Category: Nieuwe Muziek

Stationschef 171: Koen Herfst

SC176_site_koen herfstDrummer staat er in zijn bio, maar eigenlijk is die term te beperkt voor wat Koen Herfst kan en doet met trommels. Metal is het vakje waarin hij vaak wordt geplaatst, maar Koen drumt eigenlijk alles, van trip hop tot straight pop en van hard rock tot house, als het maar niet te simpel is. In zijn imposante loopbaan heeft Koen in verschillende bands gezeten en heel veel percussieve hand en spandiensten verleend aan binnen en buitenlandse muziekmakers. Wat er nog ontbrak in het plaatje was een solo-album. Dat gemis maakte Koen begin deze zomer goed met de release van zijn eerste album onder eigen naam. Gesteund en aangespoord door een lijst muzikanten, die zich laat lezen als een who’s who’s van de vaderlandse hard rock en metalscene heeft de drummer een album opgenomen, Back To Balance met veertien eigen composities. Tezamen geven de songs een vrij compleet  beeld van de artiest Koen Herfst. Ter ere van dit nieuwe wapenfeit in een carrière die inmiddels bijna twee decennia beslaat, hebben we Koen gevraagd een week lang dienst te willen draaien als Stationschef.

Het gesprek van Bazz met Koen zenden we zaterdagavond uit om 19.00 en herhalen we op donderdagavond om 22.00. Koens’ muzikale keuze hoor je de hele week door.

Koen’s keuze plus commentaar.

1. Dream Theater – The Mirror 
Dream Theater was toen ik begon met drummen mijn absoluut favoriete band, ik speelde alle platen na. Toen ik het intro van dit nummer hoorde (ik was denk ik 14 ofzo) dacht ik ‘wat gebeurt hier?? De gitaar speelt hetzelfde en de drums veranderen steeds… wat gaaf!’. Magisch muziekmomentje voor een beginnende muzikant.

2. Deep Purple – Highway Star (Live in Japan)
Made in Japan is een van mijn favo albums aller tijden… rock and roll en wat een sfeer. Zet hem maar op en hoort wat ik bedoel.

3. Pantera – Mouth for war 
Dit is het eerste nummer wat ik ooit hoorde van Pantera en ik dacht dat ik gek werd. De agressie, groove, liedjes en moddervette riffs maken Pantera tot een van mijn favoriete bands ooit.

4. Meshuggah – Soul Burn 
De eindbazen en dinosaurussen van de technische metal wat mij betreft. Wat een track en groove… probeer dat maar eens na te spelen, vooral verderop in het nummer.

5. Faith No More – Land of Sunshine 
Waanzinnig album van een waanzinnige band. Basgeluid ook!! 

6. Deftones – My Own Summer
Ik luisterde in mijn tienerjaren heel veel naar Deftones en nu nog steeds. Heerlijke groove en sfeer… grote invloed, net als voor heel veel mede metalmuzikanten denk ik.

7. KoRn – Freak on a Leash
Dit album heb ik helemaal grijs gedraaid… samen met Deftones, Dream Theater en Pantera mijn favo bands van mijn tienerjaren…de combi van groove en snoeiharde gitaren vind ik geweldig, nog steeds. 

8. Ties that bind – Alter Bridge 
Daar gaan we weer; weer een heerlijke groove en heavy riffing. Combineer dat met een waanzinnige zanger en mooie dramatische lijnen en je hebt me 😉

9. The Rain Song – Led Zeppelin
Dit keer geen riffs maar een heerlijk mooi rustig en weer niet al te vrolijk nummer.

10. Planet X – Atlantis part 1
Vanuit de prog van Dream Theater rolde ik in het zieke drumwerk van Virgil Donatie bij Planet X. Check maar even op 1:23… niet normaal. Toen niet en nog steeds niet.

11. Decapitated – Day 69
Ik was op tour met Epica in 2007 en weet nog goed dat ik deze track veel draaide. Ik dacht even checken wie deze vette drummer is. Bleek hij die week overleden te zijn, ook op tour in Europa bij een ongeluk. Heftig… alleen al daarom zou iedere drummer deze track moeten checken, waanzinnig hoe hij heeft nagedacht over de partij.

12. The Dillenger Escape Plan – Baby’s First Coffin
Behoorlijk ingewikkelde en chaotische muziek, waar je echt wel voor moet kunnen spelen om het uberhaupt te begrijpen. Extreem, technisch, groove, snel, langzaam, mooi verderop in het nummer… rijk nummer! 

13. Pain of Salvation – Water 
Een band die ik veel luisterde in mijn ‘prog-periode’. Te gekke zanger, check vanaf 3 min en daarna de extreme groove. Zou bijna een Faith No more stuk kunnen zijn met die keyboards erbij.

14. Mein Herz Brennt – Rammstein
Ik denk dat er weinig muzikanten zijn die dit nummer niet MODDERVET vinden. Zet hem nog geregeld snoeihard met Michiel op, omdat het kan. En omdat het gewoon zo VET is gemixt.

15. SlipKnot – Wait and Bleed
Net als veel jonge metalheads vond ik dit natuurlijk ook te gek, en nog steeds. Zie ook mijn drumvideo op YouTube van dit nummer!

16. Limp Bizkit – My Generation
Waanzinnige groove en supervette riffs. Punt.

17. Textures – Sanguine Draws the oath
Stef is een goede vriend van me en doet supervet drumwerk hier. Daniel, de zanger van Textures zingt ook mee op het eerste nummer van mijn plaat ‘Here I Am’ waar ik enorm trots op ben,

18. My Propane – Home 
Valerio Recenti zingt ook twee nummers op mijn plaat, dit is zijn band My Propane.

19. Nine Inch Nails – You know what you are? 
Een van mijn favo bands, heerlijk agressief maar niet per se op een metalmanier.

20. Karnivool – Goliath
In eerste instantie dacht ik: Tool kopie. En uiteraard is dat een grote invloed voor ze lijkt me. Maar misschien vind ik dit wel leuker dan Tool. Te gekke drummer.

21. Behemoth – Ov fire and the void 
Super extreem drumwerk en een heerlijke duistere sfeer… ik hou wel van een beetje provoceren, zie hun clips.

22. Revamp – Head up High
Deze eerste plaat heb ik ingedrumd, dit vind ik een van de leukste nummers van die plaat. Floor ken ik van mijn tijd bij After Forever. Ik was nog bij de audities voor hun drumvacature en heel leuk om te zien hoe andere jouw drumpartijen proberen na te spelen! 

23. Dew-Scented – Means to an end
Nummer van de nieuwe plaat van mijn band Dew-Scented. Ik heb hier een leuke twist gegeven aan een standaard thrash beat vind ik, jij ook? 😉

24. I CHAOS – The Admonishment
Debuutplaat van mijn band I CHAOS. Lekker blasten, Nieuwe plaat komt er aan; 27 september releaseshow in Leiden, Gebr. de Nobel!

25. Bagga Bownz – Done With The Pain
Mijn eerste serieuze band, waar ik 10 jaar in heb gespeeld. De openingsriff is een van de eerste riffs die ik heb geschreven, nog steeds trots op.

Bewilder

Bewilder is het logische vervolg op GEM, de band waarmee Maurits Westerik -ook alweer ruim tien jaar geleden- voor het eerst van zich liet horen. GEM was een jonge hondenband, doeners geen denkers. Dat leverde prima platen op en uitstekende shows. Maar muzikanten worden ouder en soms ook wijzer en vaak beter. Dat vraagt om andere vormen en manieren van muziekmaken, dus zette Maurits een punt achter GEM en begon hij een nieuw hoofdstuk als voorman van Bewilder. Begin vorig jaar verscheen er een solide debuutalbum, deze herfst komt de opvolger. Afgaand op de nieuwe single van het tweede Bewilder album zit er nog volop ontwikkeling en beweging in de band. The Unknown is een meerstemmig gezongen midtempo rocksong dat extra punten scoort vanwege het lekker zwevende seventies keyboard. Bewilder gaat ook weer spelen, raadpleeg voor de data de bandsite.

Dilly Dally

Stel dat Frances Cobain wel in muziek geïnteresseerd zou zijn, sterker nog dat ze in de voetsporen van pa en ma was getreden. Grote kans dat de dochter van Kurt en Courtney zou klinken als Dilly Dally. Misschien is ze het ook wel, of anders de geheime liefdesbaby van Frank Black en Alanis Morissette, dat kan ook. Het begeleidend schrijven beweert echter dat Desire de eerste single is van het eerste album van een band uit Toronto, Dilly Dally genaamd. Dat album, Sore is het resultaat van een proces dat twaalf jaar geleden begon op de middelbare school. Daar ontdekten Katie Monks en Liz Ball dat ze van de zelfde muziek en muzikanten hielden. Ze leerden zichzelf gitaar spelen en begonnen een band, Dilly Dally, wat iets betekent als lummelen, je tijd verdoen. De naam staat in schril contrast met de muziek van de twee meiden en twee mannen. Desire is een stevig staaltje op 90’s leest geschoeide gruisrock. De 90’s revival is onder ons.

Georgia

Er zijn twee Georgia Barnes’. De een is een Australische masterchef, de ander een muzikaal genietje uit Noord West Londen (en de dochter van Neil Barnes van Leftfield). De laatste debuteert met een langspeler waarop ze vrijwel alles zelf doet van produceren tot musiceren. Georgia werkt veel met electronica, toch is haar muziek te gelaagd (gewaagd?) om onder de noemer dance te worden weggezet. Georgia maakt grote stadsmuziek, spannend, soms onheilspellend, nooit makkelijk of saai. Haar invloeden zijn breed van Missy Elliott tot en met The Knife, van Rihana tot en met Bjork. Er zijn dus (minstens) twee mensen die luisteren naar de naam Georgia Barnes. Van één van de twee gaan we nog veel horen.

Beirut

Zach Condon heeft iets met topografie. Niet alleen heeft hij zijn band de naam van een stad gegeven. Op zijn albums staan ook opvallend veel songs met een plaatsnaam als titel. Santa Fe, Nantes, Brandenburg, wie zoekt zal er meer vinden. De nieuwe single van Beirut is genoemd naar een rots, met apen waarover al eeuwen wordt gesteggeld door Spanje en Engeland. Het Gibraltar van Beirut is sfeervol en bezwerend met piano en percussie als meest opvallende instrumenten. Het is de opvolger van No No No, de titelsong van het 4e Beirut album dat op 11 september verschijnen zal. Een week later geeft Beirut twee optredens in Paradiso, de 17e en de 18e om precies te zijn.

Wolf Alice

Elke ochtend om 9 uur een stevige track! We hebben You’re A Germ van Wolf Alice al sinds juni van dit jaar op onze playlist staan. Komt er gelukkig ook nog een fijn clipje bij.

LIVEDATA 18/11 Botanique, Brussel 24/11 Bitterzoet, Amsterdam (uitverkocht)

FIDLAR

Liever hadden we West Coast aan de playlist toegevoegd, maar die is niet los verkrijgbaar. Dus doen we het maar met Drone, de officiële single. Niet dat dat behelpen is. FIDLAR verkeert in bloedvorm, zowel live als op plaat. Een dezer dagen verschijnt het tweede album van de pretpunkers uit L.A. De titel Too wijst niet op veel inspiratie, maar de songs doen dat dus wel. Afgaande op de tot nu toe bekende tracks West Coast en 40oz On Repeat kan het niet anders dan dat dat een topalbum wordt, eentje voor de jaarlijstjes. Drone klinkt zoals The Ramones geklonken zouden hebben als ze uit L.A. waren gekomen in plaats van uit N.Y.C. Over een paar manden laat de band hun surfzonnetje ook in ons land schijnen. Op 23/11 staat FIDLAR in Tivoli/Utrecht.

The Front Bottoms

Nieuw label, nieuwe plaat. 2015 moet het jaar worden waarin de naam The Front Bottoms ook buiten New Jersey schalt. De band van jeugdvrienden Brian Sella en Matthew Uychcich heeft lokaal en in eigen beheer al diverse albums en EP’s uitgebracht. Alhoewel landelijke bekendheid uitbleef, bleef de band niet geheel onopgemerkt. Een A&R manager van het Fueled By Ramen (Fall Out/Boy/Paramore/Young The Giant) label toonde interesse en toen de liefde wederzijds bleek, werd er een deal gesloten zodat de muziek van The Front Bottoms voortaan ook (inter)nationaal te horen zal zijn. Net als Frank Turner brengt The Front Bottoms folk met een punk atttitude en net als bij Frank loont het om naar de tekst te luisteren. Laugh Till I Cry komt van die eerste internationale release, het album Back On Top (18/9). Begin 2016 volgt een Europese tournee waarbij zo’n beetje alle landen worden aangedaan. Wij zijn op 18 feb. aan de beurt. (Bitterzoet-A’dam).