Category: Nieuwe Muziek

Interview The Lemon Twigs: “Je dumpt je broertje niet zomaar”

Lemon Twigs The Lemon Twigs @ Indiestadt festival

Een uur later dan afgesproken lukt het eindelijk om de oudste broer van The Lemon Twigs uit bed t bellen. Een nog half slapende Brian D’Addario staat mij al geeuwend te woord. In oktober bracht hij met zijn broertje Michael het debuutalbum Do Hollywood uit. Die plaat ruikt nog naar pasgeboren baby’s, maar het psychedelische popduo werkt al hard aan een opvolger.

Tekst LiveGuide | Dominique Dirkx

Van een writer’s block hebben de Amerikanen nog nooit gehoord. “Wij schrijven heel veel muziek”, zegt Brian. “We hebben ook al nieuwe nummers opgenomen, maar die komen niet op ons volgende album. Die zijn voor een EP die we dit jaar nog willen uitbrengen. Ons tweede album komt denk ik volgend jaar pas uit.” Dat allemaal terwijl ze nog bezig zijn met hun tour voor Do Hollywood…

Van jongs af aan is muziek met de paplepel naar binnen geduwd bij de bijna twintigjarige Brian en zijn twee jaar jongere broertje Michael. “Ik was denk ik vijf toen onze ouders daarmee begonnen. Pa leerde mij de basisdingen: beetje drummen, wat ritmes. Ma leerde mij gitaarspelen.”

De New Yorkers werden al luisterend en kijkend naar The Beatles grootgebracht. “Tot aan mijn negende had ik een obsessie voor die band. Daarna begon ik ook andere muziek te luisteren, zoals The Who. Tijdens het maken van Do Hollywood was ik helemaal weg van The Beach Boys. Ik luisterde niets anders. Of dat terug te horen is? Geen idee, dat zou best kunnen.”

Geen college-dropouts
De jonge muzikanten kwamen nog maar net uit de schoolbanken gerold toen ze direct de studio indoken om Do Hollywood te maken. “Ik ben blij dat mijn schooltijd voorbij is, want nu kan ik me helemaal focussen op onze band. Maar hoewel het soms best pittig was om school en muziek te combineren, vond ik het ergens ook heel fijn. Als ik geen muziek had kunnen maken na de les, had ik waarschijnlijk veel meer moeite gehad om school af te ronden.”

Voor Michael was het wel wat zwaarder. Net als Brian deed hij zijn best om zo snel mogelijk zijn opleiding af te ronden, zodat ze daarna konden touren. Alleen moest Michael hiervoor zijn school een jaar eerder afmaken. “Hij zat de hele dag te studeren, werkte dan aan muziek en ging ’s avonds laat weer terug naar school. Het was zwaar voor hem, maar nu is hij er wel van af.”

Gebroederlijk
De twee D’Addario’s doen niets liever dan samen muziek maken, maar schreven opvallend genoeg geen enkele track op Do Hollywood samen. “Ik weet niet hoe dat is gekomen, zo doen we dat gewoon. Michael schreef zijn eigen liedjes en ik de mijne. We zingen ook alleen onze eigen songs.”

Wel doen ze de background vocals op elkaars tracks, maar daar blijft het verder bij. Het was dan ook een bewuste keuze om twee singles uit te geven bij dit album: These Words van Brian en As Long As We’re Together van Michael. Voor het nieuwe album wil het tweetal wel wat meer samenwerken. “We staan er nu voor open en maken minder ruzie als we samenwerken. Hiervoor was dat wel anders, maar inmiddels waarderen we elkaars inzichten en ideeën.”

Er zijn genoeg broers die elkaar na een uur al in de haren vliegen, maar deze twee talenten groeien met de dag meer naar elkaar toe. “Het is fijn om te werken met iemand die je al je hele leven kent. Je dumpt je broertje ook niet zomaar. Dat geeft toch een bepaalde zekerheid.”

LIVEDATA 07/04 Tolhuistuin, Amsterdam 08/04 Motel Mozaïque, Rotterdam 23-24-25/06 Down the Rabbit Hole, Ewijk

Klinkt als: jeugdige energie die zich uit in mini-rockopera’s die in de seventies en eighties grote hits zouden zijn

LiveGuide—

Op de cover van de dertigste uitgave van LiveGuide prijkt met Thundercat een eigenaardige vogel. Een absolute sterrencast aan gastvocalisten is op zijn nieuwe album Drunk te horen (o.a. Kendrick Lamar, Pharrell, Kenny Loggins en Michael McDonald), maar de funktronicabassist is er totaal niet op uit om hits te scoren. Commercieel gedoe interesseert hem niet zoveel, vertelt hij in het krantje.

In LiveGuide #30 staan ook interviews met onder meer Temples, The Lemon Twigs, Jeangu Macrooy en The Dawn Brothers. Verder blikken we terug op de shows van Peter Doherty (Melkweg) en Tory Lanez (Paradiso) en krijgen we een inkijkje in de rider van de Vlaamse meditatiesensatie Het Zesde Metaal. En dan komt er nóg een zuiderbuur aan het woord, want de tofste rapster van België figureert in de rubriek Fangirlkwiz! Daarin komt aan het licht dat deze Coely behoorlijk veel gemeen heeft met Yasiin Bey (Mos Def), die bezig is aan zijn afscheidstour.

Clip van de Dag: Kasabian

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de recente IJsbreker van Kasabian: You’re In Love With a Psycho!

Kasabian heeft altijd de middenweg bewandeld tussen rock en dance. Volgens zanger/gitarist Sergio Pizzorno sloeg de balans op het laatste album echter een beetje te ver door richting dansvloer. De band maakt dat nu goed door de gitaren weer naar voren te halen. Pizzorno heeft het zelfs over de redding van de gitaar. Hij vreest dat de elektrische gitaar voorgoed in de afgrond zal verdwijnen als niemand er iets aan doet. Dus heeft Kasabian het op zich genomen de gitaar in ere te herstellen. Wie nu een nieuwe single verwacht met gierende solo’s, loodzware riffs en bakken feedback zal enigszins teleurgesteld worden. Gitaren genoeg op You’re In Love With a Psycho, maar dan van het tokkelende en ritmische soort en volledig in dienst van de compositie. De nieuwe single van Kasabian is dus geen dansplaat, dat neemt niet weg dat je er goed op kunt bewegen. Een beetje overdreven heeft Pizarro dus wel, maar zo kennen we hem en zijn band. Bescheidenheid komt niet voor in het woordenboek van de Britse braniemakers, die tot wasdom zijn gekomen op de zelfde vruchtbare grond als Oasis en The Stone Roses. Kasabian, dat dit jaar zijn 20ste verjaardag viert, komt om de drie jaar met een nieuw album. Plaat nr. 6 gaat For Crying Out Loud heten en zou eind april uit moeten komen.

Powered By BelBernard.nl

Bel Bernard

Stationschef 252: Naked Song / Stef Kamil Carlens

Naked SongAls je bij een dansplaat de beat weghaalt, blijft er meestal weinig over. Strip je de begeleiding van een popplaat, dan herken je de melodie nog steeds. Als het goed is, tenminste. Een goede compositie blijft overeind ook bij een minimale uitvoering. Wij noemen dat de kampvuurtest. In de Engelstalige wereld hebben ze het over ‘naked’ songs, nummers die herkenbaar blijven ook als ze worden ‘ontkleed’.

Echte songs en echte songwriters, alleen zij zijn welkom op het Naked Song Festival, een jaarlijks terugkerend festijn voor muzikale fijnproevers dat dit jaar op 22 april aanstaande wordt gehouden in het Muziekgebouw in Eindhoven. Eerdere edities werden opgeluisterd door kopstukken als Fink, James Vincent McMorrow en Agnes Obel. Dit jaar zullen o.a. Heather Nova, Dan Croll en Ryley Walker acte de présence geven. In totaal zijn er zo’n kleine twintig singer-songwriters te zien in Eindhoven.

Ook van de partij is Stef Kamil Carlens, een man die popgeschiedenis schreef, eerst als bassist van dEUS later als aanvoerder van Zita Swoon. Carlens komt naar het Naked Song Festival om zijn aller eerste solo-album te presenteren.

Onze Bazz belde met de Vlaamse reus en praatte met hem over de kunst van het componeren, het belang van teksten en andere zaken waarover alleen een gerenommeerde artiest als Stef Kamil Carlens iets zinnigs kan zeggen. Ook leverde Stef een lijst in met songs, die wat hem betreft de kampvuurtest makkelijk doorstaan en die nummers hoor je de hele week door op Pinguin Radio.
Het interview van Bazz met Stef Kamil Carlens zenden we zaterdagavond uit tussen 19:00 en 21:00 uur en herhalen we op donderdagavond om 22:00 uur.

Naked SongDe lijst van 25 van Stef Kamil Carlens

  1. Noir Desir – L’Enfant Roi
  2. Dalida – Histoire D’un Amour
  3. Robert Wyatt – Sea Song
  4. Bram Vermeulen – Johnnie
  5. Willy DeVille – Trouble Coming Everyday In A World Gone Wrong
  6. The Velvet Underground – Temptation Inside Your Heart
  7. Nina Simone – Baltimore
  8. Momo Wandel Soumah – Félenko Yéfé
  9. José Gonzalez – Crosses
  10. J.J. Cale – Woman I Love
  11. Elmore James – Hand In Hand
  12. The Shadows – Nivram
  13. Herman Dune – Tell Me Something I Don’t Know
  14. De Kift – Knoeck
  15. Air – Seven Stars
  16. Ali Farka Touré – Savane
  17. Camille – Au Port
  18. Captain Beefheart – Hot Head
  19. Cornelius – Sensuous
  20. The Meters – Look-Ka Py Py
  21. Moondog – Tree Trail
  22. Paul Simon – How Can You Live In The Northeast?
  23. Ry Cooder – Boomers Story
  24. Delicate Steve – The Ballad of Speck And Pebble
  25. Penguin Café Orchestra – Perpetuum Mobile

Breekijzer: Motionless In White

De nieuwe Breekijzer op Pinguin On The Rocks is metal afkomstig uit Scranton, Pennsylvania! Het luide viertal Motionless In White met hun nieuwe single LOUD (Fuck It). Precies zoals we het graag willen op Pinguin Radio’s hardere broertje Pinguin On The Rocks; LOUD! 2017 is een vernieuwend jaar voor Motionless In White. De vrienden sinds high school namen afscheid van keyboardspeler Josh Balz die in 2007 bij de groep kwam, twee jaar na de officiële oprichting. En vorig jaar zomer tekende Motionless In White bij het bekende heavy-label Roadrunner en dat legt de groep duidelijk geeft windeieren!

Powered By 360ICT.nl

360ict

IJsbreker: Gorillaz

Het was 2010 toen we voor het laatst iets vernamen van Gorillaz, de muzikale beestenbende van Damon Albarn en Jamie Hewlett. Dat is lang, zelfs voor een ‘virtuele’ band. Ter vergelijking, The Beatles namen hun complete oeuvre op in 7 jaar. De meeste acts kunnen zich zo’n lange afwezigheid niet permitteren, Gorillaz is echter een band die altijd al lak heeft gehad aan conventies en opgelegde regeltjes.

Die tegendraadse houding heeft Albarn en Hewlett geen windeieren gelegd. Hun ‘hobbyband’ is bijv. succesvoller dan Albarn’s eigen Blur. De lancering van het nieuwe album, Humanz gaat dan ook op zijn Gorillaz’. De band komt niet terug met één of twee, maar met vier nieuwe nummers. Drie van de vier nieuwe Gorillaz tracks hebben een bodem van hip hop beats, alle vier hebben ze een gastvocalist, te weten Jehnny Beth van punkband Savages, rappers D.R.A.M. en Vince Staples en reggaerapper Popcaan.

Op het Humanz album zijn nog veel hulptroepen aangerukt, o.a. gospellegende Mavis Staples, de niet minder legendarische discodiva Grace Jones, rapper Danny Brown en De La Soul en soulzangers als Benjamin Clementine en Anthony Hamilton blazen een partijtje mee. Het gerucht gaat dat ook Noel Gallagher een steentje heeft bijgedragen. Dat nieuws heeft in Engeland voor de nodige opschudding gezorgd, want de fans zijn de vete tussen Blur en Oasis nog niet vergeten. Albarn en Gallagher blijkbaar dus wel.

Vier nieuwe nummer in één worp dus, dat betekent dat we moesten kiezen. Eerlijk gezegd was die keus niet al te moeilijk. Van de vier nieuwe nummers is er maar één waarop het alfamannetje van Gorillaz te horen is, Andromeda. Albarn krijgt tegen het einde van de track nog assistentie van pretrapper D.R.A.M., maar het is zijn stem die het nummer draagt en wat ons betreft boven de andere drie doet uitsteken. Op 28 april volgt het Humanz album, dat zal, Gorillaz kennende met de nodige tamtam gepaard gaan.

Sex, Clips & Rock ‘n Roll: Knarsetand

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Sex, Clips & Rock ‘n Roll. Met vandaag de nieuwe single Bad Trip van Knarsetand. Zomaar een mailtje van geestelijk vader Martijn Holtslag in de mail met een verwijzing naar zijn trippy nieuwe clip, herlancering van z’n project Knarsetand met nieuwe sound. Zijn eigen omschrijving: “een vuige mix van breakbeat, bigbeat, garagepunk met een vleugje cumbia en balkanblazers.”

Powered By BelBernard.nl

Bel Bernard

The Pale White – Reaction

Reaction is de derde single van een nieuw Brits trio dat luistert naar de naam The Pale White, een naam die ons doet denken aan A Whiter Shade Of Pale, maar dat zal wel niet de bedoeling zijn. De eerlijkheid gebied ons te zeggen dat we de eerste twee singles van de band hebben gemist. Stom en zonde, want ook die waren niet voor de poes. The Pale White uit Newcastle Upon Tyne maakt gitaarmuziek, kop en staart songs van rond de drie minuten met couplet, brug, refrein, een riff en minimaal één solo. Waar hebben we dat eerder gehoord? Overal en nergens sinds 1965. Het trio maakt echter duidelijk dat de stijl nog niks aan waarde heeft ingeboet en dat het aantal variaties op het thema nog lang niet is uitgeput. The Pale White is dus nog maar drie singles oud en staat nog maar aan het begin van hun carrière. Die drie singles laten echter een band horen vol zelfvertrouwen en een goede hand in het schijven van rocksongs met pit en power. Het zal nog wel even duren voordat ze op eigen kracht zalen kunnen vullen, maar niet heel lang is onze verwachting. Let je op London Calling?