Breekijzer: Mark Lanegan

We zijn blij dat Mark Lanegan tegenwoordig een gematigd leven lijdt, maar we zijn ook blij dat hij zoveel heeft gezopen en andere ongezonde dingen gedaan dat zijn stem is gaan klinken als hij nu doet, want man man wat een stem. Lanegan heeft een van de bontste en boeiendste carrières van alle nog levende artiesten van de oorspronkelijke grunge scene. Hij begon ooit als zanger van Screaming Trees, een van de betere bands uit het Seattle van de vroege jaren 90.
Daarna is hij in de studio en/of op de bühne gesignaleerd met uiteenlopend volk als Queens Of The Stone Age, The Gutter Twins met een keur aan getalenteerde collega’s w.o. Greg Dulli, Isobel Campbell van Belle & Sebastian, Moby, Dave Gahan’s Soulsavers, UNKLE, Warpaint en natuurlijk ook Josh Homme en zijn QOTSA. Tussen de bedrijven door heeft Lanegan ook nog eens tien albums uitgebracht onder eigen naam of als Mark Lanegan Band. En nummer 11 is alweer in zicht.

Op Nocture klinkt hij alsof hij zijn pruimtabak heeft gemend met grind en zijn whiskey aangelengd met motorolie, precies dus zoals we hem graag horen. En het liedje, een gebroken liefdeslied is ook helemaal goed. De single is vooruit gestuurd om ons er op te attenderen dat er een nieuw album aan komt, Gargoyle is de titel. Een officiële releasedatum is er nog niet, maar aangezien Lanegan en band half juni aan een Europese tournee beginnen zal de plaat wel voor die tijd uitkomen. Het vooralsnog enige concert in NL is op 1 juli in de Effenaar. De 29ste staat Lanegan op Rock Werchter.

Powered By 360ICT.nl

360ict

Circa Waves – Stuck

In deze tijd van paalzangeressen en behaagzieke baardmannen is het een verademing om weer eens een plaat te horen met bas, drums en gitaren op de juiste plaats. Als ingezetenen van Liverpool heeft Circa Waves natuurlijk een wel streepje voor. Waarschijnlijk hebben de vier bandleden vrij letterlijk de beattraditie van hun stad met de paplepel ingegoten gekregen. Wie weet is er zelfs wel een grootouder die de beroemdste zonen van de stad nog live heeft gezien in The Cavern voordat ze muziekwereld wezenlijk en permanent zouden veranderen. Het is niet de eerste keer dat Circa Waves in de roos schiet. Eerder behaalde successen als megahit T-Shirt Weather, debuutsingle Young Chasers en toprocker Fossils bezorgden de band al status en veel fans. Het is echter altijd maar de vraag of een band in staat is te blijven leveren. Denk aan het beroemde ‘second album syndroom’ van bands die vrijwel al hun kruid hebben verschoten op hun debuutalbum. Circa Waves heeft dat probleem dus niet. De band begon ronde twee met de release van het vrij fantastische Wake Up, pakte door met topsingle Fire That Burns en overtroeft nu met Stuck, dat we dan ook meteen tot IJsbreker hebben gebombardeerd. Laatstgenoemde songs staan allemaal op album twee van Circa waves, Different Creatures, dat sinds afgelopen vrijdag in de winkels ligt en online staat. Circa Waves mag natuurlijk op geen enkel serieus festival ontbreken, maar zover zijn we nog niet. Eerst komen de mannen in Paradiso (17/4) laten zien dat Groot Brittannië er een muzikale topattractie bij heeft.

Wavves – Daisy

Wavves is gedropt door hun label, het grote Warner Bros. Reden? Tegenvallende verkopen. De band haalt stiekem opgelucht adem, want het punkkwartet uit San Diego heeft zich nooit echt happy gevoeld in een omgeving waar omzet en winst de alles bepalende factoren zijn. De nieuwe vrijheid hoor je in het korte maar opwindende Daisy en zie je ook in recente acties van de band, die niet zozeer met muziek te maken hebben maar alles met hun politiek activisme, iets waar labels doorgaans ook niet zo dol op zijn. De band heeft een game ontwikkeld waarin je (neo)nazi’s een knal voor hun kanis kan verkopen en twee anti Trump Billboards gefinancierd. Het lijkt er op dat het muzikale verzet tegen Trump in eerste instantie uit de punkhoek komt. Het nieuwe album van Wavves gaat You’re Welcome heten en komt op 19 mei uit op hun eigen label, Ghost Ramp.

Interview Zimmerman: Over demookes en aflikken

ZimmermanZimmerman is het alter ego van Simon Casier, ook wel bekend als de bassist van Balthazar. The Afterglow is zijn debuutalbum, waarop hij openhartig zingt over zijn relaties. Na jaren schrijven vond hij dat het tijd was om drie stappen naar voor te doen op het podium en de rol als frontman te omarmen. Pinguin sprak de sympathieke Vlaming tijdens een try-out in Amsterdam.

Tekst Chris Dekker

Terwijl de bassdrum zich boven ons eindeloos herhaalt voor een soundcheck, nemen wij plaats in de relaxte kelder van Paradiso. We moeten het toch eerst even over die naam hebben, want de popkenner weet dat Zimmerman de echte naam is van ene Bob Dylan.
“Je moet maar durven”, schreef iemand, trapt de Casier lachend af. “Ik spreek het trouwens ook op zijn Engels uit. Mijn muziek staat zo ver af van die van hem dat ik het durfde. Ik ben geen Dylan-freak, maar ik vond het gewoon grappig. Als ik akoestisch zou spelen, met een mondharmonica, dan zou ik het nooit durven.”

Casier schrijft al jaren nummers. Zoveel dat er de laatste jaren elk jaar een album van hem verscheen… … op alleen zijn eigen computer.

Waarom komt er nu pas een echt album uit?

“Ik had nooit het gevoel van ‘dit wordt mijn debuutplaat’. Twee jaar geleden kwam ik uit een relatie, dat ging over in een nieuwe en in die periode schreef ik alles. Alles klopte meteen en ik wist dat dit het moest worden. Dit was echt van mezelf. Ik ben demookes gaan maken en daarna zijn we ze echt gaan opnemen. Die albums die ik de afgelopen tien  jaar maakte, zet ik misschien ooit nog eens online. Ik ben blij dat ik zoveel schreef, want ik merk dat ik wel gegroeid ben als schrijver door die nummers.”

De thema is liefde en verwerking. Is daar inmiddels alles niet over gezegd?
“Niet over mijn ervaringen, haha. Liefde blijft als thema altijd interessant. Ik zie mezelf gewoon niet snel schrijven over klimaatproblemen ofzo.”

Is er in Balthazar geen ruimte voor jouw songs?
“Ik heb in die band wel eens meegeschreven, maar dat was meer toevallig. Balthazar is een band met eigen songwriters en ik ben gewoon de bassist. Balthazar is hun ding en ik dring mijn songs niet op. Deze nummers zijn erg persoonlijk, dus ik wilde ze zelf doen.”

Je bent bassist, maar op je album horen we voornamelijk synthbassen. Heeft dat een reden?
“Ik bewaar de baspartij altijd tot het laatst, na gitaar, drums en zang. Bij het eerste nummer wat ik schreef kwam er gewoon geen baspartij uit. Toevallig had ik een geleende bassynthesizer en die lange noten bleken perfect te zijn voor het nummer, dus ik ben zo doorgegaan.”

Het valt me op dat je album zeer organisch klinkt. Niet te klinisch. Hoe kreeg je dat voor elkaar?
“Ik ben perfectionistisch, maar spontaniteit is belangrijk. Het album klinkt voor 85% als de demo’s en het opnemen ging spontaan en makkelijk. Ik zorgde er voor dat mijn gitaar goed klonk en toen ben ik gewoon in één keer alle partijen op gaan nemen. Bij een nummer zei ik dat de drummer loos mocht gaan aan het eind en dat was in één keer goed. Het was dus even overleggen en dan meteen spelen. Het laatste nummer is zelfs gewoon de demo. Een plaat hoeft niet afgelikt te zijn. Is dat Vlaams? Gelikt? Zonder dat is het tijdlozer.”

Wat zijn je plannen voor de toekomst?
“Ik weet nu hoe het is om frontman te zijn en ik vind de afwisseling vooral fijn. Binnenkort ben ik weer gewoon bassist en backing vocalist van Balthazar. Ik wil dit voorjaar nog wat nummers uitbrengen, maar niet in de vorm van een album. Misschien als download, daar ben ik nog niet uit.  Maar ook daarna gaan jullie nog zeker van me horen.”

LIVEDATA 10/03 Paard van Troje, Den Haag 23/03 Patronaat, Haarlem 25/03 De Biekorf, Brugge (B) 21/04 Nosta, Opwijk (B) 08/06 De Kreun, Kortrijk (B) 10/06 Altstadt Eindhoven

Clip van de Dag: The xx

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de huidige nummer -2 in de Graadmeter; Say Something Loving van The xx!

Het komt niet vaak voor dat een band een paar jaar uit de running is en bij terugkomst gewoon op oude voet verder kan gaan. Menig band moet zich in vreemde promotionele bochten wringen om weer enigszins in de picture te komen. The xx brengt gewoon een nieuwe single uit zonder veel bombarie en het is net alsof ze nooit zijn weggeweest. Alsof er geen vijf jaar zit tussen Coexist en het nieuwe album I See You. Stilistisch is er niet veel veranderd, The xx maakt nog steeds onopdringerige, fraai verzorgde fluisterdance met dames en herenzang en een melancholieke ondertoon. Net als op comeback single On Hold heeft het trio zich voor Say Something Loving laten inspireren door de blue-eyed soul van de jaren 70. On Hold draaide om een sample van Hall & Oates, centraal in Say Something Loving is het een sample (Seabird) van de Alessi Brothers (hit Oh Lori). Niet alleen brengt 2017 nieuwe muziek van The xx, de band gaat ook weer toeren. Op 13 februari was er al een mooie show in AFAS Live en van de zomer komt The xx terug voor Lowlands.

Powered By BelBernard.nl

Bel Bernard

Ryan Adams – Prisoner

Je wenst het niemand toe, liefdesverdriet, maar het levert doorgaans wel mooie platen op. Ryan Adams maakte in 2000 een vrij verpletterd solodebuut met Heartbreaker. Thema van de plaat was ‘love gone bad’. Alhoewel latere albums altijd hun momenten hadden, werd het emotionele niveau van zijn eersteling nog maar zelden bereikt. Naar nu blijkt is het artistiek het beste voor Ryan als hij af een toe een blauwtje loopt, als de liefde van zijn leven toch niet de ware blijkt te zijn, als hij noodgedwongen herontdekt, dat als puntje bij paaltje komt hij er toch echt alleen voor staat. Gelukkig heeft Adams in zijn muziek een uitlaatklep voor zijn verdriet. Zijn nieuw verschenen Prisoner album kent nauwelijks zwakken plekken en is dan ook een van zijn beste albums sinds Heartbreaker.

The New Pornographers – High Ticket Attractions

Er is een nieuw album op komst van The New Pornographers. White Out Conditions (7 april) wordt alweer de zevende langspeler van de Canadese supergroep, hun eerste sinds 2014. De grootste verandering is het vertrek van Dan Bejar. Bejar is tijdelijk afgehaakt vanwege werkzaamheden aan een nieuw album van zijn eigen band, het lichtelijk onderschatte Destroyer. Dat maakt Nico Case dus het meest prominente lid van de band, naast voorman Carl Newman. Single High Ticket Attractions is een droevig liefdesliedje vermomt als luchtige popsong. Mede door de call and response zang van Carl en Nico en het springerige ritme doet de single wel aan The B52′ denken. The New Pornographers komen minus Bejar, maar plus Nico Case onze kant op. Op 10 mei kan je ze gaan zien in Paradiso Noord.

 

Clip van de Dag: The Big Moon

The Big Moon heeft een nieuwe clip gemaakt bij het nummer Sucker. Het Londense dames viertal had al eens een video geschoten bij dit nummer in 2015 en behaalde toen ook al de playlist van Pinguin Radio. Maar met alle aandacht die de dames nu krijgen, proberen ze het na de ex-IJsbreker Formidable nu met een oudje. En lekker ouderwets met een clip in het wilde westen!

Powered By BelBernard.nl

Bel Bernard