Jack White heeft er nooit een geheim van gemaakt een Led Zeppelin fanaat te zijn, maar op I Feel Love (Every Million Miles), de langverwachte nieuwe single van The Dead Weather legt hij het er wel erg dik bovenop. De riff van het nummer is een licht vertraagde variant op die van Immigrant Song van Plant & Page & co. Dit gezegd hebbende, hij is wel weer erg fijn hoor. Miss Mosshart is prima bij stem en de band heeft er duidelijk zin in. Je ziet de mosh-pits al voor je. Het laatste album van de supergroep van Jack en Allison verscheen vijf jaar geleden. Dodge and Burn (25/9) gaat de nieuwe plaat heten, een titel die duidelijk maakt dat The Dead Weather nauwelijks ouder en zeker niet wijzer is geworden.
Category: Nieuwe Muziek
U.S. Girls
Elke ochtend om 9 uur een verfrissende clip! Hier de nieuwe single Window Shades van U.S. Girls. Het album Half Free verschijnt 25september.
LIVEDATA 17/10 Melkweg, Amsterdam 18/10 Botanique, Brussel
Neon Indian
Dat er zoveel elektronische muziek wordt gemaakt, en geluisterd heeft alles te maken met het feit dat muziekmaken met keyboards en computers uiterst eenvoudig is tegenwoordig. Je hebt er geen studio voor nodig, geen technici en producers, zelfs geen andere muzikanten. Een laptop en wat randapparatuur is voldoende. De slaapkamer is de studio. De drempel ligt dus laag, maar hoe meer klanken er uit de kinderkamer tot ons komen hoe hoger we de lat leggen. Je moet anno 2015 dus van goede huize komen wil je nog opvallen. En dat doet Neon Indian, opvallen op de meest gunstige manier. Neon Indian is de artiestennaam van Alan Palomo uit Denton, Texas. In 2009 verscheen het eerste album van Neon Indian, de derde langspeler staat voor begin oktober. Sinds een paar jaar treedt Palomo ook op met band en dat heeft zijn weerslag op de muziek. De vorige single Annie en nu ook Slumlord klinken voller en organischer dan bijvoorbeeld Polish Girl, de hit van het vorige Neon Indian album. VEGA INTL. Night School is de intrigerende titel van de nieuwe Neon Indian, waarvan de release (16/10) gepaard zal gaan met een wereldtournee. Data volgen.
Glen Hansard
Elke ochtend om 9 uur een verse clip! Lowly Deserter is de nieuwe clip van Glen Hansard, die we natuurlijk kennen als frontzanger van The Frames. Zijn nieuwe album Didn’t He Ramble verschijnt 18 september.
LIVEDATA 30/09 Ancienne Belgique, Brussels 20/10 Melkweg, Amsterdam (Uitverkocht)
Courtney Barnett
Dat de dames duidelijk in opkomst zijn in de muziek was nog niet te te merken aan de laatste editie van Lowlands. Volgend jaar beter. Wie er wel was, was Courtney Barnett en dat maakte veel goed. De Australische muzikante is misschien wel de belangrijkste exponent van de nieuwe wave rockgirls en in ieder geval een van de succesvolste. Dat Courtney zo goed gaat is best bijzonder. Haar succes rust namelijk voor een heel groot deel op haar teksten. Wat dat betreft lijkt ze op een andere LL15 hit, Father John Misty. Maar waar Misty zijn ironische observaties verpakt in vaudeville-achtige meezing songs heeft Courtney gekozen voor het rock-format. Zij zet haar woorden kracht bij met haar elektrische gitaar. Nobody Really Cares If You Don’t Go To The Party is Courtney zoals je haar kent, prachtig, krachtig en voor herhaling vatbaar.
Interview: Fink
Op hun verzoek sprak ik frontman Fin Greenall en drummer Tim Thornton op het balkon van Paradiso, terwijl onder ons de soundcheck al bezig was. Beide heren konden niet wachten om de crew te vergezellen op het podium van hun favoriete concertzaal.
Tekst LiveGuide.NL | Esmee de Gooyer Foto Mitchell Giebels
De onrustigheid van Greenall en Thornton komt niet alleen door de spanning voor het optreden, maar vooral omdat ze angstvallig in de gaten willen houden of alles wel goed gaat daar beneden. “Is dat de gitaar waarop je mag spelen”, roept Greenall naar beneden, “of de gitaar die je niet mag oppakken? Hing mijn sjaal erop? Ja? Dan is dat de gitaar die je niet mocht oppakken.”
Fink zit eind november net tegen het einde van de eerste helft van de tour rond de nieuwste cd Hard Believer. Dat wordt gevierd met drie uitverkochte Paradiso-concerten, en na een pauze van drie maanden gaan de mannen snel weer op weg. Greenall en co staan niet voor niets bekend als een echte tourband. “We houden er niet per se van om ons huis te verlaten, maar het is geweldig om te beleven hoe onze muziek ons verbindt met de mensen die we onderweg zien. Wij vinden het mooi, zij ook, dus we hebben meteen iets gemeen met elkaar. En dat elke avond… Het is een mooi gegeven.”
“Als je niet van reizen houdt, moet je niet meespelen in een succesvolle band”, stelt ook Thornton. “Elke keer als we op een nieuwe plek zijn, krijgen we een ‘rush’ van: ‘Oh my God, we zijn er! Yes!’. Dit jaar gingen we voor het eerst naar Athene. Dan krijg je weer dat geweldige gevoel. Je bent daar door de muziek, besef je dan. En toen we voor het eerst in Australië waren, bleek een serveerster zomaar fan van ons te zijn. Dat maakte echte indruk me, hoe ver onze muziek afgereisd is.”
Greenall voegt daar lachend aan toe: “Maar in het begin werden we helemaal opgewonden van álles wat we meemaakten. Er staat een koelkast vol met bier! En het is gratis! Geweldig!” De drummer vervolgt: “Ja, die blijheid om gratis bier is er na acht jaar toch wel afgesleten, hoor.”
Poolcirkel
Er zijn nog altijd locaties over waar Fink niet heeft gespeeld, en juist die plekken fascineren Greenall. “Afrika, Zuid-Amerika, de poolcirkel… Hoewel we bíjna in de poolcirkel hebben gespeeld, maar dat heb ik uiteindelijk zelf afgewezen. Het zou een optreden zijn bij een soort bedrijfsfeestje en daar hadden we geen zin in. Het had wel leuk geweest om tegen andere bands te kunnen zeggen: ‘Jullie hebben toch zeker ook wel in de poolcirkel gespeeld? Niet? Wat raar. Ken je die leuke zaal in Groenland dan niet?!’ Verder spelen we het liefst in landen waar de taalbarrière niet groot is. Amerika en Europa zijn dus fijn, behalve delen van Spanje en Italië enzo. Touren door India was geweldig omdat iedereen daar Engels spreekt, China was weer heel lastig.”
Gelukkig voor de mannen is Hard Believer goed ontvangen in zowel hun favoriete Europese landen (Nederland en Duitsland) als Amerika, maar dat hadden ze wel verwacht. “Het is fijn dat hij het goed doet in landen die we leuk vinden”, zegt Greenall. “We zijn ook populair in landen die we niet graag bezoeken! Nee, welke landen dat zijn ga ik je natuurlijk niet vertellen, haha.”
Nederland staat in ieder geval niet op Finks zwarte lijst. De band deed juist moeite om hier voet aan de grond te krijgen. Greenall: “Na elke plaat krijgen we hier meer aanhang, al is het maar een klein beetje meer.”
Thornton: “Tijdens het opnemen van Hard Believer fantaseerden we soms hoe het zou zijn om de nummers in Paradiso te spelen. Vooral bij het nummer Pilgrim. We wisten meteen dat dat de opener van onze sets zou zijn. We hebben een grote ‘soft spot’ voor al onze platen, maar Hard Believer is het meest compleet. Met Perfect Darkness en Distance and Time waren we nog zoekende. Nu weten we eindelijk echt waar we mee bezig zijn.”
Net als de meeste oudere cd’s van Fink is ook Hard Believer in een heel korte tijd opgenomen. “Aan het schrijven van de nummers werken we lang”, legt de bebaarde zanger uit. “Muziek raakt de gevoelige snaar en de muzikale riff vertelt me wat de emotie zal zijn.”
Fin is zelf ook verantwoordelijk voor de teksten. “Ik kan niet goed beschrijven hoe we het doen, maar we zijn goed in het matchen van de emotie van de muziek met die van de teksten. In de studio proberen we de essentie van de energie van dat moment te vangen. Dat lukt het beste in ongeveer twee weken. We zijn dag en nacht in de studio en als het klaar is, zijn we dan ook compleet uitgeput. Toch is het onze favoriete tijd, het is het beste aan artiest zijn. We hebben drie weken om op te nemen en daarna touren we achttien maanden lang. ‘We fucking love it’.”
LIVEDATA 30/08 Amsterdam Woods Festival, Amsterdam (Premiere van de filmdocumentaire: Fink – Fink is overigens zelf aanwezig voor een Q&A – GEEN OPTREDEN!!!) 20/10 De Vereeniging, Nijmegen 22/10 Concertgebouw, Amsterdam 23/10 De Roma, Antwerpen
Klinkt als: gevoelige gitaarrock, maar dan door en voor mannen met grijze baarden en tatoeages.
Het september-nummer van LiveGuideNL is nu uit en gratis verkrijgbaar op meer dan 550 adressen. Dit is een interview uit LiveGuideNL maart 2015.
Stationschef 171: Koen Herfst
Drummer staat er in zijn bio, maar eigenlijk is die term te beperkt voor wat Koen Herfst kan en doet met trommels. Metal is het vakje waarin hij vaak wordt geplaatst, maar Koen drumt eigenlijk alles, van trip hop tot straight pop en van hard rock tot house, als het maar niet te simpel is. In zijn imposante loopbaan heeft Koen in verschillende bands gezeten en heel veel percussieve hand en spandiensten verleend aan binnen en buitenlandse muziekmakers. Wat er nog ontbrak in het plaatje was een solo-album. Dat gemis maakte Koen begin deze zomer goed met de release van zijn eerste album onder eigen naam. Gesteund en aangespoord door een lijst muzikanten, die zich laat lezen als een who’s who’s van de vaderlandse hard rock en metalscene heeft de drummer een album opgenomen, Back To Balance met veertien eigen composities. Tezamen geven de songs een vrij compleet beeld van de artiest Koen Herfst. Ter ere van dit nieuwe wapenfeit in een carrière die inmiddels bijna twee decennia beslaat, hebben we Koen gevraagd een week lang dienst te willen draaien als Stationschef.
Het gesprek van Bazz met Koen zenden we zaterdagavond uit om 19.00 en herhalen we op donderdagavond om 22.00. Koens’ muzikale keuze hoor je de hele week door.
Koen’s keuze plus commentaar.
1. Dream Theater – The Mirror
Dream Theater was toen ik begon met drummen mijn absoluut favoriete band, ik speelde alle platen na. Toen ik het intro van dit nummer hoorde (ik was denk ik 14 ofzo) dacht ik ‘wat gebeurt hier?? De gitaar speelt hetzelfde en de drums veranderen steeds… wat gaaf!’. Magisch muziekmomentje voor een beginnende muzikant.
2. Deep Purple – Highway Star (Live in Japan)
Made in Japan is een van mijn favo albums aller tijden… rock and roll en wat een sfeer. Zet hem maar op en hoort wat ik bedoel.
3. Pantera – Mouth for war
Dit is het eerste nummer wat ik ooit hoorde van Pantera en ik dacht dat ik gek werd. De agressie, groove, liedjes en moddervette riffs maken Pantera tot een van mijn favoriete bands ooit.
4. Meshuggah – Soul Burn
De eindbazen en dinosaurussen van de technische metal wat mij betreft. Wat een track en groove… probeer dat maar eens na te spelen, vooral verderop in het nummer.
5. Faith No More – Land of Sunshine
Waanzinnig album van een waanzinnige band. Basgeluid ook!!
6. Deftones – My Own Summer
Ik luisterde in mijn tienerjaren heel veel naar Deftones en nu nog steeds. Heerlijke groove en sfeer… grote invloed, net als voor heel veel mede metalmuzikanten denk ik.
7. KoRn – Freak on a Leash
Dit album heb ik helemaal grijs gedraaid… samen met Deftones, Dream Theater en Pantera mijn favo bands van mijn tienerjaren…de combi van groove en snoeiharde gitaren vind ik geweldig, nog steeds.
8. Ties that bind – Alter Bridge
Daar gaan we weer; weer een heerlijke groove en heavy riffing. Combineer dat met een waanzinnige zanger en mooie dramatische lijnen en je hebt me 😉
9. The Rain Song – Led Zeppelin
Dit keer geen riffs maar een heerlijk mooi rustig en weer niet al te vrolijk nummer.
10. Planet X – Atlantis part 1
Vanuit de prog van Dream Theater rolde ik in het zieke drumwerk van Virgil Donatie bij Planet X. Check maar even op 1:23… niet normaal. Toen niet en nog steeds niet.
11. Decapitated – Day 69
Ik was op tour met Epica in 2007 en weet nog goed dat ik deze track veel draaide. Ik dacht even checken wie deze vette drummer is. Bleek hij die week overleden te zijn, ook op tour in Europa bij een ongeluk. Heftig… alleen al daarom zou iedere drummer deze track moeten checken, waanzinnig hoe hij heeft nagedacht over de partij.
12. The Dillenger Escape Plan – Baby’s First Coffin
Behoorlijk ingewikkelde en chaotische muziek, waar je echt wel voor moet kunnen spelen om het uberhaupt te begrijpen. Extreem, technisch, groove, snel, langzaam, mooi verderop in het nummer… rijk nummer!
13. Pain of Salvation – Water
Een band die ik veel luisterde in mijn ‘prog-periode’. Te gekke zanger, check vanaf 3 min en daarna de extreme groove. Zou bijna een Faith No more stuk kunnen zijn met die keyboards erbij.
14. Mein Herz Brennt – Rammstein
Ik denk dat er weinig muzikanten zijn die dit nummer niet MODDERVET vinden. Zet hem nog geregeld snoeihard met Michiel op, omdat het kan. En omdat het gewoon zo VET is gemixt.
15. SlipKnot – Wait and Bleed
Net als veel jonge metalheads vond ik dit natuurlijk ook te gek, en nog steeds. Zie ook mijn drumvideo op YouTube van dit nummer!
16. Limp Bizkit – My Generation
Waanzinnige groove en supervette riffs. Punt.
17. Textures – Sanguine Draws the oath
Stef is een goede vriend van me en doet supervet drumwerk hier. Daniel, de zanger van Textures zingt ook mee op het eerste nummer van mijn plaat ‘Here I Am’ waar ik enorm trots op ben,
18. My Propane – Home
Valerio Recenti zingt ook twee nummers op mijn plaat, dit is zijn band My Propane.
19. Nine Inch Nails – You know what you are?
Een van mijn favo bands, heerlijk agressief maar niet per se op een metalmanier.
20. Karnivool – Goliath
In eerste instantie dacht ik: Tool kopie. En uiteraard is dat een grote invloed voor ze lijkt me. Maar misschien vind ik dit wel leuker dan Tool. Te gekke drummer.
21. Behemoth – Ov fire and the void
Super extreem drumwerk en een heerlijke duistere sfeer… ik hou wel van een beetje provoceren, zie hun clips.
22. Revamp – Head up High
Deze eerste plaat heb ik ingedrumd, dit vind ik een van de leukste nummers van die plaat. Floor ken ik van mijn tijd bij After Forever. Ik was nog bij de audities voor hun drumvacature en heel leuk om te zien hoe andere jouw drumpartijen proberen na te spelen!
23. Dew-Scented – Means to an end
Nummer van de nieuwe plaat van mijn band Dew-Scented. Ik heb hier een leuke twist gegeven aan een standaard thrash beat vind ik, jij ook? 😉
24. I CHAOS – The Admonishment
Debuutplaat van mijn band I CHAOS. Lekker blasten, Nieuwe plaat komt er aan; 27 september releaseshow in Leiden, Gebr. de Nobel!
25. Bagga Bownz – Done With The Pain
Mijn eerste serieuze band, waar ik 10 jaar in heb gespeeld. De openingsriff is een van de eerste riffs die ik heb geschreven, nog steeds trots op.
Bewilder
Bewilder is het logische vervolg op GEM, de band waarmee Maurits Westerik -ook alweer ruim tien jaar geleden- voor het eerst van zich liet horen. GEM was een jonge hondenband, doeners geen denkers. Dat leverde prima platen op en uitstekende shows. Maar muzikanten worden ouder en soms ook wijzer en vaak beter. Dat vraagt om andere vormen en manieren van muziekmaken, dus zette Maurits een punt achter GEM en begon hij een nieuw hoofdstuk als voorman van Bewilder. Begin vorig jaar verscheen er een solide debuutalbum, deze herfst komt de opvolger. Afgaand op de nieuwe single van het tweede Bewilder album zit er nog volop ontwikkeling en beweging in de band. The Unknown is een meerstemmig gezongen midtempo rocksong dat extra punten scoort vanwege het lekker zwevende seventies keyboard. Bewilder gaat ook weer spelen, raadpleeg voor de data de bandsite.
Dilly Dally
Stel dat Frances Cobain wel in muziek geïnteresseerd zou zijn, sterker nog dat ze in de voetsporen van pa en ma was getreden. Grote kans dat de dochter van Kurt en Courtney zou klinken als Dilly Dally. Misschien is ze het ook wel, of anders de geheime liefdesbaby van Frank Black en Alanis Morissette, dat kan ook. Het begeleidend schrijven beweert echter dat Desire de eerste single is van het eerste album van een band uit Toronto, Dilly Dally genaamd. Dat album, Sore is het resultaat van een proces dat twaalf jaar geleden begon op de middelbare school. Daar ontdekten Katie Monks en Liz Ball dat ze van de zelfde muziek en muzikanten hielden. Ze leerden zichzelf gitaar spelen en begonnen een band, Dilly Dally, wat iets betekent als lummelen, je tijd verdoen. De naam staat in schril contrast met de muziek van de twee meiden en twee mannen. Desire is een stevig staaltje op 90’s leest geschoeide gruisrock. De 90’s revival is onder ons.
Georgia
Er zijn twee Georgia Barnes’. De een is een Australische masterchef, de ander een muzikaal genietje uit Noord West Londen (en de dochter van Neil Barnes van Leftfield). De laatste debuteert met een langspeler waarop ze vrijwel alles zelf doet van produceren tot musiceren. Georgia werkt veel met electronica, toch is haar muziek te gelaagd (gewaagd?) om onder de noemer dance te worden weggezet. Georgia maakt grote stadsmuziek, spannend, soms onheilspellend, nooit makkelijk of saai. Haar invloeden zijn breed van Missy Elliott tot en met The Knife, van Rihana tot en met Bjork. Er zijn dus (minstens) twee mensen die luisteren naar de naam Georgia Barnes. Van één van de twee gaan we nog veel horen.