Category: Nieuwe Muziek

Het eerste wat je denkt als je Gimme Love hoort -de nieuwe single van Jake Bugg- is, zo die wil ook een hit. Maar de jonge Britse rocker heeft over succes helemaal niks te klagen, dus dat is niet de reden dat Gimme The Love op het eerste gehoor klinkt als een beetje te veel van het goede, of eigenlijk te veel van het verkeerde . Pas na een paar keer draaien vallen de dingen op zijn plek, voelt de beat best wel goed ipv ongepast en valt het overgeproduceerde eigenlijk wel mee. Op zijn nieuwe single klinkt Jake alsof hij maanden lang heeft geleefd op een menu van Madchester bands, als een junior versie van Stone Roses. Even wennen dus zeker na On My One, de rudimentaire solo bluesplaat waarmee hij een paar weken geleden kwam. Beide songs staan op het derde album dat de nu 22 jarige Brits begin juni zal uitbrengen en dat dus, afgaande op de twee tot nu toe bekende tracks een uiterst gevarieerde plaat lijkt te gaan worden.

Op zijn nieuwe single, Brace For Impact komt Sturgill Simpson langzaam los van zijn country-roots. Aan de twang in zijn stem en de glijdende gitaren hoor je nog wel waar hij vandaan komt, maar de klok staat op rock. Simpson is een in de VS zeer gerespecteerd vertolker van alt. Country songs. Zijn faam rust op zijn werk als voorman van de blue grass band Sunday Valley. Ook zijn twee soloalbums klonken authentiek en eerbiedig. Muzikaal dan, aan zijn teksten kon je al afhoren dat Simpson geen gewone country knakker is. Hij schrijft songs over paddo’s en reptiel-achtige aliens. Op zijn derde solo-album, A Sailor’s Guide To Earth gooit de voormalige railroad man het dus over een nieuwe boeg, hoewel zijn rock southern genoeg is om niet al zijn oude klanten weg te jagen. Een eerste teken van Simpson’s verandering van spijs was overigens al begin dit jaar te horen, zijn bluesy bijdrage aan de soundtrack van de tv-serie Vinyl. Dat nummer, Sugar Daddy staat niet op Simpsons nieuwe album, dat over ongeveer een maand zal uitkomen. Wel present op die plaat is een cover van Nirvana’s In Bloom, het definitieve bewijs dat Sturgill Simpson besmet is met het rockvirus. Welkom bij de club.

‘East is east and west is west, and never the twain shall meet’. Behalve dan bij The Mysterons, het grensoverschrijdende en grensverleggende kwintet uit Amsterdam dat kruidige songs weet te brouwen van westerse en oosterse ingrediënten. Mellow Guru klinkt wat minder Bollywood aan de Amstel dan Thunderbird 1, maar de Orient blijft een belangrijke levensader voor de mystieke muziek van The Mysterons, net als de late jaren zestig toen het westen zich voor het eerste openstelde voor muzikale exotica.

The Mysterons is min of meer ter wereld gekomen als liefdesbaby van Jungle By Night en PAUW, maar stond al gauw op eigen benen. Mellow Guru is echter de laatste track waarop PAUW gitarist Brian Pots te horen zal zijn, uitslaand succes van zijn hoofdband is de reden voor zijn vertrek. Josephine, Pyke, Sonny en Peter hebben een al opvolger ingewerkt, Jordy Sanger, die live al eerder ingelijfd was. Mellow Guru is een mooi slotakkoord voor Brian en een uitstekend startschot voor nieuwe avonturen van The Mysterons.

Je bent niet de eerste en zal niet de laatste zijn die denkt dat Methyl Ethel de naam is van een metal band. Niet dus. Wat is Methyl Ethel dan wel? De vraag is makkelijker gesteld dan beantwoord. De bio van de band is duidelijk, Methyl Ethel is een trio uit het Australische Perth, actief sinds 2013 en één EP en een gloednieuwe langspeler rijk. Maar dan de muziek, die is bijzonder, een soort sluipende, emotioneel geladen, licht psychedelische, veelal downtempo indie rock. Of je de band trekt of niet valt en staat waarschijnlijk bij je waardering voor de lenige en indringende zang van Jake Webb, die behept is met een vrij hoog timbre. Methyl Ethel is een gitaarband, maar verwacht geen solo’s of krachtpatserij. Methyl Ethel is van de subtiele aanpak, maakt songs die hun kracht en pracht niet meteen prijsgeven. Bijzondere band dus, als hun show op de mei editie van London Calling ook maar een beetje in de buurt komt van het gebodene op plaat, dan gaan we nog lang plezier hebben aan Methyl Ethel.

Niet alleen in de buitenlanden zijn girls bezig de mannelijk hegemonie te ondermijnen, ook in ons land zijn de dames sterk in opkomst. Misschien gaat het wat ver om onze huidige rockdiva’s dochters van Anouk te noemen, maar zij was wel een van de eersten in de lage landen, die bewees dat stoerheid en vrouwelijkheid best samen konden gaan, net als kwaliteit en populariteit, zelfstandigheid en succes. Sue The Night is niet de eerste, maar wel een van de beste sisters die het allemaal zelf doen. In 2014 debuteerde ze met een album waarvan maar liefst vier singles de radio haalden en één, The Whale tot ons collectief erfgoed is gaan behoren. Het typeert de werkdrift en de creatieve vonk van Sue en de haren dat er nu al weer nieuw werk in aantocht is, daarnaast laat The World Below horen dat Sue cd nummer 2 geen herhaling van zetten wordt, maar zowel een verfijninging als een variant op haar successound. Die langspeler zal nog wel even op zich laten wachten, wat geen probleem is zolang we verwend worden met songs als The World Below.