Wolf Alice is geen onbekende naam voor de Pinguinluisteraars, maar om nou te zeggen dat de band beroemd is, nee. Maar dat verdienen ze wel, dus scoort het Britse kwartet voor de tweede keer een IJsbreker. Giant Peach is geen song die je in een keer behapt, het is een ruim vier minuten durende mini opera met glansrollen voor de gitaar van Joff Odie en de stem van Ellie Rowsell. We volgen Wolf Alice al vanaf het prille begin en hebben de band zien veranderen van een sympathieke softrock groep dat The xx achterna leek te willen gaan tot het huidige rockmonster, dat deze zomer festivalland onveilig zal gaan maken. Op 20 juni verschijnt het debuutalbum van de Noord Londenaren, My Love Is Cool. In Nederlands staat Wolf Alice deze zomer op Best Kept Secret.
Category: Nieuwe Muziek
Interview: Sven Hammond
Juist nu de hernieuwde kennismaking en opmars van het Hammond-orgel een hoogtepunt lijken te hebben bereikt, blijkt het dat Sven Hammond ervoor gekozen heeft om IV, het nieuwe album dat 6 maart zal worden uitgebracht, van een meer gitaargeoriënteerd geluid te voorzien. Wanneer ook nog de Soul uit de bandnaam is geschrapt roept dat vragen op. Oprichter/toetsenist Sven Figee en zanger/songwriter Ivan Peroti waren bereid om een en ander toe te lichten.
Tekst Jeroen Bakker
“Je hoeft die jongens niets wijs te maken”, aldus Sven Figee die het woord bandleider liever niet in de mond neemt maar maar zichzelf wel eens gekscherend ‘Voorzitter van de Stichting’, noemt. “Ik houd niet van beperkingen wanneer het om creativiteit gaat. Dat werkt ook niet in deze band. Het lijkt voor deze muzikanten bijna zelfs een noodzaak te zijn om maar niet binnen kadertjes te hoeven werken. Ze zijn gek op improviseren en jammen en ik laat het graag een beetje los. Iedereen kan bij ons ongeremd zijn eigen dingen doen. Sven Hammond staat bekend als een band die het avontuur nu eenmaal graag opzoekt. Van daaruit ontstaan niet alleen op het podium maar ook in de studio de meeste ideeën. Geen enkele show is hetzelfde. Ik wist ergens wel waar ik naartoe wilde maar hoe het eindresultaat er uit komt te zien weet je nooit. Ik wilde een nieuw album maken met festivalmuziek en daarom moest het geluid stevig klinken om daarmee vervolgens op het podium enorm te kunnen knallen.”
De timing voor het uitbrengen van IV lijkt ideaal aangezien veel festivalprogrammeurs nog druk bezig zijn om de ideale line-up te formeren. De kans is heel groot dat je Sven Hammond wel eens op een festival bent tegen gekomen. Zo waren de shows op het North Sea Jazz Festival, maar ook Bospop, Paaspop en Zwarte Cross memorabel. Tijdens het recente Eurosonic/Noorderslag Festival werd eveneens een ijzersterke indruk gemaakt, maar toch blijken er nog enkele op de ‘bucketlist’ te staan. Volgens Ivan Peroti ontbreken Pinkpop en Lowlands nog. “Het hangt van diverse factoren af, waaronder bijvoorbeeld de steun van 3FM, of je daar kunt spelen. Alles moet kloppen op het juiste moment. Wij hebben besloten ons daarover niet al te druk te maken. Het belangrijkste is dat we ons nu kunnen focussen op de muziek. Daarnaast maakt het ons niet zoveel uit of wij nu voor 100 man of een paar duizend spelen. We rocken toch wel.” Sven vult hem aan: “Je merkt dat de interesse wel steeds breder wordt. Meer mensen blijken ons te zien zitten. Wel zo prettig want met een plaat vol piano-ballads sta je niet zo snel op Paaspop.”
Ook in het buitenland blijft de band niet onopgemerkt. “Dat is het mooie van dit digitale tijdperk waarin alles meteen ook wereldwijd kan worden uitgebracht. We krijgen reacties uit landen als Argentinië, Brazilië en Chili maar ook uit Amerika, Canada, Korea en Japan. Onlangs zijn we in Spanje opgepikt en meteen ook uitgenodigd om in juni te komen spelen op een festival in Bilbao. Staan we gewoon tussen acts als ZZ Top en Eagles of Death Metal.”Op dit moment is het vizier duidelijk gericht op de uitgebreide clubtour die afgelopen 5 maart van start is gegaan in het Paard van Troje. Enkele nieuwe tracks zijn al losgelaten op het publiek in Groningen tijdens Eurosonic/Noorderslag. “Het beviel van beide kanten erg goed. Ondanks dat het nieuwe, en dus onbekende nummers zijn zag je het publiek er in meegaan”, aldus Ivan die naast Sven Hammond ook andere interesses heeft. Zo schreef hij al eens materiaal voor Voice of Holland-ster Shary-An. Zijn collega, drummer Joost Kroon bezet regelmatig de drumkit in The New Cool Collective. “Joost heeft het dikwijls over zijn andere vrouw als hij het over die andere band heeft. Hij kiest niet maar combineert het.” Momenteel staan de neuzen in dezelfde richting en draait alles om de release van nieuwe album en de daaropvolgende optredens. Sven die graag nieuw talent ontwikkelt en zich vaak met producerswerk bezighoudt, vindt het een goede zaak dat de bandleden afzonderlijk hun eigen dingen buiten de band om doen. “Het inspireert en verrijkt soms enorm.”
Over het ontbreken van Soul in de bandnaam is al veel gezegd. “We zijn met het vorige album The Usual Suspects een bepaalde weg ingeslagen en nu denderen we door. We zijn in een rocktrip beland. Het is nu meer gitaargeoriënteerd. Mijn toetsen hebben daarom een andere rol gekregen. De Hammondliefhebbers zullen het met minder solo’s moeten doen. Het is een risico dat je neemt maar wanneer je vijf keer een zelfde soort album opneemt zullen er ook mensen afhaken. Progressie maken is voor ons heel belangrijk. We zijn nu een stapje verder gegaan ten opzichte van het nieuwe album en we zijn nog meer dan ooit een echte band geworden. De track Fly is daar een goed voorbeeld van. Kijk, ik ben dan wel Voorzitter van de Stichting maar soms zijn we vijf kapiteins op één schip, vijf gelijken die proberen tot één ding te komen. Het is een groot verschil met de tijd dat het eerste album nog moest uitkomen. De ambities zijn steeds groter geworden. Ik droomde er altijd van om lekker tekeer te kunnen gaan op een orgel en kijk nu eens wat daarvan is terechtgekomen. Het is volledig uit de hand gelopen.”
LIVEDATA 20/03 Burgerweeshuis, Deventer 21/03 Atak, Enschede 26/03 Patronaat, Haarlem 27/03 Simplon, Groningen 28/03 Hedon, Zwolle 02/04 Rotown, Rotterdam 09/04 Effenaar, Eindhoven 10/04 Tivoli de Helling, Utrecht 14/04 Melkweg, Amsterdam 16/04 W2, ’s Hertogenbosch 17/04 Nieuwe Nor, Heerlen 24/04 De Kelder, Amersfoort 01/05 Grenswerk, Venlo
The Jon Spencer Blues Explosion – Betty vs the NYPD
Elke ochtend om negen uur een verse clip om de dag lekker op te starten. Al bijna een kwart eeuw zijn de heren van The Jon Spencer Blues Explosion actief binnen New York’s Rock ’n Roll circuit. Het nieuwe album Freedom Tower (release 23 maart), vindt zijn oorsprong in deze jaren van zwoegen, vechten, eten, drinken, winnen en verliezen in de ‘Big Apple’. Het is een blauwdruk van New York City: een kroniek van gruis, terreur en liefde.
Jon Spencer, Judah Bauer en Russell Simins rocken, stompen en knallen als vanouds met hun mix van blues, punk, garagerock, soul, noise en rap. De plaat is grotendeels ontstaan tijdens geheime en/of onaangekondigde shows in New York City en is een in your face portret van de ‘Big Apple’, compleet met dodelijke gitaar riffs. En volgens de band: “Freedom Tower is more than a high-octane dance party record, it is a document of New York City, a chronicle of grit and terror and love!”
Freedom Tower werd opgenomen in de legendarische Daptone House of Soul in Bushwick en gemixt door de hip-hop cult legend Alap Momin in de Cutting Edge in Harlem.
Only Real
Can’t Get happy is de vijfde of misschien wel de zesde track die we draaien van de sympathieke Brit Niall Galvin aka Only Real. Iedere keer als we een nieuw nummer horen van Niall denken we dit is hem, dit wordt zijn doorbraak. Tot nu toe hebben we steeds te vroeg gejuicht. Flops waren het niet songs als Cadillac Girl, Yesterday en de oud IJsbreker Backseat Kisses, maar om nou te zeggen dat Niall er een dikke boterham aan over heeft gehouden, nee. Je zou denken die Pinguins zullen voortaan wat voorzichtiger zijn met hun voorspellingen. Wederom nee. Can’t Get Happy is een toptrack en zou best wel eens de doorbraak kunnen..dus dat.
Gengahr
She’s A Witch lijkt een oppervlakkig plaatje met zo’n hoge stem zanger zoals die tegenwoordig iets te vaak voorkomen, maar als je de volledige speelduur uitluistert dan ontdek je dat het nummer aan gewicht wint en flink wat venijn in de staart heeft. Gengahr is een jong kwartet uit Londen. She’s A Witch is hun derde single, een album is er nog niet. De band maakt dromerige vaak meerstemmige pop, die zoals gezegd dieper graaft dan je op het eerste gehoor zou denken. Of ze hun subtiele barokpop ook live weten over te brengen gaan we op 1 mei zien als Gengahr in de Melkweg staat.
San Fermin
San Fermin is een Spaanse heilige die jaarlijks wordt geëerd met een groot feest in Pamplona. Het hoogtepunt van dat feest is de stierenrace door de straten van de stad. San Fermin is ook de naam van een achtkoppige band uit Brooklyn NY. In 2013 debuteerde het collectief met een album vol vernuftige indie popsongs met wisselende leadzangers. ‘Onze’ hit van dat album was Sonsick, dat werd gezongen door een van de dames van de band. Het spiksplinternieuwe Emily wordt gezongen door een man, maar de song gaat net als die op het debuutalbum weer diep en breed. De Amerikaanse pers vergelijkt de muziek van San Fernin graag mag met die van Sufjan Stevens. Het is niet moeilijk te horen waarom. San Fernin o.l.v. van de klassiek geschoolde Ellis Ludwig Leone probeert deze week op te vallen op SXSW, wat niet makkelijk gezien het omvangrijke programma. Aan de andere kant moet dat niet al te moeilijk zijn, want zoals San Fermin oogt en klinkt zijn er maar weinig. De band staat op 1 mei in het Amsterdamse Bitterzoet.
Jack White – That Black Bat Licorice
Elke ochtend om negen uur een verse clip om de dag lekker op te starten. De single That Black Bat Licorice heeft een prachtige animatie video en is uiteraard van Jack White‘s tweede album Lazaretto.
Vaults
Vaults doet niet aan info. Ze hebben een site waar je niet veel wijzer van wordt. Ze hebben Facebook, waar je niet veel wijzer van wordt. Ze staan op Spotify, Youtube en Souncloud, maar biografische gegevens zul je er niet treffen. Daarom kunnen we je niet veel meer vertellen dan dat er volgens de foto’s drie bandleden zijn, die alle drie computers bedienen plus drums en bas. Dat ze een zangeres hebben die, wederom afgeleid van foto’s er best een showtje van maakt live. Ze treden dus op. Vaults mocht een nummer bijdragen aan de soundtrack van Fifty Shades of Grey, wat betekent dat ze connecties hebben. Waarschijnlijk komen ze uit Engeland, want daar treden ze het meest op o.a. als support van Everything Everything. En daarmee is onze kennis wel uitgeput. We kunnen nog vertellen dat Poison een toptrack is, maar dat wist je natuurlijk al. Anders zouden we hem nooit draaien 🙂
LA Priest
LA Priest ( spreek uit La Priest dus geen L.A. Priest) is een electronische eenmansonderneming. Die ene man heet Sam Dust. Sam is al even bezig, maar heeft zich de laatste jaren met andere dingen bezig gehouden dan muziek maken. Waarmee dan? Hou je vast. Sam Dust is sinds 2010 veelvuldig in Groenland geweest om daar de invloed vast te stellen van electro-magnetische fenomenen -uniek voor de regio Ivittuut- op geluidsopnamen. Of zijn bevindingen hebben geleid tot het maken van Onio vermeldt het verhaal niet. Wel dat Onio dus de eerste release is van LA Priest sinds 2009. En hoe klinkt het? Arty maar toegankelijk, beetje Prince, beetje David Byrne, Aphex Twin wordt ook wel genoemd. Bijzonder dus, hopelijk volgt er snel meer.
Interview: PAUW is psychedelisch nuchter
Vraag je de mannen van PAUW wat ze vinden van de hype rondom hun band, antwoorden ze eensgezind: “Welke hype?” Brian Pots (gitaar/zang), Rens Ottink (drums), Eszl Du Vois (bas) en Kees Braam (toetsen) concentreren zich op het creëren van muziek, genieten van de aandacht van pers en publiek maar ervaren zelf geen hype. “Dat is meer iets dat we van anderen horen dan dat wij in de gaten hebben”, zegt zanger/gitarist Brian. “We komen uit Twente, daar bekijken we het leven vrij nuchter”, beaamt toetsenist Kees.
Tekst Jacqueline Schoonhoven
Hun eerste single Shambhala was eind 2014 Single van de week en IJsbreker bij Pinguin Radio en met hun 38 shows – vorig jaar – zijn ze de meest geboekte band ooit van de Popronde. Rens (drums): “We speelden toen soms vier keer in een weekend. Dat was wel te gek. Doordat we zoveel hebben opgetreden, zijn we meer op elkaar ingespeeld geraakt.” Eszl: “Qua sound en timing zijn we één geworden. We zijn parallel aan elkaar gegroeid en nu met Kees erbij hebben we meer inspiratie en maken we meer kabaal.” Kees: “Ik voel me soms net een octopus. Ik speelde thuis wel piano maar ik kan nu dingen die voorheen nooit speelde.”PAUW maakt psychedelische muziek, geïnspireerd door het werk van helden als Pink Floyd, The Doors en The Small Faces. De jongens lijken met hun kledingstijl en lange haren zo weggelopen van een platenhoes uit de jaren zeventig maar zijn alle vier pas begin twintig. Drie van de vier studeren aan het conservatorium van Amsterdam, Kees doet dit jaar auditie. Door de mix van jonge jongens en de ‘oude’ muziek spreekt PAUW een breed publiek aan. Brian: “Soms zie je oudere mensen echt ‘spacen’ op hun eigen manier, anderen gaan los op de uptempo stukken.”
Ze kennen elkaar van school, een feestje, en van de studie. Rens speelde voorheen al wel in coverbands. Brian niet: “Ik was meestal aanhang. Op een gegeven moment wilde ik een eigen band. Toen heb ik Rens gevraagd om eens te jammen. Dat deden we in een varkensschuur bij ons in het dorp. Zo is het ontstaan.”
De bandnaam is begonnen als grapje. Rens: “Vroeger als we naar festivals gingen en we waren elkaar kwijt dan deden we een pauwenschreeuw om elkaar terug te vinden. Mensen om ons heen noemden ons daarom de ‘drie pauwen uit het oosten’. Toen we een bandnaam nodig hadden, hebben we het eerst PAUW genoemd, met de bedoeling om later iets anders te bedenken. Opeens kent iedereen ons al als PAUW. Dus we laten het maar zo.”
Bassist Eszl sloot zich als al snel aan, was even weg maar is inmiddels weer terug en Kees is er vanaf het begin bij als ‘roadie’. Maar hij is drummer en speelt ook toetsen. Sinds dit jaar is hij toetsenist van de band. Brian daarover: “Onze inspiratiebronnen gebruiken allemaal toetsen. We hadden allerlei ideeën maar konden dat zonder toetsen live niet waarmaken. Sinds Kees erbij is, hoeven we ons niet meer te beperken. En als gitarist ben ik veel vrijer in de nummers omdat Kees de ruimte vult met toetsen.”
Speelden ze eerst nog covers, al vrij snel ontstond er een muzikale richting die uiteindelijk heeft geleid tot wat PAUW nu is. De eerste nummers ontstonden tijdens het jammen maar ondertussen wordt er gericht gewerkt aan nieuw materiaal. Brian: “Ik ontwikkel concepten en neem die mee naar de oefenruimte. De rest vult op zijn eigen manier aan. We doen het allemaal wel samen.”
Brian schrijft ook de teksten en hij kiest met titels als Shambhala en Abyss vrij bewust voor een spirituele richting. “Ik vind het leuk om te lezen en na te denken over ‘zweverige’ onderwerpen. Shambhala is een mythisch koninkrijk van liefde en vrede. Het is een metafoor voor de gedachte dat als je je eigen ding doet, je je eigen Shambhala kunt bereiken. De Abyss is een afgrond waar niemand naartoe wil maar waar het wel interessant is. Maar, het staat iedereen vrij om het voor zichzelf te interpreteren.”
In januari speelde PAUW op Noorderslag voor het eerst als viermanformatie en in deze samenstelling. En ze brachten hun eerste EP PAUW uit. Dit werd gevierd in een uitverkocht Metropool in Hengelo. Brian: “Daar kwamen wel wat zenuwen bij kijken. Een hele zaal vol met bekenden en familie die voor onze muziek kwamen.” Rens: “Maar wel gaaf dat iedereen voor jouw muziek komt.”
PAUW hoopt na de zomer een volledig album uit te brengen. “En veel te spelen!” Momenteel wordt er hard gewerkt aan nieuw materiaal en de agenda loopt flink vol met boekingen. 4 april staan ze tijdens het Pinguin Radiofeest in Paradiso, in april gaat de reis naar Lissabon in Portugal, in mei staan onder meer Dauwpop en London Calling op de agenda. Rens: “Hopelijk komt daar nog heel veel bij. Ik wil wel op de grote festivals spelen!” Brian: “Elke repetitie heb ik een voldaan gevoel, heb ik iets geleerd en iets ontdekt. We willen gewoon doorgaan zoals het nu gaat.”
LIVEDATA 21/03 Eureka, Zwolle 27/03 Simplon, Groningen 04/04 Pinguins in Paradiso, Amsterdam 04/04 Paaspop, Schijndel 27/04 Oranjepop, Nijmegen 05/05 Bevrijdingsfestival, Utrecht 14/05 Dauwpop, Hellendoorn 16/05 London Calling @ Tolhuistuin, Amsterdam 23/05 Galerie Pachamama, Meerlo 06/06 Eindhoven Psych Lab, Eindhoven 17/06 Welcome To The Village, Leeuwarden 18/07 Pedro Pico Pop, Raalte 14/08 La Truite Magique, Houffalize (BE)
Check for updates/more shows: www.pauwband.com