Category: Nieuwe Muziek

Interview Iguana Death Cult: “Ik hou van die foute shit”

Iguana Death CultWie Iguana Death Cult live ziet spelen, vraagt zich misschien af: waar halen die jongens de energie vandaan? Nou, van een goed bord eten bijvoorbeeld. Als we frontman Jeroen Reek telefonisch treffen naar aanleiding van hun aanstaande debuutplaat The First Stirrings of Hideous Insect Life, zit hij – hoe kan het ook anders – heel decadent aan een deftige dis in Parijs.

Tekst LiveGuide | Jeroen Haneveer

Wat schaft de pot?
“Ik zit aan de transseksuele zalmforel. Hij is zalm, hij is forel. Ik weet niet wat-ie nou wil.”

Klinkt goed! En morgen spelen jullie twee shows op Eurosonic, dus dat wordt lekker eierballen bikken?
“Vorig jaar speelden we daar ook en toen heb ik ze voor het eerst geproefd. Toen ik ’s nachts vier van die dingen achter elkaar had gegeten, vond ik ze nog echt heel lekker. Vrij kort daarna heb ik ze uitgekotst en nu kan ik ze niet meer zien. Dat heb je ook weleens met een drankje: dat je ooit zó ziek bent geworden van sambuca dat je over je nek gaat wanneer je dat spul alleen al ruikt. Dat heb ik dus met eierballen…”

Tosti’s dan? Ik zag op Instagram een foto waar jullie lekker tosti’s zaten te eten na een stevig partijtje bowlen. Wie heeft die pot toen gewonnen?
“Dat was onze drummer Arjen. Ik ben zelf geëindigd als laatste. Goed, ik kan ook niet overal de beste in zijn natuurlijk. Wel heb ik gewonnen met tosti’s eten. Ja, daar ben ik heel goed in.”

Jullie zijn nu een jaar of drie bezig, waarom is het debuut niet wat eerder gekomen?
“Het is gewoon een beetje zo gelopen. Pas toen we echt honderd procent achter ons werk stonden, wilden we een plaat opnemen. We vonden dat het al best leuk ging, maar hadden altijd het idee dat het gewoon beter kon.  Deze plaat wilden we een jaar geleden al opnemen, maar het was zo ontiegelijk druk met liveshows spelen en tussendoor in leven blijven. En het kost natuurlijk ook nog geld, dus alles wat we hebben verdiend met die liveshows hebben we in onze plaat gepompt.”

Als ik op je Facebook rondsnuffel kom ik Lionel Richie een paar keer tegen. Toch hoor ik verdomd weinig Richie of Commodores in jullie muziek…
“Hahaha, ja klopt! Dat vind ik echt een heel mooie vent. Ik hou van die foute shit, dat jarentachtigsfeertje. Lionel in z’n mooie sweatertje en met die snor van ‘m. De ladies man, weet je wel. Dat heeft wel charme ja. Het zijn foute liedjes, maar eigenlijk wel gewoon supergoed. En ze blijven in je kop hangen. Iedereen vindt dat leuk, hoe hard ze het ook ontkennen.”

LiveGuideLIVEDATA 16/02 Rotown, Rotterdam (releaseparty) 17/02 Bitterzoet, Amsterdam 18/02 Pier15, Breda 23/02 Stroomhuis, Eindhoven 24/02 Brigant, Arnhem 02/03 Cul de Sac, Tilburg 10/03 Zwarte Ruiter, Den Haag 16/03 Vera, Groningen 17/03 Patronaat, Haarlem 23/03 ACU, Utrecht

Klinkt als: de snerpende teringherrie die twee hekwerken van de onvolprezen firma Heras uit Oirschot maken wanneer je ze keihard tegen elkaar aan sodemietert.

—

Het februari-nummer van LiveGuide.NL is nu uit en gratis verkrijgbaar op meer dan 550 adressen.

Daarin onder meer interviews van Foxygen, The Amazons, The Naked Sweat Drips en Andy Shauf.
Verder de rider van Matt Winson en uiteraard weer een nieuwe Fanboykwiz met Dave Von Raven (The Kik)!

Breekijzer: The Pretty Reckless

De nieuwe breekijzer van deze week is Oh My God van The Pretty Reckless. Deze band mag dan misschien wel voortgetrokken worden door een dame die bekend is geworden met een rol uit de Amerikaanse serie Gossip Girl, maar wanneer Taylor Momsen het podium betreedt, worden zelfs de grootse mannen mak.

De stijl die het kwartet maakt is een combinatie van hard- en jarennegentigrock. In 2010 kwam de band met hun debuutplaat waar ze gelijk naam mee wisten te maken. Zo heeft de band al in voorprogramma’s gestaan van: Marilyn Manson, Guns N’ Roses en Evanescence.

Helaas heeft The Pretty Reckless even geen optredens staan in Nederland. Maar luister hieronder, en natuurlijk op PINGUIN ON THE ROCKS, naar deze knaller van de week!

Powered By 360ict.nl

360ict

Mark Lanegan – Nocturne

We zijn blij dat Mark Lanegan tegenwoordig een gematigd leven lijdt, maar we zijn ook blij dat hij zoveel heeft gezopen en andere ongezonde dingen gedaan dat zijn stem is gaan klinken als hij nu doet, want man man wat een stem. Lanegan heeft een van de bontste en boeiendste carrières van alle nog levende artiesten van de oorspronkelijke grunge scene. Hij begon ooit als zanger van Screaming Trees, een van de betere bands uit het Seattle van de vroege jaren 90.
Daarna is hij in de studio en/of op de bühne gesignaleerd met uiteenlopend volk als Queens Of The Stone Age, The Gutter Twins met een keur aan getalenteerde collega’s w.o. Greg Dulli, Isobel Campbell van Belle & Sebastian, Moby, Dave Gahan’s Soulsavers, UNKLE, Warpaint en natuurlijk ook Josh Homme en zijn QOTSA. Tussen de bedrijven door heeft Lanegan ook nog eens tien albums uitgebracht onder eigen naam of als Mark Lanegan Band. En nummer 11 is alweer in zicht.

Op Nocture klinkt hij alsof hij zijn pruimtabak heeft gemend met grind en zijn whiskey aangelengd met motorolie, precies dus zoals we hem graag horen. En het liedje, een gebroken liefdeslied is ook helemaal goed. De single is vooruit gestuurd om ons er op te attenderen dat er een nieuw album aan komt, Gargoyle is de titel. Een officiële releasedatum is er nog niet, maar aangezien Lanegan en band half juni aan een Europese tournee beginnen zal de plaat wel voor die tijd uitkomen. Het vooralsnog enige concert in NL is op 1 juli in de Effenaar. De 29ste staat Lanegan op Rock Werchter.

Tamino – Habibi

Tamino is een Vlaamse zanger met een Egyptische achtergrond. Hij won onlangs ‘De Nieuwe Lichting’, de jaarlijkse zoektocht naar uitzonderlijk talent van Studio Brussel. Habibi maakt duidelijk waarom Tamino de concurrentie ver achter zich heeft gelaten. Zijn debuutsingle is een indringende ballad, die volop ruimte biedt aan zijn uitzonderlijk wendbare, expressieve en indringende stem. Stilistisch is Tamino in ieder geval in Habibi muzikale familie van Jeff Buckley. Niet alleen heeft hij een vergelijkbare stembeheersing, ook op emotioneel vlak had hij een zoon van Tim Buckley kunnen zijn. Het zou echter een misverstand zijn te denken dat de singer-songwriter geen eigen spoor heeft om te volgen, geen persoonlijke achtergrond om op terug te vallen. Je hoeft geen musicoloog te zijn om de Arabische invloeden te horen, die zijn vader hem waarschijnlijk per paplepel heeft ingegoten. Het is alweer enige tijd geleden dat er een Vlaams artiest opstond met zoveel allure als Tamino. Dus StuBru, eerlijk zullen we alles delen.

Stationschef 245: Drive Like Maria / Bjorn Awouters

Je hebt luxe paarden en je hebt werkpaarden, het Vlaams-Nederlandse Drive Like Maria is een beetje van beiden. De band is opgeklommen via het bier, zweet en tranencircuit van de Benelux, maar deed dit met subtielere muziek dan het gebruikelijke ‘wham bam, thank you mam’ geweld van collega’s en concurrenten. Om die reden wil Drive Like Maria de pers ook wel eens in verwarring achter laten. Zeker op plaat presenteert DLM meer smaken en schakeringen dan je zou verwachten van een band, die regelmatig mosh-pits veroorzaakt en fans als lemmingen laat stagediven.

Na een relatief stille periode is Drive Like Maria aan een nieuw offensief begonnen. Album 3 is eindelijk uit en de rockers staan aan de vooravond van een tournee, die ze de rest van het jaar zoet zal houden. We grijpen de nieuwe activiteiten van Drive Like Maria aan voor een goed onderhoud met chef d’équipe, Bjorn Awouters over toekomst en verleden van de band.

Ook vroegen we onze Bazz om  eens uit te zoeken wie die Maria nou eigenlijk is. Vragen + antwoorden en de sterke songs die Bjorn speciaal voor ons heeft geselecteerd, hoor je zaterdagavond (11/02) om 19:00 uur en/of donderdagavond (16/02)  om 22:00 uur.

LIVEDATA 23/02 Paard Van Troje, Den Haag 24/02 Doornroosje, Nijmegen 25/02 VERA, Groningen 02/03 Tolhuistuin @ Paradiso Noord, Amsterdam 03/03 Het Burgerweeshuis, Deventer 04/03 Effenaar, Eindhoven 09/03 De Helling, Utrecht 11/03 Rotown, Rotterdam

 

De Top 25 van Bjorn / Drive Like Maria.

  1. Pink Floyd – Shine On You Crazy Diamond
  2. Technotronic – Pump Up The Jam
  3. Yes – Owner of A Lonely Heart
  4. Soulwax – Conversation Intercom
  5. Evil Superstars – I’ve Been Wrong Before
  6. Jet – Roll Over DJ
  7. Beastie Boys – Sabotage
  8. Black Mountain – Don’t Run Our Hearts Around
  9. Talking heads – Once In A Lifetime
  10. De Staat – Input Source Select
  11. Beck – Devil’s Haircut
  12. Queens Of The Stone Age – Feel Good Hit of Summer
  13. The Mars Volta – The Widow
  14. Led Zeppelin – Since I’ve Been Loving You
  15. Elton John – Take Me To The Limit
  16. Bruce Springsteen – Born To Run
  17. The Eagles – Take It Easy
  18. Dr John – Right Place Wrong Time
  19. David Bowie – Life On Mars?
  20. Elvis Presley – Suspicious Minds
  21. D’Angelo – Untitled (How Does It Feel)
  22. Jay Z – Jigga What, Jigga Who
  23. Urban Dance Squad – Demagogue
  24. Barkmarket – Visible Cow
  25. Prince – Purple Rain

Depeche Mode – Where’s the Revolution

 

Eerlijk gezegd houden wij ons hart vast als een held uit het verleden weer zo nodig met een nieuwe plaat moet komen.Vaker dan niet is dat minder van het zelfde en doen ze alleen hun die-hard fans er een plezier mee. Soms echter is er een band bij wie het heilige vuur nog niet is gedoofd, zoals Depeche Mode. Where’s the Revolution is muzikaal niet veel nieuws onder de zon, maar de plaat heeft pit en een boodschap die niet alleen actueel is, maar ook urgent. De nieuwe single van Depeche Mode gaat niet specifiek over The Donald, maar over het tijdsbestek waarin het mogelijk is dat populisten zoals hij aan de macht komen en veel verworvenheden van de laatste decennia op gebied van emancipatie, welzijn en tolerantie teniet worden gedaan. Het is overigens niet nieuw dat Depeche Mode de samenleving becommentarieerd. Een song als People Are People bevatte ook al een boodschap al was die minder specifiek dan die van Where’s The Revolution. . Laten we hopen dat dit goede voorbeeld veel wordt nagevolgd.

IJsbreker: Amber Arcades – It Changes

Een ‘echte’ artiest/band is niet alleen goed, maar ook productief. 30 liedjes per jaar zoals The Beatles of elke 9 maanden een nieuw album zoals Prince is misschien wat overdreven, maar toch. Amber Arcades is zo’n ‘echte’ artiest. Niet alleen heeft de band met songs als Fading Lines en Turning Light bewezen in staat te zijn tot het scheppen van bescheiden meesterwerkjes, ook hebben we tot dusver nooit langer dan een paar maanden op nieuw werk hoeven te wachten.

It Changes is de voorbode van een nieuwe EP van ‘ ‘Dutch Indie star’ Annelotte De Graaf en haar partners in muziek, die over niet al te lange tijd uit zal komen op het Britse Heavenly Records. De titel, It Changes slaat op de ervaring dat alles altijd anders loopt dan je denkt, maar zou ook op het nummer zelf kunnen slaan. It Changes is alles behalve een herhaling van zetten, maar belicht een wat stevigere kant van de band. En dat is een derde kenmerk van de ‘ware’ artiest, naast goed en genoeg is hun werk ook gevarieerd.

Als muziekmaken een culinaire bezigheid zou zijn, was Amber Arcades chefkok.

Interview Roald van Oosten

Roald van OostenDrie albums had Roald van Oosten nog in de kast liggen, toen hij vorig jaar opeens terugkwam als solo artiest met Oh Dark Hundred. Nu is zijn tweede solo album uit A Stir is in the Air. Een album wat eigenlijk al eerder klaar was dan degene die zijn rentree op de Nederlandse podia inluidde.

Tekst Martje Schoemaker Foto Frank Ruiter

“Het is het perfecte moment om een tweede album uit te brengen. Oh Dark Hundred heeft de bodem gelegd voor deze plaat, omdat het er een broertje van is.” Een aantal jaar geleden was Roald van Oosten verzonken in Edgar Allen Poe, waar hij ook een cultureel festival omheen had gebouwd. “A Stir is in the Air” is in een week opgenomen, in de Ardennen. Maar toen alles erop stond, kon hij het toch niet loslaten. “Ik ben als een idioot eraan blijven werken in mijn studio, ik had er ook de tijd voor. Zeker een jaar van mijn vrije tijd heb ik erin gestopt.” Door de bomen het bos niet meer zien is op dit project weer van toepassing, want als je ergens zo ín zit, hoor je misschien niet meer wat er anders kan.

“Een aantal vrienden zeiden tegen me dat het nog wat onaf klonk en toen heb ik het aan Dave Menkehorst gegeven. Die kon er wel wat mee! Binnen twee weken was het album uitgemixt” Toch zou het nog even duren voor de plaat uitgebracht zou worden. Alles heeft een tijd en een plaats, en Roald was vooral bezig met componeren en het theater en film. Rust had hij vooral nodig, om de albums goed te kunnen plaatsen en ook dankzij het label (V2 Records) kwam die rust er. “Omdat ik het nu duidelijker heb opgezet, kan ik het het beter uitbrengen. Daarbij heb ik een nieuwe band waar ik ontzettend blij mee ben, die allemaal heel ervaren zijn. Dus daar kan ik ook meekijken hoe gaan we deze nummers incorporeren in de optredens. Want we zijn pas net weer begonnen met optreden, maar we kunnen dus nu al met de nummers van de vorige plaat, deze plaat en al nieuwe liedjes waaraan we werken, een geweldige set neerzetten. Het is eigenlijk een soort greatest hits.”

Roald van Oosten_A Stir Is In The Air_Albumcover DEFEdgar Allen Poe is al op zoveel manieren bezongen, verfilmd, ten tonele gebracht. Wat zit er nog in deze donkere schrijver/dichter wat we nog niet eerder hebben gehoord? “Lou Reed heeft zelfs een Poe album uitgebracht The Raven. Dat belooft al niet veel goeds, het voelt al zwaar aan. Het is op een zwaarwichtige manier gedichten voorlezen op hele sombere muziek. Dat is echt het allerlaatste wat ik wilde.” Dat maakt A Stir in the Air ook een bijzonder (mooi) album. Het is bijna lichtvoetig te noemen op sommige momenten. “De muziek en de teksten werken het beste als ze bijna tegenover elkaar staan, er moet balans zijn zodat beide het beste naar voren komen. Dan krijg je een interessant spanningsveld.” De vervormde geluiden, cello’s en horrormuziek zijn er wel, maar op geen enkel moment wordt het een zware gothicplaat.

Het is vooral een tekstuele inspiratiebron, zoals Roald van Oosten Edgar Allen Poe gebruikt. Niet zíjn werk op muziek zetten, maar je verplaatsen in de persoon. De teksten zijn grotendeels origineel van Roald. “Als je je verplaatst in iemands wereld, er veel van leest, dan maak je diens vocabulaire eigen. Waarmee je zelf weer dingen kan maken. Het voorkomt dat er je dan teveel met jezelf mee bezig bent.” Het zijn dan ook niet zijn angsten en nachtmerries die op plaat staan. De fascinatie met de nacht is iets menselijks wat ver terug te leiden is in onze maatschappij. Zo ook Oh Dark Hundred, dat ging ook over de nacht en wat er dan met je gebeurt. “Voor heel veel mensen is de nacht het moment waarop de hele wereld verandert. En dat is waar Poe zo sterk op inhaakt. Ik denk… dat de mensen die het best functioneren, die hebben leren omgaan met hun angsten. Niet de minste angsten dus. De rol van angst heeft een sturende en soms remmende functie en dat vind ik heel interessant.”

Door de lichtvoetigheid van het album springen de nummers ook veel meer van het podium bij live optredens. Zijn de liedjes van de vorige plaat echt ‘in-leun-nummers’, lenen deze liedjes zich meer voor reactie. Geen vleermuizen en spinnenwebben tijdens de optredens, ze zoeken vooral de intensiteit in de muziek en niet het theatrale. “De reactie van het publiek bij de albumpresentatie lieten me zien dat het goed was. Ook mensen die mij of Ceasar niet kenden, reageerden direct. Daar zie je de kracht van de muziek, dat je met je instrumenten het werk doet en de muziek doet de rest.”

LIVEDATA 10/02 Baroeg, Rotterdam (samen met Magnapop en Black Horse Society) 12/02 Ekko, Utrecht (samen met Magnapop)