Duke Spirit’s Surrender is een van de meest gekoesterde platen van vijf jaar Pinguin Radio. Helaas is de band (nog) niet in staat gebleken die song te evenaren, laat staan te overtreffen. Ook Serenade haalt niet het niveau van Surrender, maar komt wel akelig dicht in de buurt. Er is dus nog hoop! Serenade staat op een nieuwe EP, die de relatieve flop van het eerder dit jaar verschenen tweede album moet doen vergeten. En dat lijkt dus te lukken. De vier tracks op de Serenade EP zijn zonder uitzondering sterk en ook nog eens flink gevarieerd, iets wat je van het KIN album niet kon zeggen. Dit alles brengt ons tot de voorzichtige conclusie dat er nog wel degelijk leven zit in de band van Leila Moss. Mogelijk blijkt achteraf dat de band gewoon last had van het moeilijke tweede album syndroom en worden ze alsnog zo goed als we op basis van Surrender al dachten.
Category: Nieuwe Muziek
Temples
Elke ochtend beginnen we de dag om acht uur met een Clip van de Dag. Trip mee met de Britse psychrockers van Temples op hun geweldige nieuwe single Certainty, onlangs nog IJsbreker!
Temples is terug! Nu nog psychedelischer! Het Britse Temples bracht twee jaar geleden de juiste plaat op het juiste moment uit. Aangevoerd door Tame Impala beleefde de nieuwe geestverruimende rock zijn eerste bloeiperiode. Temples sloot daar naadloos bij aan met songs als Keep In The Dark en Shelter Song. Hoorde Temples toen nog bij de kopgroep, het laatste jaar is psych-rock (en broertje garage-rock en zusje beach-pop) een van de meest beoefende genres in heel indie-land. Verstandig dus dat Temples niet al te ver van de oorspronkelijk boodschap is afgeweken. Toch is er wel degelijk sprake van ontwikkeling. Op Certainty is het accent verschoven van gitaren naar keyboards, is de sound meer sophisticated en de zang ongeveer een octaaf hoger. Frontman James Bragshaw zei in een recent interview dat hij zich heeft laten inspireren door hele oude Disney soundtracks, die zijn harmonieus, maar met een duistere draai. Mission accomplished. Certainty is de smaakmakende voorloper van een tweede album van de band uit de Midlands, dat waarschijnlijk pas volgend jaar zal uitkomen.
MICH – Gotherdammerung
We hadden MICH helemaal gemist. We ontdekten de band pas deze week toen hun tweede single opdook in een van de playlisten, die we volgen. Prima single, de nieuwe van MICH, maar naar onze bescheiden mening, maar niet zo goed als hun eersteling die niets minder is dan uitstekend. Geprikkeld door het opvallend hoge niveau van de debuutsingle gingen we op zoek naar de makers. Nu is MICH niet de makkelijkste zoekterm, maar zet er Gotherdammerung achter en je wordt meteen een stuk wijzer. MICH blijkt gewoon Nederlands te zijn een ook nog eens te bestaan uit een aantal oude bekenden, zoals daar zijn Piet Parra, ontwerper/illustrator en helft van Le Le, Bastiaan Bosman van Aus Raus, Rimer Londen uit het Magnetron/Bas Bron-kamp en Mick Johan van Firestone. Zoals veel supergroepen is ook MICH begonnen als geintje; vier vrienden die uit hun dagelijkse schulp kruipen om samen lol te maken. Alleen drong het besef al gauw door dat de vrucht van hun gezamenlijke ontspanning te goed was om niks mee te doen. Dus werd Gotherdammerung online gezet en begon de zaak te borrelen. Nu is de aap uit de mouw, de teerling geworpen en lijkt er geen weg meer terug. En hoe klinkt MICH? Open en ingewikkeld tegelijk. Gotherdammerung doet denken aan de 80’s, maar is niet echt retro. Je kunt er op dansen, maar het is geen dance. Je hoort elektronische instrumenten, maar gitaren en analoge drums bepalen de uiteindelijk sound. De nieuwe single, I.D.i.o.T. Klinkt weer heel anders, maar daarover later meer. Conclusie bijzonder bandje dat MICH.
HONNE
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll. En vandaag wil je misschien nog wel even in je bed blijven met de nieuwe clip van HONNE. De video bij de single Good Together is nogal intiem. En dat hoort natuurlijk bij de zwoele muziek van het Engelse popduo.
Liefhebbers van HONNE luisteren natuurlijk naar de nieuwe zender Pinguin Pop.
Hippo Campus – Boyish
Hippocampus is Latijn voor zeepaardje, hippocampus kan ook slaan op dat deel van onze hersenen dat een rol speelt bij het opslaan van nieuwe informatie. De Hippo Campus waar het ons omgaat echter is de band met die naam (los geschreven) uit Woodbury, een plaats in de Amerikaanse staat Minnesota. De bandleden zijn al samen sinds High School, in totaal nu zo’n drie jaar. Hippo Campus maakt inventieve Amerikaanse indie, mooi geproduceerd en gecomponeerd, maar verre van glad en met genoeg bite om toevallige passanten op afstand te houden. Hippo Campus ziet zichzelf als exponent van het streamingtijdperk, d.w.z. ze brengen liever regelmatig EP’s en singles uit dan om de paar jaar een album. De oogst van een kleine drie jaar Hippo Campus is twee EP’s en een handvol singles. In de V.S. is de band opgeklommen via live-optredens en festivalshows, hier zullen voorlopig de platen het werk moeten doen. Met sterke singles als Boyish moet dat echter geen probleem zijn.
Interview Donnerwetter: Een roadtrip door de pophistorie
Het Arnhemse Donnerwetter doet een greep in zestig jaar pophistorie en combineert inspiraties tot een broeiende soundtrack van een denkbeeldige roadmovie. Aan de vooravond van een clubtour, en met veel buitenlandse data in het vooruitzicht, spreken we met voorman Rocco Ostermann.
Tekst Chris Dekker
“Er lopen hier mensen van het gasbedrijf en er hangt al de hele ochtend een rare geur,” meldt Ostermann als we hem voor muzikantenbegrippen veel te vroeg bellen. De suggestie dat een gasexplosie tijdens een interview wel een mooie primeur zou zijn, wordt met Arnhemse nuchterheid beantwoord. “Liever niet voor de koffie.”
Nuchter maar zeer gedreven. Dat is het werkethos van de band en het bracht zanger/gitarist Rocco Ostermann, gitarist/zanger Wout Kemkens, toetsenist/bassist Matthijs Stronks en drummer Mike Visser naar de Popronde, DWDD, Oerol en Zwarte Cross. Voor wie Donnerwetter de afgelopen jaren gemist heeft, legt Rocco het nog eens uit.
“We combineren eigenlijk elke stijl. Van blues en soul tot Zappa, Beatles en Howlin’ Wolf. Het is als een soundtrack van een roadtrip door de pophistorie. Soms willen we bewust een floorfiller en dan moet alles wijken voor het ritme, maar meestal doen we gewoon iets. Op een bepaald moment komt dan dat uitroepteken op je voorhoofd; die ‘YES!’. We staan op de schouders van de groten, maar met al die inspiraties proberen we wat unieks te maken.”Met jou en Wout lijkt het op een band met twee kapiteins. Is dat zo?
“Nee, we vullen elkaar juist perfect aan. Vijf jaar terug ontmoetten we elkaar, we speelden een dag later samen en we zijn nooit meer gestopt. Alsof we tweelingbroers zijn, hebben we aan één blik genoeg en we stimuleren juist onze verschillende inzichten en verschil in karakter in de muziek. Het gaat als vanzelf en met veel lol. Alles kan, we proberen alles en dat geldt zeker ook voor Matthijs en Mike.”
Na een zomer van soms drie festivals op een dag, gaan jullie de zalen weer in. Past jullie broeierige sfeer beter in de brandende zon, of mag het zweet van de muren lopen?
“We hebben echt een topjaar achter de rug, met een goed ontvangen plaat en inderdaad heel veel festivals. Maar ik kijk toch wel uit naar de clubshows. Op festivals speel je vaak drie kwartier en met eigen shows, spelen we soms tegen de twee uur. We willen nog wel eens wat improviseren, haha! Daarnaast kunnen we nieuwe dingen proberen.”
En Europa lonkt.
“We hebben een boeker voor het buitenland, dus reken op meer data, en we praten binnenkort met ons label over promotie in het buitenland. Als je als band Europa in wilt heb je dat allemaal nodig. Wat dat betreft zouden we meer in Amerika passen. Bands zingen daar over liften, troosteloze vlaktes en eindeloze reizen in gammele treinwagons: die cultuur heb je hier niet. In plaats van uren diep in gedachten over highways te rijden, donder je hier de Afsluitdijk af of je belandt in, het overigens zeer fijne, België.”
Voor de nabije toekomst zit de band in ieder geval vol plannen.
“Naast de clubshows hebben we nog de Donnerwetter Day in maart, waarvoor de voorverkoop deze maand start. In Arnhem brengen we daar allerlei kunstdisciplines bij elkaar. Van muziek tot mode en van schilderkunst tot film. Vorig jaar ontstond het geleidelijk bij onze cd-presentatie, maar we willen er een jaarlijkse dag van maken om de Arnhemse kunstwereld op de kaart te zetten. Het mooie van die dag is dat al die kunstvormen elkaar inspireren, stimuleren en uitdagen. Verder hebben we in een kasteel in twee dagen vijf nieuwe nummers geschreven. Dat is gefilmd en tussen alle shows door komt dit binnenkort samen met een portret van de band als documentaire uit.”
LIVEDATA 05/11 Atak, Enschede 16/11 Cul De Sac, Tilburg 18/11 De Vorstin, Hilversum 25/11 Merleyn, Nijmegen 26/11 Mezz, breda 10/12 W2, Den Bosch 11/03/2017 Donnerwetter Day, Arnhem
Win Tickets voor Donnerwetter op 5 november in Atak
blink-182
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll. Vandaag een beetje plat, maar wel grappig; blink-182‘s clip bij de nieuwe single She’s Out Of Her Mind is een parodie op de video van hun klassieker What’s My Age Again. In die clip rent de band zelf naakt over straat, maar in de nieuwe versie nemen de drie social media-sterren Lele Pons, Hannah Stocking en Vale Genta een frisse neus.
Liefhebbers van blink-182 luisteren natuurlijk naar de nieuwe zender Pinguin Pop.
The Orwells – Buddy
The Orwells gooide hoge ogen met songs als Dirty Sheets en ex-IJsbreker Who Needs You. Dat is alweer twee jaar geleden, tijd dus voor een nieuw offensief. Dat wordt geopend met het korte maar krachtige Buddy. Waarschijnlijk is Buddy geen officiële eerste single, maar wat heet een leadtrack, een nummertje om de fans te laten weten dat er nieuw werk in aantocht is. Bij deze dus. Nog even ter opfrissing van de geheugens. The Orwells is een vijfkoppige rockband uit de buurt van Chicago. Ze begonnen in 2009, best wel even geleden dus, maar de boys zaten toen nog op school. In 2013 deden ze vervroegd eindexamen om daarna full time herrie te kunnen gaan maken. Pitchfork en Lolapalooza waren er als de kippen bij en na een optreden in de show van David Letterman en een tourtje als support van Arctic Monkeys was de basis gelegd voor een lucratieve toekomst. Debuutalbum sloeg goed aan, tweede plaat was een doorslaggevend succes. En nu staat album drie voor de deur, nou ja voor de deur. Voorjaar 2017 is de planning.
La Femme – Tatiana
Op het Europese vaste land heeft punk nooit zo huis gehouden als in Engeland en de V.S. Tegen de tijd dat we hier de geest te pakken hadden was punk al geëvolueerd in new wave. Een van de schaarse continentale punkhits was Ça Plane Pour Moi van Plastic Bertrand uit België. Aan dat nummer moeten we sterk denken bij het horen van Tatiana de nieuwe single van La Femme ( en niet alleen vanwege de taal). De rest van hun overigens uitstekende album laat zich niet zo makkelijk definiëren, maar Tatiana is duidelijk punque maar dan moderne en dus net zo jolie als het single succes van Plastic Bertrand. La Femme komt uit Biarritz in Frans Baskenland. Met zijn ledental dat varieert tussen de zes en negen is La Femme is meer een collectief dan een band. Het gezelschap legt zich toe op het maken van hypnotische rock naar voorbeeld van The Velvet Underground en de Duitse krautrockers uit de jaren zeventig. In 2013 bracht La Femme hun debuutalbum uit, daarvan haalden Nous Etions Deux en Sur La Pianche onze playlist. Het is dat we er wat laat achter kwamen dat er een tweede album uit is van La Femme anders waren we er wel eerder ingedoken. Het recente Mystére album van La Femme is namelijk een uitermate boeiende plaat, rijk aan stijlen en stemmingen en dankzij de inbreng van de dames bij tijd en wijle ook flink sexy. Tatiana is dus niet echt representatief voor het bonte album, maar wel een goed nummer om mee te beginnen.
Interview Glass Animals: “Het heeft vooral invloed gehad op de sound.”
De Oxfordse band Glass Animals is bezig aan een stevige opmars. De eerste plaat Zaba was al een behoorlijk succes en de tweede plaat How To Be A Human Being ligt met hoge verwachtingen kersvers te dampen in de schappen. Tussen de bedrijven door wordt er veel live opgetreden. Ik vroeg voorman Dave Bayley hoe het was geweest.
Tekst Mania | Luc van Gaans Foto Neil Krug
Win 2 Tickets Meet & Greet + Soundcheck + Nieuwe Album Glass Animals
“Heel leuk, maar ook chaotisch. Je hebt geen mogelijkheid om te soundchecken, dus je gooit je materiaal op het podium in de hoop dat het werkt. Maar volgens mij ging het goed.” Geen soundcheck… Dat zal niet meegevallen hebben voor een band die alles sterk onder controle houdt. Want naast het produceren is Dave ook verantwoordelijk voor de songwriting en het ontwikkelen van de artwork, zowel voor het nieuwe album als voor de komende wereldtournee. “We hadden de muziek voor het album wat eerder klaar dan gedacht, dus had ik het idee dat ik ook wel de artwork kon doen. Dat bleek een enorme klus te zijn, dus de volgende keer laat ik het over aan iemand anders”. Aldus Dave, die ik telefonisch sprak over de nieuwe plaat.
Hebben de optredens het opnemen van de plaat beïnvloed?
“Onbewust heeft het vooral invloed gehad op de sound. Tijdens de optredens ga je ontdekken wat er goed klinkt en goed werkt door een groot geluidsysteem en dat hoor je terug op de plaat. Daardoor hoor je nu meer zware beats en bass-drops afgewisseld met hele gevoelige momenten. En ook veel meer groot gearrangeerde stukken tegenover hele gestructureerde overgangen. Het is dan ook gevarieerder geworden dan de vorige plaat, maar het klinkt ook nog gewoon als ‘ons’, de Glass Animals.”
En hebben de optredens ook je songwriting beïnvloed?
“Niet zozeer de optredens als wel het vele reizen. We hebben veel mensen ontmoet die allemaal wat te vertellen hebben en daar wilde ik iets mee. Ik heb op mijn telefoon hun verhalen opgenomen en toen ik ze later terug luisterde ontstonden er allerlei personages in mijn hoofd. Op basis van die karakters ben ik gaan schrijven zodat ieder liedje een ander personage beschrijft. Nadat we het album klaar hadden hebben we acteurs gecast die bij de liedjes passen, ze aangekleed en gefotografeerd in een speciaal ontworpen kamer waar ze zouden kunnen leven, compleet met meubilair in hun eigen stijl. Die sessies hebben we afgesloten met een soort familiefoto en dat is de hoes geworden. Verder komen in de video’s en live optredens al deze personages weer terug. Een soort totaal pakket dus. Het was een hoop werk, maar leuk om te doen.”
Hoe heb je de samples gekozen voor de songs?
“Eigenlijk hebben we er maar drie gebruikt van anderen en hebben we de rest zelf gemaakt. Het idee was om samples te gebruiken die de liedjes ook een passende context meegeven. Zo hebben we melodietjes van oude computergames gebruikt op Season 2 Episode 3, dat over een meisje gaat dat niets met haar leven doet omdat ze televisie- en computerverslaafd is. En in de tekst van die song zitten ook hele subtiele verwijzingen naar cartoons en oude vreemde televisieseries. Voor Mama’s Gun, dat over psychische aandoeningen gaat, hebben we een sample van The Carpenters gebruikt. Uiteraard met het verhaal van Karen Carpenter in gedachten. Het geeft de songs die op het eerste gezicht leuke verhaaltjes zijn wat meer breedte en sociaal-politieke betekenis. Het zou leuk zijn als dat ook opgemerkt zou worden, maar dan moet je als luisteraar ook wel bereid zijn er wat dieper in te duiken. En voor degenen die dat niet willen is de muziek ook nog gewoon toegankelijk genoeg hoor.”
Wat is je favoriete track van het album en waarom?
“Dat is de laatste track van de plaat, Agnes. Maar ik ga je niet vertellen waarom, dat is privé. Overigens gaat het niet om een vrouw, ik hou er alleen niet van om te praten over de onderliggende betekenis van teksten. Maar het was een heel moeilijk nummer om te schrijven.”
Ik vind dat de nieuwe plaat, vergeleken met de vorige, heel consistent en zelfverzekerd klinkt. Zijn de Glass Animals volwassener geworden de laatste jaren?
“Absoluut! De eerste plaat klinkt eigenlijk heel verlegen omdat we ontzettend naïef waren. We wilden alles zelf doen maar niemand van ons had ervaring met muziek maken in bandjes of met de muziekindustrie. We kenden ook helemaal niemand in de ‘business’. Maar we hebben ongelooflijk veel geleerd de laatste jaren en daardoor voelden we ons ook veel comfortabeler in de studio. En we kunnen Paul Epworth altijd om zijn mening vragen, wat natuurlijk fantastisch is. Alles bij elkaar is de nieuwe plaat daardoor veel overtuigender.”
Wat kunnen we van de Glass Animals verwachten het komende jaar?
“Veel live shows en veel nieuwe artwork, bijvoorbeeld op onze website. Daarmee willen we de fysieke beleving van de steeds minder verkochte cd’s en lp’s vervangen, anders mis je de context van de muziek vind ik. En natuurlijk spelen we in november in Paradiso. Eén van de mooiste zalen in de wereld. Ik kijk er naar uit dat we daar nu als headliner mogen staan. Hopelijk kunnen we de zaal eer aan doen!”
LIVEDATA 03/11 Botanique, Brussel (Sold Out) 04/11 Paradiso, Amsterdam (Sold Out)
Win 2 Tickets Meet & Greet + Soundcheck + Nieuwe Album Glass Animals