Tune-Yards

Tune-Yards is een van de vreemdste bands van dit tijdsbestek. Misschien moeten we dat iets anders stellen. Tune-Yards is een van de vreemdste succesvolle bands van dit moment. De band wordt aangevoerd door een niet meer zo jonge dame, die het ook niet van haar looks moet hebben. De muziek gaat vaak alle kanten op, met elementen uit folk, hip hop, wereldmuziek en al wat nog meer in de kraam te pas komt. We zeggen band, maar behalve op de bühne is Tune-Yards het werk van één persoon, Merrill Garbus. Over die bühne gesproken, een van de factoren die mogelijk een rol spelen in de niet onaanzienlijk populariteit van Tune-Yards is de tomeloze energie van Merrill en haar muzikale makkers, een energie die ook op plaat ruimschoots aanwezig is. Hey Life is de opvolger van Water Fountain en ook te vinden op het 3e Tune-Yards album Nikki Nack.

Bleachers

Een indie-meezinger, het is bijna om het maar eens mooi te zeggen een contradictio in terminis. Toch is dat precies wat Bleachers ons voorschotelt. Net als hun debuutsingle, I Wanna Get Better is Shadow een meebrul lied met een raffelig randje, waardoor het makkelijk binnen onze grenzen valt.
Bleachers is de succesvolle bijband van Jack Antonof, die in het dagelijks leven flink aan de weg timmer met de band Fun. Als je het verschil wil weten tussen goed en glad moet je Bleachers en Fun maar eens vergelijken. Dan begrijp je ook meteen waarom Jack behoefte heeft aan een band naast zijn reguliere klus.

Poliça

Van het sterke tweede Poliça album is een luxe editie verschenen met vier nieuwe nummers waaronder een cover van de emancipatie klassieker You Don’t Own Me van Leslie Gore (bij ons beter bekend al Zeg Maar Niets Meer van Andre Hazes) en het funky Raw Exit dat extra dienst doet als nieuwe single. Poliça is een project van zangeres Channy Leaneagh en producer Ryan Olson. De band komt uit het Bon Iver Kamp. Justin Vernon doet mee op het album dat in zijn studio is opgenomen. Poliça zou je kunnen zien als een elektronische (en sensuele) tegenhanger van Bon Iver. De sound mag dan wel verschillen, de melancholie is identiek.

Grouplove

Raar plaatje van een best wel rare band. Grouplove wordt wel vergeleken met Arcade Fire en Modest Mouse. Wij plaatsen de band eerder in ons geliefde smartpophoekje waar we ook Portugal The Men en Foster The People hebben onder gebracht. I’m With You van het ondergewaarde Spreading Rumors album van Grouplove begint als een pianostuk van Philip Glass en eindigt een beetje als Tusk van Fleetwood Mac. Prachtig dus. Grouplove is een band die al een tijd op doorbreken staat. Het is een groepje rijkeluiskinderen dat na een eerste kennismaking in NY naar Kreta vertrok om in de Griekse zon aan repertoire te gaan werken. Terug in de VS lijfden ze een professionele surfer annex muzikant in. Hij nam een jeugdvriend mee, die behalve drummer ook producer is (en zoon van een gitarist van de band Yes) en Grouplove was een feit. Debuutalbum verscheen in 2011, de opvolger eind vorig jaar. Die opent met I’m With You, waarna er nog12 andere toptracks volgen waaronder het bij pinguinpeople niet onbekenden Tongue Tied.

Bixby – Drawing Lines

Een paar maanden geleden dook er op Youtube een meer dan behoorlijke cover op van I Need My Girl van The National door een band genaamd Bixby. Nu is er een eerste EP met eigen werk, die laat horen dat de geslaagde cover geen toevalstreffer was. Bixby is in het leven geroepen als afstudeerproject van Simone van Vugt voor het conservatorium van Amsterdam. Dat ze kan zingen weten we sinds de National cover (en haar werk als tweede vrouw in de band van Tessa Rose Jackson), dat ze ook kan componeren maakt de Drawing Lines EP in één klap duidelijk. Alle vier de songs zijn sfeervol en sterk en buitengewoon mooi gezongen. We willen meer!

La Sera

La Sera is Katy Goodman en Katy Goodman is de ex bassiste van Vivian Girl, een punky damestrio dat helaas de handdoek in de ring gooide voordat ze hun piek bereikt hadden. Met haar soloproject La Sera vervolgt Katy haar zoektocht naar het snijvlak van hard-core punk en onschuldige sixties meisjes zang. Fall In Place is meer de meisjes dan de punkkant, klinkt als een gemoderniseerde Pretenders, maar op andere nummers van het Hour Of The Dawn album schiet Katy wel met scherp. Wie Lana Del Rey te….(vul maar in) vindt, zou eens bij La Sera te rade moeten gaan.

J Mascis

Na het zeer geslaagde comeback album van Dinosaur Jr acht J Mascis de tijd rijp om weer eens te gaan soleren. Every Morning is de eerste track die de tandartszoon vrijgeeft van zijn 2e soloalbum, Tied To A Star. Waar veel rockers solo niet veel anders doen, klinken de platen van Mascis best anders dan die van zijn band al is het maar omdat J veelal de akoestische ipv de elektrische gitaar hanteert. Masic mag deze keer dan wel solo zijn, hij is zeker niet alleen. Bij de opnamen kreeg hij assistentie van o.a. Kurt Vile, Sophie Trudeau van Broken Social Scene en Ben Bridwell van Band Of Horses. Het album komt overigens pas eind augustus uit. Voor de die-hard fans van Joseph Donald Mascis zijn het gouden tijden, niet alleen zit er een nieuw album van hun held in de pijplijn, hij is ook te horen op het nieuwe album van Strand Of Oaks en heeft een tweede album klaar met zijn bijband Sweet Apple. Daarover later meer.

Marmozets

Drie bandleden die Macintyre heten en twee met de naam Bottomley. Hoe zo familieband? Sterker nog Marmozets telt twee tweelingen in de gelederen, Becca en Sam MacIntyre en Jack en Will Bottomley. Het vijfde lid is weer een Macintyre, Josh. Ze komen uit een klein stadje in noord Engeland. Daar ging het clubje naar school en daar besloten ze een band te beginnen. Een harde rockband, mathrock-band volgens sommige berichten, maar dat valt wel mee. Dat was in 2011. De gemiddelde leeftijd was toen 18. In 2013 kwam er een platenmaatschappij kijken en later dit jaar komt het debuutalbum. Dat is vooraf gegaan door een paar EP’s en een handvol singles. Marzozets verscheen een paar maanden geleden op ons netvlies met de single Why Do You Hate Me, een sterk staaltje schreeuwwave. Helaas was dat nummer niet te krijgen, zelfs niet illegaal. Gelukkig is dat wel het geval met Captivate You, zodat we je toch ruim voor hun optreden op Lowlands kennis kunnen laten maken met Marmozets. Want dat gaat wel wat worden hoor.

Spoon

De nieuwe IJsbreker is het eerste levensteken van Spoon in vier jaar. Dat is zo lang geleden dat enige opfrissing van het geheugen misschien op zijn plaats is. Wie of wat was Spoon ook alweer? Spoon is een zeer gerespecteerde band uit Austin, Texas. De allereerste incarnatie begon zo’n 20 jaar geleden. Van die opstelling zijn alleen zanger-gitarist Britt Daniel en drummer Jim Eno nog over. Spoon is zo’n band die altijd zijn eigen gang is gegaan, is er succes dan is dat mooi, valt dat succes tegen dan hup door naar de volgende plaat. Zo gaat het dik tien jaar door zonder ups en zonder downs tot in 2007 het 6e Spoon album uitkomt en dat blijkt raak, komt in de top 10 en verkoopt respectabele aantallen. Sindsdien hoort de band bij de grote jongens, niet zo giga als Kings Of Leon of Foo Fighters, meer niveau The National of Arcade Fire. In de VS dan. Bij ons valt nog wel wat in te halen (op de herfsteditie van London Calling gaat Spoon een gehele set spelen!). Dat lijkt te gaan gebeuren met het nieuwe album dat op stapel staat, They Want My Soul. De aankeiler van dat album is de lekkere ‘no nonsense’ rock ‘n’ roll song Rent I Pay, die je de hele komende week gaat horen als onze nieuwe IJsbreker!

Triggerfinger

En of het ietsje meer mag zijn! Deze week hebben we niet één stationschef maar drie! Het zijn
Ruben Block, Paul Van Bruystegem en Mario Goossens, drie Vlaamse reuzen die al ruim een decennium gezamenlijk optrekken als Triggerfinger.

Inderdaad het is een eer en een voorrecht om zulke zwaargewichten te mogen inlijven al is het maar voor een week. Voor de ontmoeting met het supertrio koerste Bazz naar Antwerpen waar de band een thuiswedstrijd speelde in een bomvol Sportpaleis. En waarover spraken zij?

Luister naar Bazz op de buzz met Triggerfinger op zaterdag om 19.00 uur of donderdagavond vanaf  22.00 uur. De muziekkeuze van Ruben, Paul en Mario hoor je de hele week door.

Dit zijn de favoriete platen van Triggerfinger:

1. Roxy Music – The thrill of it all
2. Pixies –  Blue eyed hexe
3. The Who – Substitute
4. The Rolling Stones – Wild horses
5. The Beatles – Eleanor Rigby
6. Jimi Hendrix – Who knows
7. Robert wyatt – Shipbuilding
8. Elmore james – The sky is crying
9. Lou Reed – Lady Day
10. Humble Pie –  Black coffee
11. Barkmarket – Feed me
12. Robert Wyatt – Sea song
13. Neil Young – Grey riders
14. The Sensational Alex Harvey Band – The faith Healer
15. Bunker Hill – The girl can’t dance
16. Curtis Mayfield – Move on up
17. Steve hunter – Eight miles high
18. Creedence Clearwater Revival – Run through the jungle
19. The Meters  – Cissy strut
20. Slayer – Angel of death
21. Iggy Pop – Lust for life
22. Ray Charles – Georgia on my mind
23. Stevie Wonder – Living for the city
24. Glen Campbell – Wichita Lineman
25. Antonio Carlos Jobim – Insensatez