Single nummer drie is scheepsrecht voor Liss. De nieuwe single van de Denen is een sterke indie-song met soul sausje en een melancholieke ondertoon die lijkt voorbehouden aan acts uit Scandinavië. Nordic soul wordt de muziek van Liss wel genoemd, een label waar de band zich niet echt door voelt aangesproken. Het Britse kwaliteitslabel XL (Prodigy/Adele/White Stripes) denkt dat Sorry van Liss uit Aarhus goed genoeg is voor een mondiale release en heeft zich over de band ontfermt. De vier leden van Liss bestaat zijn opgegroeid met een muzikale lepel in de mond. Twee bandleden hebben een vader die muziekleraar is en de anderen oudere broers/zussen met een platencollectie. De invloeden zijn zo divers als Radiohead, Prince, Massive Attack en Beastie Boys. Oorspronkelijk zaten de huidige leden van Liss in verschillende bands, die dezelfde oefenruimte deelden. Ze namen een gezamenlijk een nummer op, een vriend maakte er een clip bij en Liss was geboren. Sorry is dus de derde single van de Denen, een EP zal later dit jaar worden uitgebracht door XL.
Category: Nieuwe Muziek
Olympia – Smoke Signals
We kwamen Olympia tegen op de playlist van Tripje J, onze ‘grote’ broer in Australië en werden meteen verliefd op haar nieuwe single, een track die klinkt als een kruising tussen Blondie en Garbage met als bonus een prima gitaarsolo, die door de dame in kwestie zelf wordt gespeeld. Prima song en uitermate geschikt voor onze doeleinden. Alleen is Smoke Signals hier niet uit. In zo’n geval doet Facebook wonderen, mailtje naar haar en binnen 24 hadden we het nummer binnen. Olympia is het alias van Olivia Bartley, een zangeres-componiste-gitariste uit Melbourne met drie singles op haar naam en een album in het verschiet. Olivia schrijft persoonlijke songs met literair getinte teksten, die ze brengt op een bed van (vintage) synthesizers en elektrische gitaren. Live krijgt de multi-instrumentaliste assistentie van een ritmesectie. Australië is momenteel na de VS en Engeland de belangrijkste bron voor onafhankelijke en kwalitatief hoogstaande popmuziek. Het zoveelste bewijs van die stelling is Olivia Bartley a.k.a. Olympia en haar nieuwe single Smoke Signals.
Stationschef 201: Hooverphonic / Alex Callier
Hooverphonic, hofleverancier van bezwerende beats en beklijvende melodieën vierde onlangs zijn 20 jarige bestaan. In die twee decennia heeft de band onder aanvoering van Alex Callier en Raymond Geerts bewezen dat je niet uit Bristol hoefde te komen om trip hop van internationaal niveau te maken en dat een wisseling van de vocale wacht kwaliteit en populariteit niet in de weg hoeft te staan.
Twintig jaar Hooverphonic heeft vijf sterke chanteuses voortgebracht, een stapel klasse albums en genoeg hits om een dubbelalbum te vullen. Hooverphonic zou niet de eerste act zijn die na 20 jaar besluit om wat gas terug te nemen en te genieten van in het verleden behaalde resultaten. Zo zitten Alex en Raymond echter niet in elkaar. Zij grijpen hun jubileum aan om een koerswijziging in te voeren. Vaste vocalisten zijn voorlopig fini, daar voor in de plaats zal men gaan doen aan zangpartnerruil, al naar gelang de song dat verlangt.
Het einde van het ene tijdperk en de aanvang van een nieuwe fase in het bestaan van de Belgische band leek ons een goede aanleiding om onze Bazz in contact te brengen met Alex om samen met hem de balans op te maken van 20 jaar Hooverphonic, en een blik te werpen op de toekomst.
Het audio-verslag van hun samenkomst is vanavond, zaterdag 26 maart, te horen vanaf 19:00 uur en/of donderdag na 22:00 uur.
Dit zijn 25 niet te missen songs volgens Hooverphonic.
- Julie London – Dark
- Chet Baker – The Thrill Is Gone
- The Monkees – Porpoise Song
- The Zombies – She’s Not There
- Buffalo Springfield – Expecting To Fly
- Serge Gainsbourg – Manon
- Neil Young – Don’t Let It Bring You Down
- Marc Bolan & T-Rex – Cosmic Dancer
- David Bowie – There Is A Happy Land
- Love – Alone Again Or
- Nick Drake – River Man
- The Chills – Pink Frost
- Mazzy Star – Five String Serenade
- The Smiths – There Is A Light That Never Goes Out
- The Cure – Just Like Heaven
- Slowdive – Alison
- The Pixies – Monkey’s Gone To Heaven
- New Order – Bizarre Love Triangle
- Pet Shop Boys – Rent
- Portishead – Sour Times
- Massive Attack – Unfinished Sympathy
- Goldfrapp – Utopia
- Beth Gibbons – Romance
- Hope Sandoval – Blanchard
- Beck – Nobody’s Fault But My Own
Mark Pritchard – Beautiful People (feat. Thom Yorke)
Wie is Mark Pritchard en hoe kent hij Thom Yorke? Pritchard is een 44 jarige producer/beatmaker/remixer en dj, die in 1991 zijn eerste succes scoorde en sindsdien een enorme staat van dienst heeft opgebouwd in de alternatieve danswereld. Tegenwoordig staat Prichard onder contract bij Warp. Het contact tussen Mark en Thom stamt uit de King Of Limbs tijd, Pritchard heeft van toen een remix gemaakt van Bloom. Voor Yorke is zijn feature op Beautiful People (geen cover) geen grote stap, voor Pritchard is dat het wel. Het nummer is niet bedoeld om op te dansen, maar als uiting van persoonlijk verlies en daardoor ontstane chaos. De toon is echter niet down, maar hoopvol. Bij zo’n soort song kan je Yorke er natuurlijk goed bij hebben. Hij is de meester van hoopvolle melancholiek van optimistisch fatalisme. Het zijn goede tijden voor Radiohead fans. Eerder dit jaar doorbrak de band met Spectre een stilte die veel te lang heeft geduurd. Nu maakt Yorke met Pritchard zeer gewaardeerd zijstapje en binnenkort gaat Radiohead eindelijk weer eens op tournee. En alsof dat allemaal nog niet genoeg is, is waarschijnlijk heel binnenkort Radiohead album # 9 een feit.
Breekijzer: Biffy Clyro
Wolves of Winter is afkomstig van het aankomende album ‘Ellipsis’ van de Schotse rockband Biffy Clyro. Lekker stevig, energiek en ook een beetje gek! Dat wordt weer een top show op Lowlands.
IJsbreker: Declan McKenna – Paracetamol
Er waait een frisse wind door de Britse singer-songwriter scene. Zijn naam is Declan McKenna. Declan heeft geen baard en ook geen hoed, zingt niet met kopstem en houdt zich verre van behaagzieke liefdesliedjes. Wat is Declan dan wel? Nog maar 17 om te beginnen, een doe-het-zelver die zijn songs zelf schrijft en produceert en meestal ook inspeelt. Declan een protestzanger noemen is hem te kort doen. Zijn songs zijn niet zozeer aanklachten of pamfletten, eerder sociaal- politieke observaties van situaties die hij als verkeerd en onrechtvaardig ervaart. In Brazil, zijn debuutsingle contrasteerde hij de armoede in Brazilië met de corruptie schandalen binnen de FIFA, dat Brazilië had ‘uitgekozen’ als gastland voor het WK in 2014. In zijn nieuwe single, Paracetamol buigt de jonge troubadour zich over het scheve beeld dat de media creëren van jonge transseksuelen. Declan schreef de song naar aanleiding van het verhaal van de Amerikaanse transgender tiener Leelah Alcorn, die zelfmoord pleegde. Al met al geen mainstream artiest zou je denken, die Declan McKenna. Toch zaten zo beetje alle Britse platenmaatschappijen achter hem aan, is hij uitgeroepen tot ‘Glastonbury Rising Talent of 2015’ en wordt hij sinds kort vertegenwoordigd door het managementsteam van Foals. De NME schreef dat Paracetamol met zijn controversiële onderwerp en lengte van zes minuten waarschijnlijk niet zou worden opgepikt door de radio. Mooi wel dus. Meer dan dat, Paracetamol van Declan McKenna is onze nieuwe IJsbreker!
Max Jury
Elke ochtend om stipt acht uur zetten we een Video van de Dag voor je neus. Vandaag weinig Sex, Clips & Rock ‘n Roll, maar wel een heel mooi nummer met idem studioclip. Het nummer heet Numb en de artiest is Max Jury. De singer/songwriter komt uit Des Moines, Iowa en doet wat aan Paolo Nutini denken. Met de singles Home en Black Metal zette hij zichzelf al in de picture, nu is het de beurt aan Numb voor de genadeklap.
Andy Shauf – The Magician
Mooi woord, Saskatchewan. Het is de provincie in Canada waar Andy Shauf vandaan komt. Andy is een singer-songwriter die zijn composities prachtig aankleed met bijzondere arrangementen. Ondanks de prominente rol voor violen en blazers zijn Shauf’s songs nooit over geproduceerd, eerder het tegenover gestelde. Shauf maakt net zozeer gebruik van leegte en stilte als van klank en ritme. Binnenkort komt er een vierde album, zijn eerste op Anti-Records, dat een naam heeft op te houden als label van o.a. Wilco, Elliot Smith en Tom Waits om maar wat verwante zielen te noemen. Andy Shauf brak vorig jaar door buiten Canada met zijn album, The Bearer of Bad News en de toer naar aanleiding van die release. Dankzij Anti zullen nu meer mensen worden geattendeerd op leven en werk van alweer een bijzondere Canadees. Mocht je je interesse zijn gewekt, op 23 mei zal Andy Shauf te zien zijn in de Paradiso.
Rita Zipora
Elke ochtend om acht uur presenteren we je een Video van de Dag. Vandaag van Nederlandse bodem; Tik de Box van Rita Zipora afkomstig van haar tweede album Stroom die op 2 april op vinyl verschijnt. Lovely Rita maakt eigenzinnige, Nederlandstalige elektropop met verwijzingen naar de triphop. Dit nummer gaat over het hokjesdenken van mensen. Onlangs stond Rita Zipora nog in de HMH als de aftershow van haar helden Massive Attack. In april staat de “vinyl tour” gepland, op 10 april is Patronaat aan de beurt.
Palmsy – You’re Too Cool For Me
De nieuwste traktatie uit de trommel van de Herman Brood Academie heet Palmsy. De band is nog maar twee singles oud, maar is nu al gesignaleerd door binnen en buitenlandse blogs. Een ander teken van potentie is het feit dat Palmsy de finale heeft bereikt van de Rob Acda Award in Haarlem. Het Amerikaanse blog Obscure Sound beschrijft You’re Too Cool For Me als ‘jangly indie pop and the breezy energy of pop punk”. En zo is het. Wij zouden daar alleen nog de woorden muzikaal en vernuftig aan toe willen voegen. Wat er in het water zit van de HBA weten we niet, maar het werkt wel. Net als schoolgenoten, Echo Movis en Radio Eliza zou Palmsy een opheffingsverbod moeten krijgen dat 10 jaar of 5 albums geldig is. Daarna zien we wel verder.