Category: Nieuwe Muziek

Bartek – 22

Fuzzrocktrio Bartek heeft vorig jaar de bodem gelegd van wat wel eens een lang en rijk bestaan zou kunnen worden. Niet alleen rockte het trio zich een slag in de popronde, ook Noorderslag ging overstag. We kunnen dan ook  stellen dat er reikhalzend wordt uitgekeken naar de nieuwe EP van de band. Bartek bestaat uit drie uitzonderlijk goede muzikanten, die ervoor kiezen om hun muziek zo basic mogelijk te houden. Aan soleren hebben ze een broertje dood, songs die langer zijn dan drie minuten vinden ze maar saai en melodie prima, als het maar niet ten koste gaat van de dynamiek en energie. Op basis van deze omschrijving zou je kunnen denken dat Bartek een metalband is of van de punk. Ja en nee. Bartek is in de verte familie van John Coffey, maar ook van The Strokes en Sonic Youth. Als je de band zou vergelijken met sterke drank dan is Bartek een soort stroh-rum met een alcohol percentage van 80%. Doorgaans zijn wij zijn meer bier en wijndrinkers, maar af en toe een stevige borrel gaat er best in.

Interview The Kik: Achter de gordijnen

The Kik - Stad en LandZe zijn nog steeds van de beat, maar minder monomaan. Ze hebben met Armand gespeeld en op theatertournee is de kleinkunst komen binnensluipen. En dat is goed te horen op Stad En Land, het derde album van The Kik. “We kunnen veel meer dan we eerst dachten.”

Tekst Heaven | Paul Stramrood

PAF!, de analoge studio van The Kik, bevindt zich in een licht vervallen Rotterdamse straat. Dave von Raven bezweert dat alles in de buurt juist aan het opknappen is. “De beste koffie uit de grote test van vorig jaar zit een paar huizen hiervandaan. Goeie restaurantjes en broodjeszaken. Prima straat.” Eerst loop ik het pand voorbij zonder het minuscule naambordje te zien. “Let niet op mij”, mompelt het grijs.

Binnen is de buitenwereld meteen lichtjaren weg. Dit zijn de jaren zestig. Gemakkelijke banken, een lichtbak die GROTE NEDERBIET straalt, met een paar haperende letters, een fotogalerijtje met producers George Martin, Phil Spector en Joe Meek, een barretje met drie lege flessen – Smirnoff, Vat 69 en Glenn Talloch –, niet de duurste merken, zoals dat destijds hoorde. Het jongenshonk van The Kik.

De hoofdmannen Dave von Raven (35, zang, gitaar) en Arjan Spies (36, gitaar) leiden rond. Dat is gauw klaar, want de studio is knus krap bemeten, en staat in breedte, diepte en hoogte vol met apparatuur. “Iedereen kan hier opnemen, vooropgesteld dat de groep in de ruimte past. Wij konden er net in met z’n vijven”, stelt Von Raven vast. “Het geluid op Stad En Land is vol en ruim. De afgelopen vijftig jaar hebben bewezen dat je geen grote ruimte meer nodig hebt om je geluid ruimtelijk te maken.”

Eerst heel even – het is december – over Blue & Lonesome, de nieuwe van The Rolling Stones. Al gehoord? Spies: “Ja, niet slecht, niet heel goed, gewoon blues à la de Stones.” Von Raven: “Nee, ik moet nog veel luisteren voor ik aan een oordeel toe kom. Ik vind trouwens dat je ook zonder te luisteren gewoon een mening kunt geven. Afschieten voor je het hebt gehoord.” Lichte grijns.The KikMENGELMOES
The Kik – de beide hoofdmannen plus toetsenist Paul Zoontjens, bassist Marcel Groenewegen, en drummer Ries Doms – heeft Stad En Land geheel in eigen beheer opgenomen en geproduceerd in PAF!, de voormalige oefenruimte. Met achter de knoppen geluidstechnicus Marcel Fakkers, Dave von Raven’s studiocompagnon, tevens organist. Von Raven: “Meestal schrijft Arjan de muziek en ik de teksten. Dit keer is het wat anders gegaan. Het begon wel als gebruikelijk met gitaar, bas en drums, en veel toetsen.” Arjan Spies: “Paul heeft dit keer ook veel gedaan, Dave een paar nummers, en zijn broer een nummer. Het is een beetje een mengelmoesje.”

Dat mengseltje klinkt minder beat. Spies: “Het is een logisch vervolg. Bij De Wereld Draait Door moesten we andere dingen doen dan normaal. Zo leerden we dat we meer konden dan beat en hebben toen 2 gemaakt. Op onze theatertour Met De Deur In Huis merkten dat we ook kleinkunst kunnen, dat kleinere, ingetogen, theatraal.” Von Raven zingt het openingsnummer Ik Zie Je In De Stad verrassend ijl en hoog. “Zelfs voor mijn doen, ja. Die kleinkunst, dingen van Martine Bijl enzo, heeft me geïnspireerd af en toe anders te zingen.” Spies: “Het is echt veel minder beat. Dat hoeft niet voor altijd te zijn, hoor.” Von Raven: “Tekstueel is het ditmaal ook wat persoonlijker. Dat eerste nummer gaat gewoon over mijn jeugd. Het was voor mij een beetje het begin van afscheid nemen van de stad. Ik woon nu op Goeree-Overflakkee.”

The KikEERBETOON
De veertien liedjes zitten boordevol verwijzingen naar popliedjes en muzikale grootheden. Een quizje is zo gefabriceerd. Dave von Raven: “Alle nummers zijn te herleiden naar muziek die we tof vinden. Bossanova bijvoorbeeld, die platen hebben wij gewoon thuis. Op Springlevend, ons eerste, hoorde je alleen beat, wat we nog altijd leuk vinden. Sommige verwijzingen zijn niet zo bedoeld, maar wij zitten tot over onze oren in die muziek, dan gebruik je die onbewust. Als je arrenbie naast elkaar legt, zijn daar ook overlappingen. Wij neigen alleen naar een ander decennium.”

Arjan Spies: “Jongelui horen dat niet. Het klinkt als jaren zestig, maar ze kennen het verschil niet tussen de jaren zestig en tachtig.” Von Raven: “Die denken dat Mozart veertig jaar dood is. Heel veel mensen hebben totaal geen historisch besef, niks, nul. Iemand die in een platenzaak werkt en nog nooit van Jerry Lee Lewis heeft gehoord, een van de grote vier, ik bedoel, waarom ga je dan in een platenzaak werken?”

Het instrumentale Onderweg eert trompettist Herb Alpert. Von Raven: “De werktitel was ook Herb Alpert, dan wisten we tenminste allemaal waar we het over hadden. Het is echt een soort ode, Arjan is er helemaal gek van.” Spies: “Die ouwe dingen van hem, die vind ik fantastisch, te beginnen met The Lonely Bull. Ik had dit deuntje al een tijdje liggen, met gitaar, maar pas toen er sprake was van blazers en dat David Rockefeller die zou doen, wist ik opeens hoe het moest. David vond het ook tof, die floot dat zo eigenlijk in één keer weg.”

We horen verder een toefje Beatles, een vleugje Del Shannon-orgeltje, en het beginriffje van de Chantays-hit Pipeline. Spies: “Zo communiceren we ook vaak. Dan zijn we bezig en dan moet er zo’n gitaar in, surf. Dan krijg je dit.” Von Raven: “Wij zijn nooit vies geweest van onze inspiraties.” En we horen een wolkje Joe Meek. Von Raven: “Hij is van heel grote invloed, vooral op mij. Hij bewees op Holloway Road al dat een grote ruimte niet nodig is. Het was daar nog kleiner dan hier. Hij haalde ook allerlei dingen uit de kast, spijkers tussen snaren enzo. We hebben een ET 140, zo’n grote galmplaat uit de Wisseloord studio’s, waarmee je het brede effect van een grote studio kunt nabootsen. Die dingen doen wel een duit in het zakje.”APPARATUUR
Dave von Raven is verzamelaar, van vinyl – dat hij draait op een Jobo Acoustical uit 1959 – én van apparatuur. Dat betaalt zich nu onbedoeld uit. In de verbouwde oefenruimte staan een hoop vintage instrumenten en apparatuur uit zijn collectie. Hij wijst om zich heen. “Wat je nu ziet was er allemaal niet. Alles is helemaal afgetimmerd en geïsoleerd, voor de opname en voor de buurt. Achter die gordijnen zitten bass traps om gonzen te voorkomen bij lage frequenties. Als je ze weghaalt, ziet het er niet uit, daarom dus ook. We zijn zelf gaan bouwen, ook de controleruimte met het grote raam, en hebben alles door vaklieden laten isoleren.” Kosten: een paar duizend euro.

Daarna begon het pas: de apparatuur. Von Raven: “Voor een beetje microfoon moet je al gauw 900 euro neerleggen. Duur allemaal. Maar nu kregen de spullen die ik had verzameld extra waarde. Ze konden opeens uit de koffer en gewoon hier opgesteld en ze hoefden niet meer weg. Het kreeg zin ineens. Als bands hier komen opnemen, en wij, staat alles gebruiksklaar. Als je geen idee hebt, kunnen deze spullen je inspireren. Jerry Hormone heeft hier een plaat gemaakt, en ook The Black Marble Selection. Nieuwe aanwas.”

Von Raven loopt naar de clavioline, een van de zes die hij bezit. Slaat de toetsen aan: Telstar, The Tornados, 1962. “Een bizar ding, uitgevonden in Frankrijk, in 1947 in productie gegaan. Het zit gewoon in een koffer. Joe Meek heeft het eigenlijk laat ontdekt, het stond al op de rommelmarkten, daar heeft hij het denk ik ook gevonden. Ik ben er gek van. Ik heb ze uit alle hoeken van de wereld gehaald. De eerste kostte 250 euro, die was helemaal goed, de rest 500, 600 euro en die waren verrot. Ze zijn allemaal verschillend, dat maakt het zo mooi.” Von Raven riedelt nog wat Tornados. Aan de muur kijken The Kinks en The Beatles zwart-wit toe.

Popmagazine HeavenLIVEDATA 11/02 Concerto Recordstore, Amsterdam 16/02 De Effenaar, Eindhoven 18/02 De Tamboer, Hoogeveen 23/02 Doornroosje, Nijmegen 24/02 Patronaat, Haarlem 25/02 Paard van Troje, Den Haag 03/03 Neushoorn, Leeuwarden 04/03 Poppodium Apollo, Emmen 10/03 Muziekgieterij, Maastricht, 11/03 Poppodium Underground, Lelystad 16/03 De Oosterpoort, Groningen 17/03 Fluor, Amersfoort 18/03 De Spot, Middelburg 24/03 Het Burgerweeshuis, Deventer

—

De redactie van Heaven is weer bezig met een prachtig nummer! #2 van 2017, ligt binnenkort in de winkel.
Hierin interviews met Madness, The Upsessions, Kandace Springs, Reinier Baas en Giles Robson.

In de rubriek ‘Onder de loep’ aandacht voor Blake Mills, die als producer het ene na andere topalbum blijft afleveren: nu weer Darkness And Light van John Legend. Reggaekenner Eddie Aarts staat uitgebreid stil bij de rerelease van Bob Marley’s legendarische Live!

In de recensierubriek met meer dan 100 recensies, nieuwe albums van o.a. John Legend, Chuck Prophet, Howe Gelb, Adam Torres, Ron Gallo, Mark Eitzel en véél meer. Een abonnement neem je hier: www.popmagazineheaven.nl/actie-abonnement

Ty Segall – Break A Guitar

Een kleine 10 jaar geleden bracht Ty Segall zijn eerste album uit, op cassette. Er zouden er nog velen volgen. Als we Ty’s werk als gastmuzikant en bandlid voor het gemak even vergeten, (niet echt verstandig gezien zijn werk met Fuzz en Mikal Cronin) dan verschijnt binnen kort zijn 9e solo-album. Natuurlijk zijn niet alle albums even goed, maar ze zijn wel allemaal interessant en sommigen zijn mijlpalen en ijkpunten van de Californische punk/garage/psychedelic rockscene van de jaren 10 van deze eeuw. Break A Guitar is Ty op zijn best, stem en gitaarsound hebben wel iets weg van John Lennon ten tijde van The Plastic Ono Band (Cold Turkey), terwijl de toon lekker laconiek is en aan Dinosaur jr doet denken. Maar Ty Segall staat vooral zijn eigen mannetje en rijgt 50 jaar rockhistorie aaneen tot een puntig werkje met de klassieke popsonglengte van 3 en halve minuut. Nieuwe album, Ty Segall (de 2e die naar hem is vernoemd), opgenomen met de legendarische Steve Albini is fysiek te koop bij de betere platenzaken en digitaal via iTunes, maar schittert vooralsnog door afwezigheid op de steamingssdiensten.

Mac Demarco – My Old Dog

Net als Ed Sheeran brengt Mac Demarco twee singles tegelijk uit. Terwijl de dubbelrelease van Ed een snood marketingplan is, waar de hele muziek wereld met open ogen intuimelt, brengt Mac gewoon twee liedjes uit, omdat hij niet kan kiezen en ook omdat zijn laatste release alweer een jaar geleden is. Mac, geboren als -hou je vast- Vernor Winfield McBriare Smith IV komt uit een goed nest. Zijn overgrootvader, naar wie hij is vernoemd was iets hoogs in de regering van de Canadese deelstaat Alberta. Maar liever dan gebruik maken van het gespreide bed koos Mac voor de rock ‘n’ roll. Als tiener speelde hij in diverse bandjes, experimenteerde hij met videokunst en bracht hij in eigen beheer zijn eerste plaat uit, onder de naam Makeout Videotape. Dat was in 2008. Na zijn verhuizing van Vancouver naar Montreal besloot hij het solo te proberen. Nu is de 26 jarige singer-songrocker een GROTE naam van Indie-land en samen met Drake en Arcade Fire een van de populairste acts uit Canada. De dubbelsingle My Old Man/This Old Dog is de voorbode van soloalbum numero tres, This Old Dog. Beide nummers zijn van die typische Mac Demarco songs: net niet onder-geproduceerd, prettig kabbelend en gezongen in een stijl die het midden houdt tussen neuriën en mompelen. Release datum van het This Old Dog album is nog niet bekend, maar heel lang zal het niet meer duren.

Stationschef 244: Cross-linx / Neil Wallace (Programmeur)

Cross-linx“Cross-linx is een jaarlijks, reizend indie-classical festival, opererend vanuit het hoofdkwartier in Eindhoven/Noord-Brabant, waarin avant-garde pop en hedendaagse gecomponeerde muziek elkaar ontmoeten, inspireren en beïnvloeden in spannende concertformules. Het festival vertrekt vanuit Eindhoven naar Rotterdam, Amsterdam en Groningen en kijkt daarbij niet alleen figuurlijk buiten de gebaande paden; het festival presenteert het muzikale avontuur ook op onverwachte plekken binnen de concertzalen”.

Zo staat te lezen op de site van Cross-linx en daar hebben we weinig aan toe te voegen. Wie dat wel heeft is Neil Wallace, programma directeur van De Doelen in Rotterdam en een van de drijvende krachten achter Cross-linx. Neil kan mooie verhalen vertellen over legendarische eerdere edities van Cross-linx, waar koptukken als Mark Lanegan, Spinvis en The National acte de présence gaven, maar ook hoe de line-up van Cross-linx 2017 tot stand is gekomen.

Dit jaar zijn er -onder veel meer- speciale optredens van de Noorse Anne Brun met strijkerskwartet Zapp4, uitvoeringen van de indie-opera Leaves door de Deense band Efterklang en The Happy Hopeless Family en concerten van de muzikale bruggenbouwer Shara Nova a.k.a. My Brightest Diamond. Cross-linx 2017 vind plaats van 2 t/m 5 maart (zie www.cross-linx.nl).

Het interview van Bazz met Neil Wallace is zaterdagavond te beluisteren tussen 19:00 en 21:00 uur en wordt herhaald donderdag a.s om 22:00 uur. Deze onderstaande bands zullen te zien zijn op Cross-linx 2017 en zijn aangevuld met Neils favo tracks. Deze zijn natuurlijk de hele week te horen op Pinguin Radio.

  1. Ane Brun – Black Notebook
  2. Hauschka – Radar
  3. Ane Brun – Rubber & Soul ft. Teitur
  4. Efterklang – The Colour Not of Love ft. Karsten Fundal
  5. Dustin O’Holloran – Lion Theme ft. Hauschka
  6. My Brightest Diamond – Pressure
  7. Efterklang – Modern Drift
  8. Hauschka – Morning
  9. My Brightest Diamond – Lover Killer
  10. Arjen Van Wijk – Defender ft. Lotte Pen
  11. Ane Brun – The Puzzle
  12. Sarah Kirkland Snider – Unremembered: No. 9, The River
  13. Arjen van Wijk – Jonathan ft. Lotte Pen
  14. DM Stith – War Machine
  15. Ane Brun – Halo ft. Linnea Olsson
  16. Bram Stadhouders – Schompetté
  17. Efterklang – The Ghost (Live)
  18. David Lang – Death Speaks: No 1. You will return
  19. Beach Boys – Good Vibrations
  20. Grateful Dead – Touch of Gray
  21. Joni Mitchell – A Strange Boy
  22. Cockney Rebel – You Make Me Smile
  23. Roxy Music – Virginia Plain
  24. The Police – Walking on the Moon
  25. David Bowie – Ashes to Ashes (from Scary Monsters)
  26. Talking Heads – Take Me To The River (live, from Stop Making Sense
  27. Laurie Anderson – Sharkey’s Day
  28. My Baby – Meet Me At The Wishing Well

The Orwells – Black Francis

Toen Pixies eind jaren, begin jaren negentig furore maakten, bleef hun faam grotendeels beperkt tot Europa. De V.S. haakte eigenlijk pas in toen de band weer bij elkaar kwam begin deze eeuw. Toen was ook wel duidelijk hoe invloedrijk de band uit Boston is. Geen grunge zonder Pixies en ook bands van Radiohead tot The Strokes en van Pavement tot en met U2 hebben de ideeën van Frank Black nauwkeurig bestudeerd en waar mogelijk toegepast in hun eigen muziek. Dat iedere generatie rockers Pixies weer ontdekt als een bron van lering ende vermaak blijkt wel uit de nieuw single van The Orwells. Black Francis is een van de bijnamen van Charles Michael Kittridge Thompson IV a.k.a. Frank Black a.k.a. Black Francis. Na oud-IJsbreker They Put The Body In The Bayou is de nieuwe single van The Orwells weer een schot in de roos, Nog even wachten en dan verschijnt album drie, Terrible Human Beings en komt de band ook spelen. 23 feb is het bal in De Helling in Utrecht en een dag later is Paradiso Noord aan de beurt.

Jo Goes Hunting – Confusion

Jo Goes HuntingJo Goes Hunting is een van de beste live-acts, die je momenteel kunt gaan zien. Dat de band rond Jimmi ‘Jo’ Heuting ook in de studio zijn draai begint te vinden blijkt uit nieuwe single Confusion. Het is opmerkelijk hoe hard het gaat met de band uit Nijmegen.

De naam Jo Goes Hunting dook begin 2015 voor het eerst in onze boeken op, aanleiding was de EP Glow. Jo’s debuut viel op om 3 treden op 1) de overtuigende muziek 2) het feit dat Jo alle instrumenten zelf had gespeeld en 3) de familieconnectie. Jo bleek broer van Rocco van De Staat. Dat laatste is allang niet meer relevant, als Jo Goes Hunting iets heeft bewezen is het wel op eigen benen te kunnen staan. Punt 2 speelt nog wel een rol, los van wat Jo uitspookt in de studio is het een lust voor oog en oor om de bevlogen multi-instrumentalist op de bühne bezig te zien.

Resteert punt1, de muziek. Die is gaandeweg steeds beter geworden, zonder aan eigenzinnigheid te hebben ingeboet. De muziek van Jo Goes Hunting is vreemd maar behapbaar, futuristisch en retro tegelijk. Barok met een beat. Zelfs ervaren hokjesgeesten als wij hebben moeite een vlag te vinden die de lading van nummers als Confusion dekt. De term smartrock past misschien nog wel het best. Over smart gesproken zorg dat je Jo & co zo snel mogelijk live gaat zien voordat de band de sprong maakt naar groet zalen, of nog erger wordt weggekaapt door een van de vele buitenlanden die nu al lonken.

LIVEDATA 18/02 AFAS Live, Amsterdam (Support van De Staat) 16/03 Merleyn, Nijmegen 17/03 V11, Rotterdam 18/03 Paradiso, Amsterdam

Interview Drive Like Maria: “de andere platen overtreffen”

Drive Like MariaDrive Like Maria maakte een sterke start in 2009 met het debuutalbum Elmwood. Met de hit I’m On A Train bulderde de band gelijk de radio op en stonden ze op verschillende grote podia. In 2012 was het weer raak met hun gelijknamige album Drive Like Maria. En nu, vijf jaar later, keert de band terug met een drieluik: Creator Preserver Destroyer.

Tekst Sven Veldhuizen

Lowlands, Canada of in voorprogramma’s staan als die van AC/DC of ZZ Top, Drive Like Maria heeft dit allemaal voor elkaar weten te boksen. Hoe kan zo een band, die in ieder geval de Nederlandse rockscene in ere houdt, zo lang op zich laten wachten met een nieuwe plaat?

Drietrapsraket
“Begin 2014 lag de plaat eigenlijk al klaar, maar hadden simpelweg geen tijd om hem te gaan mixen. Daarnaast wilde we écht de tijd nemen om het onderste uit de kan te halen”, legt Nitzan uit. In 2015 is de band wel begonnen met het mixen van de drietrapsraket. De reden om het nieuwe album in drie delen de wereld in te sturen is duidelijk. “Wij wilden natuurlijk de andere platen overtreffen en dat zou middels deze manier het beste lukken. Zo hebben wij ruim de tijd voor elk deel van de plaat genomen. Zo konden wij plaat na plaat alles geven wat we in huis hadden”, vervolgt ze.

De eerste delen van het album werden maart en september 2016 uitgebracht door Caroline en wordt dus deze maand samengevoegd met nog eens vier nummers, onder de naam Destroyer. De cyclus van het creëren, bouwen en weer afbreken is de kern van het album. Op de vraag of de fase ‘afbreken’ ook vier slopende(re) nummers met zich meebrengt, reageert Nitzan lachend: “Wij hebben die vraag al vanuit meerdere hoeken gekregen en hebben er nooit zo over nagedacht. Misschien hadden dat wel kunnen overwegen.”Drive Like MariaProductie
Voor de nieuwe plaat was de band voor het eerst met z’n drieën tegelijk in de studio te vinden. Waar ze eerst het grootste gedeelte zelf in handen namen, hebben ze ditmaal hulp van bevriende muzikanten ingeschakeld. Op deze manier kon de driemansformatie op volle kracht aan hun nieuwe nummers werken – een manier die ze nooit eerder hebben gedaan. Het resultaat? “De nummers hebben een veel duidelijkere, eigen sound.”

Samen met muzikanten als: Job van Summeren (De Staat), Lara Chedraoui (Intergalactic Lovers) en Remko Kühne (Milow, Alain Clark) is Drive Like Maria hun ondergrondse studio in Italië ingedoken. Voor het mixen van de plaat zijn ze richting New York gevlogen om daar de laatste hand aan de cd te leggen. “Voor het mixen van onze plaat wilden we weer in zee gaan met John Congleton. Helaas kon hij ons niet helpen omdat hij het vrij druk had na het binnenslepen van een Grammy”, vertelt Nitzan.

“Wij hadden Congleton gevraagd of hij iemand wist die voor ons zou kunnen mixen en bracht ons met John Angnello (Kurt Vile, Dinosaur Jr., Sonic Youth, The Kills) in contact. Dit bleek een succesformule. Het was mooi om te zien hoe hij zijn ervaring over onze plaat uitstortte. Binnen de kortste keren was de plaat gemixt en zelfs wij, die de nummers al honderd keer hadden gehoord, werden opnieuw verrast door het eindresultaat.”

De rockers brengen het album 27 januari op de markt en reizen door heel het land om het live aan je te laten horen. Want één ding is zeker: Drive Like Maria is een live band! Check hieronder of ze bij jou in buurt komen!

LIVEDATA 23/02 Paard Van Troje, Den Haag 24/02 Doornroosje, Nijmegen 25/02 VERA, Groningen 02/03 Tolhuistuin @ Paradiso Noord, Amsterdam 03/03 Het Burgerweeshuis, Deventer 04/03 Effenaar, Eindhoven 09/03 De Helling, Utrecht 11/03 Rotown, Rotterdam