Category: Nieuwe Muziek

Hallo Venray werd begin jaren negentig gezien als een Nederlandse indieband die het zou gaan maken in het buitenland. Het kwam er niet van. Frontman Henk Koorn heeft er nooit meegezeten. Of hij vurig hoopt dat de nieuwe plaat Where Is The Funky Party? nieuwe deuren opent? Het zou leuk zijn, meer niet. “Wij spelen deze nummers omdat wij ze goed vinden. Als andere mensen het slecht vinden, dan blijven wij het goed vinden.”

Tekst Milo Lambers

Henk Koorn ontvangt ons voor het interview in zijn huis boven de Sahara Studio in Den Haag. Ook zijn woning heeft wel iets weg van een woestijn, want ondanks dat het al april is staat de openhaard hevig te fikken. “Dat is voor mijn kat, die houdt ervan als het hier een sauna is.”

De nieuwe plaat van Hallo Venray, inmiddels nummer elf al, heet Where Is The Funky Party?. Een titel die je aan het denken zet, want woorden als ‘funky’ en ‘party’ schieten je niet meteen te binnen als je te melancholische sound van de Hagenaren hoort. “Ik vind het een hele mooie vraag: Where is the funky party?’, zegt Henk. ‘Die vraag kun je jezelf haast elke dag stellen: waar gebeurt het? Waar moet ik zijn? Waar kan het eventueel beter zijn dan waar ik nu zit?”

Toen Koorn met het schrijven begon aan een opvolger van Show uit 2014 wilde hij een bluesplaat maakte. “Maar dat mislukte faliekant.” De muzikant liet het idee los en toen kwam er een plaat uit die je kunt omschrijven als een logisch vervolg op Show. Al is de nieuwste wellicht nog wat extremer. Soms maakt de band sfeervolle Americana, andere keren trekt de band fel van leer zonder dat de muziek boos of schreeuwerig wordt. “Hoe hard we ook willen spelen, er zit altijd een heel zacht randje aan. Als ik zou schreeuwen, verlies je dat. Onze nummers zijn slaapkamerliedjes. Ze worden geschreven op een akoestische gitaar. Daardoor hebben ze altijd een sterke melodie.”

Het proces van nummers schrijven noemt Henk ‘het zware werk’. “Je legt jezelf de druk op van ‘als ik maar niet faal, als er maar niet iets middelmatigs uitkomt’. En het lukt ook niet altijd, daar moet je doorheen. Het is puzzelen: werkt dit, werkt dat? Je pleurt een heleboel dingen weg die niet goed genoeg zijn. Maar ik merk altijd weer dat het aankomt op de tekst: als die goed is, dan komt de rest vanzelf.”

Deze week verschijnt de nieuwe plaat. Uiteraard is Koorn benieuwd naar de reacties, maar wakker ligt ‘ie er niet van. Nooit gedaan ook. “In de jaren negentig was het plaatje van veel mensen dat Hallo Venray internationaal zou gaan. Ik ben gewoon een zanger, ik weet niet hoe je dat moet regelen. Daar heb je mensen voor nodig. Wij waren er gewoon niet handig in om dat te organiseren. Je kan natuurlijk achteraf gaan lopen zeiken dat je nooit door The States hebt getourd, maar ik vind dat we al mazzel hebben gehad dat we op Pinkpop hebben gestaan. Ik heb het toen prima naar zin mij gehad als muzikant. Nu ook trouwens. Het zou leuk zijn als we veel kunnen spelen met de nieuwe plaat, maar daar valt of staat mijn leven niet bij. Wij vinden onze nieuwe plaat goed. Als iedereen het slecht vindt, vinden wij het nog steeds goed.”

Fouten
De tour ter promotie van de nieuwe plaat start zondag 23 april in Patronaat. Reken er niet op dat de band dan al in topvorm is. “We gaan lekker veel fouten maken”, grijnst Koorn. Dan serieus: “Weet je? Eigenlijk bestaat fouten maken helemaal niet. Dat hoort dan gewoon op dat moment bij de show. We beginnen een tour nooit op het hoogst mogelijke niveau. En dat is heel fijn, want dat betekent dat we alleen maar nog beter kunnen worden.”

LIVEDATA 23/04 Patronaat, Haarlem 29/04 De Piek, Vlissingen 04/05 Vera, Groningen 05/05 Rotown, Rotterdam 06/05 Merleyn, Nijmegen 12/05 EKKO, Utrecht 13/05 Paard, Den Haag 19/05 Altstadt, Eindhoven 20/05 Muziekgieterij, Maastricht 26/05 Fluor, Amersfoort 27/05 Metropool, Hengelo 02/06 Asteriks, Leeuwarden

Op 1 januari 1998 heeft Plato De Cirkel overgenomen en dus bestaat Plato Groningen het volgend jaar 2018 alweer 20 jaar in Groningen. Je kunt ook zeggen er gaat niets boven Groningen want Plato Groningen is het filiaal wat het noordelijkst ligt in Nederland. Met zijn ruim 200 m2 verkoopvloer is het ook één van de grootste Plato winkels. Je zou het ook het kleine broertje van Concerto kunnen noemen met zijn kelder en verdiepingen. Toch is Plato Groningen ook laagdrempelig voor mensen in een rolstoel vanwege de ruime entree en grote begane vloer met zijn ruime paden. Mocht je toch iets willen hebben van uit de kelder of van een verdieping dan zijn de medewerkers Herre-Jan, Michel, Wilbert, Tjesse  en Appie je graag van dienst om je te helpen.

De keuze is reuze bij Plato Groningen zowel op cd als op vinyl. Pop/rock, punk, metal, symfo, blues, jazz, hiphop, soul, americana, wereld, reggae, 60’s, electro en Grunneger muziek maar ook boxsets, boeken, mokken en draaitafels. Maar ook dvd‘s en tv-series zijn ruim voorradig. Door de grote ruimte hebben we van vele artiesten bijna de gehele collectie aan albums staan.Naast het nieuw heeft Plato Groningen ook een ruim assortiment 2e hands cd’s en vinyl die dagelijks wordt aangevuld.

Ze verkopen niet alleen 2e hands, we kopen het ook in, dus heb jij cd’s of vinyl in de kast staan die je al tijden niet meer draait, breng ze bij ons langs we geven er een schappelijke prijs voor en zo kunnen we jouw cd’s, vinyl weer een tweede leven geven.

PlatoSonic

Vanaf 1998 zijn we begonnen met bandjes halen voor een instore tijdens Eurosonic / Noorderslag. De eerste jaren alleen voor de zaterdag, al snel werd het vrijdag en zaterdag en daarna kwam de donderdag er nog bij en PlatoSonic was een feit. Door de jaren heen werd het een instore event dat nu het Official Day Time Event van Eurosonic / Noorderslag is geworden. Samen met onze buren de Coffee-Company geven we aan 50 acts in drie dagen ruimte voor een optreden. Een paar van de namen van de vele acts die op het PlatoSonic Festival hebben gestaan: Ben Howard, Johan, Andy Burrows, Bastille, Magic Numbers,  Kodaline, Douwe Bob, Ilse DeLange, Kane, DeWolf, Dotan, Will and the People, The Kik, the Slow Club, John Coffey, Gavin James, Typhoon, Roosbeef, Oscar and the Wolf, Jett Rebel, My Baby  e.v.a.

PlatoPlanet festival

Om het tienjarig bestaan van Plato in Groningen te vieren, hebben we een feest gegeven in de Oosterpoort dat zo goed ontvangen werd dat we in samenwerking met de Oosterpoort nu jaarlijks in september het  PlatoPlanet festival organiseren. Ook daar komt jaarlijks een flink aantal bands waarvan wij vinden dat ze zeker de afgelopen tijd of juist de komende tijd in de van belang zijn voor de Nederlandse muziekscene. Een paar bands die daar de afgelopen jaren hebben gestaan zijn Black Marble Selection, Triggerfinger, The Cool Quest, Orange Skyline, The Tibbs, Robert Ellis, Eefje de Visser, Kovacs, Navarone, Swinder, Bewilder, The Brahms, Haevn e.v.a.

Door de opkomst van het vinyl hebben we weer een groep mensen die net als in het verleden weer met veel plezier naar muziek luisteren, we merken dat ook jongeren weer veel meer beleving met muziek hebben dan zo’n vijf jaar geleden.

Onze eerste en laatst aangeschafte plaatjes zijn

Appie Clermonts: mijn eerste singeltje was Roy Orbison – Oh Pretty Woman, daarna een heel veel andere singles zoals dat in de jaren zestig gewoon was, mijn eerste lp was van The Rolling Stones – Big Hits (High Tide and Green Grass). Laatste aanwinst Temples – Volcano
Herre-Jan vd Berg: mijn eerste single Alice Cooper – Schools Out, mijn eerste lp AC/DC – Let There Be Rock mijn laatste aanwinst Radiohead – A Moon Shaped Pool
Michel Weber: mijn eerste single Queen – Bicycle Race, mijn eerste lp KISS – Dynasty. Laatste aanwinst Overkill – The Grinding Wheel
Wilbert Wolters: mijn eerste single Tubeway Army – Are Friends Electric, mijn eerste lp Police – Regatta De Blanc en mijn laatste aanwinst Future Islands – The Far Field
Tjesse Riersma: eerste lp Pixies – Doolittle, laatste Nouveau Vélo – Nouveau Vélo, nooit singles gekocht.

Conclusie waar alle muziekliefhebbers het mee eens zullen zijn: een dag in Groningen is niet compleet als je niet bij Plato bent geweest.

Een flinke scheut psychedelica gepaard met een intense geluidsmuur van gitaar, bas en drums en een zanger die qua attitude en swagger niet onder doet voor menige Britrocker. Dat zijn kort samengevat de belangrijke elementen van de muzikale trip waarmee Desert Mountain Tribe zaterdag 22 april de Amsterdamse Q-Factory in lichterlaaie gaat zetten.

Tekst Jeroen Bakker

Desert Mountain Tribe een Londense band? We menen toch echt een lichtelijk Duits accent te bespeuren bij Philipp Jahn, bassist en vocalist van het intrigerende trio. “Klopt, mijn broer Felix en ik komen uit Duitsland en zijn daar na onze studie, nu ongeveer tien jaar geleden, blijven hangen”, aldus Jahn. “Londen is als een magneet. De aantrekkingskracht is enorm. Je blijft er terugkomen. Wij waren daar al tijdens onze studietijd bezig met een band en op het moment dat wij waren afgestudeerd begon het net allemaal wat serieus te worden.”

Samen met de Britse zanger/gitarist Jonty Balls en twee andere jongens speelden de broers in Young Men Dead maar het besluit om als drietal verder te gaan was al snel genomen. “Met vijf man in één band is als getrouwd zijn met drie vrouwen terwijl je vriendin steeds in de buurt is”, legt hij uit. “Overleg, afspreken om op te nemen, te schrijven en te oefenen is met drie personen vele malen gemakkelijker. Het is nu veel eenvoudiger om alles op één lijn te krijgen.”

Inmiddels bestaat Desert Mountain Tribe al vijf jaar en zijn er enkele EP’s verschenen waarvan vooral Either That Or The Moon op lovende recensies konden rekenen. De grote doorbraak lijkt slechts een kwestie van tijd. Al hebben de mannen de reputatie nogal eigenzinnig te zijn, iets wat duidelijk terugkomt in de muziek. Vergelijkingen met Black Angels en Brian Jonestown Massacre liggen op de loer. Niet vreemd aangezien Brett Orrison, geluidsman van The Black Angels, zich met het vastleggen van het imponerende livegeluid in de studio bezighield toen bovengenoemde EP werd opgenomen. Fuzzende grooves die tegen de stoner aanschurken maar daarnaast verpakt zijn in sterke tracks die uiterst toegankelijke arrangementen bevatten. Termen als ‘epische psychtrip’, ‘ultieme space-rock’, ‘duister’ en zo ongeveer alles wat hallucinerende elementen bezit, zijn al eens gebruikt om de stijl van de band te omschrijven. Het blijkt een nogal lastige klus. Jahn legt het uit: “Ik speel de bas als een gitaar. De beats van de drums zijn heel bepalend en wij maken veel gebruik van effecten, distortion, overdrive en delays in het gitaargeluid waardoor er een soort ‘wall of sound’ ontstaat. Het is een organisch gebeuren. Expressie is essentieel in onze muziek.”

Een ander opmerkelijk iets is het feit dat, hoewel de recent uitgebrachte dubbel-EP If You Don’t Know Can You Don’t Know Köln genoemd wordt, de historische Dom-stad aan de Rijn wordt overgeslagen op de tour-kalender. “Deze keer doen we even geen Köln aangezien we daar al zo vaak hebben gespeeld. Misschien dat we er in het najaar nog terugkomen.” De band is eerder deze maand gestart in Lyon en zal via Zwitserland, Schotland, Engeland, Nederland en enkele Oosteuropese steden, eindigen op het Camden Rocks Festival in Londen waar de affiche wordt gedeeld met Reverend & The Makers, The Coral, Feeder en The Rifles. In Nederland stond DMT al eerder op o.a. Eindhoven Psychlab en Eurosonic en in Paradiso. Komende zaterdag is de band weer terug in de hoofdstad en wel in het sympathieke Q-Factory. Nieuw terrein voor de band. Jahn kijkt er naar uit. “Het is fijn hier te spelen. In tegenstelling tot veel Amerikaanse steden waar we gespeeld hebben kunnen we ons hier goed voorbereiden op de show. Speciaal voor deze tour zijn nieuwe visuals ontworpen die de show zullen ondersteunen. Het samenkomen en samenspel van sfeer, de live-dynamiek en het experimenteren met geluid en muziek zijn bij ons belangrijk. Wij werken op een manier die niet zo gebruikelijk is. Het wordt echt een bijzondere avond in Q-Factory.”

LIVEDATUM 22/04 Q-Factroy, Amsterdam