Nieuwe Muziek Archieven - Page 700 of 1002

Peter Doherty

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een Clip van de Dag. We gaan het weekend in met de mooie nieuwe single I Don’t Love Anyone (but You’re Not Just Anyone) van Peter Doherty.

Na jaren aan de rand van de afgrond te hebben geleefd, lijkt het erop dat Pete Doherty tot rust is gekomen. Zijn naam duikt nog maar zelden op in de bladen en als het over hem gaat is dat meestal naar aanleiding van zijn muziek. De vrees van veel junkies, die succes hebben is dat hun talenten hen verlaten zodra ze nuchter zijn. Hoe droog Peter precies staat weten we niet, maar zijn muziek heeft er zeker niet onder te lijden. Opvallend is wel dat de leider van rammelrock bands, The Libertines en Babyshambles tegenwoordig vooral ballads uitbrengt, introverte, introspectieve songs, die vrijwel gespeend zijn van de bravoure, die Pete’s oude werk typeert. Om te laten zien dat er sprake is van een nieuw begin, een nieuw hoofdstuk in de Pete Doherty Sage laat hij zich tegenwoordig Peter noemen, een subtiel maar belangrijk verschil. Eindelijk volwassen. Begin december verschijnt Doherty’s tweede soloalbum, Hamburg Demonstration, van dat album is I Don’t Love Anyone (But You’re Not Just Anyone) de officiële single.

Pip Blom – Taxi Driver

Pip Blom is een jonge Amsterdamse zangeres/tekstdichter/rocker. Het vreemde verschijnsel doet zich voor dat Pip vooralsnog meer succes heeft Engeland dan in eigen land. Dat moet zowel een enorme kick zijn als een lichte teleurstelling. De reden voor de verschil in receptie kan zijn dat Pip’s muziek tekstgericht is. Wij Nederlanders luisteren niet zo vaak naar teksten. Voor ons is de Engelse taal onderdeel van het fenomeen popmuziek, net als de elektrische gitaar. Als het maar lekker klinkt zijn wij al snel tevreden. In Engeland echter, waar ieder woord wordt gehoord, liggen de zaken heel anders. Daar kom je moeilijk aan de bak als je onzin uitkraamt, maar kan je ook succesvol worden juist vanwege je teksten (theoretisch kan je zelfs de Nobelprijs voor literatuur winnen ;). Voorwaarde is wel dat je een beetje fatsoenlijke muziek maakt en dat doet Pip, een soort talking rock met echo’s van PJ, Lou R, en Bob D. Pip Blom is 20 en kind van ouders, die bekend zijn met de muziek en mediawereld. Zij is dan ook niet zonder bagage en begeleiding aan haar avontuur begonnen. Pip doet verslag van haar avonturen op Tumblr onder de titel, ‘the road to Glastonbury’, een leuk, leesbaar en leerzaam feuilleton. Op 27 oktober presenteert Pip haar nieuwe (vinyl) single in Paradiso. Gaat dat zien, gaat dat zien voordat ze een omgekeerde Brexit doet.

Black Kids

Elke dag om acht uur zetten we een Clip van de Dag voor je klaar! Met vandaag de Black Kids. Ken je ze nog? Dat leuke hitje I’m Not Gonna Teach Your Boyfriend How To Dance With You uit 2008 alweer. Nu is de groep uit Jacksonville, Florida dus terug. Eindelijk mogen we wel zeggen. En hoe! Obligatory Drugs is een lekker vaag nummer in de stijl van Beck en LCD Soundsystem. Volgend jaar volgt er zelfs een album.

Harlea – Miss Me

Miss Me is de debuutsingle van Harlea, een 22 jarige rockette uit Birmingham U.K. De gitaren vliegen laag en luidruchtig in Miss Me, in een stijl die door Britse blogs een mix wordt genoemd van Arctic Monkees en The Kills. Miss Me is een liefdeslied waarin bezongen wordt hoe liefde kan verworden tot obsessie. Internet is karig met info over Harlea, waarvan we dus eigenlijk allen maar haar (artiesten?) naam en leeftijd weten en plaats van residentie. Maar, afgaande op dit eerste levensteken gaan we nog veel horen van Harlea en zal het steeds moeilijker worden om haar identiteit geheim te houden.

SWMRS

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een Clip van de Dag. Met vandaag veel punk en rock van een stel jonge honden en zwemmers. SWMRS is de naam en ze komen uit California. De groep is opgericht door Cole Becker en Joey Armstrong. Zijn vader is Billy Joe Armstrong. Jep, die van Green Day. Luister hieronder naar de nieuwe pittige single Palm Trees!

Bazart – Nacht

Er wordt wel geopperd dat de songs van Bazart best veel op elkaar lijken. De repliek is dat de Belgische band een eigen stijl heeft, een unieke stijl mogen we wel zeggen, want er is geen enkele band die klinkt of klonk als Bazart. Onze zuiderburen vielen vrijwel meteen voor de woord en toonkunst van het vijftal. Hier in Holland hadden wat we langer nodig. Het Nederlandse label van Bazart dacht dan ook dat het een fanclubactie was toen de single Goud begin dit jaar de top bereikte van onze Graadmeter. Het was echter puur enthousiasme van onze luisteraars, waardering voor de mooie melodie, de intrigerende tekst en de verfijnde productie. In minder dan een jaar is Bazart uitgegroeid van vreemde eend in de bijt tot festivalattractie van de eerste orde. Vorige week is het debuutalbum uitgekomen van Matthieu, Simon, Oliver, Daan en Robbie met daarop meerdere melancholieke meerstemmige meesterwerkjes zoals Tunnels, Chaos, Goud en de nieuwe single Nacht.

Pitou

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een Clip van de Dag. En vandaag word je wakker met engelenmuziek. In september is het debuut verschenen van de Amsterdamse singer/songwriter Pitou. Ze schrijft prachtige liedjes en haar stem is werkelijk hemels. Bij het zesde liedje op de plaat Walls heeft ze een live video gemaakt met mooie herfstbeelden. Dit najaar tourt Pitou ook mee met de Popronde.

Joyce Manor – Last You Heard Of Me

Joyce Manor is een Amerikaanse emo band , of nu die term min of meer in onbruik is geraakt een pop-punkband. hun thuisstaat California en Epitaph het label dat net hun vierde album heeft uitgebracht. Dat album, Cody is een flinke stap vooruit, tenminste als je een heldere productie, slimme songs en verstaanbare teksten belangrijk vind. Sinds hun hard-core start in 2011 is Joyce Manor steeds toegankelijker geworden, met hun nieuwe album richt de band zich niet meer alleen op het punkpubliek, maar op iedereen die houdt van door gitaren aangedreven powerpop met teksten over ouder worden, angsten, Kanye West en John Steinbeck. Producer van het potentiele cross-over succes van Joyce Manor is Rob Schnapf, die eerder vergelijkbare wonderen verrichtte voor Beck en Elliott Smith.

Interview Twin Atlantic: “Dit is wie wij zijn en dit is hoe wij klinken”

Vorige maand verscheen GLA, het vierde album van Twin Atlantic, de Schotse rockband die na enkele bescheiden pogingen deze keer eens het Europese vasteland definitief zou willen veroveren. Het optreden tijdens Pinkpop 2015 en een eerdere show op Lowlands leken een grote doorbraak in ieder geval niet in de weg te zitten. Het publiek en de daar aanwezige pers wisten het in ieder geval zeker: het kan niet anders, dit gaat een hele grote worden…

Tekst Jeroen Bakker

Vele uren voor aanvang van het optreden hebben de eerste fans zich al voor de hoofdingang van Paradiso verzameld. Het zijn voornamelijk jonge meiden die nerveus om zich heen kijken of er wellicht een mogelijkheid is om één of meer bandleden te kunnen ontmoeten. Een eerder optreden van hun helden kon wegens stemproblemen van zanger Sam McTrusty geen doorgang vinden. “Vanavond gaat het allemaal goedkomen,” zo verzekeren Ross en Craig, respectievelijk bassist/toetsenist en drummer van de band, ons. De vocalist verrekte eerder dit jaar zijn stembanden zodanig dat wanneer hij zou doorgaan en het daardoor forceerde, de ramp niet te overzien zou zijn. De fans hoeven zich geen zorgen te maken: “De stem van Sam is sterker dan ooit.”

De bescheiden en goedlachse Schotten genieten zichtbaar van de aandacht en laten het gewillig over zich heen komen. Er zijn veel herinneringen aan Nederland. Ze hebben hier tenslotte regelmatig gespeeld. Maar verder dan de legendarische katers na een ruige nacht in de hoofdstad weten ze op dit moment klaarblijkelijk niets noemenswaardigs te vermelden.

De titel van het album bevat de eerste drie letters van de stad Glasgow en is tegelijkertijd een ode aan de uit die stad afkomstige trouwe achterban. “Wij bedoelen hier in het bijzonder de mensen die vanaf het allereerste begin achter ons stonden en in ons geloofden toen we hiermee begonnen.” De kenmerken van de stad zijn volgens de muzikanten terug te vinden in de muziek die we op dit nieuwe album kunnen horen. Het zit boordevol contrasten. Het ruwe kille karakter maar ook de tedere en gepassioneerde kant van de stad. “Elke track is een snapshot die een kant van de stad belicht. Glasgow is een geweldadige stad maar niet ruiger dan iedere andere grote stad in Europa,” zo vertelt Ross. “Glasgow is honest, real en kent ook een darkside. Zo zit de stad boordevol gangs, draait alles om drugs en dat brengt veel problemen met zich mee”, klinkt het serieus. De ouders waren indertijd dan ook heel erg gelukkig met de keuze van de jonge gasten om zich volledig met muziek bezig te gaan houden. Dat ze er ook nog succesvol mee zouden worden had werkelijk niemand verwacht.Vooralsnog is het voornamelijk de UK waar het succes zich afspeelt. Zalen met een capaciteit van duizend tot tweeduizend toeschouwers raken moeiteloos uitverkocht. “We hebben ons dan ook hoofdzakelijk op de optredens bij ons gericht en daardoor is het Europese vasteland een beetje achtergebleven denk ik. Hoog tijd dus om het in te halen,” klinkt Ross vastberaden. Het komt daarom goed uit dat de muziek van Twin Atlantic ook door enkele grote invloedrijke en commerciële bobo’s lijkt te zijn ontdekt en zou een reclame-spot voor Eurosport zeker niet zo succesvol zijn geweest zonder de krachtige begeleidende muziek van Twin Atlantic. Wie deze jongens zo onderuitgezakt ziet zitten in de kleedkamer van Paradiso zou ze trouwens niet bepaald meteen associeren met een sportief imago of een opwindende sport-commercial. Het blijkt een enorme misvatting. De heren zijn wel degelijk uitermate sportief, al wordt het hoofdzakelijk allemaal op televisie gevolgd met een lekker bier binnen handbereik. In Glasgow draait namelijk alles om het voetbal en dat wordt allemaal nauwlettend in de gaten gehouden. Werkelijk nergens gaat supportersrivaliteit zover als in de Schotse stad waar voetbalclubs Glasgow Rangers en Celtic niet alleen de dienst uitmaken maar ook voor grote verdeeldheid zorgen. In hun eigen land zou een uitspraak hierover invloed hebben op een aanzienlijk deel van de trouwe aanhang maar hier is daar niets van te merken.

Het maakt ze tegenwoordig niets meer uit wat de mensen denken. De tijd dat Twin Atlantic precies dat deed wat het publiek wilde horen is met het uitbrengen van GLA voorbij. De optredens en het contact met bands als Biffy Clyro, Blink 182 en Limp Bizkit heeft ze duidelijk aan het denken gezet. Niet langer zijn de concessies in het maken van muziek leidend. “Dit is wie wij zijn en dit is hoe wij klinken. Als het je niet bevalt is dat jammer voor je”.

De voorkeur is overduidelijk. Celtic zit diep in hun hart. “In mijn jeugd was Henrik Larsson mijn idool,” aldus de enthousiaste Craig. “Niet alleen een geweldige voetballer maar ook nog eens een voorbeeldige prof. Zelfs de fans van de Rangers vonden hem aardig”. Plotseling worden allerlei hoogtepunten van hun jeugd-idool genoemd en kost het zowaar enige moeite om het gespreksonderwerp te veranderen en de focus weer op muziek gericht te krijgen. “Oh ja, er is vanavond een show in Paradiso,” zie je ze denken. “Ieder optreden is een feest dat we samen met de fans vieren. Net als al die andere keren hier. We hopen daarna nog naar de stad te kunnen. Het zal morgen ongetwijfeld weer een zware dag worden!”

LIVEDATA 01/11 KAVKA, Antwerp 02/11 EKKO, Utrecht

CUT_

Elke dag om acht uur is het tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll. De nieuwe week beginnen we met een opvallende clip van het Amsterdamse elektronische duo CUT_. Het gaat goed met de groep, ze zijn getekend bij platenmaatschappij PIAS, deze clip ging internationaal in première en CUT_ staat op het Amsterdam Dance Event. Single Tune In, Tune Out laat hun aandachtige donkere elektronica presenteren. Pinguin Radio zegt Tune In!