Category: Nieuwe Muziek

Pinguins in Paradiso – 4 April 2015

Komende weken staat de Stationschef/Bazz op de Buzz in het teken van ons Pinguins In Paradiso festijn. Deze week draaien we lekker veel muziek van de bands die op 4 april zullen aantreden: Blood Red Shoes, Lonely The Brave, De Staat, PAUW, July Talk, Nothing But Thieves, Paceshifters, Sue The Night en Charl Delemarre. Zodat je -wellicht ten overvloede- met eigen oren kunt horen wat een topacts we hebben weten te strikken voor ons crowdfundfeest. Ondertussen zijn we druk bezig lijstjes te verzamelen met de favoriete nummers van de acts die komen spelen. Daar over binnenkort meer. Voor kaarten en/of informatie over Pinguins in Paradiso kan hier klikken. Dan kan je meteen lezen dat het doel van Pinguins in Paradiso niet alleen is om voor onze luisteraars een exclusief topfestival te organiseren, maar ook om geld in te zamelen zodat we weer een jaartje door kunnen gaan met het uitzenden van de allerbeste muziek uit binnen en buitenland.

Mew

Prog-rock, sympho hoe je het beestje ook wil noemen, Mew maakt een moderne variant op het genre dat in de jaren zeventig zijn gouden eeuw beleefde met bands als King Crimson en Genesis. Het woord retro lijkt op zijn plaats, ware het niet dat het Deense Mew met Satellites bewijst dat het genre alles behalve oud en sleets is. Door de ambitieuze opbouw van de songs, het gebruik van vier lettergrepige woorden die eindigen op ‘ion’ maar vooral door het hoge timbre van de stem van Jona Bjerre doet Satellites sterk aan de band Yes denken van voor Owner Of A Lonely Heart. Mew draait al een tijdje mee. De band had internationaal succes met ongrijpbare muziek, die hen links van Radiohead plaatste en rechts van Sigur Ros. Het voorlaatste album van Mew is alweer zes jaar oud. Dat er na zo’n tijd toch weer nieuw werk verschijnt, mag een verrassing heten. De nieuwe plaat, + – werd geproduceerd door Michael Beinhorn, een studioveteraan die eerder met zware jongens als Soundgarden, Red Hot Chili Peppers en Korn werkte.

Clipprimeur: Orgel Vreten – Kopna Kopna

Op 30 maart brengt Orgel Vreten het nieuwe album Komrad uit. Een geheel instrumentale plaat met keiharde orgelrock en subtiele intermezzo’s, die voor een deel teruggrijpen naar jaren ‘60 en ‘70 bands als Focus, Ekseption en Booker T & The MG’s, maar toch hedendaags klinken. 

Na een optreden in De Wereld Draait Door (2012) is de carrière van Orgel Vreten in een stroomversnelling geraakt. De band, destijds met Thijs Schrijnemakers (Stereo) en Robin Piso (DeWolff) als kernleden, vochten hun Hammond battle uit in een wervelende show met veel zinvol muzikaal geweld. Na shows op bijna alle podia van Nederland en op festivals als Paaspop en Lowlands werd het tijd voor de strijders zich tijdelijk terug te trekken. Omdat Robin Piso zijn activiteiten met DeWolff niet meer kon combineren, meldde zich een nieuwe Orgel Vreter aan het front in de persoon van Darius Timmers (o.a.Tessa Rose Jackson). Thijs en Darius schreven samen de elf nummers die op het nieuwe album Komrad staan.

Het album is een geheel instrumentaal album, waarin de vocalen geen moment gemist worden en kent gastbijdragen van Marcel Veenendaal (DI-RECT), Anton Goudsmit (New Cool Collective, The Ploctones), Benjamin Herman (New Cool Collective) en Arno Bakker (Maison Du Malheur).

Met een nieuw album, een zeer uitgebreide clubtour en een theatervoorstelling in het vooruitzicht is Orgel Vreten klaar voor wat nu al een fantastisch jaar belooft te worden! Op 27 maart vindt de release show van Komrad plaats in Tivoli Vredenburg.

LIVEDATA 27/03 TivoliVredenburg, Utrecht 02/04 Mezz, Breda 03/04 De Oosterpoort, Groningen 04/04 Doornroosje, Nijmegen 10/04 Poppodium Grenswerk, Venlo 11/04 Burgerweeshuis, Deventer 16/04 Paard van Troje, Den Haag 17/04 De Effenaar, Eindhoven 24/04 Bolwerk, Sneek 30/04 Nieuwe Nor, Heerlen 01/05 Paradiso, Amsterdam

Interview: John Coffey

“Moet de X-Ray soms kapot?”, zo riep John Coffey-zanger David Achter de Molen op Lowlands 2013 tegen de bomvolle, zwetende, vlammende en kolkende tent. Het had weinig gescheeld of de X-Ray was die middag letterlijk afgebroken. Zweet, bier, bloed en zelfs tanden vlogen in het rond. Nu de Utrechters met The Great News wederom een knalplaat op zak hebben, maakt rockminnend Nederland zich op voor een nieuw rondje moshen, springen en schreeuwen. Great news, indeed!

Tekst Milo Lambers Foto Jelle Mollema

David, na de release van jullie vorige plaat Bright Companions (2012) volgde een ware zegetocht langs de podia en festivals van ons land. Wat waren eigenlijk jullie verwachtingen voor de release van die plaat?
“Niets eigenlijk. Persoonlijk vond ik het vooral heel tof om een plaat in de kast te hebben staan met daarop mijn eigen stem. Mijn kindje! Dat wilde ik aan mijn vrienden en familie laten horen. Ik was totaal niet bezig met wat het los zou maken. Het hele jaar na die plaat kwam droompje na droompje uit. Dat we nog geen jaar later op Lowlands zouden spelen, had ik natuurlijk niet verwacht. Dat is natuurlijk een droomfestival.”

Voelde je bij het schrijven van de opvolger de druk om Bright Companions te evanen of zelfs te overtreffen?
“Zeker, je hebt nu toch meer te bewijzen. Vanaf het begin wisten we dat we wederom een harde plaat wilde maken. We wilden niet kiezen voor de mainstream. Ik denk dat de plaat zeker toegankelijk is voor een breed publiek, maar het blijft hard.”

Zelf vind ik de sound van The Great News ruimer en minder ingewikkeld dan zijn voorganger.
“Dat kan wel kloppen, ja. Bij de vorige plaat hebben onze gitaristen echt een weeklang partijen in zitten spelen. Dit keer hebben we het simpelere gehouden. Dat maakt het geluid helder en minder ingewikkeld.”

De lyrics van John Coffey zijn agressief, maar hebben meestal ook een positieve boodschap. Is er een rode draad te vinden in de teksten van de nieuwe plaat?
“Veel songs gaan er over dat mensen veel meer uit hun leven kunnen halen dan dat ze denken. Neem Eagle Chasing Flies. Dat zei de rechter in zijn uitspraak tegen kickbokser Badr Hari. ‘Een adelaar vangt geen vliegen’. Een getalenteerd sporter als Badr Hari zou zich niet in zo’n positie moeten bevinden. Die uitspraak vind ik erg inspirerend en treffend. Je ziet het zo vaak om je heen dat mensen heel veel talent hebben, maar er lang niet alles uithalen.”

Heeft de titel The Great News daar verwantschap mee?
“In zekere zin wel. The Great News slaat op de beer op een bal op de cover. Zo van ‘goed nieuws: de circus-act komt terug naar de stad’. Terwijl die beer echt wel meer kan dan dat kunstje op die bal.”

Jullie schrijven alle nummers samen in de oefenruimte. Geen last van strijd met vijf van die verschillende persoonlijkheden?
“Oh zeker wel. Vooral de tweeling (bassist Richard en gitarist Alfred van Luttikhuizen) kan elkaar het leven behoorlijk zuur maken. En dan gaat het echt om iets kleins als hoeveel keer we een bridge moeten spelen. En niemand anders die het hoort, haha!”

Als je de naam John Coffey laat vallen buiten jullie fanschare is het doorgaans ‘oh, dat zijn die gasten met die snorren’. Is de snor uitgegroeid tot een gimmick?’
“Dat is niet onze bedoeling. De Duitse platenmaatschappij wilde bij de vorige plaat een opplaksnorretje leveren. Dat hebben we dus niet gedaan. Ik had een snor toen ik bij de band kwam. Richard en Alfred zagen dat ook wel zitten. En gelijk hebben ze: het staat gewoon ontzettend goed. Elke man in Nederland zou een snor moeten hebben.”

Vorig jaar najaar deden jullie een Pub Crawl: alleen maar optredens in kroegen, waarvan zes in Nederland en zes in Duitsland. Jullie kunnen inmiddels kleine clubs uitverkopen. Waarom dan toch zo’n tour?
“Omdat het gewoon te gek is. In 2012 speelde we met de Popronde. Daar speelde we alleen maar in kleine kroegen. Daar maak je enorme stappen. Dat wilde we gewoon weer. Je kunt in zo’n zaaltje geen kant op, je staat gewoon met je bakkes in het publiek. Het is keihard werken, maar het is gewoon te gek: ik denk zelfs dat het de coolste tour ooit is geweest. Nee, daar voelen we ons absoluut niet te klein voor.”

LIVEDATA 20/02 Release show Melkweg, Amsterdam (sold out) 26/02 Ancienne Belgique 27/02 013, Tilburg 28 februari Scumbash, Rotterdam 03/04 Muziekgieterij, Maastricht 04/04 Paaspop, Schijndel 10/04 De Spot, Middelburg 11/04 Metropool, Hengelo 16/04 Victorie, Alkmaar 17/04 Asteriks, Leeuwarden 18/04 Bibelot, Dordrecht 23/04 Hedon, Zwolle 26/04 Oranjepop, Nijmegen 14/05 Dauwpop, Hellendoorn 24/07 Zwarte Cross, Lichtenvoorde 31/07 Dicky Woodstock Popfestival, Steenwijkerwold
Check for updates: http://johncoffey.nl/shows

Unknown Mortal Orchestra

De derde ronde. Vier jaar geleden verscheen het eerste album van Unknown Mortal Orchestra, de band van Ruban Nielson, die zijn heimat in Nieuw Zeeland verruilde voor een appartementje in Porland, Oregon om van daar uit de wereld aan zijn voeten te krijgen. Dat lukte niet met zijn debuutalbum. Met album II kwam de band al een stuk verder, nummers als So Good At Being In Trouble en Swim And Sleep horen tot het beste wat er in de jaren 10 is uitgekomen. En nu is het begin er van het derde offensief van Unknown Mortal Orchestra. Multi Love laat niet zozeer een verandering horen van het bekende bandgeluid, maar wel verbetering en een verfijning. Het gelijknamige album volgt op 25 mei, toevallig of niet staat, die dag staat Unknown Mortal Orchestra in het Amsterdamse Bitterzoet.

Swim Deep

Het intro van de nieuwe single van Swim Deep vertoont meer dan toevallige overeenkomsten met het begin van Burning Down The House van Talking Heads. Wat begint als ode aan de nerveuze dansrock van de band van David Byrne mondt uit in een volvette productie vol met EDM elementen, waarin je slechts met moeite de verlegen synthipopband herkent, die anderhalf jaar geleden debuteerde met liedjes als She Changes The Weather en Honey. Wat is er gebeurd met de band uit Birmingham? Nieuwe drugs, andere producer, deal met de duivel? Niets van dit al. Constant optreden heeft de band goed gedaan en duidelijk zelfvertrouwen gegeven, voeg daar flair, plezier en een neus voor wat werkt aan toe en je kent het geheim van Swim Deep. Album nummer twee van Swim Deep wordt dus geen pas op de plaats maar een flinke sprong voorwaarts.

The Menzingers

The Menzigers kennen we als een nogal strenge band in de Amerikaanse punktraditie. Het was dan ook geen toeval dat het kwartet uit Pennsylvania het hof gemaakt werd door het Epitaph label van Bad Religion zanger Brett Gurewitz. Tot nu toe verschenen er twee langspelers van the Menzingers op Epitaph, waarvan de laatste het helaas wat minder deed dan de eerste. Helaas want er is genoeg te bleven op de plaat, zeker met de nummers die breken met of variëren op het punkthema. Zoals Where Your Heartache Exists, een solide song in de traditie van Amerikaanse blue collar/heartland rockers als Tom Petty en Bob Seeger.