Category: Nieuwe Muziek

Storksky is een uit de hand lopend soloproject van Michiel Claessen, een zanger-gitarist uit het zuiden van het land. Dat laatste is belangrijk want als Storksky deed Michiel mee aan de Limburgse Nu of Nooit competitie, dat als hoofdprijs een plek op de poster van Pinkpop heeft. Helaas zijn er niet veel acts, die het gelukt is om na hun Pinkpop debuut aan de bak te blijven, maar Storksky lijkt die ban te gaan doorbreken. Met een sound die het verlicht primitieve van de Amerikaanse desert rockbands koppelt aan de IQ rock van eigentijdse Britse vakbroeders maakt Storksky zowel tijdloze als actuele muziek. En dat met de versterkers op 10 ½. Saboteur is de eerste single van de debuut EP van Storksky, die eind deze maand het daglicht zien zal. De trom op Saboteur wordt geroerd door maître Mario Goossens van Triggerfinger, het zoveelste bewijs dat Storksky meer is dan een leuk lokaal bandje dat het Pinkpop publiek een half uurtje ledig mag houden.

Sunflower Bean is een band, die we je dringend aanraden om in de gaten te houden. Het trio met blikvanger Julia Cummings maakt lekker luidruchtige gitaarmuziek, maar aangezien ze uit Brooklyn komen is het alles behalve hersenloos wat ze doen, maar slim en subtiel. Dat neemt niet weg dat Sunflower Bean als ze willen je van je stoel kunnen blazen en soms willen ze dat ook, maar doorgaans houden ze zich relatief koest. Na een mini-album waarmee de band vorig jaar het water testte, is er nu een volwaardige langspeler, die niks minder is dan indrukwekkend. Eerder draaiden we al Easier Said van dat Human Ceremony album, nu hebben we Wall Watcher aan onze playlist toegevoegd, een song die de wat meer duistere kant van de band belicht. Op plaat meer dan uitstekend, schijnen Jacob, Julie en Nick op het podium helemaal te vlammen. Brandblussers paraat dus op 24 augustus als het trio neerstrijkt in Rotterdam voor een eenmalig optreden in Rotown.

Het nieuwe album van Woods heet City Sun Eater in the River of Light. Zo’n titel belooft wel iets. Het is album negen van de band uit Brooklyn, die in 2005 leven werd ingeblazen. Woods noemt zichzelf een psychedelische folkband. Die twee termen zijn een beetje met elkaar in tegenspraak. Psychedelisch betekent dat je alle kanten op kunt gaan, waar de trip maar heen lijdt. Folk is daarentegen een vorm van muziek met oog voor traditie en respect voor het voorgaande. Toch klopt de beschrijving, Woods experimenteert er lustig op los met sounds en stijlen en instrumenten, maar de klassieke liedjesvorm verlaten ze zelden. Ondanks Ethiopische blazerspartijen, geestverruimende gitaren, tapemanipulaties en koortjes van mogelijk dronken monniken blijven de songs kop en staart houden en is de meezing-factor onveranderd hoog. Net als de zangstem van Jeremy Earl, die het tegenwoordig moet doen zonder bassist Kevin Morby, die voor zichzelf is begonnen. Getuige Can’t See It All en de andere songs op City Sun Eater wordt hij echter niet heel erg gemist.

White Lung bestaat tien jaar, dat viert het trio uit Vancouver met een vierde album waarop ze het eens over een andere boeg gooien, niet zozeer muzikaal, White Lung is en blijft een punky gitaarband, maar wat aanpak betreft. Grossierde de groep tot nu toe in groepscomposities. Voor het Paradise album hebben zangeres Mish en gitarist William allebei apart songs geschreven. Pas als er een uitgewerkt idee was, zochten ze elkaar op voor een tekstregel hier en een gitaarlickje daar. Waar ze niet van zijn afgeweken is de stelregel is dat ze alleen maar songs hebben opgenomen, die live uitvoerbaar moeten zijn, met zijn drieën. Tien jaar onderweg en nu met vier albums op de kerfstok is White Lung klaar voor de overstap van de punkkelders naar de internationale podia. In ons land is de band begin juni te zien in ons clubcircuit, in Het Paard  op 2 en in Paradiso op 3 juni. Om te beginnen.