Chelou is de zoveelste artiest die kiest voor een zekere vorm van anonimiteit. Net als Daft Punk, Sia en Elohim wil hij waarschijnlijk gewoon ongestoord over straat kunnen gaan. Niet dat hij nu al achterna gezeten wordt door hordes fans, maar wat niet is kan nog komen. Eerlijk gezegd verwachten we niet dat de mysterieuze Londenaar zal doorbreken met Halfway To Nowhere, daarvoor is de song te subtiel en introvert, te goed eigenlijk. Ook de ontstaansgeschiedenis van Half Way is in nevelen gehuld. Chelou zou de vocals hebben opgenomen op een dictafoon tijdens een trip in Colombia. Door een godswonder of andere onverklaarbare loop der omstandigheden, kwam de demo in handen van Mary Jane Coles, een Brits-Japanse dame die doorgaans alleen maar dansdingen doet, zoals het remixen van tracks van Amy Winehouse, Massive Attack en The xx. Met haar productie van de nieuwe single van Chelou treedt miss Maya duidelijk buiten haar comfortzone, je kunt veel op Halfway maar niet dansen. Niet dat de track gespeend is van beats, enigszins verwant aan trip hop is de muziek van Chelou wel, maar net als oudere songs als The Quiet en Telstar maakt Chelou toch vooral luistermuziek in een stijl en met een sound, die niet al te ver verwijderd is van die van (de dance ontvluchtte) Fink.
Category: Nieuwe Muziek
Breekijzer: At The Drive In
Het is weer zover. De nieuwe Breekijzer van deze week is: Governed By Contagions van At The Drive In. Het is de eerste single van het lang verwachtte album: Governed By Contagions en is de opvolger van het album Relationship of Command dat alweer zestien jaar geleden verscheen.
At the Drive-In is een band afkomstig uit de stad El Paso, in de staat Texas in de Verenigde Staten. De band splitte in 2001 in The Mars Volta en Sparta. Naast deze twee bandjes zou je At The Drive In ook in het straatje van Refused kunnen plaatsen. Op 9 januari 2012 werd aangekondigd dat de band weer zou gaan optreden. De band was actief tussen 1993 en 2001, in 2012 en vanaf 2016.
De Texanen komen komen niet met een kerstplaat. Wel zou je de nieuwe singel heerlijk kunnen luisteren terwijl je met de sneeuwschep je dam sneeuwvrij wil maken. Daarnaast is het ook een goede om je kerstboom ritueel op te verbranden. Het beukt gewoon weer lekker door!
Wanneer de release van het nieuwe album is, weten we nog niet zeker. De heren staan aanstaande zomer zowel op het Reading als het Leeds festival in Engeland. Het zou natuurlijk zomaar kunnen dat ze even wat meer bezoekjes binnen Europa gaan doen. Hou Ons of de site van de band in de gaten!
De nieuwe Breekijzer hoor je natuurlijk bij PINGUIN ON THE ROCKS !
Interview Tangarine: “Voor ons is het ook een echte roadmovie”
Om letterlijk en figuurlijk een stap verder te komen, staken Arnout en Sander Brinks voor een nieuwe plaat van Tangarine hun nek behoorlijk uit. De tweelingbroers leenden overal geld voor een overtocht naar de Verenigde Staten, om de liedjes voor There And Back te perfectioneren in een rondreis met een camper en op te nemen met de band Calexico.
Tekst Mania | Ruben Eg
“We hadden heel erg het verlangen om in een andere omgeving te zijn, omdat we bang waren hier vast te roesten. Want dat gevoel kregen we een beetje’, vat Arnout de aanleiding voor het Amerikaanse avontuur van Tangarine samen. Na de opwinding over Seek & Sigh, het twee jaar geleden debuut voor Excelsior Recordings, leek een herhaling van zetten het folkduo niet echt verder te brengen. Nieuwe inspiratie was daarom nodig, ingegeven door een andere omgeving met andere mensen. ‘We zijn ook verhuisd, van Assen naar Zwolle. Maar voor een nieuwe plaat wilden we graag schrijven en opnemen in een ander land.”
Hoe kwamen John Convertino en Joey Burns van Calexico in beeld?
“Zij hebben een bepaald geluid dat wij heel tof vinden en ook erg in de flow waarin wij zaten paste. John en Joey konden onze liedjes een extra laag geven, qua gevoel en helemaal qua instrumentarium. Het leest voor ons heel nauw. Vooral omdat we gewend zijn met zijn tweeën te spelen. Daarom kun je niet zomaar een drummer bij ons neerzetten. Het moet iemand zijn die ons kent, en wiens stijl past bij ons gitaarspel. Dat hebben wij inmiddels wel ontdekt.”
En toen maar Calexico gebeld?
“Wij hebben dezelfde geluidsman: Jelle Kuiper. Hij zei: “Praat eens met John en Joey”. Na een optreden van hen in Brussel hebben we zitten babbelen. Heel tof. We deelden echt dezelfde muzieksmaak. Joey vroeg toen waarom we niet naar Tucson in Arizona kwamen om in hun studio een nieuwe plaat te maken. Sindsdien hebben we liedjes uitgewisseld. Zo kregen we de ritmesectie van Giant Sand, de oude band van John en Joey, op de plaat.”In januari vertrokken jullie naar de VS, zag ik op de Facebookpagina van Tangarine. Opvallend genoeg veranderden jullie foto’s toen, van kleur naar de zwart-witte zoals die nu in het artwork van de plaat staan. Bewust?
“We dachten: als we met andere mensen willen werken en in een ander land willen zijn, dan willen we ook andere foto’s. Zwartwit past volgens mij goed bij deze plaat. Alle foto’s hebben we zelf geschoten, met een statief. De video van de single Things Go Like This Anyway hebben we er ook zelf mee gemaakt. De volgende clip gaan we ook zelf doen. Het is maar een vrij simpele camera. Een andere videoclip was misschien juist heel slecht geworden met dat ding. Liedjes, foto’s, video’s; alles begint met een goed idee.”
Jullie zijn niet direct naar Tucson gegaan?
“Het idee was om ons te laten inspireren door Amerika. We hadden al veel liedjes, maar niets was echt klaar. Daarom bleven we een paar maanden in de States, om tijdens een rondreis in een camper verder werken en nieuw materiaal te schrijven voor we de studio van John en Joey in doken. Uiteindelijk hadden we gigantisch veel ideeën. Een stuk of dertig hebben we tussentijds naar Joey gestuurd. Van die dertig hebben we er zestien opgenomen, en zijn er elf op de plaat terechtgekomen.”
Je zou verwachten dat There And Back daarom een soort reisverslag is?
“Voor ons is het ook een echte roadmovie; een dagboek die je onderweg bijhoudt. De plekken waar we waren en achter ons lieten waren heel bepalend voor de liedjes. My Friend gaat over afscheid nemen, Everything Is Different Now over verandering. We hebben het de laatste tijd best wel moeilijk gehad om een soort thuis te vinden. Onderweg zijn inspireerde. Elk liedje op de plaat heeft een verhaal over wat we onderweg tegenkwamen en de mensen die we hebben ontmoet.”
Ook gestopt voor wat optredens?
“We hebben een paar shows gegaan. En onderweg liedjes aan mensen laten horen, bijvoorbeeld door ze in de camper uit te nodigen en voor hen te spelen. Daardoor ontstonden veel leuke ontmoetingen. We zijn ook bij mensen die we hadden uitgenodigd thuis geweest. Een figuur dat bleef hangen nodigde ons weer uit bij hem thuis, in Dallas. Bij hem moesten we ook in de tuin op schijven schieten, wilde hij. Heel raar voor ons al die geweren in huis, maar in Dallas kennelijk weer vrij gewoon.”
Je zei net dat het lastig is een soort thuis te vinden. Wat bedoelde je daarmee?
“Deze toffe samenwerking en er tussenuit hadden we gewoon even nodig. Met andere mensen zijn. Wij vinden onze muziek erg Amerikaans, hoewel Amerikanen onze muziek juist heel Europees noemen. Maar werken met muzikanten met Amerikaanse roots in hun bloed was goed voor ons. Er hing ook wel wat vanaf. We wilden deze plaat maken, hoe dan ook. Eigenlijk zijn we bankroet. Maar we hebben het wel gedaan.”
Bankroet?
“We hebben geld moeten lenen bij mensen om dit te kunnen doen. Zoiets is niet goedkoop. Maar als we iets willen, dan moet het gewoon gebeuren. Dan maar op deze manier. Toch hebben we totaal geen druk gevoeld in Tucson. Het was heel ontspannen en organisch. De manier en hoe je muziek vastlegt is het belangrijkste. Een liedje opnemen heeft sfeer nodig.”
LIVEDATA 22/12 Gebouw T, Bergen op Zoom 30/12 Fluor, Amersfoort
Vanaf februari 2017 gaan de heren op een uitgebreide theatertour door heel Nederland.
Elbow
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een Clip van de Dag. Met vandaag de vriendelijke mannen van Elbow en hun nieuwe video bij single Magnificent (She Says)!
Het is een inkoppertje, maar de nieuwe single van Elbow is inderdaad vrij Magnificent. De eerste single van het nieuwe Little Fictions album is Elbow ten voeten uit, episch, melancholiek en majestueus. Gedreven door een zachte, maar aandringende beat en gedomineerd door een flink orkest zingt Guy Harvey over zijn favoriete onderwerp; onbeantwoorde liefde. Elbow meldde zich alweer 15 jaar geleden en heeft sindsdien 7 albums uitgebracht, Little Fictions wordt de eerste langspeler van de band uit zonder drummer van het eerste uur Richard Jupp. Vooralsnog gaat de band door als kwartet en wordt er per project een drummer ingehuurd. Het nieuwe album van de moody mannen uit Manchester staat voor 2 februari. Later die maand gaat Elbow weer op tournee, vooralsnog alleen in de U.K.
The Mysterons – Turkish Delight.
The Ballad of East an West, zo heet het gedicht van Ruyard Kipling dat begint met de beroemde regels, ‘East is east and west is west, and never the twain shall meet’. Wat voor de auteur van Jungle Book een weet was, is voor het globalistische rockkwintet The Mysterons nog maar de vraag. Of beter een uitdaging. De Amsterdamse Mysterons debuteerden vorig jaar met een EP waarop Oosterse stijlen als Bollywood en K-pop in een westers jasje werden gestoken met hier en daar wat Afrikaanse franjes. Deze op papier oneerbiedige vorm van cultuurshopping pakt in de praktijk prima uit. Dat blijkt niet alleen uit het succes van songs als Thunderbird 1 en Mellow Guru, maar ook uit de drukke speellijst van The Mysterons. Dat het de laatste tijd wat stil is geweest rond de band komt omdat de diverse leden ook elders actief zijn. Drummer Sonny, bassist Peter en toetsenist Pyke zitten ook in Jungle By Night, gitarist Jordy rockt flink aan de weg met Orange Maplewood en zangeres Josephine lanceerde eerder dit jaar haar eigen esoterische combo, Odile. Ondanks de drukke bedrijven heeft de band kans gezien een album op te nemen, dat begin 2017 het licht zal zien. De opmaat naar het nieuwe avontuur heet Turkish Delight en geeft de mondiale burger moed met zijn (noord) Afrikaanse gitaren, (oost) Aziatische zang en zijn tot (buik)dansen uitnodigende (west) Europese beat. Exotica a go go!
Stationschef 238: Paard van Troje / Majel Blonden
Deze week hebben we een vrouw gevraagd om plaats te nemen op de Stationschefszetel. Niet vanwege haar sekse, maar omdat zij een belangrijke speler is op het Nationale popveld. Haar naam is Majel Blonden en haar huidige status, directeur van het Paard van Troje. Voor Majel het roer van de Haagse poptempel overnam, was ze programmeur van Rotown en Nighttown en verantwoordelijk voor de programmering van het Metropolis festival.
Zoals veel mensen in haar positie weet Majel een zakelijke instelling te combineren met een passie voor muziek, voeg daar een historisch besef aan toe en je weet dat ze de perfecte aanvoerder is van het rock ‘n’ roll hoofdkwartier van onze popstad nummer 1. Het Paard is niet toevallig een van de bekendste popzalen van Nederland. Vanaf het moment in 1972 dat het podium zijn deuren opende, hebben heel wat popstukken een poging gedaan het dak er af te krijgen. Legendarisch is het concert van U2 in 1980 waar slechts een halve paardenkop afkwam. Prince gaf er een van zijn beste aftershows en ook Pearljam heeft er huis gehouden. En natuurlijk zo’n beetje elke Nederlandse act van enig belang. Het is door het muziek en publieksbeleid van Het Paard dat Den Haag zijn positie van popstad nummer 1 heeft weten behouden.
Onze Bazz toog naar de Haagse Prinsengracht met de opdracht om nader kennis te maken met de vrouw achter het Paard. Zijn bevindingen zenden we uit zaterdag (17/12) tussen 19:00 en 21:00 uur en in de herhaling op donderdagavond vanaf 22:00 uur.
Top 25 van Majel Blonden / Directeur Paard van Troje
- Morphine – Buena
- Lucinda Williams – Essence
- Pretenders – Lovers of today
- Rage Against The Machine – Killing in the name
- Sevn Alias – Gass
- Rodrigo Amarante – I’m ready
- Mooon – Mary you wanna
- Against the Current – Running with the wild things
- DakhaBrakha – Shu Z-Pod Duba
- Massive Attack – Teardrop
- Patti Smith – Dancing barefoot
- Swell – What I Always Wanted
- Bob Dylan – Oh Sister
- David Bowie – Ziggy Stardust
- Miles Davis – Generique – BOF Ascenseur pour l’echafaud
- Chet Baker – My funny Valentine
- Autopulver – Forever
- Captain Beefheart – Her eyes are a blue million miles
- Joep Beving – Sleeping Lotus
- De Staat – Witch Doctor
- Willie Nelson – Gravedigger
- Shane Alexander – One track Mind
- The Weakerthans – Pamphleteer
- The Raconteurs – Steady As She goes
- Indian Askin – Pardon Me
IJsbreker: Car Seat Headrest – Drunk Drivers/Killer Whales
Will Toledo kan terug blikken op een goed, om niet te zeggen uitstekend jaar. Het muzikale studiehoofd uit de stad Williamsburg in de Amerikaanse staat Virginia is verantwoordelijk voor een van de beste albums van 2016, Teens Of Denial. Toledo en zijn band Car Seat Headrest maken intelligente luisterrock in de collegerocktraditie van bands als R.E.M, Buffalo Tom en Throwing Muses.
Toledo leek een toekomst in Academia tegemoet te gaan, maar uiteindelijk won de lokroep van de rock ‘n’ roll. Zijn tocht naar de top begon in 2010 met de release van de 1ste van in totaal 12 eigen beheer albums. Toledo’s thuisvlijt bleef niet onopgemerkt. Zonder noemenswaardige promotie trok Car Seat Headrest steeds meer volk. In 2015 nam Toledo eindelijk het advies ter harte om de zaken wat serieuzer aan te pakken en tekende hij een deal met een platenlabel.
De eerste release was een ‘best of‘ van het voorafgaande, Teens of Style, dat eerder dit jaar een vervolg kreeg met Teens Of Denial, het doorbraakalbum. Car Seat Head Rest bereikte zijn publiek vooral via optredens, blogs en ouderwetse mond tot mond reclame. Voor airplay zijn de songs net even te gecompliceerd en vaak ook te lang. Met een speciale radiomix van Drunk Drivers/Killer Whales, een van de prijsnummers van het Teens Of Denial album neemt de band nu ook die horde.
Waarschijnlijk zal een nieuw album nog wel even op zich laten wachten, Car Seat Headrest is nog lang niet klaar met het plukken van de vruchten van Teens of Denial. De band begint 2017 met een trektocht door Australië, waarna het vizier weer op Europa wordt gericht met o.a. een show in Brussel in maart. Nederlandse data zijn (nog) niet bekend.
Goat Girl
Goedemorgen! Elke ochtend om acht uur serveren we een Clip van de Dag voor bij je ontbijt. Met vandaag veel babyvoer en pap in de nieuwe clip bij single Scum van de Londense band Goat Girl…. Eet smakelijk!
Kim Janssen – Bottle Rocket
Het is niet iedere dag dat een Nederlandse singer/songwriter zijn nieuwe single in première ziet gaan op een gerenommeerd Brits blog. Toch is dat precies water gebeurde afgelopen week. De artiest in kwestie is Kim Janssen, het nummer heet Bottle Rocket en is Janssen’s eerste release in drie jaar. Kim kennen we als pilaar van The Black Atlantic en als zanger-auteur van twee prachtalbums waarop hij zijn Hollandse achtergrond, internationale opvoeding en liefde voor Americana laat samensmelten tot een een muzikaal luisteravontuur zonder weerga in de lage landen. Bottle Rocket ademt een zelfde soort melancholie, maar klinkt wijzer, misschien wel troostrijker dan zijn oudere werk. Kim’s buitenland connecties rijken verder dan bewonderende blogs, ook heeft hij verre vrienden gemaakt in zijn eigen vakgebied. Zo is Bottle Rocket gemixt door Chris Coady (o.a. Beach House) en is de engel-achtige stem aan het slot van Marla Hansen, die ook te horen is op platen van The National en Sufjan Stevens, waarmee we gelijk twee namen te pakken hebben van acts aan wiens vele fans wij Kim Janssen van harte aanraden. Tot slot Kim gaat ook weer optreden te beginnen op Noorderslag-Eurosonic 2017
Toothless
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll. Met vandaag het muzikale project Toothless van onze ex-Stationschef Ed Nash, bekend als de bassist van Bombay Bicycle Club. De Brit komt volgend jaar met een album, de clip bij single Sisyphus smaakt in ieder geval naar meer!