Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single Dragonfly van Pumarosa. Je kent ’em al uit de Graadmeter en nu is er ook een clip. Een ode aan Purple Rain van Prince?
LIVEDATA 28/04 Paradiso Noord – Tolhuistuin, Amsterdam 28-30/04 Here Comes The Summer 2017, Vlieland
Tien jaar na het debuut en ruim zes jaar na het tweede album komt Fleet Foxes eindelijk weer eens met nieuwe muziek. Mosterd na de maaltijd of is het het wachten waard geweest? De vraag laat zich makkelijker stellen dan beantwoorden. Toen Fleet Foxes debuteerde, liftte de band mee op de (freak)folk- alternatieve Americana golf waarvan ook Bon Iver, Band Of Horses en Sufjan Stevens deel uitmaakten. En hoewel het respect voor die acts is gebleven, is de belangstelling wel wat terug gelopen. Garage en psychedelisch zijn nu de toverwoorden. Third of May/Oidagahara is geen poging om een nieuw geluid te introduceren. Het verschil tussen nieuwe single en ouder werk zit hem meer in de ambitie dan in verandering van stijl. De track duurt in de oorspronkelijk versie bijna negen minuten (de radio edit 4). De koortjes zijn nog intact, de country twang is weer present en ook is Robin Pecknold de kunst van het componeren zeker niet verleerd. Maar of het genoeg is? Album 3 van Fleet Foxes is Crack-Up gedoopt. Het wordt de eerste van de band zonder drummer Josh Tillman , die nu zelf heel behoorlijk aan de weg timmert als Father John Misty. Fleet Foxes is ook geswitcht van label. De twee vorige album zijn uitgekomen op het het hippe Sub Pop, Crack-Up zal half juni verschijnen op een van de labels van de Warner Music Group.
Het lijkt alweer lang geleden, dat we kennismaakte met Jo Goes Hunting, oftewel Jimmi Jo Hueting, in 2015. Zijn EP Glow was daar toen opeens en liet ons in blijde verwondering wachten op meer. Dat moment in eindelijk daar, want zijn volledige debuutalbum Come, Future is af. Voor ons was het even wachten, voor Jimmie was het een logisch proces, waar tijd in is gaan zitten.
Tekst Martje Schoemaker Foto Sanja Marusic
“Ik voelde eigenlijk helemaal geen druk. Ik wilde zoveel mogelijk tijd nemen, wat ik nodig dacht te hebben en te stoppen wanneer in écht tevreden was.” Een creatief proces waar geen druk op stond en een artiest die precies weet wat hij wil. Geen deadline, maar wel een soort planning. Want er zijn genoeg artiesten die zonder deadline maar blijven schaven, en dat is zonde. “Ik zit er tussenin. Ik heb wel veel geschaafd, maar het was gewoon goed.” Het is een proces wat hij grotendeels alleen doet en toch zoekt hij toch ook klankborden buiten zichzelf. Een (ex)vriendinnetje, zijn broer (red. Rocco Hueting, De Staat) en zijn ouders.
“Niet teveel mensen betrek ik erbij, dan komt er teveel ruis op de lijn. Daarbij ben ik mijn ‘own worst critic. En mijn band natuurlijk. Die zijn er altijd bij betrokken.” De samenstelling van de band staat vast en ze spelen nu al zo’n twee jaar samen. Toch gebeurt het meeste muziek schrijven en componeren in zijn eigen studio. “Alle partijen maak ik zelf, werk ik uit. Ik schrijf niet zozeer voor deze bezetting, ik schrijf wat mijn fantasie nodig heeft. Maar als ik dan iets heb, wat vaak al grotendeels af is, dan breng ik het naar de oefenruimte en dan gaan we het spelen. Dan komen er toch wel wat dingetjes bovendrijven die anders kunnen, omdat het dan weer tot leven wordt gebracht.”
Door deze speciale manier van samenwerken heeft het ook wat langer geduurd voor het album af was. Heen en weer van de eigen studio naar de oefenruimte. Daarbij hebben ze het afgelopen jaar niet stilgezeten, want ze hebben ze ook al veelvuldig opgetreden. “Wij hebben in de set altijd open, vrijere stukjes, wat heel erg aan het publiek ligt hoe we het invullen. We repeteren wel veel, echt een jaar lang hebben we geoefend. En doordat we de Popronde hebben kunnen doen en het voorprogramma van De Staat, hebben we echt meters kunnen maken. De muziek die we spelen is niet echt standaard, niet meespringen, het is iets anders. Het doel van een show is het publiek helemaal laten opstijgen, in de sfeer van de muziek.”
Een live set is geen album, maar de filosofie naar de luisteraar toe, zoals je het publiek meeneemt, is net zo goed terug te horen op het album als dat hij op het podium ten gehore brengt. Tegenwoordig zijn we gewend zelf playlisten te maken en losse nummers te luisteren, waar Come, Future zich ook wel voor leent, maar als geheel verliest het geen moment aan intensiteit. “De volgorde zit veel in, er zit een sterke ontwikkeling in van begin tot eind, de sound van de liedjes. Neem het einde, echt anders dan het begin, een slot. Ik hoop dat mensen het album helemaal luisteren, want het laatste nummer is wel één van mijn favorieten.” Een playlist maken is een kunst en Jimmie houdt daar net zo goed van. Met dat in gedachte is het album tot stand gekomen. “Als je het helemaal luistert ga je er helemaal in mee. Er zitten speciale overgangen in, het verveelt geen moment en ik hoop dat mensen er echt voor gaan zitten.”
LIVEDATA 16/03 Merlyen, Nijmegen 17/03 V11, Rotterdam 18/03 Paradiso, Amsterdam 27/04 Koningsdag @ Nieuwe Groenmarkt, Haarlem 29/04 Schoolrock Festival, Kontich (B) 13/05 Gebouw-T, Bergen op Zoom 10/06 Swim With The Current @ deSingel, Antwerp (B)
Mail ons de naam van de broer van Jo Goes Hunting! Doe dit naar prijsvraag@pinguinradio.com en jij staat binnenkort naar de playlist van Jimmi Jo Hunting te luisteren!
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single Different Now van de all female rockband Chastity Belt, grunge uit Seattle anno 2017!
Je zult het al wel hebben gemerkt, ‘het’ zit weer in de lucht. Met ‘het’ bedoelen we niet de lente, maar het festivalseizoen. Bij heel wat mensen begint ‘het’ weer te kriebelen. Sommigen krijgen ‘het’ zelfs op de heupen. De kaplaarzen staan glimmend te wachten, de warme trui zit samen met de poncho en de bikini (je weet nooit) in de rugzak en de tentharingen zijn geteld. Zin in!
Het Hollandse festivalseizoen wordt traditioneel geopend met Paaspop. Sinds 1985 verzamelen de rockers, de dansers, de bierdrinkers en ander goed volk zich tijdens de paasdagen op de weilanden nabij Schijndel voor de openingsceremonie van het nieuwe festivalseizoen. Paaspop leent zich daar uitstekend voor, want breed, gezellig en uitermate gastvrij. Ook dit jaar biedt Paaspop weer een bont en weerbestendig programma voor het hele muzikale gezin. Op 14 april gaan de poorten open, de 16e laat gaan ze weer dicht en is het festivalseizoen dus officieel geopend.
Alle informatie over het programma, kaarten, camping etc. vind je op www.paaspop.nl
LIVEDATA 14-15-16/04 Paaspop, Schijndel
25 platen uit heden en verleden van Paaspop hoor je zaterdagavond tussen 19:00 en 21:00 uur en wordt herhaald op donderdag van 22:00-24:00 uur. En uiteraard de hele week op onze playlist!
In 2012 verscheen het debuutalbum van Clock Opera. Veel succes had de band van Guy Connely niet met hun eerste oefening. De pers was nog wel enthousiast, maar het volk bleef weg. Er kwam nog een beetje geld in kas toen de BBC een van de songs van het album adopteerde voor een van hun Olympische uitzendingen, maar daar bleef het bij. De verwachting was dan ook dat Clock Opera na één album zou sneuvelen. Tot de band eind 2105 een crowdfundactie begon. Het zou nog twee jaar duren voordat er nieuwe muziek uit zou komen, maar nu er een tweede album is , mogen we de band alleen maar dankbaar zijn voor hun zelfvertrouwen een uithoudingsvermogen. Het Venn album van de band uit Londen is namelijk een vrij geweldig; poppy, maar niet plat, emotioneel, maar niet sentimenteel en ook nog eens flink veelzijdig. Doelgroep? Fans van Elbow, de vroege Coldplay en oude Arcade Fire. Whippoorwill (een soort nachtzwaluw) is niet de nieuwste single, dat is Closer, maar volgens ons wel een beter nummer om in te stappen bij een band die het verdiend om gehoord te worden.
We zijn blij dat Mark Lanegan tegenwoordig een gematigd leven lijdt, maar we zijn ook blij dat hij zoveel heeft gezopen en andere ongezonde dingen gedaan dat zijn stem is gaan klinken als hij nu doet, want man man wat een stem. Lanegan heeft een van de bontste en boeiendste carrières van alle nog levende artiesten van de oorspronkelijke grunge scene. Hij begon ooit als zanger van Screaming Trees, een van de betere bands uit het Seattle van de vroege jaren 90.
Daarna is hij in de studio en/of op de bühne gesignaleerd met uiteenlopend volk als Queens Of The Stone Age, The Gutter Twins met een keur aan getalenteerde collega’s w.o. Greg Dulli, Isobel Campbell van Belle & Sebastian, Moby, Dave Gahan’s Soulsavers, UNKLE, Warpaint en natuurlijk ook Josh Homme en zijn QOTSA. Tussen de bedrijven door heeft Lanegan ook nog eens tien albums uitgebracht onder eigen naam of als Mark Lanegan Band. En nummer 11 is alweer in zicht.
Op Nocture klinkt hij alsof hij zijn pruimtabak heeft gemend met grind en zijn whiskey aangelengd met motorolie, precies dus zoals we hem graag horen. En het liedje, een gebroken liefdeslied is ook helemaal goed. De single is vooruit gestuurd om ons er op te attenderen dat er een nieuw album aan komt, Gargoyle is de titel. Een officiële releasedatum is er nog niet, maar aangezien Lanegan en band half juni aan een Europese tournee beginnen zal de plaat wel voor die tijd uitkomen. Het vooralsnog enige concert in NL is op 1 juli in de Effenaar. De 29ste staat Lanegan op Rock Werchter.
In deze tijd van paalzangeressen en behaagzieke baardmannen is het een verademing om weer eens een plaat te horen met bas, drums en gitaren op de juiste plaats. Als ingezetenen van Liverpool heeft Circa Waves natuurlijk een wel streepje voor. Waarschijnlijk hebben de vier bandleden vrij letterlijk de beattraditie van hun stad met de paplepel ingegoten gekregen. Wie weet is er zelfs wel een grootouder die de beroemdste zonen van de stad nog live heeft gezien in The Cavern voordat ze muziekwereld wezenlijk en permanent zouden veranderen. Het is niet de eerste keer dat Circa Waves in de roos schiet. Eerder behaalde successen als megahit T-Shirt Weather, debuutsingle Young Chasers en toprocker Fossils bezorgden de band al status en veel fans. Het is echter altijd maar de vraag of een band in staat is te blijven leveren. Denk aan het beroemde ‘second album syndroom’ van bands die vrijwel al hun kruid hebben verschoten op hun debuutalbum. Circa Waves heeft dat probleem dus niet. De band begon ronde twee met de release van het vrij fantastische Wake Up, pakte door met topsingle Fire That Burns en overtroeft nu met Stuck, dat we dan ook meteen tot IJsbreker hebben gebombardeerd. Laatstgenoemde songs staan allemaal op album twee van Circa waves, Different Creatures, dat sinds afgelopen vrijdag in de winkels ligt en online staat. Circa Waves mag natuurlijk op geen enkel serieus festival ontbreken, maar zover zijn we nog niet. Eerst komen de mannen in Paradiso (17/4) laten zien dat Groot Brittannië er een muzikale topattractie bij heeft.
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single Pork Soda van Glass Animals!
Wavves is gedropt door hun label, het grote Warner Bros. Reden? Tegenvallende verkopen. De band haalt stiekem opgelucht adem, want het punkkwartet uit San Diego heeft zich nooit echt happy gevoeld in een omgeving waar omzet en winst de alles bepalende factoren zijn. De nieuwe vrijheid hoor je in het korte maar opwindende Daisy en zie je ook in recente acties van de band, die niet zozeer met muziek te maken hebben maar alles met hun politiek activisme, iets waar labels doorgaans ook niet zo dol op zijn. De band heeft een game ontwikkeld waarin je (neo)nazi’s een knal voor hun kanis kan verkopen en twee anti Trump Billboards gefinancierd. Het lijkt er op dat het muzikale verzet tegen Trump in eerste instantie uit de punkhoek komt. Het nieuwe album van Wavves gaat You’re Welcome heten en komt op 19 mei uit op hun eigen label, Ghost Ramp.
