Category: Nieuwe Muziek

Het komt niet vaak voor dat je van een act kan zeggen dat ze hun eerste slechte plaat nog moeten maken. Blaudzun is zo’n artiest, die to nu toe redelijk onfeilbaar is gebleken. Johannes Sigmond wiens eigen naam misschien nog wel mooier is dan zijn nom de plume is een laatbloeier. Hij was ruim 30 toen hij voor zichzelf begon. Je kunt ook zeggen dat hij niet over een nacht ijs wilden gaan. Zijn lange stage als zanger en verlener van hand en spandiensten aan derden heeft hem uitstekend voorbereid voor zijn eigen sprong in het duister of beter voor het voetlicht. Sinds zijn debuut als Blaudzun in 2006 heeft Johannes hitalbums, hitsingles en een vitrinekast vol Awards gescoord. Daarnaast heeft hij zich gevestigd als een van de betere live attracties van de Benelux en dat alles zonder water in zijn artistieke wijn te doen. Between A Kiss And A Sorry Goodbye komt van een album dat in drie delen zal verschijnen, een drieluik. Deel  1 van Jupiter komt op 7 oktober uit. De delen 2 en 3 moeten nog worden opgenomen. ‘A work in progress’ dus, net als de maker.

De debuutsingle van Jerry Hormone Ego Trip is misschien wel het vrolijkste liedje over de dood ooit in het Nederlands gezongen. En het duidelijkste. Op een melodie die het midden houdt tussen een carnavalsschlager en een punksong herinnert zanger Jerry ons fijntjes aan het feit dat we allemaal dood gaan. Iedereen altijd overal. Jerry gebruikt geen eufemismen, biedt troost noch hoop. Toch is Dood Dood Dood geen deprimerend lied. Je zou Jerry’s filosofie kunnen omschrijven als positief fatalisme, zo van het is niet anders, laten we er iets van maken zolang we nog niet dood zijn. Dat laatste zingt hij niet expliciet en zou dus wishful thinking kunnen zijn. Wie is die man die onze kop uit het zand trekt? Jerry Hormone is het alias van Jeroen Albers. Jeroen schrijft en maakt muziek. Hij is auteur van een succesvolle serie jeugdverhalen, redigeert een literair tijdschrift en publiceerde onlangs een verhalenbundel. Ook wie nooit een letter leest, zou van hem gehoord kunnen hebben. Jeroen speelde jarenlang gitaar in de polderpunk legende The Apers, deed dingen met Ella Bandita in Anne Frank Zappa en zingt behalve in zijn Ego Trip ook in The Windowsill.

De tijd vliegt als je lol hebt, luidt het gezegde, maar ook als je leven bestaat uit vallen en opstaan. Vraag maar aan Brian Molko, die dit jaar het 20 jarige bestaan van Placebo viert. Feitelijk is Molko al sinds 1994 bezig met de band, maar men meet blijkbaar vanaf de eerste release en die vond plaats in 1996. 20 jaar Placebo heeft 7 studio albums en een live plaat opgeleverd, plus de nodige compilaties. Daar komt er begin oktober weer een bij, een die alle eerdere ‘best of’s overbodig maakt. A Place For Us To Dream bevat 36  songs, alle singles, een paar album tracks en twee niet eerder verschenen nummers, waaronder Jesus’ Son. Het album zal verschijnen in zo’n beetje alle gangbare formats’s waaronder een gelimiteerde vinyl uitgave waarvan de eerste 500 zijn gesigneerd. Nog even over de single, Jesus’ Son is een voor Molko relatief vrolijk nummer. Saillant detail is dat op het hoesje van de 7” een foto staat van de zoon van Brian. Placebo is in ons land altijd razend populair geweest en gebleven, dat blijkt wel uit het feit dat de band hun 20ste verjaardag in de Ziggo Dome viert en wel op 21 november.

Dawes is een band uit Californië, die naam maakte met een sound die in het verlengde lag van de zogenaamde Laurel Canyon traditie. Laurel Canyon was de plek in L.A. waar rond 1970 kopstukken als Joni Mitchel, Jackson Brown en C.S.N.&Y. rondhingen. Hun mix van folk, country en rock maakte school en Dawes hoorde tot de meest gretige leerlingen. No longer. De nieuwe single van het kwartet is funky, grappig en drijft op synthesizers i.p.v. akoestische, steel of andersoortige gitaren. Fans in verwarring, wij niet. Californische softrockers zijn er genoeg, Amerikaanse bands met zelfspot, lef en inspiratie niet. We’re All Gonna Die (16/9) wordt het vijfde album van Dawes en telt contributies van o.a. Brittany Howard van Alabama Shakes, Jim James van My Morning Jacket en de zangeressen van Lucius.

Angel Olsen hebben we leren kennen als vertolkster van stemmige luistersongs in een folky stijl, die niet essentieel afweek van die van haar mentor en ex werkgever Bonnie Prince Charlie. En toen was daar plotseling Shut Up And Kiss Me, een single van haar aanstaande derde album, My Woman. Shut Up is speels en up-tempo en met zijn retroklank nogal anders dan eerder werk. Met Sister keert Angel weer terug naar de stemmige songs, maar ook dit ruim zeven minuten durende epos refereert aan de sound van girlgroups als The Ronettes en the Shangri-las (en Stevie Nicks) en herbergt een aantal gitaarsolo’s zoals we ze lang niet meer hebben gehoord. Angel produceerde haar nieuwe album samen met Justin Raisen. Miss Olsen is niet de eerste zelfstandige/zelfbewuste vrouw die een beroep doet op Raisen. Sky Riviera, Santigold en Charlie XCX gingen haar voor. De inzet van een ‘popproducer’ zou kunnen duiden op de wens van een commerciële doorbraak. Net als Shut Up lijkt Sister echter gemaakt met de bühne en niet de hitparade in het achterhoofd. Maar het een sluit het ander niet uit natuurlijk. Deze ronde doet Angel Olsen maar één concert in Nederland, op 6 november zal ze te zien zijn in de Tolhuis Tuin a.k.a. Paradiso Noord in Amsterdam.