Category: Nieuwe Muziek

Fil Bo Riva – Like Eye Did

Deze single van Fil Bo Riva hebben we zelf geïmporteerd uit Duitsland. Nou ja, we ontdekten het nummer op het net, keken of hij officieel ergens uit was en toen dat niet het geval bleek te zijn, hebben we er een mailtje tegen aan gegooid. Als je Like Eye Did hoort moet je waarschijnlijk aan Hozier denken, want Fil Bo Riva heeft een vergelijkbaar donker timbre. Like Eye Did is echter geen poging om een graantje mee te pikken van het succes van de Ierse bard, maar een aparte en intense folksong van een intense en aparte zanger, die uit Berlijn komt. Of uit Dublin of uit Rome, dat zijn de drie steden die in zijn Facebook profiel worden genoemd. Verder is er nog bar weinig te vinden over Fil Bo Riva. Er staat een demo versie van Like Eye Did op Soundcloud, die best wel anders is en op Youtube vind je een begin dit jaar opgenomen live versie van de song, die zo overtuigend is dat we een mail naar ‘s mans manager hebben gestuurd met het vriendelijke verzoek voor een mp3’tje. Een verzoek dat dus meteen werd gehonoreerd.

Warhaus – The Good Lie

Het is met enige aarzeling dat we The Good Lie van Warhaus hebben verkozen tot IJsbreker. Warhaus is namelijk het alias van Maarten Devoldere, een van de kopmannen van Balthazar. Maarten heeft dus de solo-schoenen aangetrokken en muziek gemaakt, weliswaar niet onder eigen naam, maar wel onder zijn volledige verantwoording. The Good Life is een absoluut topnummer. Het is daarom niet ondenkbaar dat Maarten als einzelgänger net zo succesvol wordt als Balthazar. Onze vrees is dat daarom het voortbestaan van Balthazar misschien wel in gevaar komt en dat wij daaraan hebben meegewerkt door The Good Lie zo duidelijk in het zonnetje te zetten. Bij voorbaat excuus, maar als de IJsbreker de beste plaat is van de desbetreffende week, dan kunnen we gewoon niet anders. Het debuut van Warhaus is mooi en moody, stilistisch gevoed door Leonard C. en Serge G. en gerookt en gerijpt in het bruinste cafe van Gent. Opmerkelijk is dat Maarten niet de enige is die zijn kans schoonziet om het solo pad op te slaan. Zeer binnenkort al krijgt hij gezelschap van Simon en Jinte, die eveneens bezig zijn met buitenbandse activiteiten. Of zij net als Warhaus ook live zullen gaan spelen, is nog onduidelijk. Ondanks de muzikale ontrouw van drie bandleden toert Balthazar er deze zomer lustig op los, Maarten, Simon, Jinte en Patricia en Michiel zullen op zo’n beetje alle grote Europese festivals te zien zijn, waaronder Pinkpop. Vanaf september is de agenda leeg en is er dus ruim baan voor alle mogelijk eigen initiatieven, te beginnen met de release van het Warhaus album, het ‘poëtisch’ getitelde We Fucked A Flame Into Being.

Breekijzer: HATEBREED

De nieuwe Breekijzer op Pinguin On The Rocks is Looking Down the Barrel of Today van Hatebreed. Afkomstig van het vorige week verschenen album The Concrete Confessional, alweer het zevende studioalbum van de hardcore punkband uit New Haven, Connecticut.

Steve Gunn – Ancient Jules

Steve Gunn is een zanger-gitarist uit Brooklyn, NY. In 2007 bracht hij zijn 1ste album uit, binnenkort verschijnt zijn 13e. Ondanks die imposante productie kunnen we niet zeggen dat het succes Steve toelacht. Waardering is er wel, vooral van collega’s en vrienden als Kurt Vile met wie Steve ooit in The Violators zat en vorig jaar nog een album mee opnam. Het zou zo maar kunnen dat Gunn met zijn Ancient Jules de wind eindelijk eens een keer mee krijgt. Het nummer is een traktatie voor iedereen die goed gaat op de semi-achteloze gitaar-indie van voornoemde Vile en andere anti-flash rockers als Ty Segall en Mac DeMarco. Op plaat varieert Gunn van man met akoestische gitaar via duet partner tot aanvoerder van een flink orkest. Live treedt hij tegenwoordig op met een band waarin naast de naamgever nog twee gitaristen plaats hebben. Zij zijn prominent aanwezig op Ancient Jukes, dat lijkt te breken met de ban op gitaarsolo’s in de indie rockwereld, die al veel te lang heeft geduurd. Waarschijnlijk lees je dit te laat, maar vanavond (20/5) staan Gunn en band in Paradiso Noord.

Interview Roald van Oosten: “We zijn het toetje van Radiohead”

Roald van OostenRoald van Oosten heeft een nieuw album – Oh Dark Hundred – uit met zijn nieuwe band, is daarmee aan het touren, speelt het naprogramma van Radiohead (21 mei HMH) en moet zich ook weer voorbereiden op een eenmalige reunie van Caesar. Druk druk druk. Terug van weggeweest, maar nooit opgehouden met muziek maken.

Tekst Martje Schoemaker

De liefde voor de muziek, dat is waar het om draait. Niet alleen bij Roald, maar ook bij de fans van Caesar. Hij is verrast door de liefde en lieve reacties die hij van fans krijgt, nu hij weer met nieuw materiaal is gekomen. “Er is geen teleurstelling dat het geen Caesar is. De muziek zit nog steeds in dezelfde hoek en dat hoor je en voel je. We passen in het palet van bands, dat als iemand die Caesar leuk vond, die begrijpen dit. Er zit genoeg in van Caesar en Ghosttrucker, het was ook de rede om onder mijn eigen naam dit uit te brengen, het zit erin, maar is het niet.”

Een reunie van Caesar had hij niet zien aankomen. Op 3 juni 1996 verscheen EXCEL96001, het eerste nummer van het eerste album wat Excelsior Recordings uitbracht. Het album Clean, het debuutalbum van Caesar. Om het twintig jarig jubileum van Excelsior Recordings te vieren, heeft het label de leden van Caesar gevraagd eenmalig weer bij elkaar te komen en op hun feestje te komen spelen. “Ik ben geen fan van die hele reunie rage. Als ik zoiets doe, dan wil ik ook gewoon met een nieuwe plaat komen. Dat gaat niet gebeuren, maar we gaan wel weer repeteren natuurlijk. We hebben al wat nummers uitgezocht, maar ik zit dan met een gitaar op schoot me af te vragen ‘wat deed ik toen in hemelsnaam’. Er zit zoveel destortion op waarvan ik niet meer weet hoe ik het gedaan heb. Leuk hè, het geluid van de jaren ’90.”Heel anders is het muziek maken voor het theater en films, wat Roald ook doet, al jaren, met veel liefde, plezier en vooral ook verrassing. Aankomende week is de première van Distel, van Orkater. Niet alleen heeft hij de muziek voor het stuk gecomponeerd, hij staat ook gewoon met zijn band bij iedere voorstelling op het podium, de muziek te spelen. Alamo Race Track heeft dit ook eens gedaan en aangezien ze toch een soort van vriendjes zijn, is het niet heel verrassend dat hij ook richting het theater trok. “Ik heb echt een pop requiem gemaakt voor dit stuk, dus je hebt een soort artistieke vrijheid die je soms niet echt voelt als je met je band verplicht bent toch een soort van dezelfde nummers moet blijven spelen. Er komt maar één keer in de twee, drie of soms vier jaar een album uit. Dat schiet niet echt op. In het theater heb je zes weken repetities en dan ga je spelen. Er lijkt een veel snellere flow in te zitten. Nu kun je natuurlijk niet meer dan zoveel muziek schrijven per jaar, dan word je gek. Meer dan één keer per jaar moet je zo’n groot stuk niet doen.”

Muziek voor hoorspelen, voor films, er komt gewoon ontzettend veel uit. Hij is dan ook veel productiever dan dat hij was toen hij alleen in een band zat. “Ik vind het heel fijn om die muzikale wereld steeds verder uit te breiden. Dat er nu een plaat uit is… een album is toch een soort mijlpaal, waarop je gewoon toch even alles afmaakt en mooi produceert. Maar daarnaast is er gewoon veel meer muziek te vinden.” Het wisselen van rollen is wel een uitdaging. Het is een hele andere energie, in het theater op het podium staan of op het podium met een groep vrienden die voor een groep vrienden speelt, want dat is een concert. “We speelden op Here Comes the Summer, toen we daar aankwamen hadden we net twee avonden repetitie gehad met het toneelstuk en toen kwamen we daar opeens in een festivalsfeer, waar iedereen al twee dagen aan het drinken en feesten is, en toen zat ik daar wel even met open mond om me heen te kijken. Een kleine shock, als je opeens die switch moet maken. Maar het komt altijd wel goed.”

LIVEDATA 21/05 HMH, Amsterdam (naprogramma Radiohead) 01/06 Paradiso Noord @ Tolhuistuin, Amsterdam (Excelsior Recordings is 20)

FEMME

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll! Met vandaag de Londense (uiteraard) meidenact FEMME. Zie hier de clip bij de nieuwe single Fever Boy.

Jake Bugg – Love, Hope & Misery

Single 3 van album 3 van Jake Bugg klinkt weer flink anders dan de vorige twee. One on One, het eerste liedje tevens titelnummer dat Jake uitbracht van zijn aanstaande album is een akoestische bluessong. Track twee, Gimme Me The Love was een vrij getrouwe recreatie van de Happy Mondays/Madchester sound van 25 jaar geleden. Single drie heet Love Hope & Misery en is van de drie de meest reguliere popsong. Jake toont zich een lenig zanger en dus een veelzijdig artiest. Enigszins verwarrend is wel dat de nu 22 jarige Jake Edwin Kennedy Bugg per plaatje een ander publiek lijkt te bedienen. Waarschijnlijk heeft Jake gewoon lak aan doelgroepen, marketing en branding. De rocker uit Nottingham doet wat zijn muzikale hart hem ingeeft en verdient alleen daarom al alle lof en waardering. All you need is lef. En dat heeft Jake in ruime mate.

Purple

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll. Wie ons een beetje volgt weet dat we fan zijn van de Texaanse funkband Purple. Ze combineren verschillende stijlen en met de uitstraling van frontvrouw/drummer Hanna daarbij maakt het een top geheel. Het nieuwe album verschijnt eind juli, als opwarmertje is er alvast de nieuwe single Backbone met een pikante rock ‘n roll live video!

Barns Courtney – Hands

Ook de tweede single van Barns Courtney loopt aardig in de cijfers. Tegen de 50 k plays op Spotify en ruim het dubbele aantal views op Youtube. En dat binnen de spanne van een week. Hands komt dan ook in de buurt van de juiste plaat op het juiste moment. De opvolger van Glitter & Gold is een rock ‘n’ roll stamper met Woohoo refrein dat je elke keer weer meezingt, of je wilt of niet. Op een bepaalde manier doet Hands wel denken aan S.O.B van Nathaniel Rateliffe, maar dan zonder baard en zonder bier. Barns Courtney is een jonge rocker uit London, die onderdak heeft gevonden bij Virgin Records, dat einde deze maand de Hands EP los zal laten. We kunnen er dus gevoeglijk van uit gaan dat we nog lang niet van hem af zijn. Niet dat we dat erg vinden.