Category: Nieuwe Muziek

En toen was er nog maar één. Ooit begonnen als sextet is The Shins anno 2017 een eenmanszaak. Uitbater is uiteraard de initiatiefnemer en belangrijkste componist van de band, James Mercer. Het zal dan ook geen toeval zijn dat het nieuwe Shins album, Heartworms een vrij persoonlijk album is geworden met songs over vrouwen en kinderen en de rol en het belang van muziek in zijn leven. Mercer is sinds 1996 op zoek naar de perfecte popsong, een zoektocht die geïnspireerd is door bands als The Beach Boys en de onvermijdelijke Beatles, alhoewel op het Heartworms album ook sporen zijn te horen van een slackerbands als Pavement of het popunkkwartet Weezer. Met nummers als New Slang, Simple Song en Australia heeft Mercer zijn missie overigens al een aantal keer volbracht. Ook Name For You heeft in potentie eeuwigheidswaarde, maar zal nog even moeten rijpen voordat we dat met zekerheid kunnen vastellen. Op een incidentele single na is Heartworm het eerste nieuwe werkt van the Shins sinds 2012. In de tussenliggende jaren is Mercer vooral druk geweest met Broken Bell, zijn muziekavontuur met producer Danger Mouse dat ook de nodige pareltjes heeft opgeleverd. Mercer verliest dan wel zijn haren en bandleden, maar gelukkig niet zijn muzikale streken.

Dat metal meer kan zijn dan een dot herrie waarmee je de buren de gordijnen in jaagt, bewijst Mastodon met hun zeer verteerbare nieuwe single Show Yourself. Iedereen met een zwak voor gitaren zal moeten erkennen dat wat die Yankees nu weer uitvreten ook spekkie voor het bekkie is voor hen die hun rock doorgaans graag wat lichter verteren. Het is niet zo dat de metalmannen van slag af zijn of van koers veranderd. Soms sluimert er gewoon een melodie in het brein van het kwartet, die een tedere benadering behoeft. Vrees niet fans, de rest van het nieuwe Mastodon album is business as usual, snoeihard, maar geïnspireerd en een paar tandjes spannender dan het werk van de concurrentie. Een aantal jaar geleden is de vermoeidheid ingetreden in de metalwereld, niet dat de stijl met uitsterven bedreigd wordt, maar de aanwas stokt en het contact met de buitenwereld wordt steeds schaarser. Daarom valt deze poging van Mastodon extra te waarderen, zodat ook wij metal mietjes weer eens worden gewezen op de kick van volume en de oerkracht van de elektrische gitaar.

We werden via twitter geattendeerd op het bestaan van Rolling Blackouts Coastal Fever. Journalist en trouwe luisteraar Jan Eikelboom schreef dat wij als liefhebbers van Australische acts als King Gizard en Courtney Barnett ook eens moesten luisteren naar Rolling Blackouts Coastal Fever uit Melbourne. Het bleek een gouden tip, want French Press van Rolling Blackouts Coastal Fever is simpelweg een van de beste rocktracks van het nog prille jaar; ruim vijf minuten lang duurt het nummer, meer dan de helft van de speeltijd is gevuld met geïnspireerde gitaarsolo’s. French Press is het prijsnummer van de 2e EP c.q. mini-album van de tegenvoetse rockers. De band met de lange naam bestaat uit een ritme sectie en drie gitaristen, iedereen zingt. RBCF maakt muziek in een traditie die te herleiden is tot midden jaren zestig. Toen mixte men voor het eerst drugs met gitaren en ontstond er een door gitaren gedomineerde rockvariant, waarin improvisatie en precisie hand in hand gaan. Soms leidde deze rockloot een sluimerend bestaan, maar verdwenen is hij nooit helemaal. De laatste jaren herstelt de elektrische gitaar zich als het dominante instrument van de rock ‘n’ roll. Die herwaardering is grotendeels te danken aan bands als Parquet Courts, War On Drugs en het King Gizard circus. Recente berichten dat gitaarmuziek op sterven na dood zou zijn, zijn dan ook sterk overdreven. Nu we toch namen noemen, mogen ook die van Televison, The Allman Brothers Band en The Grateful Dead niet ontbreken als verlichte voorbeelden en illustere voorgangers van bands als RBCF.

School Is Cool, bestaan die nog? Jazeker, niet alleen is de band nog ‘alive’, ze kicken ook behoorlijk op nieuwe single Trophy Wall, die alleen al vanwege de intrigerende strofe ‘don’t you sell me to the zoo yet’ ons aller aandacht verdient. De eerste single van het derde album van de Antwerpse barokpopband klinkt wat minder zwaarmoedig dan we van ze gewend zijn en sluit met zijn brede sound en luxueuze productie aan bij de meer filosofische tak van de Britse new wave, die werd vertegenwoordigd door bands als Talk Talk en Tears For Fears. Goede berichten dus uit het zuiden. Minder goed nieuws is misschien het vertrek van de vaste violiste van de band. Daar staat echter tegenover dat ze weggaat om zich volledig bezig te kunnen houden me haar eigen band, Plan B.

Lonely The Brave is een van de betere bands van de laatste paar jaar,maar ook een van de zwaarmoedigste. Zanger David Jakes heeft van nature al een somber stemgeluid, maar dat nog eens wordt versterkt door de mineur toon van de songs en het gewicht van de teksten. Om die redenen zijn veel songs van Lonely The Brave prima geschikt voor consumptie thuis, maar niet voor de radio. Het eerste album ging best en baarde met songs als Trick Of The Light en Backroads zelfs internationale indie-hits. Op album twee ging het licht uit en leek de band zich te onder te dompelen in een bad van wanhoop en zelfmedelijden. Boeiend , maar ook een voyeuristische ervaring. Lonely the Brave is niet de enige band, die beschaduwde paden bewandelt. Ook Pearl Jam, Elbow en Biffy Clyro staan niet bepaald bekend om hun goede grappen, maar zij weten hun angst en twijfel zo muzikaal vorm te geven dat hun songs niet alleen verontrusten, maar ook troosten en inspireren. Ook nieuwe single The Rat is een serieus nummer. Het onderwerp is een stukgelopen relatie. Maar de melodie en de productie maken het verdiet van Jakes dit keer dragelijk en overdraagbaar. Dat zal alles te maken hebben met het feit dat The Rat geen eigen nummer is, maar een cover van The Walkmen. Componist, Hamilton Leithauser verstaat de kunst om persoonlijk leed te vertalen naar een universele thema’s en daar muziek bij te schrijven die los van de tekst overeind blijft. Daar kan The Brave nog wel wat van leren. The Rat komt samen met Diamond Days van het laatste album plus twee nieuwe songs binnenkort uit op een EP.