Category: Nieuwe Muziek

Interview Revel In Dimes: Maniakken uit Manhattan

Onder de wolkenkrabbers van Manhattan gaat een hoop schuil, van succesvolle beurshandelaren tot sloebers van muzikanten. De immense muziekscene die New York rijk is, herbergt onder meer de vuige bluesmaniakken van Revel In Dimes. We spraken Kia Warren, die naast een tante met pit ook nog eens een verdomd goede zangeres blijkt te zijn.

Tekst LiveGuideNL | Kees Braam

“Ik ben een geboren en getogen New Yorker”, zegt Kia trots. Het leven in de grote stad ligt haar wel. Haar interesse in acteren en zingen werd dan ook aangewakkerd door het intensieve nachtleven van de stad. “Ik ging vroeger iedere avond wel naar een DJ, band of kunsttentoonstelling. De volgende ochtend moest ik dan wel weer vroeg mijn nest uit om naar school te gaan, haha.”

Het chronische slaapgebrek dat met het uitgaansleven gepaard ging, nam de zangeres voor lief. “Voor mij is New York een snoepwinkel waar ik maar niet weg ben te slaan. Er is gewoon altijd wat te doen!”

Na haar afstuderen aan de theaterschool ontdekte Warren dat ze over een behoorlijke strot beschikt. Ze besloot te gaan zingen. “Ik zong vroeger al in de kerk en later in lokale bandjes. Maar uiteraard moest ik ook ergens van rondkomen, dus werkte ik in hotel The Surf Lodge in Montauk.”Het was onder werktijd dat ze gitarist Eric Simons en drummer Washington Duke op het podium zag. “Ze speelden de hele tent plat. Zoiets had ik nog nóóit gehoord! Ik liet mijn werk letterlijk vallen en stapte op ze af. Ivo, een vriend van me, heeft Washy en Eric die avond zo dronken gevoerd dat ze bleven plakken om mij te horen zingen. De volgende dag besloten we samen te gaan jammen en de rest is geschiedenis.”

Revel In Dimes maakt sinds die dag een pittige mix van blues, rock & roll en soul. De muziek spat bijna uiteen van sfeer en charisma. “Live brengen we gewoon rauwe emotie”, knikt Kia. “Voor ons is het belangrijk om alles zo puur mogelijk te doen.” Zo heeft de band ook The Parlour EP opgenomen. Live, analoog en zonder poespas.

Diezelfde attitude kunnen we ook verwachten als ze dit voorjaar tien dagen door onze polders trekken. Kia heeft eerder al kennisgemaakt met onze kleurrijke bloemenvelden, toen ze ooit in Nederland op vakantie was. “Het klinkt misschien raar, maar ik vond het geweldig om door allemaal bloemen omringd te zijn. Het voelde alsof ik in een droom leefde.”

Om nog maar een cliché te noemen: Nederlanders doen haar vooral denken aan blonde mensen die alleen maar pannenkoeken eten. Tsja, wat moeten we daar nou van zeggen? Een stapel pannenkoeken in de kleedkamer dan maar?

LIVEDATA 05/05 Bevrijdingsfestival, Zwolle 06/05 Concerto, Amsterdam 07/05 Kaffee ‘t Hof, Middelburg 08/05 Patronaat, Haarlem 10/05 dB’s, Utrecht 12/05 Blue Collar, Eindhoven 14/05 Blues Town, Kwadendamme 15/05 Ribs & Blues, Raalte 15/05 Over de Top, Lichtenvoorde

Klinkt als: B.B. King, Tina Turner en een staaf dynamiet in een blender

Het mei-nummer van LiveGuideNL is nu uit en gratis verkrijgbaar op meer dan 550 adressen.

LANY

Een nieuwe week, dus ook nieuwe muziek. Dat doen we om acht uur ‘s ochtends in de vorm van Sex, Clips & Rock ‘n Roll. LANY = Los Angelos + New York. Een dromerige indiepop band met veel hitpotentie. De band doet het zeer goed op internet met heel veel stream plays. Maar nu is er pas voor het eerst ook een videoclip uitgekomen. Zanger Paul Klein is op een druk feestje maar is toch eigenlijk helemaal alleen.

Klangstof – Amansworld

Het komt niet vaak voor dat Nederlandse acts opduiken op buitenlandse blogs, Dat heeft niet zoveel met de kwaliteit van de ‘Made in Holland’ muziek te maken, maar meer met chauvinisme van de desbetreffende blogger. Waarom zou je je ook druk maken over de Nederlandse indie-scene als je in New York woont? Daarom is het zo bijzonder dat de naam Klangstof zo vaak valt op Amerikaanse en Britse muzieksites.Koen van de Wardt kreeg een voet tussen de deur met Hostage, maar daar is het niet bij gebleven. Ook de nieuwe tracks Island en Amansworld krijgen eervolle vermeldingen. De kans dat Koen ooit nog op het Moss nest terugkeert wordt met de dag kleiner, m.u.v. misschien een reünieconcert over een jaar of tien. Het gaat Klangstof dus behoorlijk voor de wind, laten we hopen dat dat Koen inspireert om zo snel mogelijk met een heel album te komen en daar een uitgebreide tournee aan vast te knopen. Het enige optreden dat nu staat, vindt plaats op 20 mei in Paradiso in de (waarschijnlijk veel) te kleine zaal.

Dream Wife

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll. Met vandaag de Britse gitaarmeisjes van Dream Wife die in hun single Hey Heartbreaker spaghetti zitten te slurpen in bed.

Jungle By Night – Cruise Control

‘Onze’ Jungle By Night op het befaamde Glastonbury festival! Alleen dat al is genoeg reden om Cruise Control aan onze playlist toe te voegen. Gelukkig is het ook een toptrack, dus ook zonder die eervolle uitnodiging zouden we de nieuwe Jungle By Night single toch wel zijn gaan draaien. Cruise Control laat horen dat de band los aan het komen is van de Afrikaanse roots, de blazers zijn zeker nog aanwezig maar spelen toch een minder dominante rol. Dit keer is het de ritme sectie en de orgelman die de instrumentale kar trekken. De sfeer blijft tropisch en het doel dansen, maar autorijden met het raam open of beter nog met het dak naar beneden zou helemaal ideaal zijn. Cruise Control is een voorbode van een nieuw album van de Amsterdamse big band, dat The Traveller gaat heten en nog deze maand zal verschijnen in ieder geval voor Pinkpop, want ook daar zal Jungle By Night te zien zijn.

Interview DMA’s: “Het lijkt wel een fucking smurf!”

Hun powerrock had zo uit Engeland kunnen komen, maar de catchy songs van DMA’s komen toch echt uit de koker van drie Aussies. In Hilversum spreken we de sympathieke rockers uit Down Under over debuutalbum Hills End, Noel Gallagher, moordende collega-muzikanten en Rotterdamse buttplug-kunst.

Tekst Kees Braam

Wij Nederlanders staan niet allemaal bekend om ons vloeiende Engels. Als we het cafeetje op het Media Park binnenstrompelen, is het dus maar hopen dat de drie baldadig ogende jongens in de hoek chocola van onze vragen kunnen maken. Maar de opluchting is groot. “Wij Australiërs zijn wel de laatsten die het recht hebben om over iemands accent te oordelen”, lacht zanger Tommy O’Dell. De live als zestal opererende band is bovendien toch al aardig gewend aan ons steenkolen-Engels. “Ik ben ooit een maand in Utrecht geweest, om op straat muziek te maken met onze drummer Liam”, zegt leadgitarist Matt Mason. “Dat was een fantastische tijd. Nederland is oprecht een mooi land.”

Deze Matt houdt er trouwens een nogal eigenaardige manier van liedjes schrijven op na. “Ik vergelijk veel van onze nummers met het monster van Frankenstein. Iedereen schrijft stukjes en die naaien we dan aan elkaar.” Verbaasde blikken van zijn bandmaatjes staren hem aan. “Wat?”, reageert hij. “Zo is het toch?”

Over de sound zitten de twintigers wél op één lijn. Van begin af aan was duidelijk hoe DMA’s moest klinken. Matt: “We worden vaak vergeleken met Britse bands als Blur, Oasis en Primal Scream. Dat snappen we goed, want we luisterden in onze schooltijd continu naar die bands.” Gitarist Johnny Took valt in: “Daarna zijn we gewoon de muziek gaan maken die we zelf mooi vonden. En dat werd opgepikt…”Pijnlijk dat juist een van hun grote helden, Noel Gallagher van Oasis, in een interview zei DMA’s dolgraag een keer te willen uitjoelen. Wat hem vooral irriteerde is het feit dat ze weleens dezelfde buckethats dragen als zijn lieftallige broer Liam. Met dat onderwerp raken we een gevoelige snaar. “Dat hele verhaal is ontzettend opgeblazen!”, vindt Johnny. “Weet je? Ik denk dat Noel Gallagher onze muziek stiekem best te pruimen vindt, als hij het eerst hoort.”

Home town Sydney hebben de jongens de laatste tijd nauwelijks gezien, door dat vele touren. Op de vraag of ze ervan dromen om ooit in het beroemde Opera House te spelen, heeft Matt alweer een bizar antwoord. “Daar heb ik al eens gespeeld, vroeger toen ik cellist in een orkest was. Die middag hadden we eerst een repetitie… Toen we even pauze hadden om op adem te komen, heeft een collega-cellist zich even geëxcuseerd en tussendoor zijn vriendin vermoord. Dit verhaal is écht gebeurd, zeg ik je. Hij heeft haar in een nabijgelegen park in stukken gezaagd en in een doos gestopt.”

Weer kijken zijn maten hem met twijfelende ogen aan. Om het gesprek toch vrolijk af te sluiten, trakteren we ze op een staaltje Rotterdamse kunst. Ze spelen binnenkort in Rotown, dus een stukje onderwijs over de lokale cultuur is wel op zijn plek. We laten het kunstwerk Kabouter Buttplug zien, waarop het even duurt voordat de ongemakkelijke stilte plaatsmaakt voor de eerste reacties. “Wat is dat in godsnaam? Een dwerg met een buttplug? Het lijkt wel een fucking smurf… Wat het ook is, het is debiel.”

LIVEDATA 03/05 Rotown, Rotterdam (sold Out) 04/05 Trix, Antwerpen 05/05 Paradiso Noord @ Tolhuistuin, Amsterdam 06/05 Her Comes The Summer Festival, Vlieland 24-26/06 Down the Rabbit Hole, Beuningen

Klinkt als: catchy Frankenstein-rock waarin gelukkig nooit gepauzeerd wordt

Het mei-nummer van LiveGuideNL is nu uit en gratis verkrijgbaar op meer dan 550 adressen.

Pumarosa

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll. We beginnen de week met Pumarosa en de nieuwe single Cecile die een aantal weken geleden al IJsbreker was. Nu is er ook een virtual reality clip bij geschoten.

Eerder schreven we:

Pumarosa strikes again! Een half jaar na de release van Priestess, hun extreem geslaagde debuutsingle acht het vijftal uit oost Londen de tijd eindelijk rijp voor een vervolg. Zelden is een band zover gekomen met zo weinig inspanning. Eén single en een paar geslaagde optredens en de voorhoede van indie-minnend Nederland verkeert in verhoogde staat van opwinding. Woorden als hooggespannen en halsreikend schieten dan ook te kort om de verwachtingen te beschrijven. En? En? En?

We kunnen kort zijn. Cecile is een uitstekende tweede zet van de band van Isabel Munoz Newsome. Na twee songs begint zich iets van een stijl af te tekenen, een stijl die uniek is voor Pumarosa. Het doel lijkt aanzetting tot dans of in ieder geval beweging, maar de middelen zijn vrij onorthodox: geen computerbeats, maar een menselijke metronoom, geen samples, maar vintage eighties keyboards, geen kortgerokt zangpoppetje, maar een bezwerende chanteuse met een hang naar gothic en als klap op de muzikale vuurpijl een heerlijke dosis sax! Met Priestess wekte Pumarosa de indruk wel eens een bijzondere band te kunnen zijn. Nu Cecile er is, weten we het zeker.

LIVEDATUM 19-21/08 Lowlands, Biddinghuizen

Mumford & Sons & Baba Maal – There Will Be Time

Net als je denk dat Mumford zijn beste tijd wel gehad heeft, volgt hij het spoor van Paul Simon naar Zuid Afrika en maakt hij een EP, die vorige misstappen grotendeels doen vergeten. Vreemd genoeg is There Will Be Time muzikaal een stap terug met zijn banjo en langzaam opgevoerde dynamiek. Ook de energie is weer als vanouds, maar er is een nieuw elan. Mogelijk komt dat door de aanwezigheid van de Senegalese vocalist Baaba Maal en die van het Brits-Afrikaanse dj collectief The Very Best. Marcus en zijn nieuwe vrienden hebben hun samenwerking vastgelegd in Johannesburg, dat is meteen de titel van de EP geworden. De Johannesburg EP van Mumford & Sons heeft de schijn van een tussendoortje, maar wel een die de band heeft geholpen om weer op het goede spoor ge komen.

DJ Shadow feat. Run The Jewels – Nobody Speak

Een naam die we al een tijd niet hebben horen vallen en een naam die we tot dusver op een lichte afstand hebben gehouden. DJ Shadow is een held uit het verleden. Zijn claim to fame verscheen 20 jaar geleden, het album Endtroducing. Run The Jewels zijn erfgenamen van Public Enemy, sociaal-politiek bewogen rappers wier muziek voor onze doeleinden vaak net even te hard-core is. Voor zijn eerste nieuwe langspeler in vijf jaar -zijn vijfde in totaal- heeft DJ Shadow a.k.a. Josh Davis EL-P en Killer Mike uitgenodigd voor een feature. Normaal houdt hij het bij samples (Endtroducing staat in het Guiness Book of Records vermeld als het eerste album dat volledig bestaat uit samples), maar voor de boodschap van Nobody Speak leek hem beter om live vocals te gebruiken. Het resultaat is een uitstekende single, die in goede aarde zal vallen bij trip hoppers, hip hoppers en bij ons ordinaire rockers.

Bombay – Bleach

Succes werkt vaak corrumperend. Als een act succes krijgt dan wordt het doel maar al te vaak dat succes te prolongeren en liever nog verder uit te breiden. Daarom vallen tweede albums zo vaak tegen of lijken veel bands na twee of drie platen uitontwikkeld. Doel is namelijk niet meer om te verassen en te vernieuwen, maar om te verkopen. Het idee heerst in de muziekindustrie dat mensen altijd meer van het zelfde willen hebben zelfs als dat meer kwalitatief minder is. Gelukkig zijn er voldoende uitzonderingen op deze ongeschreven regel, bands die hun ziel niet aan de duivel verkopen en hun hart volgen. Bombay bijvoorbeeld. De band van Mathias Janmaat bracht in 2012 een eerste album uit dat alles deed wat het moet doen, hits genereren, veel aandacht, optredens en een respectabele verkoop. Doe ons maar een deel twee hoor je hun platenmaatschappij hardop wensen. Maar dan kennen ze Mathias niet. Op album # 2, Show Your Teeth slaat Bombay linksaf, wordt de pop punky in plaats van andersom en de productie ruwer i.p.v. gladder. Maar hoe rockend en ruw Mathias en zijn broeder in het experiment, producer Simon Akkermans de boel ook laten klinken, onder de lagen gruis, galm en echo schitteren ijzersterke melodieën en intelligente teksten. Dat is dus niet veranderd,  Bombay is goed, maar niet gek!