Category: Nieuwe Muziek

MY BABY – Uprising

Elke ochtend om negen uur een verse clip om de dag lekker op te starten. Hier de eerste single Uprising van MY BABY, afkomstig van het nieuwe album Shamanaid. Uprising is een hedendaagse gospel met indiaanse en oriëntaalse invloeden. Een opzwepend strijdlied tegen ongelijkheid.

Het Amsterdamse trio is net terug van een uitgebreide tour door Nieuw-Zeeland, trad daarnaast op met Henny Vrienten en keert in maart terug met eigen clubshows, waaronder de releaseparty op 12 maart in de Melkweg.

LIVEDATA 12/03 Melkweg, Amsterdam 13/03 ‘t Beest, Goes 14/03 Groundz, Rotterdam 19/03 De Spieghel, Groningen 20/03 Merleyn, Nijmegen 02/04 Atak, Enschede

Lucas Hamming

Lucas Hamming is fan van alles wat Brits is en muzikaal. Met name modfather Paul Weller is heilig in de oren van de rocker uit Blaricum en ook Arctic Monkeys en Oasis staan bij hem in hoog in het vaandel. Dat verklaart het typische Britpop karakter van Wood For The Trees, de opvolger van de hit Mojo Mischief. En het verklaart waarom Britpop fanaat Phil Tilly, ex Moke tot het Hamming kamp is toegetreden als manager. Van Lucas, die in de finale stond van ‘de beste singer-songwriter van Nederland’, de Mooie Noten competitie won in Amsterdam en het tot ‘Serious Talent’ schopte bij 3FM verschijnt in maart een EP met de veelbelovende titel The Perv In Perfection.

Cosmo Sheldrake

De muziek die Cosmo Sheldrake maakt is net zo bijzonder als zijn naam. Cosmo is een 25 jarige Brit die brood en beleg verdient als componist van filmmuziek en muziek voor toneel. Dat verklaart wellicht de bijna Disney-achtige vertelkwaliteiten van zijn solo werk. Zijn songs zijn rijk geïllustreerd met koortjes, exotische percussie en diverse snaarinstrumenten. Tardigrade Song bijvoorbeeld klinkt als een psychedelisch zeemanslied. Sheldrake heeft tot nu toe alleen nog maar losse tracks uitgebracht, die je kunt beluisteren op Soundcloud. Nog even over Tardigrade, dat is een microscopisch klein diertje, dat in het Nederlands beerdiertje of waterbeer wordt genoemd. Ze komen overal ter wereld voor in vochtige omgevingen. Ondanks hun geringe formaat 0,1 tot 1.5 millimeter is het beerdiertje een van de sterkste wezens op aarde. Ze kunnen kokend water overleven, langdurige droogtes en extreme koude. Zo weer iets geleerd.

Only You

Deze hebben we gratis van het net geplukt. Let Me Burn is eigenlijk een b-kantje, maar wij vinden de Chris Isaak meets Sharon van Etten ballad nog mooier dan de up tempo a-kant. Achter Only You gaat een dame schuil uit L.A. die door haar vriendinnen Rachel Fannan wordt genoemd. Rachel komt oorspronkelijk uit San Francisco. Daar debuteerde ze in 2007 als lid van Sleepy Sun, een band die helaas nooit verder is gekomen dan het stadium veelbelovend. Rachel is erg in trek als sessie-zangeres en muzikant. Ze werkte o.a. samen met UNKLE, Mike Watt van Minutemen en Cedric met de moeilijke achternaam van Mars Volta. Ook toerde ze als backing-zangeres/toetsenist met The One & Only’s. Let Me Burn/The Pressure is de twee single van Only You. Hopelijk laat een album niet al te lang op zich wachten.

Interview: Mister and Mississippi

Mister and Mississippi wordt vaak omschreven als folkband, maar dan kom je al gauw in het rijtje ‘brave, mooie muziek’ terecht. Gitarist Danny van Tiggele kan zich niet vinden in zo’n opgeplakt etiket. “We werden af en toe vergeleken met Mumford & Sons, terwijl we dat totaal niet zijn. Ik zou onze muziek ook eerder folkrock dan folkpop noemen.” Met tweede plaat We Only Part To Meet Again verwacht het viertal nooit meer met iets anders dan zichzelf te worden vergeleken. Wij merkten opeens iets anders op.

Tekst LiveGuideNL / Tim Arets Foto Sanja Marusic

Het stigma ‘lieve folkband’ heeft de band nooit willen hebben. “Toen we net begonnen, deden we mee aan de Amsterdamse Popprijs”, herinnert gitarist Tom Broshuis zich. “De jury beschreef ons in het juryverslag als ‘zoetsappig folkbandje’. Daar waren we dus niet blij mee. Bij de finale hebben we toen een dikke middelvinger naar dat rapport gemaakt door op het eind alles kapot te gooien. Dat werkte…”
Zangeres Maxime Barlag: “Het was het enige moment dat we echt agressie in een nummer hadden verwerkt.”
Danny vult aan: “Dat was volgens mij ook de reden dat we wonnen. Doordat we alles omgooiden, ontstond er een boze ontlading van energie. We werkten ook echt naar die climax toe.”

Ook op We Only Part To Meet Again is spanning en ontlading te horen. Drummer en zanger Samgar Lemuël Jacobs vertelt: “We hebben twee nummers met een best wel groots einde. Niet per se agressie, maar wel met een energie die er op dat moment gewoon uit moest. Toen we hier aan het jammen waren, kregen we allemaal kippenvel van hoe dat zich had opgebouwd.”

Samenwonen
Tussen de middelvingers naar meningen van critici door, heeft deze groep stiekem wel iets weg van een stel Amerikaanse serievrienden met een bijzonder hechte band. Naast het vele toeren en repeteren, wonen de drie heren van de band namelijk ook nog eens samen. Wordt het nooit te veel, dat continu bij elkaar zijn?
Tom: “Eerst zaten we ook nog bij elkaar op school. We zijn inderdaad veel samen, maar eigenlijk werkt dat prima.”
Danny: “Ik denk dat het zelfs goed is. Als je zoveel gaat touren, moet je een basis hebben die altijd werkt. Ons huis vormde ook meteen het hoofdkwartier voor onze band.”
Maxime grapt: “Ze hebben vaker discussies over de afwas dan over de muziek.”
Tom: “Maar soms gaat het ook wel over muziek hoor.”
Danny: “Als ik een idee heb voor een nummer, wil ik dat graag snel delen. Het werkt voor mijzelf erg fijn dat ik er gelijk over kan praten en er niet alleen mee hoef rond te lopen.”
Maxime: “Je leert elkaar niet alleen muzikaal kennen, maar ook ‘in het echt’. Er heerst een goede onderlinge sfeer, wat ik ook belangrijk vind om naar buiten uit te stralen. Ik voel me ook een halve kerel onder hen.”
Danny lacht: “Ze tilt zo een versterker de bus in! Met elkaar toeren is zwaar, maar er zijn geen man/vrouw-irritaties.”
Maxime: “Zij staan langer voor de spiegel dan ik, haha!”

LIVEDATA 05/03 Effenaar, Eindhoven 06/03 Paard van Troje, Den Haag 07/03 Metropool, Hengel 08/03 Where The Wild Things Are, Zeewolde 12/03 Plato // Instore, Groningen 12/03 Oosterpoort, Groningen 13/03 Doornroosje, Nijmegen 14/03 Muziekgieterij, Maastricht 15/03 Velvet // Instore, Amsterdam 15/03 Paradiso Noord, Amsterdam 02/04 Cafe Café, Hasselt (BE) 03/04 N9, Eeklo (BE) 08/04 De Roma, Antwerpen (BE) 10/04 Motel Mozaïque, Rotterdam 20/04 Het Depot, Leuven (BE)
Check for updates/more shows: http://misterandmississippi.nl/shows/

Klinkt als: de melodieuze soundtrack van meeslepende tv-series waar je nooit genoeg van krijgt.

Het februari-nummer van LiveGuideNL is nu uit en gratis verkrijgbaar op meer dan 550 adressen.

The Minutes – Cherry Bomb

Elke ochtend om negen uur een verse clip om de dag lekker op te starten. Zeg ‘Ierland’ en denk aan mooie landschappen, Guinness en jolige Ieren die arm-in-arm de publucht vullen met Keltische vogelzang. Rock ‘n roll is misschien ook niet het eerste waar men aan denkt met Ierland als gespreksonderwerp, maar wellicht brengt The Minutes hier verandering in. Ook wel ‘de nieuwe rocksensatie uit Dublin’ genoemd.

LIVEDATA 26/02 Ancienne Belgique, Brussels 27/02 013, Tilburg
Voorprogramma The Minutes – Hoofdprogramma: John Coffey

Florence + Machine

Florence heeft twee nummers van haar nieuwe album vrijgegeven, het vrijwel geheel instrumentale titelnummer How Blue, How Big How Beautiful en de officiële nieuwe single What Kind Of Man. De eerste staat alleen Youtube de tweede is overal te koop. De roodharige zangeres wordt niet zonder reden Lungs genoemd, ze heeft een ongelofelijk volume. Nu wordt hard zingen vaak verward met goed zingen, maar Florence Welch kan het allemaal van belten tot fluisteren. Ze had met haar twee vorige albums zoveel succes dat we vreesden haar kwijt te zijn aan de mainstream. What Kind Of Man geeft niet de indruk dat Flo veel concessies heeft gedaan om van Paradiso naar Ziggo Dome te verkassen, de gitaren klinken ongepolijst, de zang van Lungs bij vlagen bezeten en een schare schelle blazers zorgen er voor dat Sky Radio deze ronde overslaat.

Xavier Rudd – Come People

Elke ochtend om negen uur een verse clip om de dag lekker op te starten. Het nieuwe album Nanna van de Australische multi-instrumentalist Xavier Rudd is de volgende mijlpaal in zijn carrière. Tot op heden trad hij voornamelijk op als eenmansband met een aantal gitaren, drie didgeridoos en diverse inheemse drums. Nu is hij de voorman van Xavier Rudd & The United Nations, een groep excellente muzikanten afkomstig uit alle hoeken van de wereld met verschillende culturele achtergronden, waaronder Australiërs, Aboriginals, Zuid-Afrikanen, Duitsers en inwoners van Samoa en Papoea-Nieuw-Guinea.

Xavier Rudd: “This band is symbolic of the message that all people of the world can come together, respect the ancient ways and return to the spirit.” Nanna is een perfecte mix van reggae, wereldmuziek, pop en folk en werd gemixt door levende legende Errol Brown in de Tuff Gong Studios.
Met deze wijze woorden van Xavier kun je de clip van de eerste single Come People bekijken.

 

Palma Violets

Indie, garage, psychedelisch, Palma Violets is het allemaal en meer. Het kwartet uit Londen debuteerde twee jaar geleden met een ongepolijste rockplaat, die de band zelfs een nominatie opleverde voor de befaamde Sound Of Poll 2013 van de BBC (Haim won). Hoe goed het album ook viel, het was via concerten dat de band het publiek opbouwde dat nu halsreikend uitkijkt naar het nieuwe album. Nog even geduld, de opvolger van 180 gaat Danger In The Club heten en pas 5 mei verschijnen. Het wachten wordt ietwat verzacht door de release van het titelnummer op single. Danger is een bijna ballad met zware gitaren, nonchalante leadzang en een refrein waarin 40 jaar Britse punk en pub traditie doorklinkt.