Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Na de hit Ziet Em Duun zijn de Belgen Van Echelpoel terug met weer een bizarre feesttrack WADDISTJOM. Het is een vette clip over het succes van de formatie dit jaar.
Van Echelpoel hoor je op Pinguin Pop.
Waxahatchee is de naam van een meer in Alabama vlak bij het huis waar Katie Crutchfield is opgegroeid. Waxahatchee is ook het alias dat Katie zich heeft aangemeten voor haar muzikale avonturen. Katie is een singer-songwriter met elektrische gitaar, die tot voor kort vasthield aan de DIY filosofie. Ondanks de matige opnamekwaliteit vaan haar twee eerdere albums heeft zij toch heel wat zieltjes weten te winnen. Nieuwe single Silver lijkt er op te wijzen dat de dagen van alles lekker zelf doen tot het verleden behoren. Zo heeft ze haar zus er bij gehaald, Allison Crutchfield op toetsen en werkt ze nu met een eveneens vrouwelijk ritmesectie. Als producer is John Agnello aangetrokken, een man die al een kwart eeuw actief is en heeft gewerkt met Sonic Youth, Dinosaur Jr en meer recent Kurt Vile. Het nieuwe Waxahatchee album heet Out In The Storm en komt uit op 14 juli.
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe clip bij single Break A Guitar van Ty Segall die je natuurlijk al kent van de Pinguin Playlist! En wie herken je allemaal in de clip? Antwoord zie onder.
Een kleine 10 jaar geleden bracht Ty Segall zijn eerste album uit, op cassette. Er zouden er nog velen volgen. Als we Ty’s werk als gastmuzikant en bandlid voor het gemak even vergeten, (niet echt verstandig gezien zijn werk met Fuzz en Mikal Cronin) dan verscheen dit jaar zijn negende soloalbum. Natuurlijk zijn niet alle albums even goed, maar ze zijn wel allemaal interessant en sommigen zijn mijlpalen en ijkpunten van de Californische punk/garage/psychedelic rockscene van de jaren 10 van deze eeuw. Break A Guitar is Ty op zijn best, stem en gitaarsound hebben wel iets weg van John Lennon ten tijde van The Plastic Ono Band (Cold Turkey), terwijl de toon lekker laconiek is en aan Dinosaur Jr. doet denken. Maar Ty Segall staat vooral zijn eigen mannetje en rijgt 50 jaar rockhistorie aaneen tot een puntig werkje met de klassieke popsonglengte van 3 en halve minuut. Nieuwe album, Ty Segall (de 2e die naar hem is vernoemd), opgenomen met de legendarische Steve Albini is fysiek te koop bij de betere platenzaken en digitaal via iTunes, maar schittert vooralsnog door afwezigheid op de steamingssdiensten.
Antwoord: Fred Armisen, Henry Rollins en Jack Black.
Als je wilt weten hoe garage rock nou echt klinkt, luister dan eens naar Twin Peaks. De band uit Chicago maakt al sinds 2013 vuige, mid-tempo op Britse 60’s r&b gebaseerde rommelrock, met waaierende gitaren, nasale zang, die net niet verzuipt in de echo en songs die niet hadden misstaan op een oude LP van Them of de Stones. Nieuw en origineel is het allemaal niet, maar wel lekker en bij vlagen flink opwindend. Wanted You komt van Down In Heaven, het meest recente studioalbum van Twin Peaks. De band is zo lekker bezig dat er daarna al weer twee liveplaten zijn verschenen. Over live gesproken. Op vrijdag 21 juli staat het gezelschap op het Welcome To The Village festival in Leeuwarden. Daarna plakken ze er nog een dag aan vast voor een show in de Ekko, te Utrecht.
“Stunning. Harman’s music mainlines the human soul”. Zo omschreef een toonaangevend Brits muziekblad de zangeres Jo Harman na het verschijnen van haar debuutalbum in 2013. Het is één van de prachtige lofuitingen waarmee de zangeres in de pers werd bewierookt. De verwachtingen waren van het begin af aan al hoog gespannen. Harman liet zich er niet door van de wijs brengen en werkte in alle rust aan een opvolger die enkele maanden geleden verscheen.
Pinguin Radio had een persoonlijke ontmoeting met de getalenteerde singer/songwriter en sprak met haar over People We Become, de plaat waarmee het nu echt moet gaan gebeuren, de samenwerking met niemand minder dan Michael McDonald en diverse andere uiteenlopende zaken zoals de voordelen die sneeuwstormen aan de Amerikaanse oostkust met zich mee kunnen brengen…
Tekst Jeroen Bakker
“Stop de opnamerecorder en ik vertel je alles”, grapt ze. De vraag of ze hier veel leuke feestjes heeft meegemaakt wordt op charmante wijze ontweken. Onze hoofdstad is tenslotte geen onbekend terrein voor haar. Eerder vonden hier namelijk optredens plaats als support-act in een uitverkochte HMH, tegenwoordig AFAS Live genaamd, werd al diverse malen in Paradiso opgetreden en stond ook Theater Carré al eens vermeld op haar tourschema . “Rock ’N Roll, nachten doorhalen en feesten totdat je er bij neervalt, het is aan mij niet besteed. Ik kan het me ook niet veroorloven want ik ben erg zuinig op mijn stem. Het is mijn belangrijkste instrument en ik zou geen dag zonder kunnen. Het zogenaamde ‘life on the road’ is overigens sowieso niet meer te vergelijken met dat van vroeger. Althans, dat heb ik mij laten vertellen. De tijden zijn nu eenmaal veranderd in de music business. Het is tegenwoordig simpelweg keihard werken. Dus voor mij geen sterke drank maar thee en sapjes en vooral veel oefenen om mijn stem in goede conditie te houden. Ik heb me ontwikkeld als zangeres. Het is grotendeels een natuurlijk proces van veel optreden maar ook ervaring opbouwen en thuisraken in je mogelijkheden. Proberen de luisteraar te raken met mijn stem was en is uiteraard nog altijd het hoofddoel.”
Met lokale muzikanten werd People We Become in Nashville opgenomen. Het waren niet bepaald de minsten die de muzikale begeleiding verzorgden. Gitarist Tom Bukovac en drummer Greg Morrow verzorgden ooit al eens de muzikale omlijsting op albums van Joe Cocker, Joss Stone, Steven Tyler, Lucinda Williams, Bob Seger en de Dixie Chicks.
“Ik heb mijn invloeden kunnen combineren met hun brede scala aan stijlen. Het is een soort huwelijk geworden van Afro-Amerikaanse muziek en Britse invloeden. Die gasten hebben het in hun bloed. Ze voelden alles perfect aan. Mijn muziek en het dan op zo’n geweldige wijze vertolken, veel beter kun je het nauwelijks krijgen. Ze speelden werkelijk alles en precies zoals ik het graag wilde. Gospel, soul, jazz, country, ‘they have got the gospel-chops as well’. Zij hebben het in hun bloed. Als je hun aderen zou opensnijden dan vloeit de soul er als het ware uit… Je kunt het je toch nauwelijks voorstellen, een Britse meid komt daar in Nashville met een aantal zelfgeschreven liedjes en ziet daar in de studio een Amerikaanse band haar muziek ‘fucking brilliantly’ gespeeld worden.“
Nadat Harman eerder al eens iets van oud-Doobie Brothers’ frontman Michael McDonald had opgenomen is er nu zelfs een duet te vinden op het nieuwe album. McDonald zelf wilde maar al te graag iets samendoen met de zangeres. Het resultaat van deze samenwerking heet When We Were Young. “Ik had indertijd voor mijn EP I Can Let Go Now opgenomen. Het is afkomstig van zijn album uit 1982 en volgens mij één van zijn allermooiste tracks. Ik voelde mij er sterk mee verwant. Hij heeft er naar geluisterd en stuurde mij vervolgens een prachtige mail waarin hij zijn enthousiasme liet blijken. Het was volgens hem de mooiste uitvoering die hij ooit van een van zijn composities had gehoord. De tijdsdruk en de drukke agenda’s lieten het niet toe om bij elkaar te komen en het samen in één studio te zingen. Het moest dus via de digitale snelweg maar het resultaat vind ik echt geweldig goed geslaagd. Of mijn muziek daardoor nu ook in Amerika makkelijker van de grond gaat komen durf ik niet te zeggen. De contacten zijn er en in maart staan er daar ook optredens geprogrammeerd. De kans dat ik samen met Michael op het podium zal staan lijkt me echter zeer onwaarschijnlijk maar het zou in ieder geval een droom zijn die uitkomt.”
Tijdens het opnemen ging het sneeuwen in Nashville, het leverde mij maar liefst drie dagen vertraging op. Knap vervelend aangezien studiotijd behoorlijk kostbaar is. We zaten notabene in de Sound Emporium Studios en de band was niet compleet. De Sound Emporium Studios?! Man, daar hebben Johnny Cash, Don Henley, Kenny Rogers en REM gewerkt en hebben Robert Plant, Alison Krauss en T-Bone Burnett hun mooiste muziek opgenomen. Het probleem was dat de oostkust werd geteisterd door sneeuwstormen en sommigen redden het niet om op tijd in de studio te zijn. Ik had veel thuis voorbereid en alles grotendeels al geschreven maar kon door deze vertraging enkele teksten uitwerken waar ik nog niet aan toe was gekomen. Het opnemen met die gasten verliep ook nog eens dusdanig voorspoedig dat ik bijna in de problemen dreigde te komen omdat ik nog niet alles af had. Sommige vond ik ook nog eens ronduit lastig omdat ze voor mij nogal wat impact hebben of soms zelf confronterend zijn. Het schrijven vergt soms veel van mij, soms zelfs zo erg dat ik er enige tijd helemaal niet mee bezig wil zijn, en nu had ik er plotseling alle tijd voor. Een ander voordeel was dat de omgeving heel inspirerend werkte. Het was niet zo bedoeld maar ik heb die dagen goed benut. Toen de storm geluwd was konden we probleemloos de werkzaamheden hervatten. De muzikanten daar spelen dag-in dag-uit voor de meest uiteenlopende artiesten. Helaas kan ik ze niet meekrijgen voor mijn optredens in Europa.”
Harman bekent dat het schrijven haar moeilijk afgaat maar wil hoe dan ook overtuigen met haar stem en teksten. “Mijn teksten bevatten veel persoonlijke elementen maar ik vind het nog steeds moeilijk om die met de luisteraar te delen. Eerlijk gezegd probeer ik het liefst een bepaalde afstand te bewaren. Het zijn weliswaar zaken die in ieders leven kunnen voorkomen, uiteraard de liefde en gebroken relaties maar er zijn ook andere onderwerpen die mij heel erg bezighouden en waar ik dan toch over wil schrijven.
Zo heeft de track Reformation betrekking op mijn betrokkenheid met Amnesty International. Er zit veel boosheid in verwerkt. Het komt voort uit My Body, My Rights, een zeer belangrijke campagne waarin de aandacht wordt gevestigd op het feit dat iedereen het recht heeft over zijn of haar eigen leven te kunnen beslissen. Vooral het lot van veel vrouwen in andere werelddelen heeft mij enorm aangegrepen. Sommigen zijn in gevangenissen beland omdat ze een miskraam kregen en daarom van moord werden beschuldigd. Ik ken het verhaal van een 9-jarig meisje die zwanger raakte maar verplicht werd om de hele zwangerschap te ondergaan omdat abortus in El Salvador niet is toegestaan. Door zulke voorbeelden besef je maar weer eens dat je zelf veel geluk hebt gehad door ergens anders te zijn geboren en te zijn opgegroeid. Het is voor mij, vanwege dit onderwerp, een zodanig belangrijke track geworden dat ik bijna iedereen zou willen verplichten om ernaar te luisteren en er over na te denken. Ik vind dat de boodschap moet worden gehoord. Alles wat ik kan doen is met mijn muziek hier aandacht aan te geven. Zeggingskracht en overtuiging zijn volgens mij enkele van de belangrijkste elementen in de muziek en ik probeer op mijn manier daar iets mee te doen en iets te kunnen bereiken.”
LIVEDATA 29/04 Rhythm & Blues Night @ de Oosterpoort, Groningen 04/06 Ribs & Blues Festival, Raalte
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe clip bij single Long Time van Blondie. Het nummer is mede geschreven door Dev Hynes a.k.a. Blood Orange en dat is te horen! Een frisse poptrack waarin Debbie Harry in een taxi door NYC tuft.
Long Time van Blondie hoor je op Pinguin Pop.
Het is best wel opvallend dat in een tijd waarin de nadruk steeds meer op beeld/uiterlijk komt te liggen een aantal van de succesvolste acts van dit moment bepaald niet voldoet aan de klassieke schoonheidsidealen. Ed Sheeran bijvoorbeeld is veel, maar geen adonis. Dat geldt ook voor Mac DeMarco, de Canadese koning van de slackerrock. De nu 26 jarige muzikant staat op het punt om zijn 4e officiële album uit te brengen. This Old Dog kan je vanaf 5 mei aanraken en beluisteren. Het titelnummer en This Old man verschenen al eerder en nu is er een derde single. On The Level is zoals bijna alle liedjes van Mac rustig van tempo en relaxed van sfeer, misschien een tikkeltje melancholieker dan we van hem gewend zijn en iets beter geproduceerd. Later dit jaar zal Mac maar liefst drie keer te zien zijn in de lage landen. Eerste komt hij naar Lowlands, tijd is niet bekend wel dat hij op zondag staat, ‘s ochtends zou prima zijn. In November komt hij terug voor een show in de Paradiso op 29/11. De 30ste staat hij in Tivoli/Vredenburg.
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single High van de indie pop band Sir Sly uit Los Angeles! Het nummer is behoorlijk poppy, de video daarentegen is meer trippy en psychedelischer.
Sir Sly is er voor fans van Foster the People en de nieuwe single hoor je op Pinguin Pop.
De nieuwe single van Blood Red Shoes laat een band in beweging horen. Niet tevreden met het herhalen van in het verleden behaalde successen heeft het Britse duo hun beproefde bier en zweet sound tegen het licht gehouden en is tot de conclusie gekomen dat enige finetuning wel op zijn plaats zou zijn. Vrees niet, Eye To Eye is direct herkenbaar als het werk van Laura-Mary en Steven, maar waar vroeger de gitaren de baas waren, moeten die nu de spotlight delen met synthesizers en waar Laura-Mary eerder de longen uit haar ranke lijf schreeuwde, zingt ze nu subtiel een sexy. Helaas is Eye To Eye geen voorbode van een nieuw album, dat staat wel in de steigers, maar zal niet eerder dan het najaar gereed zijn voor release. nog wel even. Eye To Eye is een reminder dat Blood Red Shoes nog steeds actief is en nog lang niet is uitontwikkeld dus.
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single Be Who You Are van The Kooks! In navolging van de aankondiging van hun ‘Best Of’ headline tour, die in minder dan een week was uitverkocht, maken The Kooks bekend dat ze op vrijdag 19 mei a.s. een album uitbrengen met daarop een verzameling van hun grootste hits. Op ‘The Best of…So Far’ komen klassiekers voorbij als ‘Naive’, ‘She Moves In Her Own Way’ en ‘Bad Habit’ maar ook twee nieuwe nummers: de single ‘Be Who You Are’ en ‘Broken Vow’.
De nieuwe single van The Kooks hoor je op Pinguin Pop.
