Methyl Ethel

Elke ochtend om acht uur zetten we een portie Sex, Clips & Rock ‘n Roll voor je klaar. Met vandaag ochtendgymnastiek in de vorm van No. 28 van het Australische indietrio Methyl Ethel. De ballroom clip en het nummer doen nogal jaren ’70 aan, de single is een voorproefje van het tweede album.

Japandroids – Near To The Wild Heart Of Life

Als je een aantal jaren uit de picture bent geweest dan moet je behoorlijk goed voor de dag komen wil je weer de aandacht trekken. Je zult de bands te eten moeten geven, die nooit meet het niveau van hun eerste releases halen. Het is dan ook met veel plezier dat we kunnen zeggen dat de comeback missie van Japandroids geslaagd is. Near To The Wild Heart Of Life laat helemaal niets te wensen over. Het is niet zo dat de makers van The House That Heaven Built de laatste jaren op hun lauweren hebben gerust. Juist niet. Brian King en David Prowse zijn constant op tournee geweest in het kielzog van hun succesvolle Celebration Rock album. Ze hebben alle vijf werelddelen aangetikt met in totaal zo’n 228 shows. Na een witje om even op adem te komen is het duo weer begonnen met het schrijven van songs voor het nieuwe album. Toen ze een nieuwe voorraad liedjes hadden, zijn ze niet meteen de studio ingedoken, zoals de meeste collega’s zouden doen, maar juist weer de baan op gegaan om de nieuwe songs de road test le laten onder gaan. Pas daarna hebben ze zich teruggetrokken in een studio om te werken aan Near To The Wild Heart Of Life, dat op 27 januari uit gaat komen en waarvan het titel nummer deze week verscheen. 3 keer raden wat de band gaat doen als het album uit is? Inderdaad op 27 april zal Japandroids te zien zijn in de Melkweg.

Sinkane

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll. Vandaag starten we de dag zomers, funky en sexy met de nieuwe single U’Huh van de Amerikaanse artiest Ahmed Gallab. Beter bekend als Sinkane. Je kent hem van de Pinguinhitjes Runnin’ en How We Be. Tel daar nu maar het vrolijke U’Huh bij op!

The xx – On Hold

Vijf jaar zit er tussen het laatste album van The xx en het nieuwe, dat in januari het daglicht zal zien. Het is niet zo dat de band vijf jaar heeft gewerkt aan de opnamen van album 3, I See You. Terwijl Romy en Oliver uit hun neus zaten te eten wachtend op het verlossende woord van Jamie heeft die laatste hard aan de weg getimmerd als producer, dj en remixer. Die carrière heeft Jamie nu even on hold gezet om de draad weer op te pikken met The xx. On Hold , de eerste single van het aanstaande album is stilistisch geen grote stap vooruit of opzij. Je herkent meteen de zwoele beat van The xx en de prettige stemmen van Jamie en Romy. On Hold is dansbaar maar geen dancetrack in de EDM zin des woord’s. Het nummer, met een sample van I Can’t Go For That (Hall & Oates) heeft een lichte trip hop sfeer, Romy’s stem doet denken aan die van Tracy Thorn van EBTG en Massive Attack, terwijl Jamie’s timbre wel iets wegheeft van dat van Robbie Williams. Conclusie een redelijk sterke comeback single, maar niet een waarmee The xx hun voorhoede positie continueert. We wachten het album af.

Interview met Anton Newcombe van The Brian Jonestown Massacre

Brian Jonestown MassacreWie The Brian Jonestown Massacre alleen kent van de ruzie met The Dandy Warhols, de begintune van de HBO-serie Boardwalk Empire en als kraamkamer van de Black Rebel Motorcycle Club, moet nog een hele wereld ontdekken. Bandleider Anton Newcombe is al enkele jaren clean, en vanuit zijn studio in Berlijn productiever dan ooit. Onlangs verscheen het album Third World Pyramid, in december volgt al de opvolger Don’t Get Lost.

Tekst Mania | Ruben Eg

Over de mystieke Newcombe (49) doen al vanaf zijn debuut Methodrone de wildste verhalen de ronde. Niet allemaal waar, zoals die over de diep gekoesterde haat tegen generatiegenoten The Dandy Warhols, maar allemaal wel met een kern van waarheid erin. ‘Ik wil mij écht niet gedragen als een rockster. Maar bij zoiets ga ik door het lint’, haalt de zanger een recent incident op het festival Desert Daze in het Joshua Tree National Park aan.

Newcombe kreeg het daar aan het begin van het optreden met zijn band behoorlijk aan de stok met een geluidsman. “We moesten nog soundchecken toen er al duizend man voor het podium stond”, ergert Newcombe zich een week later nog steeds. “Als eindelijk de microfoons aan beurt zijn, vraag ik twee keer waar de geluidsman staat als hij roept mijn microfoon te testen. ‘Dan niet!’, snauwt hij terug, samen met allemaal gepiep door de speakers. Het hoeft van mij allemaal niet perfect te gaan, daar ben ik op tournee wel aan gewend. Maar zoiets? Die lui achter de schermen hebben het hele festival voor mij verpest. En we leven al in zo’n crazy world, niet?”Brian Jonestown MassacreJe werkt sinds enkele jaren in Berlijn. Hoe ben je daar terechtgekomen?
“Ik woon hier met mijn vrouw en zoon. Berlijn is cool. Niemand valt mij hier lastig. Ik ben onzichtbaar, kan met mijn eigen gedachten rondlopen in de vele parken. Ik spreek niet eens Duits! Hiervoor zat ik altijd in hotels op IJsland, waar ik de studio van Björk huurde, dronken werd en platen opnam. Mijn studio in Berlijn staat in een aparte flat, met een woonkamer, keuken en slaapkamer erin. Muziek maken is geen baan, het is mijn leven. In Berlijn geven ze jaarlijks een miljard dollar uit aan kunst. Het is mooi om in zo’n samenleving te wonen.”

Inspireert Berlijn je muzikaal ook?
“De stad is vooral interessant. Iedereen vraagt mij steeds naar de muziekscene hier. Maar die is er niet echt. Er komt gewoon van alles langs. Ik bezoek ook niet echt concerten. Mijn leven is simpelweg hier. Wel vind ik het prettig om in de nabijheid van internationale, Europese mensen te werken. Ik wil eigenlijk in elk land opnemen. Zonder regels. Ik doe een moord om met iemand in het Nederlands op te nemen. Bands bij jullie proberen veel in het Engels. Maar ik wil het graag eens in het Nederlands.”

De Kift lijkt mij een prima band voor jou.
“Hoe schrijf je dat? K-I-F-T? Cool. Ik zoek ze direct even op Discogs. Iedereen wil die Hollywood-cultuur altijd maar. Geef mij liever iets anders.”

Third World Pyramid en Don’t Get Lost verschijnen kort na elkaar. Een productieve periode?
“Ik ben altijd erg productief geweest. Maar na een lange tour met The Brian Jonestown Massacre en Tess Parks heb ik in korte tijd veertig nummers geschreven. Ik wilde daar twee albums van maken: een korte en een lange. Third World Pyramid moest meer zijn wat mensen van mij zouden verwachten. Je hoort nu: ‘Third World Pyramid is goed, maar niet mijn favoriete plaat’. Maar straks komt met Don’t Get Lost iets wat ze totaal niet zouden verwachten van mij. Ik denk vaak na over hoe mensen naar mijn platen luisteren. Al die scenario’s doorloop ik in mijn hoofd.”

Een album dat men niet van jou verwacht?
“Het ene nummer heel psychedelisch, erg I Am The Walrus. En dan weer een heel motorische song. Een plaat waarbij je niet weet wat het volgende nummer wordt. ‘Zit hij nu in de oosterse muziek, of luistert hij The Rolling Stones?’ Geen van beide dus.”

Hoe begin jij doorgaans aan een nieuwe plaat?
“Muziek is overal. Ik haal ideeën voor een nummer uit geluiden. In één noot op het orgel van oma hoor ik al een nummer. Of zomaar blazen in een fluit. Er zitten liedjes in de lucht, zonder al te hippie te willen zijn. Als je het hoort pak je het, en werk je het intellectueel uit. “Wat als ik vrolijke teksten bij sombere muziek plaats?” Ik werk wel snel. Ik kan in de metro in de microfoon van mijn iPhone zitten hummen om snel een melodie vast te leggen. Een deel van de magie gaat ook per ongeluk. Ik pak nooit een plaat en wil dan The Jesus and Mary Chain ofzo zijn. En ik wil ook niet zoals The Stone Roses één plaat maken die iedereen zich later herinnert, maar verder niets. Live wil ik die magie samen met het publiek creëren. Een jazzconcept. Van: je moet er bij geweest zijn.”

Duren de shows van The Brian Jonestown Massacre daarom ook steeds drie uur?
(lacht) “Ik heb er tachtig shows van drie uur op zitten. ‘Ben je gek ofzo?’, vroegen boekers eerst. Maar zo wil ik het. Je kunt laten zien hoe snel de tijd gaat. Tijd is zó elastiek. Als je van je fiets valt lijkt het uren te duren voor je op de grond ligt. En een concert van drie uur kan zo voorbij zijn.”

Jouw muziek is erg beeldend. Wordt het daarom vaak gebruikt in films en series?
“Ik wil graag meer aan films werken. Ik praat vaak met schrijvers over goede filmideeën van mij, in de hoop dat ze die stelen. Goede films worden niet meer gemaakt. Ik vloog laatst met Virgin Atlantic. Tijdens de hele vlucht hadden ze niet één film die ik wilde zien. Alles is gemaakt voor domme mensen. De wereld is zo slecht geworden. Muziek kan een goede film geweldig maken. Stomme films waren niet zonder geluid, want er zat muziek onder. Nu stapt Batman in een BMW, neemt een Coca-Cola en draait Katy Perry. Dat maakt een film écht niet beter. Audrey Hepburn die Moon River op een akoestische gitaar zingt, en niet eens goed; dáár herinner je Breakfast At Tiffany’s om. Er is meer geld en er zijn meer hd-camera’s, makkelijke montagesoftware en streamingplatformen dan ooit. En toch wordt er alleen maar shit gemaakt. De echte armoede is het gebrek aan ambitie en stijl.”

Sevdaliza

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll. Met vandaag het Nederlandse popicoon in de dop Sevdaliza. Sevdaliza is geboren en Iran en vluchtte naar Nederland op vijfjarige leeftijd. De clip bij Human ziet er spectaculair uit en heeft als thema voyeurisme. De zangeres/producer/regisseur/kunstenaar geeft zich in een enorme manage op paardenbenen bloot  voor een stel bezwete, glurende mannen.

Childish Gambino

Al zijn wij een ruimdenkend radiostation, ook wij werken met grenzen. Zo valt extreme metal buiten onze actieradius net als hitparade pop, volkszangers en de meeste hiphop. Pinguin Radio heeft een gitaar/bandjes-verleden en dat koesteren we. Dat neemt niet weg dat er af en toe een r&b of hiphop-plaat op onze radar verschijnt, die we onze luisteraars niet willen onthouden. De nieuwe single van Childish Gambino bijvoorbeeld is zo’n plaat waarbij zelfs de meest verstokte rocker zijn oren zal spitsen. Normaal rapt Gambino en goed ook, maar op Me And Your Mama zingt hij met een stem en een vuur die doen denken aan Living Colour en Lenny Kravitz in hun hoogtijdagen. De roots van Me And Your Mama liggen bij Funkadelic, de rockafdeling van George’s Clinton’s funkimperium. Oorspronkelijk heeft Me And Your Mama een lang intro, dat hebben we ge-edit zodat mister Gambino gelijk met de deur in huis valt, een robuuste gitaarrif gevolgd door een van de intensiefste zangpartijen sinds Purple Rain. Dan volgt een duizelingwekkende opbouw die eindigt in een hartenkreet van de maker. Maar dan zijn we er nog niet. Er is ook nog een part 2, dat met zijn rustgevende tempo en warme melodie volledig contrasteert met het voorafgaande, net als part 2 van Clapton’s Layla of deel 2 van Fleetwood Mac’s Oh Well. Kortom een plaat met de potentie om een classic te worden in rock zowel als in rapkringen.

Geowulf – Don’t Talk About You

Salwater was een van onze zomerhits. Lange tijd was het het enige bekende nummer van het Australische duo, maar niet meer! Deze week verscheen eindelijk de opvolger van het uitstekende Saltwater. En? En? Prima plaat weer. Instant herkenbaar als het werk van Toma en Star met zijn zwoele beat, dromerige atmosfeer, Beatle gitaren en net niet naïeve meisjeszang.

Het duo schreef Don’t Talk About You in Kopenhagen, namen de demo op in Stockholm en maakten de uiteindelijk opname in Londen. Star Kendrick en Toma Banjanin kennen elkaar al heel lang. Ze zijn opgegroeid in het stadje Noosa in Queensland aan de Australische ‘Sunshine Coast’. Hun beider ouders zijn muzikant, de appel is dus niet ver van de boom gevallen. Geowulf beweegt zich aan de poppy kant van het dreampopgenre en noemt bands als Best Coast en Mazzy Star, maar ook Fleetwood Mac als lichtende voorbeelden. Star en Toma hebben hun vaderland tijdelijk de rug toegekeerd en pendelen nu tussen Londen, Gothenburg en Berlijn. Aan optreden doen ze nog niet, waarschijnlijk vanwege een te kort aan repertoire. Het duo is nog geen jaar samen. Maar met twee zulke sterke singles op hun conto, zal dat een kwestie van tijd blijken.

Stationschef 234: Bauer / Berend Dubbe

BauerIn muzikantenhumor is de drummer vaak de Sjaak. Om  een of andere reden worden drummers als minder intelligent gezien dan zangers of gitaristen. Onzin natuurlijk, niet alleen is een band net zo goed als de drummer, het komt ook vaak voor dat de persoon achter de kit behalve de drummende kracht ook nog eens de drijvende kracht is. Dave Grohl, Don Henley, Father John Misty en ook Phil Collins kunnen wel wat meer dan maat houden. Ook in ons land kennen we een drummer, die zich heeft omgeschoold van begeleider tot leider, Berend Dubbe.

Als ex-drummer van Bettie Serveert heeft Dubbe zijn muzikale erfenis al lang veiliggesteld. Toch zal hij waarschijnlijk de annalen van de vaderlandse pophistorie ingaan, niet als percussieve motor van een van onze beste bands, maar als Bauer, producent van orkestrale, genre overschrijdende luistermuziek. Wie nog twijfelt aan het belang van Bauer of de schoonheid van zijn muziek hoeft alleen maar het nieuwe album op te zetten. Eyes Fully Open is een orkestrale popplaat, waarop op het oor uiteenlopende stijlen als Britse prog-rock, Amerikaanse easy listening en moderne minimal music samensmelten tot een eigen stijl, het resultaat van een kleine twee decennia experimenteerdrift.

Een release als Eyes Fully Open kan wat ons betreft niet genoeg aandacht krijgen, daarom hebben wij onze Bazz op Berend afgestuurd met de opdracht hem uitgebreid aan de tand te voelen over het heden, verleden en de toekomst van Bauer.

Bazz op de buzz is iedere zaterdag te beluisteren tussen 19:00 en 21:00 uur en wordt herhaald op donderdag 22:00 uur.

LIVEDATA 02/12 Merleyn, Nijmegen 03/12 EKKO, Utrecht 08/12 Het Koorenhuis, Den Haag 14/12 Vera, Groningen

Mooie muziek volgens Bauer

1. Joy Spring – Clifford Brown and Max Roach
2. Share It – Hatfield and the North
3. The Worst Band In The World – 10cc
4. My Baby’s Taking Me Home – Sparks
5. Nothing Rhymed – Gilbert O’Sullivan
6. Elephant Talk – King Crimson
7. In The Jungle – Michael Farneti
8. Venus in Furs – Velvet Underground
9. Look Back In Anger – Television Personalities
10. It’s Raining Today – Scott Walker
11. A Song For You – The Carpenters
12. Anne Soldaat – The Truth
13. Easter Theatre – XTC
14. Reasons To Be Cheerful (part 3) – Ian Dury
15. Elegia (Elegy) – Bill Evans Trio With Symphony Orchestra
16. Waitin For Howard To Board – Paulusma
17. Tokyo – Teen
18. The Lottery – The Stepkids
19. Lirik Nekronomikus Kahnt – Magma
20. Transfusion – Nervous Norvus
21. Mais Que Nada – Sergio Mendes & Brasil 66
22. Bubbles – The Free Design
23. She Was Naked – Supersister
24. Empty City – Gentle Giant
25. Small Town – Lou Reed /John Cale

Rodes Rollins – Young & Thriving

Young & Thriving is de eerste release onder eigen naam van Rodes Rollins. De Amerikaanse zangeres heeft een verleden in de danswereld, maar getuige haar debuutsingle heeft ze meer noten op haar zang. Op haar debuut kiest Rodes voor aansluiting bij de traditie van zwoele California girls, die pogen te verleiden met lustig gearrangeerde en zwoel gezongen songs, denk Nancy Sinatra of van recenter datum Lana Del Rey en Angel Olsen. Miss Rollins heeft haar begeleiding organisch gehouden met echte drums, spaghetti-western gitaren en levende strijkers. Binnen dit sensuele decor schittert de diva in spe met onderkoelde vocalen. Young & Thriving is een eigen compositie, het is de voorbode van een EP waaraan o.a. Warpaint drummer Stella Mozgawa heeft meegewerkt. Producer was Alen Goose, bekend van zijn werk met Weezer, maar waarschijnlijk gekozen is vanwege zijn succes in Hollywood als componist van muziek voor film en tv. Rodes Rollins is getogen in Colorado, maar verdeelt tegenwoordig haar tijd tussen New York, L.A. en Buenos Aires. Amsterdam zou niet misstaan in dat rijtje, al is het maar voor een concert.