Category: Nieuwe Muziek

Je kunt er bijna gif op innemen. Als een band de -1 positie van onze Graadmeter bereikt dan verschijnt er een nieuwe single. Het een heeft natuurlijk niks met het ander te maken, maar opvallend is het wel. Afgelopen zondag bereikte Highly Suspect de top van onze alternatieve hitlijst met My Name Is Human. Eerder gooide de band hoge ogen met Lydia. Min of meer tegelijkertijd kwam er dus een nieuw nummer uit van de binnenkort te verschijnen 2e langspeler van het powertrio uit Cape Cod. Wolf is het ‘soort van titelnummer’ van het nieuwe album van The Boy Who Died Wolf. Met zijn trage tempo zou je Wolf een ballad kunnen noemen, ware het niet dat het bijna zeven minuten durende epos eindigt in een orgie van gitaargeweld. Highly Suspect is al een keer in onze contreien gesignaleerd. De band stond vorig jaar op Lowlands, redelijk verstopt in de Charlie op een tijdstip, half 3 vrijdagmiddag waarop de meeste rockers nog aan het indrinken waren. De tekenen, -1 in de Graadmeter, een handvol nieuwe toptracks in aanloop tot het nieuwe album, waaronder het zwaar overtuigende Wolf wijzen erop dat Highly Suspect in aanmerking komt voor promotie, de band is er klaar voor en wij ook.

Margaret Glaspy is een singer-songwriter uit Sacramento, Californië, die tegenwoordig vanuit New York opereert. Haar instrument van keuze is de elektrische gitaar. In haar korte en bondige songs herken je nog wel iets van de folkie van vroeger, maar de rudimentaire en grungy arrangementen doen eerder denken aan Patti Smith dan aan Joni Mitchell. Emotions & Math is het titelnummer van Glaspy’s eerste langspeler, waarvan we ook You & I draaien. De zangeres produceerde haar album samen met Shawn Everett, een jonge kracht uit Canada die naam maakte als mixer/producer voor o.a. Warpaint, Alabama Shakes en Julian Casablancas. Miss Glaspy begint deze week aan een uitgebreide tournee door Europa waarbij ons land niet wordt overgeslagen. Op 26 november zal ze te zien zijn in de kleine zaal van Paradiso en een dag later op het Songbird festival in Rotterdam. Voor onze Belgische luisteraars, op 25 november staat Margaret in TRIX Centrum voor Muziek in Antwerpen.

Kate ‘Tempest’ Calvert is een kleine sensatie in Engeland. Ze is een woordkunstenares, die opereert in het grijze gebied tussen rap en spoken word, tussen song en poëzie. Kate een rapper noemen is maar een kant van haar talent belichten. Naast haar muziek schrijft ze ook toneelstukken en gedichten. Muzikaal lijkt ze net zo beïnvloed door rappers als door beatdichters als John Cooper Clarke en Linton Kwesi Johnson. Kate is dus niet de eerste, die speelt met literaire vormen, maar wel een van de beste. Ze groeide op als een van vijf kinderen in, zoals ze zelf zegt ‘a shitty part of East London’. Als kind was ze redelijk losgeslagen, galg en rad leken haar lot tot ze door een sympathieke docent op het literatuurpad werd gezet. Min of meer in de zelfde tijd ging ze in een platenzaak werken en begonnen de dingen samen te vallen. Kate bezocht de BRIT School Of Performing Acts (net als Adele en Amy Winehouse) en haalde een master Engelse literatuur aan de universiteit van Londen. Optreden doet ze al vanaf haar 16e, ze is nu 30. Haar invloeden lopen van Shakespeare tot Wu Tang Clan, haar teksten zijn sociaal bewogen en vaak autobiografisch, haar stijl mag uniek worden genoemd. Lionmouth Door Knocker is een van de meer ‘poppy’ tracks van Kate’s tweede album, Let Them Eat Chaos en derhalve een prima introductie tot een bijzonder talent.

Als Bruce Springsteen punk was geweest en opgegroeid in Melbourne had hij waarschijnlijk geklonken als The Smith Street Band. In een accent waarvan we aannemen dat het plat Australisch is, doet Street Band zanger Will Wagner zijn beklag over de toestand van de wereld. Een protestsong! En dat terwijl het regiem van Trump nog moet beginnen! The Smith Street Band begon zijn bestaan in 2010 als Wil Wagner & The Smith Street Band, een verwijzing naar de E-Street Band van The Boss. Met songs als Young Drunk, Sigourney Weaver en Don’t Fuck With Our Dreams zorgt het kwartet voor een tegengeluid in de best wel gezapige Australische rockscene. Ondanks het feit dat de band geen blad voor de mond neemt heeft The Smith Street Band een miljoenen publiek down under. Wij denken dat de makers van songs als Wipe Up That Shit Eating Grin Off Your Punchable Face ook in onze contreien een nuttige functie kunnen vervullen. Sterker nog links leunende kont tegen de krib rockers als The Smith Street Band zouden we wel eens hard nodig kunnen gaan hebben de komende tijd.