Niet alleen is shoegaze als genre weer helemaal terug van weggeweest, ook de pioniers van het genre roeren zich weer. We hadden onlangs voor het eerst in jaren weer nieuw werk van The Jesus & Mary Chain, My Bloody Valentine is soort van actief, Lush is weer bij elkaar net als Ride en nu is ook Slowdive nieuw leven ingeblazen. En hoe klinkt Slowdive anno 2016? Alsof het 1994 is. Gelukkig maar, want er zit niemand te wachten op een update van de laagvliegende in galm gedrenkte gitaarsound, zoals ooit ontworpen in de gedrogeerde geesten van de gebroeders Reid van The Jesus & Mary Chain. Star Roving is de eerste nieuwe opname van de band uit het Engelse Reading in 22 jaar en mogelijk, maar niet noodzakelijk en voorbode van een vierde album.
Category: Nieuwe Muziek
IJsbreker: Spoon – Hot Thoughts
Wie dacht dat het Spoon na dik 20 jaar en 8 albums wel uitgeraasd zou zijn, moet eens naar Hot Thought luisteren, de prelude op de nieuwe langspeler van de Texanen. We kennen Spoon als een inventieve band met een breed palet aan invloeden-variërend van Amerikaanse indie via Britse punk tot Duitse prog-rock- die ze verwerken in puntige en spannende songs. Hot Thoughts vormt daarop geen uitzondering, maar heeft als extra attractie een beat waarbij stilzitten geen optie is. Vrees niet, het kwartet rond de hoogbegaafde Britt Daniel heeft zijn ziel niet in de aanbieding en de band is ook niet essentieel van stijl veranderd. Hot Thoughts laat gewoon horen dat de band nog volop in beweging is en niet bereid te rusten op in het verleden behaalde lauweren. Het eigen spoor dat Spoon sinds 1993 volgt, heeft de band de nodige successen bezorgd in de album en singles-charts.
Opvallend is dat het meest recente album van de groep, They Want My Soul uit 2014 met songs als Do You en Inside Out verreweg hun succesvolste is. De meeste bands scoren vroeg in hun carrière en zien hun populariteit daarna met lede ogen afkalven. Spoon maakt dus nog steeds stappen. Een mogelijke reden hiervoor, maar misschien ook de tol van de roem is een vrij constant komen en gaan van muzikanten, alleen aanvoerder Britt Daniel en drummer Jim Eno doen vanaf het begin mee.
Een andere verklaring voor het bijzondere uithoudingsvermogen van de band is hun gelukkig keuze van producers. Hulp in de creatieve sfeer kreeg Spoon dit keer van ex Mercury Rev bassist Dave Fridman, die zich heeft gespecialiseerd in het werken met averechtse acts als The Flaming Lips, Sparklehorse , Tame Impala en Spoon dus. Spoon’s Hot Thoughts album verschijnt op 17 maart in alle gangbare formats.
Interview: Orange Skyline is zijn cockiness nog niet helemaal verloren
Voor degenen die Orange Skyline al wat langer volgen, kan het even slikken zijn. Al jaren bouwt de band een publiek op met op Engelse leest geschoeide rockmuziek, maar het debuutalbum laat plots een ander geluid horen. Elektronischer, maar ook doordachter en minder in-your-face. Deze omslag komt mooi naar voren in de playlists die ze half 2013 en begin 2017 samenstelden. De eerste is een fraaie bloemlezing van vijftig jaar Britse rockmuziek terwijl de tweede een stuk veelzijdiger is, met hiphop (Kendrick Lamar), R&B (FKA twigs), dance (LCD Soundystem), toch nog het een en ander aan rock (Pixies) en zelfs hitparadepop (Ariana Grande). Alle reden voor een goed gesprek en dus spreken we met Niels van der Wielen, lead-gitarist van Orange Skyline maar ook steeds meer een muzikale duizendpoot binnen de band.
Tekst Arnout de Vries
Oorspronkelijk is Niels van der Wielen vooral de gitarist van de band maar tegenwoordig bespeelt hij ook onder andere de synthesizer, arrangeert hij strijkers, en zingt hij zelfs af en toe (Embrace). Samen met zijn broer Stefan, de frontman van de band, schrijft hij de teksten van de band, waarbij ze elk hun eigen stempel op de muziek drukken. Hun beider studies dragen hieraan bij: Niels studeert namelijk aan het conservatorium en Stefan doet een literatuur-gerichte studie.
Geïnspireerd door hiphop, dance en R&B vindt de band een nieuw muzikaal pad
Maar waar is die band vol bravoure eigenlijk gebleven? Van der Wielen legt het uit: “We maakten niet meer de muziek die we zelf tof vonden. We kwamen erachter dat we op weg naar concerten drieënhalf uur lang hiphop draaiden in de auto. Ja, dan krab je je wel achter de oren als je weer surfdeuntjes aan het spelen bent.” Bovendien was het onderdeel van de zoektocht naar een eigen identiteit: “Er zijn zoveel gitaarbandjes die een beetje springindie maken. Het komt mij echt m’n neus uit. We waren ook een beetje anoniem, vind ik. Maar dat is niet erg: het is gewoon een tocht die doorgaat, en ik ben blij dat we op het goede pad zitten.”
Op die tocht verorberde de band aanvankelijk vooral rockmuziek maar tegenwoordig lijken ze echte culturele omnivoren geworden te zijn. Ondanks dat de band vaak nogal ‘cocky’ wordt genoemd, toont Van der Wielen zich een aimabel persoon die bovenal een enorme passie voor muziek heeft. Meer dan een uur lang praat hij geanimeerd over een rijk palet aan invloeden; het ene moment spreekt hij zijn bewondering uit voor Kanye West of de Talking Heads, het andere moment haalt hij de bebop van Charlie Parker als voorbeeld aan, of vertelt hij over het shoegaze-album dat hij nog eens wil maken: met noise-gitaren, drumcomputers en falsettozang. Op het moment dat hij het blazergebruik van Bon Iver en Patrick Watson roemt, speelt ergens op de achtergrond, nauwelijks hoorbaar, My Way van Frank Sinatra. Meteen begint hij enthousiast over de sterke blazers die daarin zitten. Het is Niels van der Wielen ten voeten uit.Terug naar het nieuwe album: Things That I Hide. De titel doet een persoonlijk album vermoeden en de teksten bevestigen dat. Van der Wielen: “Dat is wel een verschil. De teksten zijn wat belevender. An Introduction (hun laatste EP, red.) was veel meer een objectieve benadering; subcultuurtjes, beschouwend. Ik denk dat er meer gevoel in deze plaat ligt.” Zo voelt Enemy voor hem als ‘jezelf goed tegenkomen’. Ook noemt hij Embrace en I Feel Fine als emotioneel beladen nummers. Teksten uitleggen doet hij echter niet graag. Over de muziek raakt hij daarentegen niet uitgesproken. Zo vertelt hij over Embrace: “Het is eigenlijk een heel raar nummer: het heeft wat trap-invloeden en wat orkestrale invloeden (met strijkers en piano), daarbij een stukje gitaar en dat een beetje met R&B-invloeden. Eigenlijk allemaal spontaan ontstaan.”
Ondanks de spontaniteit die Van der Wielen nog altijd koestert, wordt de invloed van zijn conservatorium-opleiding ook al snel duidelijk. Zo vertelt hij over de open akkoorden aan het eind van enkele nummers, over hun doordachtere manier van nummers schrijven (“ik heb veel geschreven met de bassist; dan schreven we eerst een dansbare, melodieuze baslijn, daaroverheen een topline, om uiteindelijk het middengebied als een soort puzzel in te vullen”), en zelfs over Beethoven-progressies aan het einde van Embrace. Pretentieus? “We zijn hyperpretentieus, daar deins ik niet voor terug. Ik denk dat dat nog steeds die Britse cockiness is: gewoon doen!”
De elektronica, de pretentie, het staat allemaal haaks op het lekker-rammen-gitaarbandje dat ze voorheen waren. Best gewaagd, want ze hebben net een doorbraak met Sound & Fury: het ene nummer dat nog wel goed op die oude stijl aansluit. Ook hier benadrukt hij de cockiness: ‘men noemde ons soms arrogante mannetjes. Ik denk dat dat er nog steeds wel in zit, maar dan in de harde keuzes die we maken. Zo van: fuck it, dit is totaal nieuw, het oude komt niet meer terug en hierna komt weer iets nieuws, deal er maar mee!” Enkele nummers op het album, voornamelijk Lost, verwijzen naar de nieuwe ik; ter illustratie begint hij bij de uitleg van Lost spontaan Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band te zingen. Sowieso gooit Van der Wielen er het hele interview lang de ene na de andere verwijzing uit, en aan het eind van het interview vat hij zo per ongeluk zijn eigen band goed samen, over Space Oddity van David Bowie: “dat basgeluid dat ineens veel te hard uit je speakers knalt en dat je je blijft herinneren: dat is een statement, en veel leuker dan binnen de lijntjes kleuren.”
LIVEDATA 18/05 Vera, Groningen 19/05 Paradiso, Amsterdam 20/05 De Helling, Utrecht
Clip van de Dag: Cage The Elephant
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single Cold Cold Cold van de Amerikaanse rockband Cage The Elepehant. Omdat het zo lekker fris is in Nederland! Cold Cold Cold is de vierde single van het album Tell Me I’m Pretty van CtE, geproduceerd door Dan Auerbach van The Black Keys. Aanstaande dinsdagavond 24 januari speelt de band in een uitverkochte Paradiso!
Powered By BelBernard.nl
MICH – Tumbled
Misschien zijn de muzikanten van MICH net niet beroemd genoeg om van een supergroep te kunnen spreken, maar een stel zwaargewichten is het zeker. Neem Bastiaan Bosma, bekend van de Amsterdamse herriemakers Aux Raus, of Piet Parra, een succesvolle illustrator/grafisch ontwerper, tevens partner van Pepijn’ Faberyayo’ Lanen in Le Le. Zij vormen de helft van MICH dat gecompleteerd wordt door producer Rimer London ook lid van Le Le en afkomstig uit het Bas Bron kamp en skater, rocker en kunstenaar Mick Johan (Firestone). MICH begon als hobbyband, maar bleek al snel te goed voor een bestaan binnenskamers. De hobby is muziek uit de jaren 80, de tijd dat mannen make-up droegen en vrouwen mannenkleding. Synths waren nog analoog, de muziek veelal monotoon en de toekomst leek er geen een om naar uit te kijken. Dat laatste is achteraf best meegevallen, net als de houdbaarheid van de new wave, die de 80’s van een soundtrack voorzag. Tumbled, met zang van Sofie Winterson is de derde en meest publieksvriendelijke single van MICH (dat je waarschijnlijk op zijn Duits uitspreekt) en net als de voorgangers binnenkort terug te vinden is op het naar de band vernoemde debuutalbum.
Clip van de Dag: Priests – JJ
Elke ochtend om acht uur een Clip van de Dag. Met vandaag eentje die al een tijdje op de rol staat. JJ van Priests. Stond al op YouTube, maar nu ook op Spotify en iTunes. Priests is een grappige punkformatie uit Washington D.C. Van single JJ en ook van de clip word je vrolijk!
Powered By BelBernard.nl
Mozes & The Firstborn – Marianne
Laten we er maar geen doekjes omwinden. Marianne de nieuwe single van Mozes and the Firstborn doet ontzettend aan Nirvana denken. En daar is helemaal niks mis mee. Mozes & co zullen de laatsten zijn die de invloed van het trio uit Seattle ontkennen, daarnaast is Marianne geen schaamteloze rip off, maar gewoon een songs waarin de oorspronkelijk inspiratie van de rockers uit Nijmegen doorsijpelt. Net als Cobain werken de songs van Mozes and Firstborn op verschillende niveaus. Ze rocken stevig genoeg voor podium en zaalactiviteiten, maar hebben ook vrijwel allemaal een ondertoon, die de songs tot meer maken dan een alibi om te headbangen of stagediven. Bij langere blootsstelling blijken de songs van Mozes een emotionele lading te hebben, die vrij zeldzaam is in de wereld van punk en garage. Marriane vormt daar ondanks zijn testosteron-intro geen uitzondering op. De nieuwe single staat overigens niet op het recente Great Pile Of Nothing album, maar is het openingssalvo van een nieuwe EP, die tegelijk met de single is verschenen.
Sinkane
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll. Vandaag starten we de dag zomers, funky en sexy met de nieuwe single Telephone van de Amerikaanse artiest Ahmed Gallab. Beter bekend als Sinkane. Je kent hem van de Pinguinhitjes Runnin’ en How We Be. Dit jaar komt er een nieuw album. Telephone is na U’Huh de nieuwe single en ook heeft een sensuele clip!
Powered By BelBernard.nl
Moss – The Promise
Heet op de hielen van het ijzersterke My Decision komt Moss met The Promise. Twee toptracka maakt nog geen topalbum, maar er is alle reden om aan te nemen dat de band rond Marien Dorleijn een nieuw hoogtepunt gaat toevoegen aan hun toch al niet onaanzienlijke oeuvre. Dat mag bijzonder heten want er zijn niet veel bands waar het vlammetje na 13 jaar nog zo fel brandt. Zowel My Decision als The Promise lijken zowel wat pittiger als conventioneler dan we van Moss gewend zijn, beide songs zijn ronduit dansbaar, terwijl de refreinen vrij lastig zijn om niet mee te zingen. Meer van dit moois mogen we over niet al te lange tijd verwachten. ~Het nieuwe album van Moss is Stike gedoopt, het wordt hun 5e, de recente verzamelaar Collected Short Stories niet meegerekend. De plaat is opgenomen in Antwerpen in het atelier van dEUS met Arne “Styrofoam” van Petegem als opnameleider. Op 30 maart trapt Moss de nieuwe toer af met een show in de stad waar Strike is opgenomen. Daarna reizen ze weer noordwaarts en zal de band te zien zijn in alle gerenommeerde zalen in vrijwel alle grote steden.
Interview: Black Honey en al het geluk van de wereld
Black Honey @ Dauwpop
Het is een zonnige herfstdag in Brighton. Izzy B Phillips had dat niet verwacht, toen ze ‘s ochtends met traditioneel Brits hondenweer naar de studio vertrok. Of die klimaatverandering iets met haar band Black Honey te maken heeft, valt niet uit te sluiten: “Eén van mijn favoriete herinneringen aan shows is toen het ons in Rotterdam lukte om het weer te laten omslaan.”
Tekst LiveGuideNL | Thomas van Waardenburg
De zangeres refereert naar hun optreden in 2015 op Metropolis. “Het was niet alleen onze eerste gig buiten de UK, maar ook met het grootste publiek waar we ooit voor hadden gespeeld. De zon scheen de hele dag, behalve toen wij moesten spelen. Toen we tegen het eind van de show onze song Teenager speelden, brak de zon heel kort en onwijs fel door, waarna het weer keihard ging regenen. Het was prachtig!”
Backstage tattooshop
De shine die Black Honey al het hele jaar door pakt, is geen meteorologisch wonder. Daar zorgden singles als Madonna en het eerder genoemde Teenager wel voor. Ook het gebrek aan social media-timelines stond de buzz rondom de groep niet in de weg. Al runt de band de inmiddels wel een uiterst geslaagde Instagram-pagina. “Maar ik vind het eigenlijk nog steeds overbodig. Wij willen zelf alleen maar weten of onze favoriete bands nieuwe singles hebben in plaats van wat hun ontbijt was. Ik ben wel graag creatief bezig en dat kan je hier zeker tijdens tours mee zijn”, geeft Izzy toe.
Inmiddels heeft de frontchick ook een andere nieuwe hobby gevonden: tattoos zetten. “Ik heb bij een paar vrienden al een tattoo mogen zetten. Het zou nóg toffer zijn als ik dat tussen de shows door kon doen. Een klein zaakje in de backstage lijkt me wel wat.”
Online ergernis
Tattoos en de juiste filters op foto’s zetten, bieden Izzy ook de afleiding van haar grootste online irritatie: fout geschreven lyrics van de band. “Dat is echt verschrikkelijk! Ik heb ooit correcties naar een site gestuurd en vervolgens werd mijn verzoek afgewezen. Toen heb ik ons management ingeschakeld om de beheerders van die site te mailen met de juiste lyrics. Ik zou sterven als ik tijdens een show fans verkeerde lyrics hoor zingen! Dat is een absolute nachtmerrie voor elke songwriter, denk ik.”
De vier songs op de dit jaar verschenen EP Headspin en de recente video bij Hello Today hebben alle spotlights op Black Honey gezet. Voor een debuutalbum neemt de band nog even de tijd, maar Izzy kan het niet helpen om zich een klein beetje schuldig te voelen over hun succes. “Bowie, Prince en Cohen zijn allemaal dood, de Brexit is gebeurd en Donald Trump is de nieuwe president van Amerika. Het voelt alsof we al het geluk uit de wereld hebben gezogen voor onze band! Het is verschrikkelijk, maar tegelijkertijd geniet ik wel volop van de aandacht die we nu krijgen.”
LIVEDATA 24/01 Rotown, Rotterdam 25/01 Paradiso, Amsterdam (Sold Out)
Klinkt als: western-gekruide gitaarrock met genoeg kracht om Groot-Brittanië weer groot te maken
Het December/Januari-nummer van LiveGuideNL is nu uit en gratis verkrijgbaar op meer dan 550 adressen.
Daarin onder meer interviews van De Staat, Sven Alias, Dans Dans en Cynbel.
Verder de rider van Canshaker Pi en uiteraard weer een nieuwe Fanboykwiz!