Stealing Sheep is een drietal lijpe wijven uit Liverpool. Het woord lijp wordt hier in postive zin gebruikt. Rebecca Hawley, Emily Lansley en Lucy Mercer hebben een eigen geluid ontwikkeld, dat je een artistieke vorm van folk zou kunnen noemen. De meiden debuteerden drie jaar geleden met een album dat invloeden liet horen van krautrock tot en met middeleeuwse madrigalen. Ook hun jongste langspeler biedt een ongebruikelijk en vaak onverwacht palet aan invloeden. In de single Deadlock worden bijvoorbeeld de Sugababes geciteerd. De muziek van Stealing Sheep is vrij freaky, maar treedt nooit buiten de oevers. Voor de fans van St Vincent, Postal Service en andere acts met een muzikaal hart en een actief stel hersens.
Category: Nieuwe Muziek
Eternal Summers
Na drie low-key uitgebrachte albums is Eternal Summers nu toe aan de grote sprong voorwaarts. Het powertrio uit Roanoke Virginia is aan zijn zesde actieve jaar bezig; de messen zijn geslepen, sound is gefinetuned en ontdaan van vreemde smetten. Nu maar hopen dat de grote buitenwereld net zo enthousiast wordt als de thuisbasis. Er zijn drie Eternal Summers, Daniel, Jonathan en Nicole. Men is niet bepaald bescheiden, wat ze willen is een band worden die school maakt, die invloed heeft op toekomstige generaties. Of de droom punk van het trio de tand des tijds zal doorstaan of misschien wel beter wordt met het verstrijken der jaren is iets wat we nu moeilijk kunnen voorspelen. Wat we wel weten is dat de release van Gold And Stone, het nieuwe album van Eternal Summers zo vlak voor de zomer erg goed getimed is.
The Helio Sequence
15 jaar en 7 albums oud is The Helio Sequence uit Oregon. Een dezer dagen lanceert het duo een achtste poging om roem en fortuin te vergaren. Dat zou eindelijk loon naar werken zijn. Brandon Summers en Benjamin Weikel maken intelligente, meerstemmige indie-rock, powerpop bijna als de songs wat vrolijker zouden zijn en misschien wat minder psychedelisch. Omdat de inkomsten van The Helio Sequence niet overhouden schnabbelt Benjamin wel eens. Hij drumde o.a op hit albums van Modest Mouse, een band waarmee The Helio Sequence wel enige overeenkomsten vertoont. De vraag is natuurlijk gaat het The Helio Sequence nu wel lukken? Het antwoord moeten we uiteraard voorlopig schuldig blijven. Only time will tell, maar als je het hebt over bands die veel meer verdienen dan ze krijgen is The Helio Sequence een sterk voorbeeld.
Stationschef 159: De Deeldeliers
Seks en drugs en jazz zijn maar een paar van de onderwerpen die ter tafel komen in het gesprek dat onze Bazz had met Bas van Lier. Samen met de dichter des havenstad’s Jules Deelder was van Lier het afgelopen jaar veelvuldig te zien in clubs, kroegen en andere culturele ontmoetingsplekken. Hun naam: de Deeldeliers. Hun missie: het volk verheffen en verstooien met proza en poëzie, met jazz en funk. Nog een paar optredens (o.a. in de Q Factory in A’dam op 23/5) en het doek valt. Voorlopig of definitief? Dat is de vraag. Jules is de jongste niet meer en Bas zeer gewild als toetsenist. De tournee van het duo mag zeer geslaagd worden genoemd, niet alleen vanwege de bezoekersaantallen en de vier sterren recensies, maar ook door de chemie tussen woordkunstenaar Deelder en toonkunstenaar van Lier. Gelukkig voor het nageslacht is er een beeldverslag van een optreden van de Deeldeliers en nu dus ook de evaluatie van Bas en Bazz.
Uitzending zaterdag (16/5) om 19.00 uur en/of donderdag (21/5) om 22.00 uur.
25 prima platen volgens Deeldeliers Jules en Bas
1. Sonny Philips – Black on Black
2. Hank Mobley – Recado Bossa Nova
3. Johnny Griffin Orchestra – Wade in the Water
4. Don Patterson trio – Sister Ruth
5. Medeski, Scofield, Martin and Wood – A Go Go
6. Stanley Turrentine – Mattie T.
7. Dexter Gorden – Cheese Cake
8. Bill Withers – Grandma’s hands
9. Lou Rawls & Les McCann – Stormy Monday
10. Eddie Chamblee – The Honeydripper
11. Jimmy McGriff Live – Where it’s at
12. Jimmy Smith And Wes Montgomery – Down by the riverside
13. Deeldeliers – Verenigingsleven
14. Deeldeliers – Vanlierdedeel
15. Rusty Bryand – Fire Eater
16. D’angelo – Brown Sugar
17. Jimi Hendrix – Crosstown Traffic
18. BL3NDER – Supersalade
19. Gene Ammons – Jungle Strut
20. Harry Connick Jr – Here Comes the Big Parade
21. Snoop Dogg – My Medicine ft. Willie Nelson
23. Johnny Guitar Watson – I Want To Ta-Ta You Baby
24. Ramsey Lewis – The In-Crowd
25. BB King – How Blue Can You Get
Farao
Kari Jahsen komt uit Ulnis, een dorpje in Noorwegen met maar 500 inwoners. De favoriete muziek van dorpelingen is country. Drie keer raden waar Kari een broertje aan dood heeft. Als muziekmaakster heeft de jonge Noorse zich de naam Farao aangemeten. Begin dit jaar was Farao een van de vele acts die hoopten op te vallen op Eurosonic, maar dat dus niet deden. Dat lag meer aan de omvang van het aanbod dan aan de kwaliteit van het gebodene. Op haar debuut EP presenteert Farao arctische droompop op een bed van elektronische keyboards en elektrische gitaren. De opnamen vonden plaats op IJsland met Mike Lindsay van de Britse folktronica band Tuung als opnameleider. De speellijst van Farao is nog vrij leeg. Je kunt haar gaan zien op het Roskilde festival eind juni of een maand eerder in Berlijn waar ze mag openen voor Jacco Gardner.
IJsbreker: The Beach
Wegens succes gepromoveerd! Toen we vorige week From Above op onze playlist zetten, wisten we zo goed als niets van de maker(s). Verwoede pogingen om achter hun indentiteit te komen leverden vrijwel niets op. Dat heeft te maken met het feit dat een naam als The Beach zich moeilijk laat google-en, maar dat komt ook omdat ‘The Beach’ zijn best doet om onvindbaar te blijven. Maar zo snel geven we niet op. De info is nog steeds summier, maar we kunnen inmiddels wel melden dat The Beach het alias is van ene George Morgan woonachtig Clapham, een wijk in zuid Londen. Het verhaal wil dat George in zijn achtertuin aan het voetballen was. De bal verdween over de schutting in de tuin van de buurman en laat dat nou net een beroemde producer zijn! Inderdaad te mooi om waar te zijn. Het verhaal geeft wel aan dat The Beach een beetje mysterie wel ziet zitten. Wij dus ook. Er zijn al genoeg acts die met de billen bloot gaan en het hart op de tong dragen. Als we mogen kiezen hebben we liever een act die ons sterke verhalen op de mouw spelt, dan de zoveelste integere maar oersaaie singer-songwriter. Back to The Beach. From Above is een A+ plaat en derhalve een prima IJsbreker. Daar is niks mysterieus aan.
Interview: zZz
Afgelopen maart kwam het langverwachte derde studio album van het Amsterdamse rock ‘n roll duo zZz uit: Juggernaut. Deze titel zegt precies waar het op staat. Juggernaut: een overweldigende kracht. Een stoomwals. Of in dit geval, een muur van geluid. Ze zitten middenin de tour die Juggernaut laat horen, en wij hebben een bel-afspraak met zanger en slagwerk-man Björn Ottenheim die samen met toetsenist Daan Schinkel, zZz is. Hij staat nog met één voet in de tourbus en de wind ruist door de telefoonlijn – “Ik heb de jongens net afgezet! We zijn vannacht van Oslo naar huis gereden.” Straks even terugbellen? Goed idee.
Tekst Nieke Frantzen Foto Iris Duvekot
Dit is voorlopig het einde van het buitenlandse deel van de tour, “de hotels in Oslo zijn best wel duur, we dachten: weet je wat, we kunnen ‘m ook gewoon smeren en dan zijn we lekker morgenmiddag thuis!” Een nacht doorrijden, daar draaien deze jongens hun hand niet voor om. “We hebben na vijf jaar onze kop weer even laten zien,” vertelt Björn. “Het was echt de hoogste tijd om weer een zZz plaat te maken en die te gaan spelen. Het was heerlijk om weer op het podium te staan, mensen zijn echt laaiend enthousiast. We hebben ook onwijs veel merchandise verkocht. We moesten zelfs halverwege weer terug naar Amsterdam rijden om de voorraad aan te vullen!”
Na Running with the Beast (2008) hebben de mannen hun muziek-tentakels her en der neergelegd: hier de soundtrack voor een film, daar een score voor een theaterstuk. Tussendoor nog een samenwerking met het Amsterdamse folkduo Saelors (Light Light – Kilo). “Dit was allemaal natuurlijk hartstikke leuk om te doen, begrijp mij niet verkeerd! Maar ineens waren we vier jaar bezig met muziek voor- en met anderen schrijven. Niet voor zZz, zoals het bedoeld is. Toen hebben wij gezegd: okay, klaar! Stekker eruit, koelkast in.” Terug naar de oorsprong.Talloze ervaringen rijker is zZz de studio ingedoken en hebben ze Juggernaut eruit geperst. Het was geen zware bevalling. Het opnameproces was anders, rauwer. “De inspiratie moest er gewoon uit, de timing was goed. Dan krijg je dit.” Hoewel deze plaat meer elektronische synth-tonen laat horen, is het zeker niet minder rock ‘n roll. “Voorheen namen we alles eerst goed op en gingen we er vervolgens lagen bovenop leggen om er een ander, dikker, geluid van te maken. Nu zijn we éérst het geluid gaan zoeken en hebben we het daarna opgenomen.” Andersom, dus. “Dit maakt de plaat een stuk organischer en meer to-the-point.” Een eis was ook dat de plaat live gespeeld moest kunnen worden. “Als je veel lagen, toeters en bellen gebruikt is dit moeilijker.” Al is ‘moeilijker’ hier misschien het verkeerde woord, want zZz staat bekend om hun overdonderende podiumenergie: niks is moeilijk!
“Live spelen is het mooiste wat er is. Je geeft alles wat er in zit en dat is een ontzettend bevredigend gevoel. We worden er letterlijk high van. Het is topsport.” Het heeft dus ook een zekere therapeutische werking. Is hij gemaakt om op het podium te staan? “Denk het wel ja. Daar zijn we op ons best. We zijn erg goed op elkaar ingespeeld. Als mensen ons live zien hebben ze zoiets van: what the fuck is dit?! Die twee gasten maken meer geluid dan een 5 mansband!
Het begon allemaal in 2001. “Wij woonde samen op een boerderij, net buiten Amsterdam. Ik maakte muziek in twee bandjes, Daan pingelde op de huis-piano. Hij had een klassieke gitaar opleiding, dus we waren allebei zeker bezig met muziek. Mijn vader kwam op een goeie dag binnen met een orgel. We prikten dat orgel in en Daan begint er op te spelen. ‘Hey wacht eens effetjes…’ dacht ik, ging mijn snare en ride halen, en begon mee te trommelen. Zo is het begonnen! We doken de kelder in en dachten: what the fuck, hiermee gaan we naar Japan!” Zo gezegd, zo gedaan. Het balletje ging rollen en vijf jaar later speelden ze inderdaad in Japan. “Twaalf dagen, tien shows in het voorprogramma van Fat Boy Slim. Ieder z’n eigen superdeluxe suite, van de ene stad naar de andere gevlogen worden. Luxe restaurants. Echt een sterren treatment. Vrij bizar allemaal.”
Gaandeweg is het een combinatie geweest van een onloochenbare muzikale energie en right time, right place. Rond deze tijd is ook op de bovengenoemde boerderij het beruchte Sleazefest ontstaan, “als een soort uit de hand gelopen barbecue! Ik nodigde mijn vrienden uit en binnen de kortste tijd waren er zeven, acht bandjes die gingen spelen. Toen hebben wij dat eigenlijk zo uit de grond gestampt, heel simpel: bier in een badkuip en bands in de achtertuin. Om vier uur ‘s middags zwalkte de laatste mensen naar huis en hadden we zoiets van: wat is hier gebeurd?” Zo is de Sleaze-traditie geboren. Inmiddels is er een zomer-en wintereditie, waar mensen het hele jaar door naar uit kijken.
LIVEDATA 15/05 Vera, Groningen16/05 Podium Victorie, Alkmaar 22/05 Rotterdam Riot, Rotterdam 31/05 Snipperdag festival, Breda 06/06 Psych Lab, Eindhoven 13/06 Wantijpop, Dordrecht 26-27-28/06 Down The Rabbithole, Beuningen 17/07 Welcome To The Village, Leeuwarden 18/07 Polderfest, Sint-Jan-In-Eremo (België) 25/07 WeitjeRock, Biervliet 31/07 Sleazefest, Wijk aan Zee 15/08 La Truite Magique, Tavigny (België)
Blur
In de UK heeft Blur een bijna mythische status. De release van The Magic Whip, het comeback album van de band uit Londen was nog net geen reden voor een nationale feestdag, maar veel scheelde het niet. Buiten de UK is er zeker bewondering en waardering voor Blur, maar niet zoals in het thuisland. Dat heeft alles te maken met het typisch Britse karakter van Blur. Gelukkig voor de Britpoppers onder ons valt het nieuwe Blur album helemaal niet tegen. De band blijkt in blakende vorm en barstensvol nieuwe ideeën. De reünie van Blur lijkt daarom niet ingegeven door geldnood of behoefte aan aandacht, maar door artistieke drang. Dat is bijzonder, om niet te zeggen zeldzaam. In de battle Blur vs Oasis 20 jaar later staat het dus 1-0 voor Blur. Dat was ook het resultaat uit onze eigen wekelijkse Pinguin Battle op vrijdag. Dankzij jullie natuurlijk.
Infantree – Changing Hands
Rival Sons
Rock als in gitaarmuziek met riffs, solo’s en een beetje volume is de laatste tijd net zo zeldzaam als regen in Calfornië. Het lijkt wel of er boetes worden uitgedeeld voor het produceren van decibellen. Een van de weinige bands die zich roeren in de woestenij is het Amerikaanse Rival Sons. Niet gehinderd door de ambitie om de wereld te verbeteren, muzikale grenzen te verleggen of anderszins cultureel bezig te zijn, produceert de band albums en singles die doen verlangen naar de tijd dat ouders nog riepen of de die herrie wat zachter kon, een bezoek aan de kapper hooguit een half uur duurde en tattoos het domein waren van zeelui en zware jongens. Kortom rock met een roll. Electric Man staat met nog negen andere riff-rijke rocksongs op het meest recente album van Rival Sons, Great Western Valkyrie.