het is geen nieuw nummer, Courtney speelt het al jaren live, maar was er nooit aan toegekomen om het op te nemen. Het is ook niet echt een officiële single, maar onderdeel van een serie 7” ‘s, die haar label uitbrengt met verschillende acts op de a en b-kanten. Courtney deelt haar single met het eveneens Australische Bedroom Suck. Maar How To Boil An Egg is een onbekend nummer van Courtney en alleen daarom al interessant. Vijf jaar geleden konden we voor het eerste kennismaken met de Australische singer-songrocker. Op Avant Gardener klonk ze als een vrouwelijke Lou Reed, maar dan op downers in plaats van uppers. Haar losse en laconieke toon en semi alledaagse tekstonderwerpen sloten aan bij de toen net in opkomst zijnde slacker scene en Courtney had haar voet tussen de deur. Met haar eerste echte album, Sometimes I Sit And Think, Sometimes I Just Sit bereikte ze een miljoenen publiek en nu is de anti-heldin één van de grote namen op alternatief muziekgebied. Courtney’s kalender is helemaal leeg, waarschijnlijk werkt ze hard aan een nieuw album, volgens de geruchten doet ze dat samen met Kurt Vile. Nog even wachten dus tot er echt iets nieuws komt  How To Boil An Egg helpt het wachten verzachten.