Tot voor kort was Cullen Omori zanger van Smith-Westerns, een band die zeker wist te boeien met prima powerpop songs als Weekend en 3 AM Special. Waarom de band geïmplodeerd is weten we niet. Gelukkig wordt het gemis grotendeels goed gemaakt door de release van Omori’s eerste album onder eigen naam. De overeenkomsten tussen Smith Westerns en Omori solo zijn groter dan de verschillen. Ook zonder band maakt Omori toegankelijke muziek met een twist en invloeden die lopen van sixties pop tot new wave uit de eighties. Vergeleken met de toch wel gelikte glam sound van zijn oude band klinkt Omori’s album bijna lo-fi. De ‘ongelikte’ productie accentueert de spontaniteit en urgentie van Omori’s bij tijd en wijle donkere popsongs. Hij noemde zijn album niet voor niets New Misery. De plaat is uit bij Sub Pop (Beach House, Fleet Foxes, Father John Misty) dat al sinds ze het debuutalbum van Nirvana de wereld inslingerden garant staat voor eigenzinnige indie van uitzonderlijk hoog niveau.
Category: Nieuwe Muziek
IJsbreker: Spring King – Rectifier
Een jaar geleden nog nam Spring King demootje’s op in de woonkamer van de moeder van de zanger. Nu staat de band onder contract bij een multinational en spelen ze de concurrentie onder tafel. Vraag maar aan Kaiser Chiefs dat zo (on)verstandig was het kwartet uit Manchester te charteren als voorprogramma. Spring King maakt deel uit van de nieuwe golf jonge Britse gitaarbands, die niet op een decibelletje meer of minder kijken. Stagediven en crowdsurfen zijn veelvoorkomende activiteiten bij optredens van de lente koninkjes.
Baas van de band is drummende zanger Tarek Musa. Musa, de naam is Pools noemt The Beach Boys als zijn favoriete band, maar als je de de enerverende ruisrock van Spring King hoort denk je eerder aan The Pixies of aan een opgevoerde Jesus & Mary Chain dan aan de mooi weer pop van de Wilson broers. Rectifier is niet de eerste track die we draaien van Spring King. Eind vorig jaar dreef het eveneens zeer enerverende Who Are You in ons net. Sindsdien zijn we hooked en er aardig van overtuigd dat de band een speler van formaat gaat worden, is het niet dit voorjaar dan toch zeker dit najaar.
Highly Suspect
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll! We gaan het weekend stevig én met een western in. Vorig jaar juni scoorde Highly Suspect met Lydia de IJsbreker en behaalde zelfs de Oudejaars Top 50 in de Tombola. Inmiddels heeft het Amerikaanse rocktrio zich ook in de kijker gespeeld bij de Nederlandse festivalboekers. De band, die vorig jaar nog genomineerd was voor een Grammy “best rock song” voor Lydia, is namelijk afgelopen week geboekt voor Lowlands! Check de clip bij de nieuwe single Bloodfeather en waan je in het wilde westen.
Nothing But Thieves – Excuse Me
Dat Thieves in de bandnaam moet ironisch bedoeld zijn. Nothing But Thieves is namelijk een van de meest oorspronkelijke bands die momenteel actief zijn. Het bewijs, indien niet eerder geleverd is de nieuwe single van de Britten. Excuse Me is een meer dan uitstekende song die niet direct te herleiden is tot een bepaalde bron. Onze liefde voor de dievenbende uit Essex moge duidelijk zijn. De band maakte zijn Nederlandse podiumdebuut op ons feest in Paradiso vorig jaar en Excuse Me is de 5e track die we van ze draaien. Alle songs staan op het vorig jaar verschenen debuut van Nothing But Thieves. Meestal vinden we het na drie singles van een album wel welletjes, maar de singles van Nothing But Thieves zijn allemaal anders en allemaal goed. En niks ten nadele van Tripswitch, oud-IJsbreker Wake Up Call en Ban All The Music, maar Excuse Me is misschien nog wel de beste en oorspronkelijkste track van het imposante debuutalbum van Nothing But Thieves.
Yak
Elke ochtend om acht uur is het weer tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll. Met vandaag heel veel rock. Yak is één van de hardste bands uit Engeland van het moment, “bonkers” worden ze ook wel genoemd. Veel punk en branie & fast en furious. Binnenkort staan ze twee keer in Paradiso. op 7 april om het publiek voor The Last Shadow Puppets op te warmen en een eigen show staan op 31 mei gepland. Om alvast in de stemming te komen is hier alvast een idiote video bij de nieuwe single Harbour The Feeling.
Dilly Dally
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een Video van de Dag. Vandaag presenteren we je de nieuwe clip van onze favoriete Canadese band van het moment Dilly Dally (maker van ex-IJsbreker Desire). De clip is super low-budget, want dit is de opinie volgens Dilly Dally: “music videos are bullshit.” Oftewel, No Bullshit – Great Music!
Haelos – Pray
Triphop, ken je die uitdrukking? Als je de jaren negentig hebt meegemaakt zeker. Grote kans dat je dan albums in de kast hebt staan van Portishead en Massive Attack, net als de leden van Haelo. Het zal niemand ontgaan zijn dat de jaren negentig bezig zijn aan een comeback. Niet alleen muzikaal maar ook wat mode betreft. Zo gaat dat. Er komt een moment dat een generatie oud genoeg wordt om nostalgische gevoelens te koesteren. Dat geldt overigens niet voor Arthur, Dom en Lotti, die kwamen nog maar net kijken toen feestgangers weer een beetje neerdaalden op de klanken van songs als Glory Box en Teardrop. Dat verklaart ook de voortvarendheid waarmee het trio de muziek naar hun hand zet. Haelos is zeker geen eerbiedig naboots -orkest, eerder een een stel jonge honden dat zijn voordeel doet met een stijl die tegelijkertijd een herwaardering toe is en wel wat vers bloed kon gebruiken. Haelos treedt ook op, heel veel zelfs. Helaas (nog) niet bij ons.
Interview: Animal Collective over Dino’s en John Cale
“De titel oogt als een soort open invitatie om iets met een ander te doen.” Deze uitspraak van Avey Tare slaat op Painting With, het nieuwe album van Animal Collective. Daarop lijkt aan de uitnodiging tot samenwerken al lang en breed gehoor te zijn gegeven, en bepaald niet door de minst imposante schepsels uit de geschiedenis van onze miljoenen lentes oude aardkloot. Tijd om eens even met Dave Portner, zoals Avey Tare echt heet, de coolste collaboraties op een rijtje te zetten.
Tekst LiveGuideNL | Sven Bersee
Painting With John Cale
Als je niet weet wie John Cale is, dan ben je een enorme cultuurbarbaar of een naïeve droplul en raden we je aan om eens de platen van zijn bandje The Velvet Underground te checken. Leuk hoor, echt waar. Maar goed, diezelfde legende werkte dus gewoon mee aan Painting With. Cale nam de drones op die gebruikt zijn in het nummer Hocus Pocus.
“John Cales werk met The Velvet Underground is natuurlijk behoorlijk awesome. Daarnaast houden we van de platen die hij heeft geproduceerd, zoals ons favoriete werk van The Stooges. We hadden al waterig contact met John omdat mijn zus sinds een tijdje de visuals doet tijdens zijn liveshows. Zo kwamen we erachter dat hij ook fan van Animal Collective is. Dat maakte het natuurlijk een stuk makkelijker om hem bij de plaat te betrekken. Net als wij is hij heel visueel ingesteld, wat het een goede match maakt. Hij is een soort soulmate van ons.”
Painting With Bea Arthur
De track Golden Gal begint met een sample van actrice Bea Arthurs stemgeluid. Het is een snerende zin die ze als het personage Dorothy Zbornak uitsprak in de Amerikaanse komedieserie The Golden Girls (1985-1992): ‘No, Blanche, she’s upset because they keep changing the taste of Coke!’.
“Die opmerking hebben we een beetje uit zijn context gerukt, maar hij was in de serie sarcastisch bedoeld. Ik vind Dorothy hilarisch en we kunnen een goede grap in Animal Collective wel waarderen. Het is goed om af en toe een paar seconden te lachen. Hij is er niet per se ingestopt for the sake of comedy, maar ik vind het leuk dat je het wel zo kunt opvatten. Ik hou ervan als mensen niet zeker weten waarom iets gebeurt in onze muziek. Verrassing is belangrijk in de psychedelische ervaring en in het leven in het algemeen.”
Painting With dinosaurs
Die gekke malle zus van Avey Tare is wel handig met visuals. Niet alleen on stage bij John Cale, maar ook in de studio bij AnCo. Zo zorgde zij voor non-stop projecties van dinosaurussen op de muren van de EastWest Studios in Hollywood, waar ooit ook platen van The Beach Boys en Marvin Gaye werden opgenomen.
“In Animal Collective vinden wij het makkelijker om te communiceren met visuals dan om te zeggen: laten we hier eens even een stukje in fis mineur spelen. Zo praten wij niet. Op Painting With is de invloed van dinosaurussen dus vrij groot. We hadden twee filmrollen met dinobeelden die we elke dag non-stop afspeelden. Of Jurassic Park erbij zat? Misschien een paar scènes uit deel één, verder was het vooral vreemd seventies-spul: reclames met dino’s, dinocartoons en films met animatronics.”Painting With Colin Stetson
In FloriDada wordt een ode gebracht aan het dadaïsme, maar de track is ook opvallend omdat in het refrein het geblaas van topsaxofonist Colin Stetson te horen is. Het lijkt misschien niet per se baanbrekend dat de virtuoos samenwerkt met een progressieve groep als Animal Collective, maar dat is het voor Avey Tare wel degelijk.
“Ik heb altijd een groot probleem gehad met de saxofoon. Als kind had ik er al helemaal niks mee. Er was iets met het geluid dat mij afstootte – vooral in rockmuziek, maar ook in jazz. Ik hield wel van bijvoorbeeld Eric Dolphy en Chico Hamilton, maar voor sax-georiënteerde jazz voelde ik weinig. En dat is precies waarom we dat instrument nu juist wel gebruiken. Een tijdje terug vroeg ik Noah (Lennox, Panda Bear) of hij weleens een techniek of methode toepast waar hij niks mee heeft met als doel die te begrijpen. Hij zei meteen: ‘Ja, natuurlijk!’. Dat zette me over mijn twijfels heen om een keer de sax te gebruiken. Het is leuk om muziek te maken die je uitdaagt. Colin Stetson was een van de weinige saxofonisten die ik al wel kon waarderen, dus hij moest het worden.”
Painting With AnCo
Je zou het bijna vergeten, maar Avey Tare schilderde op Painting With ook nog met zijn vaste bandmaatjes Panda Bear en Geologist. (Deakin, het vierde bandlid, doet deze keer niet mee). En ondanks dat dit alweer studioalbum nummer tien is, is de vernieuwingsdrang nog altijd gigantisch.
“Ik wil dat mensen ons respecteren om onze experimenteerzucht. Dat is wat we leuk vinden, luisteraars steeds tot iets nieuws bekeren. We willen niet succesvol zijn met iets en datzelfde ding steeds herhalen. Als je de gok neemt om een trucje uit te halen, loop je het risico om irrelevant te worden. Dat betekent niet dat je daarmee niet succesvol kunt zijn. Die aanpak heeft voor veel bands gewerkt, zoals Coldplay, maar wij maken nooit muziek uit commerciële motieven. Al hebben we overigens niks te klagen. Voor een band als de onze hebben we qua geld best wel geluk. Echt rijk zullen we er niet van worden, maar dat zorgt er wel voor dat we hard blijven werken. Dat we niet lui worden.”
LIVEDATUM 02/04 Rewire @ Paard van Troje, Den Haag
Klinkt als: een stel quasi-elektronische, van de Captain Beefheart-school gekickte psychdino’s
Het maart-nummer van LiveGuideNL is nu uit en gratis verkrijgbaar op meer dan 550 adressen.
Wild Belle
Het is acht uur dus tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll! Met vandaag in de spotlight de nieuwe single van Wild Belle; Natalie en Elliot Bergman uit Chicago. Ze maken een combinatie van pop, rock, funk en reggae. Voor de clip bij single Our Love Will Survive is het duo naar hun favoriete land Jamaica afgereisd. Zie hieronder de zomerse clip!
Orange Maplewood – Sorry (I Never Believed In A Rock ‘n Roll Star)
Twee aan elkaar gewaagde gitaren, een bassist die regelmatig vergeet dat de traditie voorschrijft dat bassisten cool en ongenaakbaar horen te zijn en een drummer die gelukkig een uitlaatklep heeft gevonden voor zijn tomeloze energie anders was hij waarschijnlijk in aanraking gekomen met justitie. De naam van de band is Orange Maplewood. Het kwartet met wortels in het oosten en connecties met (alweer) het Conservatorium van A’dam, heeft een nieuwe EP uit met drie opmerkelijke nummers in een stijl die het midden houdt tussen grunge en Britpop, tussen post-rock en powerpop. Sorry (I Never Believed In A Rock ‘n Roll Star) is het openingsnummer van de EP en voor wie het debuutalbum uit 2014 heeft gemist een prima introductie tot de stevig rockende band. Orange Maplewood wil de start van een nieuwe fase in hun bestaan niet onopgemerkt voorbij laten gaan en heeft daarom een releasefeestje georganiseerd en wel op 1 april (geen grap, wel leuk) in Cinetol in Amsterdam. Op 8 april verzorgd de band de aftershow van Weezer in de HMH. Verder is de kans groot dat je Orange Maplewood deze zomer tegen gaat komen op een festival bij jou in de buurt.