Category: Nieuwe Muziek

GUM is een andere satelliet uit het Tame Impala kamp, de bekendste is natuurlijk POND. GUM is de naam die Jay Watson gekozen heeft voor zijn activiteiten naast Tame Impala waar hij drummer is. Een week of wat geleden bracht GUM een tweede album uit, Glamorous Damage, dat zo niet een must dan toch wel een aanrader is voor alle fans van het moederschip. Net als Tame Impala is Watson op het tweede GUM album de electronica ingedoken en heeft hij zijn songs een dansbare beat gegeven. Psycho-disco zou een term kunnen zijn. Het is echter een misverstand te denken dat GUM de succesformule van de band van Kevin Parker imiteert. Daarvoor is de sound van single en album te ongepolijst en zijn de songs te intuïtief. Prima aanvulling.

Maison du Malheur is geen band, maar een orkest. Gemiddeld staan er zo’n negen man op de bühne, maar afhankelijk van de stand van de maan kunnen dat er ook meer of minder zijn. In welke formatie Maison du Malheur ook neerdaalt, feest is het gevolg.

Maison du Malheur put uit de rijke Amerikaanse muziektraditie, van de delta blues van Robert Johnson t/m de Dixieland van Louis Armstrong en van de honky-tonk van Hank t/m de country funk van Booker T. En vrijwel alles wat daar tussen zit en na kwam. Maison du Malheur is dus redelijk retro, maar zelden nostalgisch en al helemaal niet oubollig. Streams Of Resonation komt van het vers verschenen tweede album van Maison Du Malheur Stomping Ground.

Er leiden twee wegen naar succes, de radio en de road. De radio heeft DeWolff altijd een beetje links laten liggen, het is on the road waar de band zich thuisvoelt. Net als grote voorgangers als The Allman Brothers, Deep Purple en Little Feat is het podium hun natuurlijke biotoop. Dat neemt echter niet weg dat Dewolff zo af en toe een plaatje produceert dat prima op de radio kan. Tenminste op radiostations, die muziek draaien en geen succesnummers. DeWolff is niet de enige Nederlandse band die de weg van het zweet verkiest boven de route van de radio. Ook Birth Of Joy, My Baby en PAUW werven volgers door ze op te zoeken, in te pakken en vast te houden. Sugar Moon, geen hit dus maar wel raak luidt het 7e hoofdstuk in het bestaan van de band in. Roux-Ga-Roux gaat het album heten dat vanaf 4 februari in diverse formats verkrijgbaar zal zijn in ruil voor een sympathiek bedrag.

Op het eerste gehoor biedt de nieuwe single van Animal Collective weer de bekende mash-up van melodie en anarchie, die de band in gelijke mate haters en fans heeft opgeleverd. Animal Collective je moet er van houden. Maar als je Floridada een paar keer hebt uitgezeten dan hoor je toch wel dat de band uit Baltimore meer te bieden heeft dan een herhaling van zetten.

Een paar draaibeurten heeft als resultaat dat de gekte minder wordt en de chaos toch structuur blijkt te hebben. Let wel normaal zal Animal Collective nooit worden. Hoe je het ook draait of keert. Floridada is en blijft een raar plaatje. Meer van dit muzikale mafs mogen we ergens in januari 2016 verwachten als het tiende studio album van het collectief verschijnt, een album waarop naar verluidt de legendarische ex velvet Underground man, John Cale en Colin Stetson, de toeteraar van Arcade Fire op te horen zijn.

Het Amsterdamse Adam & The Relevants maakt rock, die moet rollen. Hun muziek bestaat uit gelijke delen energie en melodie. Op 16 maart verschijnt het debuutalbum van Adam & co en dat werd wel eens tijd, want hun eerste single, het aanstekelijk Live Forever is ook alweer twee jaar oud.

P.T.C.C. (whatever that may be) is een slimme track, stevig maar subtiel en een uitstekende aankeiler voor het album. Als Adam & The Relevants op de bühne dezelfde combinatie van volume en vernuft weten te produceren als op plaat, dan gaan de mannen een zeer drukke zomer tegemoet.