Category: Nieuwe Muziek

IJsbreker: Holy Holy

Twee jonge Australiërs komen elkaar tegen in Zuid-Oost Azië, waar ze allebei vrijwilligerswerk doen als leraar Engels. Behalve een belangstelling voor taal blijken ze ook een liefde voor muziek te delen. Een paar jaar later, we schrijven 2011, treffen ze elkaar weer. Dit keer in Zweden, waar de één, Timothy Caroll uit Brisbane flink aan de weg timmert als songschrijver. Als de ander -Oscar Dawson uit Melbourne, inmiddels woonachtig in Berlijn- bij zijn vriend op bezoek gaat besluiten ze de handen ineen te slaan. Eenmaal terug in Australië zetten ze hun samenwerking voort, eigenlijk zonder direct doel, maar het voelt goed dus waarom niet? De logische stap is het vormen van een band. Er wordt een ritme sectie gezocht en gevonden en een bandnaam bedacht. Holy Holy. En hoe klinkt het? Nogal Amerikaans. Holy Holy maakt in country en folk en soul gedrenkte levensrock, muziek met emotie maar ook met ruimte voor experiment. Eerder dit jaar draaiden we al het nummer You Cannot Call for Love Like a Dog. Maar History is de eerste officiële single van Holy Holy in Nederland én is ook de track waarmee de band naam maakte in Australië, en er ligt nog veel meer moois op ons te wachten. Dat zal op 23 oktober verschijnen in de vorm van een album. Een week later komt Holy Holy weer terug naar de najaarseditie van London Calling. Eerder dit voorjaar stond London Calling loves Concerto al op het programma. Wij durven de voorspelling aan dat er nog heel wat optredens zullen volgen.

Society

Twee jaar geleden bracht Society twee singles uit, All That We Have Become en 14 Hours, opvallende sterke tracks met invloeden zo divers als The Beatles, Motown, trip hop en Britpop. De toekomst lachte Society, zijnde James Gilder en Bryan Lynch tegemoet. Het enige wat ze hoefden te doen was regelmatig nieuw werk laten verschijnen. Dat gebeurde helaas niet. Society verdween weer net zo snel onder de horizon, als ze was opgekomen. Naar nu blijkt om hard aan een debuutalbum te werken. Dat album is zo goed als klaar, waardoor kan worden begonnen aan een nieuw offensief. De sound van Society is niet heel erg veranderd, namen als Portishead en The Verve doemen op bij beluistering van Protocol, maar de mix is modern en met de 90’s revival in volle schwung is de voedingsbodem voor Society vruchtbaar dan ooit. Wacht dus niet te lang met het album, heren.

¡PENDEJO!

Elke ochtend om 9 uur een stevige clip voor je kiezen! ¡PENDEJO! brengt, voorafgaand aan hun Europese tour in oktober, een nieuwe clip uit van het nummer Uñero. Uñero (Spaans voor ‘ingegroeide nagel’) is eigenlijk een buitenbeentje binnen het repertoire van de band. De trompet, die zo kenmerkend is voor het Nederlandse viertal met latino roots, doet niet mee en misschien wel verrassender: ¡PENDEJO! lijkt zich met Uñero op het politiek geëngageerde pad te begeven.

El Pastuso: “Tussen de bullshit zit soms wel eens wat serieus verpakt, maar over het algemeen blijft het bij ons tekstueel luchtig. Uñero is daarin wel anders, ja. Het is een aanklacht tegen de intolerantie, extreem-rechts, fundamentalistisch moslim geleuter, zero-tollerance schreeuwertjes wat betreft de soft drugs, enzovoort.”

LIVEDATA 03/10 Sonic Boom Festival @ Popei, Eindhoven 10/10 Desertfest Antwerpen 21/10 Muziekgieterij, Maastricht 22/10 Club Vibes, Rotterdam

The Shoes

The Shoes is een Frans mix en remix collectief met de ambitie en het talent om ook eigen werk te produceren. Toen Pinguinradio nog KinkFM was, draaien we de track Time To Dance., een mix van indie en dance. Ook op Drifted mengen de mannen genres en wel op een manier die door puristen in beide kampen als als heiligschennis zal worden ervaren. Drifted begint met een gabber beat, heeft dan een Beach Boys achtig vocaal intermezzo alvorens de beat weer losbarst. Kitsch of Kunst? Jij mag het zeggen. Feit is dat de nieuwe single van het niet heel erg actieve The Shoes de nodige commotie gaat veroorzaken, op de dansvloer, op de radio en in de comments van menig muziekblog.

Interview: Saybia

Søren Huss (zang) en Jess Jensen (keyboard) van Saybia ogen ontspannen na een volle dag interviews met Nederlandse journalisten. Nog twee te gaan voordat ze terugvliegen naar Kopenhagen. Wat is er gebeurd tijdens hun creatieve ‘break’ van bijna acht jaar? En hoe ziet de toekomst eruit na de release van hun vierde fonkelnieuw album No Sound From The Outside, aankomende vrijdag 2 oktober? “We zetten een dikke streep in het zand en kijken alleen nog maar vooruit. We doen het anders. We nemen de ruimte om te experimenteren met muziek, stijl en vormgeving. Dit is een helemaal nieuwe start.”

Tekst Jacqueline Schoonhoven Foto Patrick Ryming

De Deense band bestaat sinds 1993, neemt drie EP’s op in eigen beheer en toert al flink, als in 2001 een platencontract volgt en daarmee de doorbraak naar de hitlijsten in Denemarken en later de rest van Europa met onder meer de singles Fools Corner en The Day After Tomorrow. Zeven jaar lang brengen de mannen voortdurend nieuwe muziek uit en zijn onderweg om te promoten en op te treden. Tot in 2007 kort na het verschijnen van het derde album Eyes On The Highway de band uit zijn voegen kraakt door stress en persoonlijk drama. De band last een pauze in die uiteindelijk bijna acht jaar duurt.

Alle bandleden slaan een eigen weg in. Toetsenist Jess Jensen pakt de studie grafisch ontwerpen op en begint een eigen bedrijf. Zanger Søren Huss brengt onder meer twee soloalbums uit in zijn moedertaal Deens, die in Denemarken ook goed zijn ontvangen. Jensen: “Iedereen heeft tegenwoordig een baan of eigen bedrijf. We zijn volwassen en zelfstandig geworden en maken daarnaast muziek. We hebben de navelstreng met Saybia moeten doorsnijden en volwassen moeten worden, voordat we naar elkaar terug konden.” Huss was 17 toen hij met Saybia begon. “Het is eigenlijk allemaal heel cliché. We zijn als jonge jongens bij elkaar gekomen. Hebben jaren geploeterd voordat we succes kregen. We hebben ontzettend veel lol gehad. Maar de druk om te presteren werd ons teveel.”

Afgezien van wat live optredens in Denemarken, Zwitserland en Oostenrijk en ook in 2011 in Nederland, bleef nieuw materiaal uit. Totdat Huss met bassist Jeppe Knudsen begon af te spreken op de dinsdagavond. Wekelijks. Huss: “We wilden gewoon eens kijken of we nog muziek konden maken. Zonder de intentie een plaat te maken of de band bij elkaar te brengen. Gewoon een flow vinden die in het hier en nu bij ons past, zonder over het verleden te praten. Hooguit met een frisse blik naar de toekomst kijkend.”

De flow werd gevonden en resulteerde in een flinke hoeveelheid materiaal. Huss: “We hadden genoeg om een album te maken en hebben daarop de rest erbij betrokken.” De band komt nu terug met een ijzersterk album, in een nieuwe stijl en met een nieuwe gitarist, Kasper Rasmussen, vriend van de band. Deze neemt de plaats in van Sebastian Sandstrom. Søren Huss: “Dat is in goed overleg gebeurd. Er is geen onenigheid geweest.” Jensen: “We zijn persoonlijk en zakelijk gegroeid en opnieuw met de band aan de slag gaan, bracht ons op een kruispunt. We begrijpen en respecteren allemaal Sebastians keuze en hij staat achter onze keuze om door te gaan in deze samenstelling.”No Sound From The Outside is wel een echte Saybia-plaat, stevige luisterliedjes, gevoelig, met betekenis, zonder zoetsappig te worden. De hippieachtige sound van het vroegere werk is er af. Saybia klinkt helderder, frisser misschien wel. Jess Jensen: “We hebben gehouden wat goed was maar muzikaal en ook in de vormgeving en de lichtshow geven we de ruimte aan nieuwe ideeën en inspiratie. We zijn abstracter en neigen naar minimalisme. Het is fijn dat we allemaal werk en dus geld hebben. We zijn daardoor onafhankelijk en kunnen naar hartenlust experimenteren.”

Søren Huss is ook op dit album verantwoordelijk voor alle teksten. Zoekend naar een thema, gaan de nummers over het leven en de keuzes en situaties waarvoor dertigers zich gesteld zien. De levensfase waarin de bandleden zelf zaten. Carrière, kinderen, trouwen en echtscheiding, dood en leven. “Het echte verschil met de vroegere platen is misschien wel dat ik nu meer emoties beschrijf dan dat ik ze zelf heb moet uiten”, zegt de zanger.

Gedurende de periode dat Huss de nummers schreef, heeft hij zich vaak afgevraagd of hij als mens moest veranderen of gewoon moest accepteren wie hij is. “Ik heb de neiging om somber te worden maar inmiddels weet ik dat de wereld oneerlijk in elkaar zit. Ik vind mezelf te oud om me over te geven aan Weltschmerz, ik ben ook vader. Ik moet hoop doorgeven, vind ik.”

Huss’ observaties van relaties om zich heen, hoe sommigen veranderden of gewoon hetzelfde bleven verwerkt hij in het album, zoals in Ominous Mystery. “Het is een uitnodiging om er voor elkaar te zijn, ongeacht wat er zich voordoet. Het gaat over de interactie tussen twee mensen en hoe je altijd een keuze hebt.”

No Sound From The Outside is geen sombere plaat. Ondanks de verhalen en emoties in de teksten zijn de sound en groove in de meeste nummers vrij licht. Jess Jensen: “Juist omdat geluk een vluchtig gevoel is, kun je het moeilijk in een lied vangen.” Huss: “Lou Reed deed dat briljant in Perfect Day maar zoiets is mij nog niet gelukt.”

Jensen en Huss kunnen zelf niet echt een favoriet nummer aanwijzen. “Het wisselt per dag en per stemming’, aldus de mannen. Jensen: “Al ga ik momenteel voor Hollow Is Your Promise. Het was bij de opnamen een outsider en eigenlijk ook nog helemaal niet af. Maar het vormt een perfecte brug tussen Saybia oud en nieuw. En als we de nummers spelen, zullen ze ook nog wel wat veranderen, evolueren. Je doet altijd weer nieuwe ontdekkingen tijdens het spelen.”

Saybia speelt de komende week vijf keer in Nederland. De band hoopt er volgend jaar nog een paar festivals aan vast te kunnen knopen. Huss: “We hebben niks te bewijzen. We doen het gewoon stap voor stap en hopen dat het nieuwe materiaal goed landt. We doen en maken wat we leuk vinden. Als je als band oud(er) wordt, kennen mensen je oude nummers. We hopen dat de fans naar de nieuwe nummers willen luisteren en ze omarmen zoals ze met al onze albums hebben gedaan. We kijken er erg naar uit om iedereen weer bij de shows te zien.”

LIVEDATA 01/10 Paradiso, Amsterdam (uitverkocht) 02/10 Metropool, Hengelo (uitverkocht) 09/10 Doornroosje, Nijmegen (uitverkocht) 10/10 Paard van Troje, Den Haag (uitverkocht) 11/10 Effenaar, Eindhoven

Meat Wave

Meat Wave uit Chicago maakt punk van het radiovriendelijke soort. Ze zijn met zijn drieën, maar produceren een geluid waar menig vijfkoppige band jaloers op zal zijn. Cosmic Zoo komt van de derde release van Meat Wave, het album Delusion Moon. Cosmic Zoo gaat over mensen die hun eigen mening presenteren als een universeel feit, volgens Zanger Chris Sutter. De muziek van Meat Wave is dus niet alleen geschikt voor mosh pits en andere publieksactiviteiten, maar ook voor een goede discussie achteraf. Halverwege november kan je de band gaan zien op le Guess Who in Utrecht, maar eigenlijk is Vera in Groningen de beste biotoop in NL van Meat Wave.

The Lions

Een van de grootste invloeden op The Clash was reggae, van dub tot roots reggae in menig Clash nummer klonk Jamaica door. The Lions uit L.A. leek het een goed idee om een album op te nemen met Clash covers in reggae style. Sommige songs moesten flink worden omgegooid, anderen behoefde nauwelijks aanpassing. Zoals The Magnificent Seven, een track van Sandinista. Het elfkoppige The Lions bestaat uit de crème de la crème van de L.A. reggaescene, maar het collectief streefde naar authenticiteit dus gingen ze op zoek naar een ervaringsdeskundige. Die vonden ze in de persoon van Black Shakespeare, een neef van de beroemde bassist Robbie Shakespeare, die samen met zijn maar Sly Dubar zijn stempel drukte op de Jamaicaanse scene van de jaren zeventig en tachtig. De gezamelijke inspanning heeft een prima album opgeleverd, waarvan Magnificent Dance slechts één van de aankoopargumenten is.