Stationschef 210: Mañana Mañana / Pieter Holkenborg

Mañana MañanaDe Stationschef van deze week is van vrij veel markten thuis, als die markten maar met muziek te maken hebben en dan bij voorkeur een beetje stevige muziek. In de loop der jaren kon je Pieter Holkenborg tegenkomen op de bühne als zanger van Automatic Sam en andere heerlijke herrieschoppers. Hij is gesignaleerd op boekingsbureaus, in redacties, op promotiekantoren en zelfs voor de klas.

Toch heeft hij aan geen van die zeker niet onbelangrijke activiteiten de titel Stationschef van Pinguin Radio te danken. Die eer komt hem enkel en alleen toe omdat hij hoofdverantwoordelijk is voor één van de leukste festivals van Nederland en omgeving, Mañana Mañana. Het is dat het woord niet meer zo in zwang is, anders hadden we Mañana Mañana het ludiekste festival van Nederland genoemd. Niet alleen is de locatie feeëriek, het bosrijke landgoed Enghuizen in Hummelo, ook de programmering is in zijn breedte en diepte nogal uniek, zelfs voor een land waar het aantal festival ruim boven de duizend ligt.

Zo’n beetje alle muziekgenres die de laatste 60 jaar zijn beoefend, zijn present op Mañana Mañana, maar je treft er ook dichters, goochelaars, kunstfluiters, humoristen en andere volksvermakers. Geen wonder dat Mañana Mañana sinds de eerste editie in 2013 een bont publiek trekt, dat (minstens) één ding deelt, een onverwoestbaar humeur. Dit alles komt tot stand onder auspiciën van het zelfde team dus dat de Zwarte Cross tot zo’n daverend succes heeft gemaakt. En waarvan Pieter Holkenborg dus een belangrijke schakel is, zozeer dat hij zich een week lang Stationschef mag noemen van Pinguin Radio.

Het interview van onze Bazz met Pieter zenden we zaterdag (04/06) om 19:00 uur uit en wordt herhaald op donderdagavond om 22:00 uur.
Mañana Mañana vindt plaats op 16, 17, 18 en 19 juni in Hummelo inde Achterhoek.
Meer info Mañana Mañana

Dit vindt Pieter nou mooie muziek.

  1. Arvo Pärt – Für Alina
  2. Black Flag – Thirsty and Miserable
  3. Fugazi – Blueprant
  4. Can – Millionspiel
  5. Captain Beefheart – Tarotplane
  6. Santa Cruz – Demian (Always A Loner)
  7. Fred Frith – No Birds
  8. Funkadelic – Free Your Mind And Your Ass Will Follow
  9. Hooghwater – Keelhauling
  10. The Replacements – I Will Dare
  11. John Coltrane – Om (Part One)
  12. Oasis – Lyla
  13. Jimi Hendrix – Machine Gun
  14. Soulcorruption – Majestic Scene
  15. Mike Watt – Chinese Firedrill
  16. Morphine – Like Swimming
  17. Shaking Godspeed – High Hopes, High Times
  18. Slint – Washer
  19. Sparklehorse – Saturday
  20. The Cubical – Great White Lie
  21. Fleetwood Mac – The Green Manalishi
  22. The Stooges – T.V. Eye
  23. Urban Dance Squad – Nonstarter
  24. Void – Who Are You
  25. Yawning Man – Digital Smoke Signal

The Jacques – Eleanor Ring Me

Popmuziek en humor is traditioneel een moeizaam huwelijk, maar als je de grap beperkt tot de songtitel kom je er mee weg. Eleanor Ring Me refereert natuurlijk aan Eleanor Rigby van The Beatles. Toch zouden we The Jacques eerder een band noemen in de Stones traditie, dan muzikale erfgenamen van John & Paul. Toen we de band van de gebroeders O’Brien leerde kennen, een jaar of zo geleden waren ze nog nat achter de oren. Nog steeds mogen de bandleden in de VS niet legaal een biertje bestellen, maar muzikaal naderen ze de volwassenheid. Eleanor Ring Me is een gitaarrijke track die door Fin O’Brien half wordt gezongen en half gesproken. Het intro doet denken aan dat van Love Buzz van Shocking Blue/Nirvana, maar dat kan toeval zijn. Deze nieuwe single is de eerste release van The Jacques in 2016. Het ligt voor de hand dat er op termijn meer singles en misschien wel een album volgen, maar bevestigd is dat nog niet. Wel staat er weer een nieuwe Europese tournee op stapel met twee shows in Nederland: 31/6 op het Damaris Festival in A’dam en op 26/8 op het Zomerparkfeest te Venlo.

IJsbreker: Palace – Breaking The Silence

Palace is een relatief nieuwe band uit de Britse hoofdstad. Het kwartet verricht wonderen met bas, gitaar, drums en introverte zang met een topping van galm. Alsof Breaking the Silence is opgenomen in een kathedraal. Niet dus. Palace opereert vanuit een kraakpand in Londen. Daar hebben ze zelf een studio gebouwd, na slechte ervaringen in een veel te duur professioneel hok.

Palace, dat behoorlijk hoog scoort in de categorie moeilijk te googelen bandnamen heeft tot dusver twee EP’s en Breaking The Silence meegerekend vier singles op hun conto. Per release kruipt de band dichter naar het erepodium. De vroege singles wekten de interesse van Fiction Records, dat een naam heeft op te houden als thuishaven van o.a. The Cure en Tame Impala.
De EP’s resulteerden in een uitnodiging van Glastonbury om te komen spelen, niet 1 maar 2 keer (John Peel Stage en Into The Rabbit Hole)! Breaking The Silence doet denk aan Foals, maar dan met een bluesy nasmaak en is een prima introductie tot een band, die volgend seizoen vast te zien zal zijn op een festival bij jouw in de buurt.

Breekijzer: Thrice

De nieuwe Breekijzer is Black Honey, nee niet die leuke Engelse band die al meerdere IJsbrekers scoorde, maar de nieuwe single van Thrice. En die heet toevallig dus ook Black Honey. Het nieuwe album ‘To Be Everywhere Is To Be Nowhere’ is uit en check hieronder de single van de hardrock band uit Californië!

Middle Kids

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een Clip van de Dag. Met vandaag het catchy Edge of Town van de Australische indieband Middle Kids. Het nummer stond al op de playlist, nu is er ook een officiële videoclip!

Middle Kids zijn kinderen die op de middenschool zitten, het Australisch/Amerikaanse equivalent van onze brugklas. Middle Kids is ook de naam van een jonge en zeer veel belovende band uit Sydney. Best wel een vreemde bandnaam dus, brugklas piepers hebben een beetje het laken en servet probleem, te groot voor het een en te klein voor het ander. Interessant. De debuutsingle van Middle Kids, Edge Of Town is een opvallend volwassen debuut, gitaar indie met vrouwelijke vocalen, denk Wolf Alice of om verder terug te gaan in de tijd The Pretenders. Het nummer begint bescheiden om zich vervolgens langzaam maar o zo zeker naar een onontkoombare climax toe te werken. Behalve dat er drie Middle Kids zijn die luisteren naar de namen Tim, Harry en Hannah, die dus uit Sydney komen weten we niets van de band, maar Edge Of Town heeft ons wel heel erg nieuwsgierig gemaakt.

The Strokes – Oblivius

Wat is er mooier dan een gitaar? Twee gitaren! Op de eerste release van The Strokes op Cult Records, het label van zanger Julian Casablancas klinken de New Yorkers als een punkversie van Steely Dan. (of als Television meets Phoenix). 15 jaar na hun debuut en drie jaar na hun laatste album komt het kwintet met een EP met drie nieuwe songs die ouderwets gretig klinken ( plus een overbodige remix van het als single geplugde Oblivius (zonder o)). 15 jaar geleden alweer brachten The Strokes de roll terug in de rock om vervolgens een wat labiele carrière op te bouwen, die ook nog eens werd gehinderd door grote ego’s binnen de band der miljonairszonen. Inmiddels lijkt het besef doorgedrongen dat ze samen inderdaad sterker zijn. Dat geeft de EP een urgentie, die op solo-albums zelden of nooit werd bereikt. Of de release van de nieuwe EP een nieuw hoofdstuk van de Strokes story inluidt, is niet duidelijk. Van een album lijkt voorlopig geen sprake en op een tweetal festivalshows na blijven de heren thuis om voor vrouw en kinderen te zorgen. Desondanks is Oblivius een zeer welkom levensteken van een band, die voorlopig nog niet uitgerockt lijkt.

 

PS Oblivius staat nog niet op Youtube en is op Spotify alleen te vinden als je zoekt op titel.

Klangstof

Elke ochtend om acht uur een Video van de Dag. Met vandaag eindelijk de video van Klangstof‘s Hostage. Het geweldige nummer van de Nederlandse band met leden van Moss heeft een prachtige, intense clip gekregen.

Dinosaur Jr – Tiny

Dat Jr kunnen we zo langzamerhand wel weglaten. J Mascis, tegenwoordig weer gesecondeerd door zijn begeleiders van het eerste uur, bassist Lou Barlow en drummer Murph is al weer dik dertig jaar bezig. In 1984 plugde hij voor het eerst in als Dinosaur Jr en los van een flirt met een solocarrière rond de eeuwwisseling is hij zijn band en zijn sound altijd trouw gebleven. Mascis doopte zijn band Dinosaur jr als eerbetoon aan de rockbands van de jaren zeventig, die als het aan punkgeneratie had gelegen waren uitgestorven net als de dino’s. Dat Jr was om aan te geven dat er wel enig verschil was. Wat Mascis vooral aantrok in zijn voorgangers en waar de punks tot zijn verdriet ten onrechte mee hebben afgerekend is de gitaarsolo. Nog steeds is er nauwelijks ruimte voor solo’s in de punk en indie, behalve dan bij Dinosaur Jr. Ook in Tiny soleert J er weer lekker op los, als ware het 1974! Muzikaal is Tiny met zijn geknepen zang, grungy gitaren en turbo Neil Young gitaarsolo dus niks nieuws onder de zon. Maar na al die jaren heeft de zon nog niks aan kracht ingeboet. Het nieuwe, 11e album van Dinosaur Jr volgt begin augustus en gaat Give A Glimps Of What Your Not heten.

Catfish & Bottlemen – Twice

Oorlog is misschien te dik aangezet, maar er is een felle strijd gaande tussen de diverse streamingsdiensten om de gunst van de luisteraar. Hun wapen is exclusiviteit. De nieuwe Radiohead is alleen op Apple te streamen, de nieuwe Beyonce alleen op Tidal etc. Zoals altijd wordt er geen rekening gehouden met de luisteraar, maar staat het inkomen van de acts en labels voorop. Het is opvallend dat het vaak de succesvolste artiesten zijn die dwars liggen, maar dit terzijde. Ook Catfish & The Bottlemen heeft zich laten verleiden om mee te doen aan de schermutselingen. Op Spotify, wereldwijd de succesvolste streamingsservice staan vier songs van het nieuwe album, wil je de rest ook horen dan moet je een abonnement nemen op Apple Music of de tracks downloaden via iTunes. Of wachten tot 10 juni, want dan komt de hele mikmak ook op Spotify. Wat extra frusterend is dat het nieuwe album van Catfish & co vrij geweldig is. Niet alle songs zijn even raak, maar de treffers, zoals de nieuwe single Twice komen hard binnen. Vernieuwend is het niet, maar de oer Britse gitaarband traditie is bij de band uit Wales in capabele en liefhebbende handen.