Palmsy is de Haarlemse dependance van het Amsterdamse Radio Eliza. Dat de bands best wel op elkaar lijken heeft een simpele verklaring. Ze delen een zanger. Frontman van beide bands is Morris Brandt, die blijkbaar te veel noten op zijn zang heeft voor een band. Wat ons betreft mag hij nog een orkest beginnen, want niet alleen heeft Morris een lekkere nasale rock ‘n’ roll stem in de beste John Lennon traditie, hij toont zich ook ver gevorderd in de kunst van het componeren van pakkende popsongs. Radio Eliza’s Kids is een nieuwe nederklassieker en hoewel iets minder catchy mag Ambulance er ook wezen. Wat er gaat gebeuren als Radio Eliza en Palmsy allebei beroemd worden, iets wat helemaal niet valt uit te sluiten, is onduidelijk en een potentieel probleem worden voor Morris en zijn maten, een luxe probleem dat wel. Palmsy houdt op 21 april aanstaande een feestje in Rapa Nui te Zandvoort t.g.v. de release van de Lost In A Cardboard Box EP.
Category: Nieuwe Muziek
Clip van de Dag: TOPS
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe clip bij single Petals van indieband TOPS uit Montreal. Het is een geestige clip met imitaties van Michael Jackson, Prince en Madonna. Helemaal jaren ’80!
Powered By BelBernard.nl
JMSN- Where Do You Go
Mocht de term Blue Eyed Indie soul nog niet bestaan, dan voeren we hem nu in. Het is namelijk best passende jasje voor de muziek van JMSN, een muzikale duizendpoot uit Michigan, die officieel Christian Berishaj heet, maar sinds een jaar of tien muziek maakt onder het alias JMSN. Net als Prince doet Christian alles liever lekker zelf, van het componeren tot het opnemen, van het arrangeren tot en met het spelen van vrijwel alle instrumenten. Na een aantal ongelukkig afgelopen avonturen bij verschillende grote platenmaatschappijen besloot Christiaan om voor zijn nieuwe project JMSN ook nog eens platenbaas te worden. Hij startte zijn eigen label en plots lachte het geluk hem toe. Dat was in 2012. Nu zijn we bijna vijf albums verder en staat JMSN aan de vooravond van een internationale doorbraak. Zijn genre hebben we te pakken, maar verwante acts zijn moeilijker te vinden. Zelf zegt de Amerikaanse Albanees gevormd te zijn door de muziek van o.a. Prince, Phil Colins, Fiona Apple en Radiohead. Veel wijzer worden we daar niet van, maar het geeft wel aan dat JMSN behalve soulfull ook flink ongrijpbaar is en voor een artiest is dat een goede eigenschap.
Interview NOSOYO: “We staan nooit stil”
Ze hebben net hun eerste tour erop zitten met het debuutalbum Resonate onder de arm: NOSOYO (Spaans voor “Ik ben mezelf niet”). Het duo bestaande uit Daim de Rijke and Donata Kamarz, hebben na ruim twee en een half jaar muziek schrijven, spelen, oefenen en opnemen, even de tijd voor zichzelf. Wat even leuk is, maar niet te lang want ze hebben zoveel met ons te delen.
Tekst Martje Schoemaker
“Onze liedjes werken gewoon beter als we voor mensen spelen. Op tour werkt het nog beter dan als we hier in de buurt (Berlijn) akoestisch spelen bijvoorbeeld. Onderweg zijn past ook veel beter bij ons verhaal en veel liedjes zijn ook geschreven toen we op weg waren.” Daar zit de kracht van het tweetal ook, op weg zijn, wat zowel letterlijk als figuurlijk kan worden opgevat. Hun reis als NOSOYO begon in Amsterdam, maar leidde al snel naar Berlijn, wat niet zo gepland was, maar wel goed uitkwam. Donata is Duits en Daim heeft over de halve wereld gewoond, en allebei hebben ze het gevoel dat ze weer iets nieuws wilde ervaren, nieuwe steden zien, want er is zoveel in de wereld wat boeiend en interessant is.
“Na een paar jaar Amsterdam hadden we besloten de eerste kans die zich aandient te pakken. Dus toen we een hele toffe producer tegenkwamen, zijn we direct in het vliegtuig naar Berlijn gestapt om met hem te kletsen. Hij was er misschien wel meer van overdonderd dan wij!” Het bleek een goede zet, want hij wilde graag met ze samenwerken… Maar dan moesten ze wel naar Berlijn verhuizen. En daar zaten ze opeens met een nieuwe producer, in een nieuwe stad, klaar voor een nieuwe start.
Al hun liedjes zijn verhaaltjes, kleine zoektochten, herkenbare zaken waar we allemaal tegenaan lopen in het leven. Maar, alles verandert, zo ook de ervaringen en de muziek. “De meeste liedjes gaan juist over verandering. We blijven ons ontwikkelen, we blijven veranderen. Niet dat alle obstakels overwonnen zijn, maar we staan nooit stil.” De ervaringen dragen ze altijd met zich mee, ook al is een liedje jaren geleden geschreven, toch past het nog steeds, ook al is het soms in een nieuw muzikaal jasje.
Het menselijke in de muziek, in de teksten maakt NOSOYO heel persoonlijk en laat je meekijken, voelen, wat Daim en Donata ervaren. “Het zit wel in ons karakter, het verhaal wat we te vertellen hebben. Het volgende album zal hier ook nog wel over gaan. Mocht één van de liedjes niet meer bij ons aansluiten, mocht de thematiek niet meer ter zake doen, dan zullen we dat liedje ook niet meer spelen. Maar! (lachend) wellicht is het dan een paar jaar later wel weer passend.” Hoe lastig dingen soms ook lijken, wordt het leven met behulp van Donata en Daim, die het met zoveel leven, liefde en bruisende muziek neerzetten, een stukje leuker.
Clip van de Dag: alt-J
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe video bij het als eerst losgelaten nieuwe nummer 3WW van het nieuwe alt-J album dat in juni verschijnt. In de clip zien we een Mexicaanse begrafenis.
Powered By BelBernard.nl
Woods – Bleeding Blue
Blazers zijn behoorlijk schaars in de popmuziek tegenwoordig. Dat dat best een gemis is, maakt Woods duidelijk met nieuwe single Bleeding Blue, een sfeervolle midtempo rocksong, die opvalt en indruk maakt dankij een terugkerend trompet thema. Bleeding Blue is een protestsong vermomd als liefdesliedje. Het nummer gaat over de kater, die menig weldenkende Amerikaan had de dag na de verkiezing van Trump tot president. De toon van de song is echter berustend en hoopvol. In de beste Beatle traditie luidt de conclusie van de folkrockers uit Brooklyn dat er niets is dat liefde niet kan overwinnen. Het nieuwe album van Woods, gaat Love Is Love heten en zal zo ongeveer hun tiende worden. Opvallend is dat hun meest recente plaat, Sun Eater In The River Of Light tot nu toe hun succesvolste is. Niet minder opvallend is dat de band een vlucht nam na het vertrek van Kevin Morby, die nu als solist behoorlijk aan de weg timmert. Vaak luidt het afscheid van een kernlid het einde in van een band, maar Woods lijkt er alleen maar sterker door geworden.
Stationschef 254: The Life I Live / Patrick Clerkx (programmeur)
Op 26 en 27 april maakt Den Haag zijn reputatie als beatstad numero uno weer eens helemaal waar. In alle, nou ja in de meeste krochten en kroegen van de binnenstad zal livemuziek te horen zijn, van eigen vruchtbare Haagse bodem, maar ook geïmporteerd uit andere delen van het land. Dit alles vindt plaats onder de vlag van The Life I Live.
Dit tweedaagse muziekfestijn is genoemd naar de gelijknamige Neder-klassieker van de legendarische Q65, een van de bands die de stad achter de duinen de reputatie bezorgde van muzikaal hofleverancier. The Life I Live is de opvolger van de roemruchte Haagse Beatnach. Ook nu staan de avond en de nacht voor de verjaardag van de vorst in het teken van muzikale feesten, alleen is koningsdag er bijgekomen als extra dag vol muzikaal vertier.
Het hele programma noemen zou te veel ruimte vergen, maar als je weet dat o.a. My Baby, Kraak & Smaak en Jeangu Macrooy zich in het feestgewoel zullen mengen, dan heb je een indruk van de klasse en de breedte van het programma van The Life I Live 2017.
Voor meer info over dit grote en gratis festijn verwijzen we je graag naar www.thelifeilive.nl, maar je kunt ook luisteren naar het interview dat onze Bazz had met Patrick Clerxx, een van de drijvende krachten achter het festival. Hieronder zie je Patricks lijst met een mooie mix van persoonlijke favorieten en muziek van een aantal topacts acts van The Life I Live 2017.
Het interview van Bazz met Patricks is te horen op zaterdag 15/04 tussen 19:00 en 21:00 uur en in de herhaling op donderdag 20/04 vanaf 22:00 uur.
Patrick’s top 25.
- Grandaddy – He’s Simple, He’s Dumb, He’s The Pilot
- Het Universumpje – Het Tandenloze Leeuwendeel
- David Bowie – Lady Grinning Soul
- Blonde Redhead – Elephant Woman
- Maserati – They’ll No More Suffer from Thirst
- Pocket Knife Army – Wolf of Memphis
- Soundgarden – The Day I Tried To Live
- Trans Am – I Want It All
- Judas Priest – Beyond the Realms of Death
- Sevdaliza – Human
- Blahalouisiana – Deeper (I’m Going Deeper)
- The Stangs – Carousel
- Fresku – Juice
- Jeangu Macrooy – Step Into The Water
- Pink Oculus – US
- Death Alley – Black Magick Boogieland
- MY BABY – Luminate
- CUT_ – Trigger
- The Mysterons – Metamorphosis
- Birth of Joy – Meet Me at the Bottom
- Nachtschade – Staircase
- Compact Disk Dummies – Monster
- ISLAND – Spotless Mind
- Con Brio – Free & Brave
- Polynation – Dew
Kasabian – Comeback Kid
Heroïsch trompetgeschal vormt het intro van de straffe en spannende nieuwe single van Kasabian. Kasabian is de missing link tussen technoacts als Chemical Brothers en rockbands als Stone Roses. Van de belofte om de gitaar in ere te herstellen is dit keer niet zo heel veel te merken, het zijn juist de ‘branche vreemde’ elementen die opvallen in Comeback Kid, zoals voornoemde trompetten, een kerkorgel en een break die niet had misstaan op een plaat van de Underworld. Comeback Kid staat op de soundtrack van Fifa 17 en is single twee van het aanstaande album van de band uit Leicester, For Crying Out Loud. Dat wordt overigens het eerste album van Kasabian waar een ‘parent advisory’ sticker opzit, maar dit geheel terzijde. Releasedatum is 5 mei.
Breekijzer: Royal Blood
Donderdagavond kondigde de Britse rockband Royal Blood aan dat ze op 16 juni de opvolger van hun succesvolle debuutalbum gaan uitbrengen. Het nieuwe album gaat How Did We Get So Dark? heten. Samen met deze aankondiging brachten ze ook meteen hun eerste single Lights Out uit. En die is deze week de Breekijzer op Pinguin On The Rocks!
Op het album How Did We Get So Dark? van het rock-duo staan 10 nieuwe tracks. Deze schreven ze in Brighton, Hollywood, Los Angeles en Nashville, waarna ze in Brussel de studio in doken met producer Jolyon Thomas. De plaat werd afgemaakt met behulp van oud gediende Tom Dalgety in Londen.
Het succes voor drummer Ben Thatcher en bassist/vocalist Mike Kerr begon allemaal met de drummer van de Arctic Monkeys. Die droeg tijdens een legendarisch optreden op Glastonbury een t-shirt van Royal Blood. Daarna ging het hard. Zo stonden ze in het voorprogramma van de Arctic Monkeys tijdens hun shows in Finsbury Park en speelden ze op vele festivals waaronder Glastonbury, Lowlands en Best Kept Secret. Hun naamloze debuutalbum kwam uit in 2014 en was het snelst verkopende Britse rockdebuut in 3 jaar en kwam in de UK binnen op #1 in de album charts. Het succes was er niet alleen in de UK, in 12 landen kwam de plaat binnen in de Top 20, waaronder in Nederland. Uiteindelijk werden meer dan 1 miljoen exemplaren verkocht van het album, tourde de band met de Foo Fighters en wonnen ze o.a. de BRIT award voor Best British Band in 2015.
Powered By 360ICT.nl
IJsbreker: Lo Moon – Loveless
Hij is al een tijdje uit, de debuutsingle van Lo Moon, maar op de een of ander manier is hij door de mazen van ons net geglipt. Beter laat dan nooit is in dit geval een goed motto. Loveless is namelijk een behoorlijk indrukwekkend nummer. De wetenschap dat dit een debuut is, maakt de prestatie nog imposanter.
Lo Moon is een trio is met als standplaats L.A. De naam komt van een van de manen van de planeet Jupiter. Veel meer dan dit weten we eigenlijk niet. Wat we hadden moeten weten bijvoorbeeld is dat ze vorige week optraden in Amsterdam als support act van Lemon Twigs! Je mist meer dan je meemaakt is in dit geval een passend gezegde.
Het eerste levensteken van Lo Moon op plaat is een zeven minuten durend epos dat uiteenvalt in een part 1 en een part 2. Part 1 is de officiële single. In een van de schaarse interviews noemt de band The xx, Fleetwood Mac en Paul Simon als voorbeelden. Te horen is dat niet echt, misschien The xx een beetje vanwege het trage tempo en de melancholieke sfeer, maar zoals er invloeden zijn van The Mac en Simon zitten die diep onder de oppervlakte.
Ons doet Loveless nog het meest denken aan Talk Talk en Tears For Fears, twee bands uit de Britse new wave die het grote gebaar niet schuwden. Toch zouden we het debuut van Lo Moon niet echt retro willen noemen, eerder tijdloos. En erg goed dus.

