Category: Nieuwe Muziek

Cold War Kids is ook alweer 12 jaar bezig. De band uit L.A. komt binnenkort met hun 6e langspeler, daar hebben ze zo’n 3 jaar aan gewerkt. Op zich zijn dit allemaal zaken die zouden kunnen verklaren waarom Cold War Kids wat minder gedreven zou kunnen zijn, dan toen alles nog jong en fris was. Alleen is er niets dat daar op wijst. Het nieuwe album, L.A. Divine is de eerste voor een nieuw label Capitol, een major label en nieuwe single Love Is Mystical is ontzettend energiek om niet te zeggen onstuimig, de song spuit je speakers uit. Kortom er is niet dat wijst op een dipje, integendeel. De makers van indie-evergreens als Hang Me Up To Dry, We Used To Vacation en First zijn als een mammoettanker. Als ze eenmaal op stoom zijn, is er ook geen houden meer aan.

We zijn blij dat Mark Lanegan tegenwoordig een gematigd leven lijdt, maar we zijn ook blij dat hij zoveel heeft gezopen en andere ongezonde dingen gedaan dat zijn stem is gaan klinken als hij nu doet, want man man wat een stem. Lanegan heeft een van de bontste en boeiendste carrières van alle nog levende artiesten van de oorspronkelijke grunge scene. Hij begon ooit als zanger van Screaming Trees, een van de betere bands uit het Seattle van de vroege jaren 90.
Daarna is hij in de studio en/of op de bühne gesignaleerd met uiteenlopend volk als Queens Of The Stone Age, The Gutter Twins met een keur aan getalenteerde collega’s w.o. Greg Dulli, Isobel Campbell van Belle & Sebastian, Moby, Dave Gahan’s Soulsavers, UNKLE, Warpaint en natuurlijk ook Josh Homme en zijn QOTSA. Tussen de bedrijven door heeft Lanegan ook nog eens tien albums uitgebracht onder eigen naam of als Mark Lanegan Band. En nummer 11 is alweer in zicht.

Op Nocture klinkt hij alsof hij zijn pruimtabak heeft gemend met grind en zijn whiskey aangelengd met motorolie, precies dus zoals we hem graag horen. En het liedje, een gebroken liefdeslied is ook helemaal goed. De single is vooruit gestuurd om ons er op te attenderen dat er een nieuw album aan komt, Gargoyle is de titel. Een officiële releasedatum is er nog niet, maar aangezien Lanegan en band half juni aan een Europese tournee beginnen zal de plaat wel voor die tijd uitkomen. Het vooralsnog enige concert in NL is op 1 juli in de Effenaar. De 29ste staat Lanegan op Rock Werchter.

Tamino is een Vlaamse zanger met een Egyptische achtergrond. Hij won onlangs ‘De Nieuwe Lichting’, de jaarlijkse zoektocht naar uitzonderlijk talent van Studio Brussel. Habibi maakt duidelijk waarom Tamino de concurrentie ver achter zich heeft gelaten. Zijn debuutsingle is een indringende ballad, die volop ruimte biedt aan zijn uitzonderlijk wendbare, expressieve en indringende stem. Stilistisch is Tamino in ieder geval in Habibi muzikale familie van Jeff Buckley. Niet alleen heeft hij een vergelijkbare stembeheersing, ook op emotioneel vlak had hij een zoon van Tim Buckley kunnen zijn. Het zou echter een misverstand zijn te denken dat de singer-songwriter geen eigen spoor heeft om te volgen, geen persoonlijke achtergrond om op terug te vallen. Je hoeft geen musicoloog te zijn om de Arabische invloeden te horen, die zijn vader hem waarschijnlijk per paplepel heeft ingegoten. Het is alweer enige tijd geleden dat er een Vlaams artiest opstond met zoveel allure als Tamino. Dus StuBru, eerlijk zullen we alles delen.

Eerlijk gezegd houden wij ons hart vast als een held uit het verleden weer zo nodig met een nieuwe plaat moet komen.Vaker dan niet is dat minder van het zelfde en doen ze alleen hun die-hard fans er een plezier mee. Soms echter is er een band bij wie het heilige vuur nog niet is gedoofd, zoals Depeche Mode. Where’s the Revolution is muzikaal niet veel nieuws onder de zon, maar de plaat heeft pit en een boodschap die niet alleen actueel is, maar ook urgent. De nieuwe single van Depeche Mode gaat niet specifiek over The Donald, maar over het tijdsbestek waarin het mogelijk is dat populisten zoals hij aan de macht komen en veel verworvenheden van de laatste decennia op gebied van emancipatie, welzijn en tolerantie teniet worden gedaan. Het is overigens niet nieuw dat Depeche Mode de samenleving becommentarieerd. Een song als People Are People bevatte ook al een boodschap al was die minder specifiek dan die van Where’s The Revolution. . Laten we hopen dat dit goede voorbeeld veel wordt nagevolgd.