Er zijn grofweg twee manieren voor een act om door te breken, via het live-circuit of via de radio. Voordeel van de radio is dat je in één klap heel veel mensen bereikt, nadeel is dat je net zo populair bent als je laatste hit. Faam via tournees en optredens gaat weliswaar een stuk langzamer, maar als je bovenkomt drijven dan ben je ook meteen een paar jaar onder dak. Drive Like Maria is typisch zo’n band die via het clubcircuit is opgekomen. Op die manier heeft de band de Benelux en grote delen van Europa veroverd, terwijl in hitparadeland nog nooit iemand van ze heeft gehoord. Het Vlaams-Hollandse verbond bestaat binnenkort 12 ½ jaar en viert dat heugelijke feit met een lang verwacht 3e album. Het is de breedste langspeler van DLM tot nu toe, naast songs die geheid activiteiten zullen ontlokken als slam dancing en stage diving telt het Creator, Preserver, Destroyer album ook tracks die geknipt zijn voor gebruik thuis om te chillen na een avondje rocken of geschikt voor de radio! Zoals Taillights waarmee DLM bewijst naast vuige rock ‘n’ roll ook pure pop te kunnen produceren.
Kim Janssen ging op reis en nam met zich mee; zijn gitaar, pen en papier en een open geest. Na 3 jaar en zo’n 400 shows (solo, met The Black Atlantic en anderen) kwam hij terug met genoeg songs voor een heel album, sommigen nog in de embryofase anderen zo goed als voltooid. Per liedje keek hij wat er het best bij paste, zo nam hij drums op in een verlaten fabriek in Groningen, speelde hij op een historisch kerkorgel in Utrecht en trok hij naar Berlijn om te werken met het van The National en Sufjan Stevens bekende Oriel Quartet van Marla Hansen. Kim is een singer-songwriter, maar geen traditionele. Zijn songs zijn weliswaar gebaseerd op eigen ervaringen en waarnemingen, maar niet noodzakelijk autobiografisch. Gouldians is rianter geproduceerd en meer upbeat dan single 1 van het nieuwe album, Bottle Rockets. Dankzij een ijzersterk refrein zou de song over een bonte zangvogel wel eens een oorwurm kunnen blijken. Meer van dit moois verschijnt op 9 maart op Kim’s nieuwe album, Cousins.
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een Clip van de Dag! Met vandaag de spacende single en video van twee diva’s; altpop-ster Grimes en r&b-ster Janelle Monáe!
Het opvallendst aan Spinvis zijn niet zijn stem, zijn songs of zijn teksten, maar het feit dat hij met zijn volstrekt eigen en eigenzinnige muziek zo’n groot publiek weet te bereiken. Als je houdt van virtuoze zang ben je bij hem aan het verkeerde adres, als je een meezinger bent of een luchtgitarist heb je aan hem een slechte en een knappe jongen die zijn teksten weet te doorgronden. Over knappe jongen gesproken, ook dat is hij niet echt. Jong noch knap. Toch heeft Spinvis een aanzien en een aanhang in het Nederlandse taalgebied waar andere goden slechts van kunnen dromen. Misschien kan je Spinvis nog het best vergelijken met Radiohead, een band die het ook niet moet hebben van publieksparticipatie, airplay of sexappeal, maar desondanks (of misschien wel daarom) door pers en publiek al jaren op handen wordt gedragen. Hallo Maandag is het eerste nieuwe Spinvis nummer in 5 jaar en de opmaat naar een album dat TreinVuur Dageraad is gedoopt en eind april volgt. De nieuwe single is relatief stevig en met zijn pittige tempo en elektrische gitaarpartij meer club dan theater. Over de tekst zullen weer heel wat mensen het hoofd breken zonder ooit tot een eenduidige duiding te komen. En dat is precies wat Spinvis zo bijzonder maakt, je raakt nooit uitgepraat of uitgeluisterd.
Cold War Kids is ook alweer 12 jaar bezig. De band uit L.A. komt binnenkort met hun 6e langspeler, daar hebben ze zo’n 3 jaar aan gewerkt. Op zich zijn dit allemaal zaken die zouden kunnen verklaren waarom Cold War Kids wat minder gedreven zou kunnen zijn, dan toen alles nog jong en fris was. Alleen is er niets dat daar op wijst. Het nieuwe album, L.A. Divine is de eerste voor een nieuw label Capitol, een major label en nieuwe single Love Is Mystical is ontzettend energiek om niet te zeggen onstuimig, de song spuit je speakers uit. Kortom er is niet dat wijst op een dipje, integendeel. De makers van indie-evergreens als Hang Me Up To Dry, We Used To Vacation en First zijn als een mammoettanker. Als ze eenmaal op stoom zijn, is er ook geen houden meer aan.
Wie Iguana Death Cult live ziet spelen, vraagt zich misschien af: waar halen die jongens de energie vandaan? Nou, van een goed bord eten bijvoorbeeld. Als we frontman Jeroen Reek telefonisch treffen naar aanleiding van hun aanstaande debuutplaat The First Stirrings of Hideous Insect Life, zit hij – hoe kan het ook anders – heel decadent aan een deftige dis in Parijs.
Wat schaft de pot?
“Ik zit aan de transseksuele zalmforel. Hij is zalm, hij is forel. Ik weet niet wat-ie nou wil.”
Klinkt goed! En morgen spelen jullie twee shows op Eurosonic, dus dat wordt lekker eierballen bikken? “Vorig jaar speelden we daar ook en toen heb ik ze voor het eerst geproefd. Toen ik ’s nachts vier van die dingen achter elkaar had gegeten, vond ik ze nog echt heel lekker. Vrij kort daarna heb ik ze uitgekotst en nu kan ik ze niet meer zien. Dat heb je ook weleens met een drankje: dat je ooit zó ziek bent geworden van sambuca dat je over je nek gaat wanneer je dat spul alleen al ruikt. Dat heb ik dus met eierballen…”
Tosti’s dan? Ik zag op Instagram een foto waar jullie lekker tosti’s zaten te eten na een stevig partijtje bowlen. Wie heeft die pot toen gewonnen? “Dat was onze drummer Arjen. Ik ben zelf geëindigd als laatste. Goed, ik kan ook niet overal de beste in zijn natuurlijk. Wel heb ik gewonnen met tosti’s eten. Ja, daar ben ik heel goed in.”
Jullie zijn nu een jaar of drie bezig, waarom is het debuut niet wat eerder gekomen? “Het is gewoon een beetje zo gelopen. Pas toen we echt honderd procent achter ons werk stonden, wilden we een plaat opnemen. We vonden dat het al best leuk ging, maar hadden altijd het idee dat het gewoon beter kon. Deze plaat wilden we een jaar geleden al opnemen, maar het was zo ontiegelijk druk met liveshows spelen en tussendoor in leven blijven. En het kost natuurlijk ook nog geld, dus alles wat we hebben verdiend met die liveshows hebben we in onze plaat gepompt.”
Als ik op je Facebook rondsnuffel kom ik Lionel Richie een paar keer tegen. Toch hoor ik verdomd weinig Richie of Commodores in jullie muziek… “Hahaha, ja klopt! Dat vind ik echt een heel mooie vent. Ik hou van die foute shit, dat jarentachtigsfeertje. Lionel in z’n mooie sweatertje en met die snor van ‘m. De ladies man, weet je wel. Dat heeft wel charme ja. Het zijn foute liedjes, maar eigenlijk wel gewoon supergoed. En ze blijven in je kop hangen. Iedereen vindt dat leuk, hoe hard ze het ook ontkennen.”
Klinkt als: de snerpende teringherrie die twee hekwerken van de onvolprezen firma Heras uit Oirschot maken wanneer je ze keihard tegen elkaar aan sodemietert.
—
Het februari-nummer van LiveGuide.NL is nu uit en gratis verkrijgbaar op meer dan 550 adressen.
Daarin onder meer interviews van Foxygen, The Amazons, The Naked Sweat Drips en Andy Shauf.
Verder de rider van Matt Winson en uiteraard weer een nieuwe Fanboykwiz met Dave Von Raven (The Kik)!
De nieuwe breekijzer van deze week is Oh My Godvan The Pretty Reckless. Deze band mag dan misschien wel voortgetrokken worden door een dame die bekend is geworden met een rol uit de Amerikaanse serie Gossip Girl, maar wanneer Taylor Momsen het podium betreedt, worden zelfs de grootse mannen mak.
De stijl die het kwartet maakt is een combinatie van hard- en jarennegentigrock. In 2010 kwam de band met hun debuutplaat waar ze gelijk naam mee wisten te maken. Zo heeft de band al in voorprogramma’s gestaan van: Marilyn Manson, Guns N’ Roses en Evanescence.
Helaas heeft The Pretty Reckless even geen optredens staan in Nederland. Maar luister hieronder, en natuurlijk op PINGUIN ON THE ROCKS, naar deze knaller van de week!
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll! Met vandaag rock ‘n roll uit Engeland van damesduo Honeyblood. Ze hebben een heerlijke nieuwe single uit; Babes Never Die!
We zijn blij dat Mark Lanegan tegenwoordig een gematigd leven lijdt, maar we zijn ook blij dat hij zoveel heeft gezopen en andere ongezonde dingen gedaan dat zijn stem is gaan klinken als hij nu doet, want man man wat een stem. Lanegan heeft een van de bontste en boeiendste carrières van alle nog levende artiesten van de oorspronkelijke grunge scene. Hij begon ooit als zanger van Screaming Trees, een van de betere bands uit het Seattle van de vroege jaren 90.
Daarna is hij in de studio en/of op de bühne gesignaleerd met uiteenlopend volk als Queens Of The Stone Age, The Gutter Twins met een keur aan getalenteerde collega’s w.o. Greg Dulli, Isobel Campbell van Belle & Sebastian, Moby, Dave Gahan’s Soulsavers, UNKLE, Warpaint en natuurlijk ook Josh Homme en zijn QOTSA. Tussen de bedrijven door heeft Lanegan ook nog eens tien albums uitgebracht onder eigen naam of als Mark Lanegan Band. En nummer 11 is alweer in zicht.
Op Nocture klinkt hij alsof hij zijn pruimtabak heeft gemend met grind en zijn whiskey aangelengd met motorolie, precies dus zoals we hem graag horen. En het liedje, een gebroken liefdeslied is ook helemaal goed. De single is vooruit gestuurd om ons er op te attenderen dat er een nieuw album aan komt, Gargoyle is de titel. Een officiële releasedatum is er nog niet, maar aangezien Lanegan en band half juni aan een Europese tournee beginnen zal de plaat wel voor die tijd uitkomen. Het vooralsnog enige concert in NL is op 1 juli in de Effenaar. De 29ste staat Lanegan op Rock Werchter.
LIVEDATA 16/02 
