Verandering van spijs doet smullen. Angel Olsen kennen we als serieuze chanteuse met als specialisme folkie luisterliedjes veelal met een unhappy end. Luchtig vermaak staat nog steeds niet hoog in Angel’s vaandel, maar dat folkie lijkt tot de verleden tijd te horen. Lijkt want op basis van slechts één song mogen we geen verstrekkende conclusies trekken. Maar toch. Intern heeft de sensualiteit van Lana Del Rey en de eeuwige droefheid van Lykke Li, maar is toch direct herkenbaar als een song van de maakster van High Five en Unfuckworld. Mocht er sprake zijn van een Angel Olsen 2.0 dan heeft dat net zozeer te maken met de opgeschroefde productiewaarden als met een verandering van stijl. Waar vorig werk bewust klein en intiem werd gehouden, klinkt Intern groots en meeslepend. Toch is er van instrumentale overdaad geen sprake. Het arrangement bestaat uit violen uit een kastje, een bescheiden koor en een afsluitende synth-solo. Zo wordt met minimale middelen een maximaal effect bereikt. Angel’s nieuwe album gaat My Woman heten en komt pas na de zomer uit. Op 6 november zal ze te zien zijn in de Tolhuistuin.
Category: Nieuwe Muziek
The Great Communicators
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll. De nieuwe week beginnen we met een recente IJsbreker, Motion van de opwindende Amsterdamse band The Great Communicators.
Eerder schreven we:
The Great Communicators schreef twee jaar geleden Nederpophistorie door als eerste en enige band ooit te bedanken voor Noorderslag. Niet dat ze niet wilden, juist wel, maar het was te vroeg. Kenners noemden het een onverstandig besluit, collega’s verklaarden de band voor gek. Blijkbaar toonde de organisatie begrip, want begin dit jaar waren The Great Communicators alsnog te bewonderen in Groningen. Wie zich in de overvolle zaal wist te wurmen, maakte de aftrap mee van één van de, zo niet de beste nieuwe band van de lage landen bij de zee. Alles klopt aan The Great Communicators; in de loopgraven vier hoogbegaafde instrumentalisten, in de vuurlinie een mannelijk en een vrouwelijk podiumbeest en als munitie een batterij songs van een zeer groot kaliber. Via slinkse wegen wisten we de ‘Commies’ te strikken voor een show op ons feest in Paradiso eind april, waar de Groningse taferelen zich herhaalden, vuurwerk op het podium, euforie in de zaal. Motion, één van de hoogtepunten van de liveshow is nu uit als single. Eigenlijk zou er een bijsluiter bij moeten zitten. Motion is namelijk uitermate verslavend, boort zich in je hoofd om op de meest vreemde momenten weer op te borrelen. Mede verantwoordelijk voor deze muzikale verwennerij is producer Simon Akkermans, die ook al zulke goede resultaten behaalde met Bombay. Jammer is wel dat Motion wat laat in het festival seizoen verschijnt. Daardoor lijken The Great Communicators de boot voor de grote festivals te gaan missen en dat is jammer voor alle betrokkenen. Het zou niet onverstandig zijn om zijn alsnog een plaatsje in te ruimen voor Arend, Gaia, Tim, Timothy, Alexander en Marco. En anders gewoon volgend jaar. Dat geduld een schone zaak is weten The Great Communicators als geen ander.
Atmosphere feat Prof – Windows
Atmosphere, a.k.a. Sean Daley en Ant a.k.a. Anthony Davis maakt zoveel platen dat je geneigd bent ze voor lief te nemen. Dat is onverstandig, want zo mis je pareltjes als Windows, alweer het vierde nieuwe nummer dat het duo dit jaar heeft uitgebracht. Windows, met een gastrol voor collega rapper Prof wordt gedreven door een Balkan-achtige beat en heeft een refrein dat refereert aan Thrift Shop van Maclemore. Alhoewel er best een onvertogen woord valt in Windows, is Atmosphere alles behalve de zoveelste hard-core hip hop crew, die rept over de geneugten van seks, drugs en limousines. Sean Daley a.k.a. Slug rapt over het dagelijks leven van de mensen in zijn stad, zoals geobserveerd door het raam van zijn auto. 17 jaar al doet Atmosphere pogingen om orde te scheppen in de chaos, gelukkig hebben ze in de loop der jaren een groot gehoor weten op te bouwen. Alleen hier in Europa wordt hun positieve boodschap nog wel eens overschaduwd door pornorappers en autotune junkies. Daar staat tegenover dat hun roem van korte duur is, terwijl Atmosphere al 17 jaar met succes aan de weg timmert.
The Kills – Hard Habit To Break
We hopen dat we op niemand’s tenen trappen als we zeggen dat we The Kills een wat onevenwichtige band vinden. Slecht zijn hun songs zelden, maar allemaal even goed zijn ze nou ook weer niet. De eerste single van het nieuwe Ash & Ice album, Doing It To Death vonden we IJsbreker waardig. De twee daarop volgende tracks (Heart Of A Dog/ Siberian Nights) not so much. Het zou ons niet hebben verbaasd als we The Kills hadden moeten bijzetten in de rij bands, die na zes albums wel zo’n beetje zijn uitgeblust. Toch maar het hele album geluisterd, en gelukkig maar. Op Ash & Ice staat namelijk (minstens) één song die o.i. tot het aller beste hoort wat Alison en Jamie tot nu toe hebben gepresteerd. Hard Habit To Break is een onderhuidse neo-rockabilly song met jungle drums en het soort stereo-effecten, dat rond 1970 (helaas) uit de mode is geraakt. Kortom de bilaterale samenwerking van de Amerikaans beauty en het Britse beast werpt nog steeds zijn vruchten af. Goed nieuws dus dat The Kills in augustus de boel op Lowlands komt opjutten.
Stationschef 211: Naked Song festival / Tom Ketelaar
Er zijn dus ruim 1000 popfestivals in Nederland. Het gros daarvan biedt breed volksvermaak, van headbang bands tot uit je dak dj’s. Het publiek komt net zozeer voor elkaar als voor de muziek.
Heel festivalland lijkt wel één groot Hedonia. Lijkt, want er is één klein festijn in Eindhoven waar de bezoekers wel komen om te luisteren. De naam van dit alternatieve evenement is Naked Song. Op Naked Song geen bierbands en pillenpop, maar vertolkers -vaak solo- van songs die aandacht verdienen. Anders dan veel hedendaagse muziekfestijnen duurt Naked Song ook maar één dag en vinden de optredens niet plaats op een winderig weiland, maar in een zaal die speciaal voor concerten is gebouwd, Muziekgebouw Eindhoven. Er zijn nog een paar dingen die je moet weten, de datum bijvoorbeeld. Dat is 25 juni. En de trekkers van het festival, dat zijn alt. country queen Lucinda Williams, de eigenzinnige Damien Jurado en het ongrijpbare Sun Kill Moon. Ook ons land is sterk vertegenwoordigd met o.a. Max Meser, Douwe Bob en Black Oak, In totaal staan er ruim 20 nationale en internationale singer-songwriters op Naked Song 2016.
Een van de stille krachten achter Naked Song is boeker en programmeur Tom Ketelaar. Hij voerde het woord namens team Naked en gunde ons een blik achter de schermen van het minst luidruchtige festival van het land.
Het interview van onze Bazz met Tom is te beluisteren op 11 juni om 19:00 uur en wordt herhaald op 16/06 om 22:00 uur.
De top 25 bestaat uit 15 acts die spelen op Naked Song, aangevuld met 10 songs van artiesten waar Tom momenteel veel naar luistert:
- Louis Berry – 25 Reasons
- Dan Owen – Witching Hour
- Damien Jurado – Maraqopa
- Alex Vargas – Solid Ground
- Lucinda Williams – Fruits Of My Labor
- Douwe Bob – It Ain’t Easy
- Luka Bloom – January Blues
- Luke Winslow-King – Swing That Thing
- Mick Flannery – Gone Forever
- Black Oak – Gallop
- Max Jury – Numb
- Max Meser – One Day
- Emma Bale – Run
- The Deslondes – The Real Deal
- Iris Penning – Dood Voor Een Dag
- Sun Kil Moon – Ben’s My Friend
- Aidan Knight – All Clear
- Nikki Lane – Right Time
- Sturgill Simpson – Call To Arms
- Lera Lynn – Shape Shifter
- Old Sea Brigade – Better Days
- Hidden Charms – Cannonball
- I Have A Tribe – Passage
- Margo Price – Hands of Time
- Sam Outlaw – Ghost Town
Daniel Romano – Toulouse
Vier albums lang positioneerde Daniel Romano zich als een trouw discipel van Gram Parsons, de Byrd die country hip maakte bij het rockpubliek. Parsons zelf heeft door zijn voortijdig overlijden nooit de vruchten kunnen plukken van zijn pionierswerk, noch kunnen aanschouwen hoe ver zijn invloed tegenwoordig rijkt. Romano deed dus nuttig zendelingswerk en werd daarvoor zeer gewaardeerd. Tot zijn nieuw album uitkwam een week of wat geleden. Je zal de mensen de kost moeten geven, die de hoes van Mosey hebben gecheckt om te kijken of de plaat echt van Romano is. Ja dus. Weg zijn de tearjerkers, de truckersongs en de murderballads. Nog steeds graaft de Canadees in het verleden voor inspiratie. De periode die zijn voorkeur heeft is ook niet echt veranderd, 1965-1975, maar de twang heeft plaatsgemaakt voor rootsy rock, luddevedu voor lust en whiskey voor minder legale versnaperingen, lijkt wel. Wat niet veranderd is, is Romano’s talent als verhalenverteller en zijn oor voor melodie. Het is trouwens niet de eerste keer dat Romano een metamorfose ondergaat. Voordat hij een Stetson opzette en een nudie suit aandeed, zat hij in een punkband. Het zou dus zo maar kunnen dat de ‘nieuwe’ Romano een fase is van tijdelijke aard, wat hem eigenlijk alleen maar nog interessanter maakt. Tot slot, Daniel’s sexy partner op Toulouse is actrice Rachel McAdams (True Detective).
Breekijzer: Dinosaur Pile-Up
De vaste luisteraar van Pinguin On The Rocks kent 11:11 al van Dinosaur Pile-Up, een stevige rockband uit Leeds. De single kwam precies vorig jaar uit en kwam toen ook op de playlist van POTR, maar nu pas is er ook een Nederlandse release. Wij dachten, laten we eens het spelletje meespelen, want dit is een heerlijke gitaartrack. Voor fans van Royal Blood!
IJsbreker: The Strokes
15 jaar na hun debuut en drie jaar na het laatste album komt The Strokes met een EP met drie nieuwe songs, die ouderwets gretig klinken. De Future Present Past EP is de eerste release van de New Yorkers op het label van zanger Julian Casablancas. Commerciële druk is er dus nauwelijks, geen platenbazen die om hits roepen of aandeelhouders die winst willen zien. Wel staat de eer op het spel. Er is een naam hoog te houden. In 2001 gooide The Strokes de knuppel in het hoenderhok met een album dat niet alleen tijdloos is gebleken, maar nog steeds een schoolvoorbeeld is van hoe je energie, melodie en attitude samensmeedt tot een organisch en opwindend geheel. Album twee hield de lat hoog, maar daarna begon de band barsten te vertonen. De carrière van The Strokes is er een van vallen en opstaan. Een van de struikelblokken is de ruime voorraad ego’s binnen de band van miljonairszonen. Leuk voor de die-hard de fans, die solo-uitjes van Casablancas en Hammond Jr, maar de oorlog gaan ze er niet mee winnen. De nieuwe EP geeft sterk de indruk dat de neuzen weer de zelfde kant op staan, dat de musketiersmentaliteit van de begindagen weer terug is, allen voor één, één voor allen! Tot zover het goede nieuws. De nieuwe EP is namelijk geen startschot voor een nieuw offensief, maar slechts een plaagstoot. Een nieuw album zal nog minstens een jaar op zich laten wachten en opgetreden wordt er ook nauwelijks. Maar. Het doel is bereikt, na 15 jaar bewijst The Strokes nog steeds een relevante band te zijn. Als ze willen.
Interview met Ben Bridwell van Band Of Horses
Why Are You OK is het vijfde album van Band Of Horses in tien jaar tijd. Kort voor de release van de nieuwe plaat, blikte boegbeeld Ben Bridwell op de Facebookpagina van de band uit Seattle met een speciale playlist terug op de tijd rond het debuut Everything All the Time. “Een playlist van de muziek waar ik tien jaar terug naar luisterde, voor zover ik het mij nog kon herinneren”, vertelt hij over het lijstje, dat vooral “heel erg leuk was om samen te stellen”. “Ik ben nog niet zo hard als toen op zoek naar nieuwe muziek. Hoe ik die ontdek? Vooral via mond door mond. Mijn muziekcollectie breidt nog steeds uit, met nieuwe en oude dingen. Altijd op jacht.”
Tekst Mania | Ruben Eg
Ik las ergens dat je tien jaar terug een ELO-achtig album als ideale plaat voor ogen stond?
“God, ja! Dat toont maar weer eens te meer aan dat ik geen enkel benul van mijzelf heb en wat ik aan het doen ben. Ik rol overal maar doorheen en op zeker moment is er een een eindproduct. In die tijd dacht ik nog dat er keyboards en wat allemaal in een echte studio zouden staan om onze sound nog weelderiger te maken. En ik dacht dat we een goede producer nodig hadden. Maar ik was aangenaam verrast door de prachtige productie van Phil Ek voor Everything All the Time. Hij accentueerde onze smerige elementen en schoonde onnodige geluiden op.”
Het album lag heel dicht bij de livesound van Band Of Horses.
“We zijn in ieder geval geen Can. Er lopen geen tapes mee, het is altijd organisch. Onze albums vind ik een juiste weergave van hoe wij klinken. Maar ik denk wel dat wij er door de jaren heen er beter in slagen om op het podium een extra dimensie of energie aan de nummers te geven.’
Zonder applaus van het publiek, had Acoustic At The Ryman net zo goed een studioalbum kunnen zijn.
‘Tijdens die tournee namen wij elke avond op, zonder het idee een livealbum uit te brengen. Daar heeft Acoustic At The Ryman volgens mij die relaxte sfeer. Als we vooraf hadden gepland die avond op te nemen voor een liveplaat, dan waren wij meer gespannen geweest. Die tournee was op een of twee avonden helemaal elektrisch en hard. Het leek logisch om juist die ene opname uit te brengen.”
Why Are You OK is geproduceerd door Jason Lytle van Grandaddy. Is er vooraf een idee over de richting van een nieuw album, bijvoorbeeld door het kiezen van een producer?
“Ik had het gevoel dat Jason de juiste man voor de klus was. Eigenlijk zijn wij een beetje geestverwanten. Wij werken het liefst alleen thuis, zijn altijd bezig met schrijven, altijd op zoek naar iets van betekenis of hilarisch in muziek. Wij delen ook dezelfde inside jokes. Toen de mand liedjes voor dit album aardig vol begon te raken en het tijd was om aan de opnames te beginnen, legde ik de jongens voor dat Jason misschien wel de beste producer hiervoor was. De Grandaddy-albums die hij zelf heeft geproduceerd klinken allemaal fantastisch. Zijn mini-orkesten, geluidstukken met smerige gitaren en sonische kracht; die wilde ik lenen. Ook zocht ik iets van een mentor. Net zoals Phil Ek, die net als Jason een hele goede vriend is. Als een van mijn teksten niet goed of stom was, dan zegt hij gewoon eerlijk dat het beter kan. Zoiets is cruciaal voor iemand zoals ik, die niet overloopt van vertrouwen in zijn rol als songschrijver.”
Hoe begint een album? Heb jij vooraf alles klaar?
“Ik ben echt de planner en de tweaker. Ik werk vooral ’s nachts. Ik ben niet zo goed in spontaan samenwerken. Daarom werk ik het liefst alleen een idee uit, voor ik mijzelf voor schut zet voor iedereen. Pas daarna gaan we met elkaar aan de slag.”
Is het niet vreemd dat iemand die zichzelf opsluit tijdens zijn schrijfproces tegelijk enige sturing nodig heeft?
“Het hangt eigenlijk met elkaar samen. Mijn aanpak van schrijven en opnemen is zo rudimentair en bij vlagen zo kinderlijk. Ik heb liever niet dat iemand mij ziet rotzooien met een piano of drumloopje. Dat is verschrikkelijk om te zien. Godzijdank heb ik altijd goede hulp om mij heen.”
Iedereen mag horen wat je gemaakt hebt, maar niet hoe je het maakt?
“O god, nee, nee! Ik wil eigenlijk ook niet veel input die te goed is. De manier waarop ik mijn muziek maak heeft zijn eigen vingerafdruk, die ik niet graag verlies. Ik neem ook geen gitaarles, omdat ik bang ben dat ik te correct ga spelen en mijn rare, eigen speelstijl verlies. Band Of Horses heeft zijn eigen identiteit en het is belangrijk dat dit zo blijft. Ik blijf graag in contact met ons amateurisme.”
Vertel eens iets over het nummer Country Teen?
“Tyler Ramsey heeft dit nummer geschreven. Voor Mirage Rock schreef en zong hij Everything’s Gonna Be Undone, en Evening Kitchen voor Infinite Arms. We waren al een tijd aan het rommelen met Country Teen. Een paar jaar zelfs. Vooral de teksten veranderden vaak, maar het arrangement bleef altijd hetzelfde. Op Infinite Arms en Mirage Rock konden we er om de een of andere reden geen plek voor vinden. Het mooie aan Jason is dat hij niet alles, maar dit soort dingen absoluut begrijpt. Dit nummer heeft zijn eigen unieke stempel op de plaat. Het is opgenomen en gemixed in mono. De tekst is geen echt persoonlijk verhaal van van Tyler, maar meer een verhaaltje waar hij mee aan het spelen was. Ik houd van dit soort aparte nummers op albums. ‘Hey, Lou Barlow zingt op dat Dinosaur Jr.-album!’. Zulke dingen.”
Hag is een andere favoriet op de plaat.
“Dat is niet zo’n oud nummer. Toen we met tien nummers aan het einde van de opnames kwamen, wilde ik er nog drie bij hebben. Omdat ik nog niet verkocht was over de drie die ik er nog bij wilde, liet ik Rick Rubin de demo’s horen. Hij vond ze goed klinken. Hag was een van die drie. Het is gespeeld op een Hagströmorgel, vandaar de titel. Jason twijfelde hier wat aan. Hij stuurde mij een dagje weg om er met de rest wat aan te knutselen.”
Waar gaat In A Drawer over?
“Die is all over the damn place. Het is al bijna acht jaar oud, maar werd nooit wat. Ik vergat refreinen te schrijven, kreeg het maar niet af. Tegelijk voelde het onnatuurlijk om er in te knippen. Op het laatste moment, echt het allerlaatste moment, veranderde ik alsnog het refrein en kreeg ik het idee om J Mascis te vragen. De titel vond ik namelijk erg op een Dinosaur Jr-nummer lijken, maar ik wist niet welke. Uiteindelijk wist ik het: In A Jar van You’re Living All Over Me. Op verzamelaar Fosils staat naast In A Jar ook een cover van Just Like Heaven van The Cure, in precies dezelfde toonsoort als In A Drawer! Daardoor kreeg ik het idee om J te vragen om op die manier over mijn zang heen te zingen. En dat wilde hij wel. Jason zong ook mee. En het klonk uiteindelijk perfect. Toen In A Drawer klaar was, bleek het eerder afgekeurde Hag daar weer heel goed bij te passen. Dus zo kwam Hag alsnog weer op de plaat. Zo hadden twee van jouw favoriete liedjes het album bijna niet gehaald!”
Het nummer klinkt alsof het gaat over iets of iemand die je zo kostbaar is, dat je het in een lade wilt bewaren.
“Ja? Dat zal ik alleen nooit verraden. Het mooie aan muziek is dat jij zelf mag bepalen waar een nummer over gaat.”
LIVEDATA 19/06 Best Kept Secret Festival, Hilvarenbeek 02/07 Rock Werchter, Werchter
Glass Animals
Elke ochtend om acht uur ‘s ochtends serveren we je een Video van de Dag. Het weekend gaan we vandaag in met één van de beste nummers van afgelopen twee weken; Life Itself van de indietronica band Glass Animals uit Oxford. Het is een mysterieuze clip die zich afspeelt in een retro motel. De beelden passen perfect bij de muziek. Tip: de band staat dit jaar op Best Kept Secret.