Yak

Elke ochtend om acht uur is het weer tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll. Met vandaag heel veel rock. Yak is één van de hardste bands uit Engeland van het moment, “bonkers” worden ze ook wel genoemd. Veel punk en branie & fast en furious. Binnenkort staan ze twee keer in Paradiso. op 7 april om het publiek voor The Last Shadow Puppets op te warmen en een eigen show staan op 31 mei gepland. Om alvast in de stemming te komen is hier alvast een idiote video bij de nieuwe single Harbour The Feeling.

Dilly Dally

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een Video van de Dag. Vandaag presenteren we je de nieuwe clip van onze favoriete Canadese band van het moment Dilly Dally (maker van ex-IJsbreker Desire). De clip is super low-budget, want dit is de opinie volgens Dilly Dally: “music videos are bullshit.” Oftewel, No Bullshit – Great Music!

Haelos – Pray

Triphop, ken je die uitdrukking? Als je de jaren negentig hebt meegemaakt zeker. Grote kans dat je dan albums in de kast hebt staan van Portishead en Massive Attack, net als de leden van Haelo. Het zal niemand ontgaan zijn dat de jaren negentig bezig zijn aan een comeback. Niet alleen muzikaal maar ook wat mode betreft. Zo gaat dat. Er komt een moment dat een generatie oud genoeg wordt om nostalgische gevoelens te koesteren. Dat geldt overigens niet voor Arthur, Dom en Lotti, die kwamen nog maar net kijken toen feestgangers weer een beetje neerdaalden op de klanken van songs als Glory Box en Teardrop. Dat verklaart ook de voortvarendheid waarmee het trio de muziek naar hun hand zet. Haelos is zeker geen eerbiedig naboots -orkest, eerder een een stel jonge honden dat zijn voordeel doet met een stijl die tegelijkertijd een herwaardering toe is en wel wat vers bloed kon gebruiken. Haelos treedt ook op, heel veel zelfs. Helaas (nog) niet bij ons.

Interview: Animal Collective over Dino’s en John Cale

Animal Collective“De titel oogt als een soort open invitatie om iets met een ander te doen.” Deze uitspraak van Avey Tare slaat op Painting With, het nieuwe album van Animal Collective. Daarop lijkt aan de uitnodiging tot samenwerken al lang en breed gehoor te zijn gegeven, en bepaald niet door de minst imposante schepsels uit de geschiedenis van onze miljoenen lentes oude aardkloot. Tijd om eens even met Dave Portner, zoals Avey Tare echt heet, de coolste collaboraties op een rijtje te zetten.

Tekst LiveGuideNL | Sven Bersee

Painting With John Cale
Als je niet weet wie John Cale is, dan ben je een enorme cultuurbarbaar of een naïeve droplul en raden we je aan om eens de platen van zijn bandje The Velvet Underground te checken. Leuk hoor, echt waar. Maar goed, diezelfde legende werkte dus gewoon mee aan Painting With. Cale nam de drones op die gebruikt zijn in het nummer Hocus Pocus.
“John Cales werk met The Velvet Underground is natuurlijk behoorlijk awesome. Daarnaast houden we van de platen die hij heeft geproduceerd, zoals ons favoriete werk van The Stooges. We hadden al waterig contact met John omdat mijn zus sinds een tijdje de visuals doet tijdens zijn liveshows. Zo kwamen we erachter dat hij ook fan van Animal Collective is. Dat maakte het natuurlijk een stuk makkelijker om hem bij de plaat te betrekken. Net als wij is hij heel visueel ingesteld, wat het een goede match maakt. Hij is een soort soulmate van ons.”

Painting With Bea Arthur
De track Golden Gal begint met een sample van actrice Bea Arthurs stemgeluid. Het is een snerende zin die ze als het personage Dorothy Zbornak uitsprak in de Amerikaanse komedieserie The Golden Girls (1985-1992): ‘No, Blanche, she’s upset because they keep changing the taste of Coke!’.
“Die opmerking hebben we een beetje uit zijn context gerukt, maar hij was in de serie sarcastisch bedoeld. Ik vind Dorothy hilarisch en we kunnen een goede grap in Animal Collective wel waarderen. Het is goed om af en toe een paar seconden te lachen. Hij is er niet per se ingestopt for the sake of comedy, maar ik vind het leuk dat je het wel zo kunt opvatten. Ik hou ervan als mensen niet zeker weten waarom iets gebeurt in onze muziek. Verrassing is belangrijk in de psychedelische ervaring en in het leven in het algemeen.”

Painting With dinosaurs
Die gekke malle zus van Avey Tare is wel handig met visuals. Niet alleen on stage bij John Cale, maar ook in de studio bij AnCo. Zo zorgde zij voor non-stop projecties van dinosaurussen op de muren van de EastWest Studios in Hollywood, waar ooit ook platen van The Beach Boys en Marvin Gaye werden opgenomen.
“In Animal Collective vinden wij het makkelijker om te communiceren met visuals dan om te zeggen: laten we hier eens even een stukje in fis mineur spelen. Zo praten wij niet. Op Painting With is de invloed van dinosaurussen dus vrij groot. We hadden twee filmrollen met dinobeelden die we elke dag non-stop afspeelden. Of Jurassic Park erbij zat? Misschien een paar scènes uit deel één, verder was het vooral vreemd seventies-spul: reclames met dino’s, dinocartoons en films met animatronics.”Painting With Colin Stetson
In FloriDada wordt een ode gebracht aan het dadaïsme, maar de track is ook opvallend omdat in het refrein het geblaas van topsaxofonist Colin Stetson te horen is. Het lijkt misschien niet per se baanbrekend dat de virtuoos samenwerkt met een progressieve groep als Animal Collective, maar dat is het voor Avey Tare wel degelijk.
“Ik heb altijd een groot probleem gehad met de saxofoon. Als kind had ik er al helemaal niks mee. Er was iets met het geluid dat mij afstootte – vooral in rockmuziek, maar ook in jazz. Ik hield wel van bijvoorbeeld Eric Dolphy en Chico Hamilton, maar voor sax-georiënteerde jazz voelde ik weinig. En dat is precies waarom we dat instrument nu juist wel gebruiken. Een tijdje terug vroeg ik Noah (Lennox, Panda Bear) of hij weleens een techniek of methode toepast waar hij niks mee heeft met als doel die te begrijpen. Hij zei meteen: ‘Ja, natuurlijk!’. Dat zette me over mijn twijfels heen om een keer de sax te gebruiken. Het is leuk om muziek te maken die je uitdaagt. Colin Stetson was een van de weinige saxofonisten die ik al wel kon waarderen, dus hij moest het worden.”

Painting With AnCo
Je zou het bijna vergeten, maar Avey Tare schilderde op Painting With ook nog met zijn vaste bandmaatjes Panda Bear en Geologist. (Deakin, het vierde bandlid, doet deze keer niet mee). En ondanks dat dit alweer studioalbum nummer tien is, is de vernieuwingsdrang nog altijd gigantisch.
“Ik wil dat mensen ons respecteren om onze experimenteerzucht. Dat is wat we leuk vinden, luisteraars steeds tot iets nieuws bekeren. We willen niet succesvol zijn met iets en datzelfde ding steeds herhalen. Als je de gok neemt om een trucje uit te halen, loop je het risico om irrelevant te worden. Dat betekent niet dat je daarmee niet succesvol kunt zijn. Die aanpak heeft voor veel bands gewerkt, zoals Coldplay, maar wij maken nooit muziek uit commerciële motieven. Al hebben we overigens niks te klagen. Voor een band als de onze hebben we qua geld best wel geluk. Echt rijk zullen we er niet van worden, maar dat zorgt er wel voor dat we hard blijven werken. Dat we niet lui worden.”

LIVEDATUM 02/04 Rewire @ Paard van Troje, Den Haag

Klinkt als: een stel quasi-elektronische, van de Captain Beefheart-school gekickte psychdino’s

Het maart-nummer van
LiveGuideNL is nu uit en gratis verkrijgbaar op meer dan 550 adressen.

Wild Belle

Het is acht uur dus tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll! Met vandaag in de spotlight de nieuwe single van Wild Belle; Natalie en Elliot Bergman uit Chicago. Ze maken een combinatie van pop, rock, funk en reggae. Voor de clip bij single Our Love Will Survive is het duo naar hun favoriete land Jamaica afgereisd. Zie hieronder de zomerse clip!

Orange Maplewood – Sorry (I Never Believed In A Rock ‘n Roll Star)

Twee aan elkaar gewaagde gitaren, een bassist die regelmatig vergeet dat de traditie voorschrijft dat bassisten cool en ongenaakbaar horen te zijn en een drummer die gelukkig een uitlaatklep heeft gevonden voor zijn tomeloze energie anders was hij waarschijnlijk in aanraking gekomen met justitie. De naam van de band is Orange Maplewood. Het kwartet met wortels in het oosten en connecties met (alweer) het Conservatorium van A’dam, heeft een nieuwe EP uit met drie opmerkelijke nummers in een stijl die het midden houdt tussen grunge en Britpop, tussen post-rock en powerpop. Sorry (I Never Believed In A Rock ‘n Roll Star) is het openingsnummer van de EP en voor wie het debuutalbum uit 2014 heeft gemist een prima introductie tot de stevig rockende band.  Orange Maplewood wil de start van een nieuwe fase in hun bestaan niet onopgemerkt voorbij laten gaan en heeft daarom een releasefeestje georganiseerd en wel op 1 april (geen grap, wel leuk) in Cinetol in Amsterdam. Op 8 april verzorgd de band de aftershow van Weezer in de HMH. Verder is de kans groot dat je Orange Maplewood deze zomer tegen gaat komen op een festival bij jou in de buurt.

Neon Indian

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll. Veel gedanst dit weekend? Dan gooien we er nog een schepje bovenop voor een stevig, vlezig ontbijt met Techno Clique, de nieuwe video van Neon Indian.

Liss – Sorry

Single nummer drie is scheepsrecht voor Liss. De nieuwe single van de Denen is een sterke indie-song met soul sausje en een melancholieke ondertoon die lijkt voorbehouden aan acts uit Scandinavië. Nordic soul wordt de muziek van Liss wel genoemd, een label waar de band zich niet echt door voelt aangesproken. Het Britse kwaliteitslabel XL (Prodigy/Adele/White Stripes) denkt dat Sorry van Liss uit Aarhus goed genoeg is voor een mondiale release en heeft zich over de band ontfermt. De vier leden van Liss bestaat zijn opgegroeid met een muzikale lepel in de mond. Twee bandleden hebben een vader die muziekleraar is en de anderen oudere broers/zussen met een platencollectie. De invloeden zijn zo divers als Radiohead, Prince, Massive Attack en Beastie Boys. Oorspronkelijk zaten de huidige leden van Liss in verschillende bands, die dezelfde oefenruimte deelden. Ze namen een gezamenlijk een nummer op, een vriend maakte er een clip bij en Liss was geboren. Sorry is dus de derde single van de Denen, een EP zal later dit jaar worden uitgebracht door XL.

Olympia – Smoke Signals

We kwamen Olympia tegen op de playlist van Tripje J, onze ‘grote’ broer in Australië en werden meteen verliefd op haar nieuwe single, een track die klinkt als een kruising tussen Blondie en Garbage met als bonus een prima gitaarsolo, die door de dame in kwestie zelf wordt gespeeld. Prima song en uitermate geschikt voor onze doeleinden. Alleen is Smoke Signals hier niet uit. In zo’n geval doet Facebook wonderen, mailtje naar haar en binnen 24 hadden we het nummer binnen. Olympia is het alias van Olivia Bartley, een zangeres-componiste-gitariste uit Melbourne met drie singles op haar naam en een album in het verschiet. Olivia schrijft persoonlijke songs met literair getinte teksten, die ze brengt op een bed van (vintage) synthesizers en elektrische gitaren. Live krijgt de multi-instrumentaliste assistentie van een ritmesectie. Australië is momenteel na de VS en Engeland de belangrijkste bron voor onafhankelijke en kwalitatief hoogstaande popmuziek. Het zoveelste bewijs van die stelling is Olivia Bartley a.k.a. Olympia en haar nieuwe single Smoke Signals.

Stationschef 201: Hooverphonic / Alex Callier

SC201-site_hooverphonicHooverphonic, hofleverancier van bezwerende beats en beklijvende melodieën vierde onlangs zijn 20 jarige bestaan. In die twee decennia heeft de band onder aanvoering van Alex Callier en Raymond Geerts bewezen dat je niet uit Bristol hoefde te komen om trip hop van internationaal niveau te maken en dat een wisseling van de vocale wacht kwaliteit en populariteit niet in de weg hoeft te staan.

Twintig jaar Hooverphonic heeft vijf sterke chanteuses voortgebracht, een stapel klasse albums en genoeg hits om een dubbelalbum te vullen. Hooverphonic zou niet de eerste act zijn die na 20 jaar besluit om wat gas terug te nemen en te genieten van in het verleden behaalde resultaten. Zo zitten Alex en Raymond echter niet in elkaar. Zij grijpen hun jubileum aan om een koerswijziging in te voeren. Vaste vocalisten zijn voorlopig fini, daar voor in de plaats zal men gaan doen aan zangpartnerruil, al naar gelang de song dat verlangt.

Het einde van het ene tijdperk en de aanvang van een nieuwe fase in het bestaan van de Belgische band leek ons een goede aanleiding om onze Bazz in contact te brengen met Alex om samen met hem de balans op te maken van 20 jaar Hooverphonic, en een blik te werpen op de toekomst.

Het audio-verslag van hun samenkomst is vanavond, zaterdag 26 maart, te horen vanaf 19:00 uur en/of donderdag na 22:00 uur.

Dit zijn 25 niet te missen songs volgens Hooverphonic.

  1. Julie London – Dark
  2. Chet Baker – The Thrill Is Gone
  3. The Monkees – Porpoise Song
  4. The Zombies – She’s Not There
  5. Buffalo Springfield – Expecting To Fly
  6. Serge Gainsbourg – Manon
  7. Neil Young – Don’t Let It Bring You Down
  8. Marc Bolan & T-Rex – Cosmic Dancer
  9. David Bowie – There Is A Happy Land
  10. Love – Alone Again Or
  11. Nick Drake – River Man
  12. The Chills – Pink Frost
  13. Mazzy Star – Five String Serenade
  14. The Smiths – There Is A Light That Never Goes Out
  15. The Cure – Just Like Heaven
  16. Slowdive – Alison
  17. The Pixies – Monkey’s Gone To Heaven
  18. New Order – Bizarre Love Triangle
  19. Pet Shop Boys – Rent
  20. Portishead – Sour Times
  21. Massive Attack – Unfinished Sympathy
  22. Goldfrapp – Utopia
  23. Beth Gibbons – Romance
  24. Hope Sandoval – Blanchard
  25. Beck – Nobody’s Fault But My Own