Category: Nieuwe Muziek

Na een paar singles, die niet helemaal in ons straatje pasten is Elementary Penguins weer terug op het nest. Wild Fever heeft de heerlijke onbesuisdheid van oud-IJsbreker (Everybody Knows My Name On The) Dancefloor, maar laat ook horen dat de band in de vier tussen liggende jaren flink is gegroeid. Aangedreven door een batterij blazers baant Wild Fever zich een weg door je speakers om je vervolgens stevig bij je lurven te pakken en even niet meer los te laten. Dat belooft wat voor het nieuwe album. Daar moeten we nog wel even op wachten, want de opvolger van Weekend Transition zal niet eerder dan volgend voorjaar verschijnen. Helemaal stil wordt het niet rond de EP’s of eigenlijk helemaal niet. De Amstelrockers beginnen volgende week (6/10) aan een muzikale strooptocht langs acht toppodia onder de vaandel van Pinguin Radio presenteert De Elemantary Penguins Clubtour!

LIVEDATA 06/10 Patronaat Haarlem, Haarlem 07/10 Paard van Troje, Den Haag 08/10 Simplon, Groningen 14/10 Extase Tilburg, Tilburg 21/10Hedon Zwolle, Zwolle 22/10 De Kroepoekfabriek, Vlaardingen 11/11 Club Ziggo, Amsterdam (aftershow Kensington) 07/12 Melkweg Amsterdam, Amsterdam.

Beware of Darkness, genoemd naar een nummer van Beatle George is een vrij verse bende rockers uit de V.S. uit Santa Barbara in California om precies te zijn. Het trio bracht vier jaar geleden een eerste EP uit, een jaar later gevolgd door een debuutalbum. Beide releases werden getrokken door de uitstekende single Howl. Dat Beware of Darkness niet de zoveelste West-Coast gitaarband is, moge blijken uit de bemoeienissen van Dave Sardy, een man die zijn stempel drukte op releases van o.a. Oasis, LCD Sound System en Jay Z, om er maar een paar te noemen. Dit keer werkte de band met minder prominente producers en tekende bandbaas Kyle Nicolaides zelf voor het eindproduct. Dat Beware Of Darkness zich noemde naar een song van een Britpop god is geen toeval. Ook de sound van Beware of Darkness is best Brits en doet bij tijd en wijle denken aan de urgente indie van een band als Arctic Monkeys, maar ook White Stripes heeft hoorbaar op het muzikale menu gestaan van de kleine Kyle. In de V.S. is Dope de voorganger van het door ons gekoesterde Mutafucka. Voor ons is het de opvolger.

Yasmine is een nieuw trio, dat een uitstekende eerste indruk maakt met Chocolate Fingers. Afgaande op de platte Britse tongval van zanger/gitarist Kevin van Moorsel zou je kunnen denken van doen te hebben met een orkest uit oost Londen of een andere plek in de Britse hoofdstad waar nog cockney wordt gesproken, maar het trio is dus net zo Hollands als nieuwe haring en oude kaas. Het Londense accent benadrukt de oer Engelse sound van Yasmine op Chocalate Fingers, een sound die bestaat uit min of meer gelijke delen psychedelica en new wave. Stel je een kruising voor van Syd Barrett’s Pink Floyd met Julian Cope’s Teardrop Explodes en je hebt een indruk. Redelijk retro dus, maar niet helemaal. De productie door het zwaar onderschatte team van Stopcontact is helemaal bij de tijd. Nog een paar tracks als dit plus een geslaagde popronde en we gaan nog een hoop plezier beleven van en met Yasmine.

Palace ontbeert waar heel veel Britse band in grossieren en niet zelden hun succes aan te danken hebben, bluf en branie. Niet dat we deze eigenschappen missen in de muziek van het viertal uit Londen. Het is juist verfrissend om een Engelse band te horen die het zoekt in nuances, subtiliteit en emotie. Je zou Holy Smoke zelfs een smartlap kunnen noemen, ware het niet dat er absoluut geen sprake is van vals sentiment of effectbejag. Palace is actief sinds 2014 en heeft nooit te klagen gehad over aandacht, maar de laatste tijd zitten Leo, Rupert, Will en Matt in een stroomversnelling. Die begon met de eerste single die de band dit jaar liet verschijnen, het prachtige Break The Silence, dat we begin deze zomer bombardeerden tot IJsbreker. En nu is er Holy Smoke, een song die het speelveld van Palace wederom zal vergroten. De licht introverte, bescheiden geproduceerde Britse pop van Palace laat zich uitstekend vertalen naar de bühne. De band is dan ook constant op tournee, tegenwoordig ook op het continent. In ons land zal Palace te zien zijn op het Crossing Border festival op 2 november. Daarna duiken ze de 6e op in de Stadsschouwburg in Groningen en de 9e in Bitterzoet in Amsterdam. Een aardig toertje dus, zeker voor een band waarvan het debuutalbum nog moet verschijnen.

De verrassing van NL rockjaar 2016 is misschien wel Klangstof, een band die met hun debuut zowel in eigen land als in de diverse buitenlanden de handen op elkaar kreeg. De term verrassing is misschien niet helemaal op zijn plaats, want de man achter Klangstof is alles behalve een groentje. Koen van de Wardt voldoet grotendeels aan de voorwaarden voor succes zoals geformuleerd door Malcolm Gladwell in zijn boek Outliers. Van de Wardt heeft misschien geen 10.000 vlieguren gedraaid, maar wel genoeg om zowel zijn kunst als zijn kunde te ontwikkelen en te beheersen. De eerste Klangstof releases, de singles Amansworld en Hostage riepen vergelijkingen op met Radiohead. Een compliment volgens Van de Wardt. Nu er een compleet album is blijkt dat Klangstof veel meer te bieden heeft dan variaties op door Radiohead geïntroduceerde thema’s. Om te beginnen schrijft Van de Wardt heldere songs met memorabele refreinen, die steevast naar een hoger plan worden getild door een geniaal intro, een super sterke hoek of een geïnspireerde instrumentale break. En dan hebben we het nog niet eens over de sounds die hij uit zijn synthesizers weet te toveren. Alle 11 songs op het langspeeldebuut van Klangstof zijn single waardig en roepen om aandacht. Het is niet duidelijk wat de nieuwe single wordt, misschien houden ze het wel bij vier, maar wij zijn nog lang niet klaar met de band dus hebben we onze huidige favoriet maar aan de playslist toegevoegd en dat is Sleaze.