Elke ochtend om 9 uur een frisse track! Hier hebben we Too Much Is Never Enough van Bob Moses.
LIVEDATUM 02/12 Paradiso, Amsterdam
Elke ochtend om 9 uur een frisse track! Hier hebben we Too Much Is Never Enough van Bob Moses.
LIVEDATUM 02/12 Paradiso, Amsterdam
Een van de grootste invloeden op The Clash was reggae, van dub tot roots reggae in menig Clash nummer klonk Jamaica door. The Lions uit L.A. leek het een goed idee om een album op te nemen met Clash covers in reggae style. Sommige songs moesten flink worden omgegooid, anderen behoefde nauwelijks aanpassing. Zoals The Magnificent Seven, een track van Sandinista. Het elfkoppige The Lions bestaat uit de crème de la crème van de L.A. reggaescene, maar het collectief streefde naar authenticiteit dus gingen ze op zoek naar een ervaringsdeskundige. Die vonden ze in de persoon van Black Shakespeare, een neef van de beroemde bassist Robbie Shakespeare, die samen met zijn maar Sly Dubar zijn stempel drukte op de Jamaicaanse scene van de jaren zeventig en tachtig. De gezamelijke inspanning heeft een prima album opgeleverd, waarvan Magnificent Dance slechts één van de aankoopargumenten is.
Elke ochtend om 9 uur een fijne clip! Deze ochtend de minispeelfilm Ca Ca Caravan van Fijuka.
Ook de tweede single van het nieuwe Silversun Pickups album is er een om over naar huis te schrijven. Circadian Rhythm (Last Dance) wordt grotendeels gezongen door bassiste Nikki Monninger met assists van gitarist Brian Aubert. Silversun Pickups kennen we onderhand wel. Band uit California, opgericht in 2002, bekendste nummer Lazy Eye, vier albums op de teller en een vijfde (Better Nature) in aantocht. Maar misschien weet niet iedereen wat Circadian Rhythm is. Wij moesten het ook even opzoeken, maar Circadian Rhythm is je biologische klok. Wat we ook hebben opgezocht is of de band gaat spelen. Ja en nee. Van een tour is vooralsnog geen sprake. Wel staat Silversun Pickups eind deze maand vier avonden achter elkaar in de Masonic Lodge At Hollywood Forever, Masonic Lodge is een vrijmetselaars loge, Hollywood Forever blijkt een begraafplaats te zijn. Hmm interessant.
Elke ochtend om 9 uur een vette track! Hier de nieuwe single Heart Of The Matter van The Libertines. En wees er snel bij als je ze wil zien, want de eerste datum in Amsterdam is al uitverkocht.
LIVEDATA 01+02/03/2016 Paradiso, Amsterdam 04+05/03/2016 Ancienne Belgique, Brussel
Aan het plaatsen van Battles op onze playlist ging de nodige discussie vooraf. Battles maakt muziek die een kruising is tussen techno, jazz en art-rock, drie genres die vrij ver van ons bed staan. Maar toch, de nieuwe single van de New Yorkers, 13 jaar geleden opgericht door Ian Williams moet je een keer gehoord hebben. The Yabba begint als een science-fiction soundtrack loopt dan over in een Daft Punk riedel gevolgd door een tribale percussiepartij en een zware gitaarriff. En dan zitten we nog maar op een derde van de track. De intrigerende instrumental is het openingsnummer van het derde album van Battles. Het woord langverwacht is hier op zijn plaats, want het vorige album van Battles stamt uit 2011. Battles scoorde zijn eerste en nog steeds grootste succes met het nummer Atlas in 2007, een vrij conventionele compositie vergeleken bij het nieuwe werk. Battles anno 2015 is geen dance-act meer, maar een organische live-band van het intellectuele en eclectische soort. Meer Northsea Jazz dan Dance Valley zeg maar. En uitermate geschikt voor rockclubs zoals de Melkweg waar Battles op 2 november zal neerstrijken.
Over het hoe en wanneer zwijgen ze als het graf, maar ontkennen dat er ‘iets’ is gebeurd doen ze niet. Die “ze” zijn de drie leden van My Baby; Cato, Joost en Daniel. Over dat iets kunnen we alleen maar speculeren, maar we denken dat er een vreemdeling in het spel was en dat een en ander zich heeft afgespeeld op een nachtelijk uur in een drassige polder op een duister kruispunt. Wat zeker is dat drie mensen, die we kenden als leuke en lieve muzikanten nu bezeten lijken door de duvel. Een My Baby concert (ze spelen vaker dan menselijk mogelijk is) doet nog het meest denken aan een seance, geleid door The Witch Queen Of New Orleans met Baron Samedi op drums en Papa Legba op leadgitaar. Nieuw-Zeeland, het land van herkomst van Daniel was het eerste land dat in de ban kwam van My Baby. Inmiddels is ook Nederland behekst en is het een kwestie van tijd voordat het trio Engeland op de kerfstok kan bijschrijven.
Deze week was My Baby in Hamburg. Onder het mom van een paar shows op het Reeperbahn festival plantte het trio daar het zaad van het kwaad met de intentie om later tot oogsten over te gaan. Toevallig of niet, onze Bazz was ook in Hamburg. Na enig aandringen bleek hij bereid zijn stoute schoenen aan te trekken. Gewapend met een crucifix en een zakvol knoflook klopte hij op de deur van de tot voodoo-tempel omgebouwde kleedkamer van het duivelse trio. Wat er toen gebeurde hoor je zaterdagavond om 19.00 uur en – deo volente – in de herhaling aanstaande donderdag tussen tien en middernacht.
Dit zijn 25 magische muzikale momenten volgens Cato van Dijck van My Baby!
In Holland staat een garage. Bombshell is een van de vuigst klinkende tracks ooit in een Nederlandse studio opgenomen. Een rafelig orgelintro introduceert een gecontroleerde rockexplosie, die bezeten lijkt door de geest van Louie Louie, je weet wel de hoofdpersoon van de gelijknamige song van The Kingsmen. Bombshell is afkomstig van een nieuw album van een band die ooit begon als hobbyproject van een aantal muzikanten met een Excelsior connectie. De lol spat er nog steeds vanaf, maar Beans & Fatback anno 2015 is serieus goed. Het derde album van Beans & Fatback heet Heronie Lovestruck en is verslavend. Je bent dus gewaarschuwd.
Voor een gesettelde artiest is drie jaar peanuts, voor een beginnende band is drie jaar echter een eeuwigheid. Het was dan ook niet de bedoeling dat er zo’n zesendertig maanden zouden zitten tussen de release van Oshin, het debuutalbum van Diiv en de opvolger, Is The Is Are. ‘Tussen droom en werkelijkheid staan wetten in de weg en praktische bezwaren’ zong de dichter. In geval van Cole Smith, zakelijk en creatief leider van Diiv waren het een drugsverslaving, een nieuwe liefde en een van racisme beschuldigde bassist die zijn plannen dwarsboomden. Van uitstel is gelukkig geen afstel gekomen, zodat we in oktober alsnog de release gaan meemaken van de nieuwe muzikale avonturen van Cole Smith en zijn vazallen. De druk op Diiv is groot. Cole Smith wordt geniale eigenschappen toegedicht en een toekomst, die zowel artistiek als commercieel rooskleurig zal zijn. Hopelijk heeft hij sterkere schouders dan zijn held Kurt C, alhoewel je daar met zijn ‘belangstelling’ voor illegale roesmiddelen de nodige vraagtekens bij mag plaatsen. Maar dat is speculeren. Als we ons tot de feiten beperken, zien we uitstekende nieuwe single, een volle concertagenda en een langverwacht nieuw album. 2016 wordt het jaar van Diiv. Tenzij…
Misschien moeten we concluderen uit het feit dat Dave Gahan met nieuw solowerk komt dat het niet zo wil vlotten met een nieuw Depeche Mode album. Dat is jammer, maar niet onoverkomelijk als Dave solo uitstapjes blijft maken zoals zijn nieuwe single met Soulsavers. All Of This And Nothing klinkt als een herontdekt juweel uit het songbook van The Verve en is met zijn organische productie mijlenver verwijderd van de machinale synthipop waarmee Depeche Mode furore maakte. Soulsavers is niet de band van Dave Gahan, eerder andersom. Soulsavers is een project van een stel Engelse producers, die eerder o.a. Mark Lanegan, Jason Pierce van Spiritualized en Mike Patton van Faith No More als zanger wisten te strikken. Gahan was voor het eerst te horen op het Broken album van Soulsavers uit 2009. Hij was de enige zanger op The Light And The Dead Sea uit 2012, een rol die hij herhaalt op Angels & Ghosts dat we eind oktober mogen verwachten.