Bat For Lashes, aka Natasha Khan, brengt op 6 september haar vijfde album Lost Girls uit. Lost Girls is een nieuwe briljant in de hooggewaardeerde catalogus van Khan, geluiden combinerend waarvan ze altijd houdt: zware baslijnen, synth arpeggios, Iraanse pop beats en vloeiende refreinen. Het is een romantisch album, een ode aan Los Angeles, handelend over hoe het was om een kind te zijn in de jaren ’80 en films die haar raken en haar leven hebben veranderd. Was voorganger The Bride melancholisch, somber en vol gedachten over verlies en spijt, Lost Girls laat zich beluisteren als het ondeugende jongere zusje van dat album. Met een breed muzikaal gezichtsveld en vol kleurrijke intensiteit. Het album is voorafgegaan door het eerste nummer Kids In The Dark.
Lost Girls bevat tien nummers waarmee Kahn haar zelfgeschapen parallelle universum heeft gecreëerd. Als een muzikale coming of age film waarin vrouwelijke bikers de dienst uitmaken op straat en krachtige vrouwelijke energie schaduwen werpt en aanwijzingen voor ons achterlaten. De vrouwen in Lost Girls zijn gelijk aan andere vrouwelijke protagonisten van Kahn, zoals de stoere, donkere Pearl die we in 2009 hebben leren kennen op het album Two Suns. Tussen de vrouwen van Lost Girls en het karakter Nikki Pink door, ontvouwt Khan kanten van haarzelf. De heerlijke eerste single Kids in the Dark zet de toon met wazige jaren ’80- synts, Jasmine klinkt spookachtig, terwijl onder The Hunger en So Good een zekere sensualiteit loopt.
Met haar albums vaart Natasha Khan eigen artistieke koers met prachtige melodieën, aanstekelijke refreinen, romantische teksten en een tijdloos magisch realisme. Nummers als What’s A Girl To Do?, Laura en Daniel hebben duidelijk gemaakt wat Bat For Lashes onderscheidt van de rest.
Na het goed ontvangen debuutalbum Salute (PIAS, 2014) is de Amsterdamse band terug met ‘Outta Sight, Outta Mind’, de eerste single van de deze zomer te verschijnen nieuwe plaat.Het nummer is opgenomen in een pop-up studio onder het Centraal Station van Amsterdam. Tussen het lawaai van vertrekkende intercity’s door, legde de band hier de basis voor de nieuwe plaat en een nieuwe sound. Waar de band op Salute nog veel synthesizers gebruikte, ligt de nadruk nu op gitaren, bas en drums: een meer organisch, losser geluid.
Julien (gitaar): “Toen onze vrienden van St Tropez vroegen of we wilden opnemen in hun studio, hadden we al een tijdje niet gespeeld en we zagen het eerlijk gezegd ook niet zo snel meer gebeuren. We waren met andere projecten bezig. Gelukkig had Thijs (zang, gitaar) nog een aantal ideeën op de plank. Tijdens het voorbereiden van die opnamesessie merkten we hoe we het gemist hadden om samen muziek te maken. Gewoon met z’n vieren: gitaren om en gaan. Met ‘Outta Sight Outta Mind’, en zeker ook met de andere nieuwe nummers willen we dat gevoel overbrengen: het plezier van samen muziek maken.”
Tijdens het schrijven van nieuw werk luisterde Thijs o.a. veel naar soul uit de jaren zestig. De centrale riff van het nummer is een eerbetoon aan die muziek. “Outta Sight, Outta Mind gaat over het gevoel dat iets of iemand uit je leven kan verdwijnen, maar als je het dan weer terugvindt, is het net of het nooit is weggeweest, wat nu eigenlijk ook blijkt te slaan op de band”.
Over The Vagary
The Vagary is opgericht in Amsterdam in 2011 door Thijs Havens (zang / gitaar / toetsen), Julien Staartjes (gitaar), Lukas Verburgt (drums) en Bowie Verschuuren (bas). Gauw na hun oprichting werd de band gevraagd als voorprogramma voor o.a. Pete Doherty en Kurt Vile en on 2012 wonnen ze de Amsterdamse Popprijs.
Debuutsingle ‘Time Machine’ genereerde vervolgens de nodige aandacht en in 2014 stond de band op Noorderslag, gevolgd door veel shows en de release van hun debuutalbum Salute later dat jaar, dat door pers lovend werd ontvangen; “zowel luchtig als rijk aan nuance(…) hun liedjes zijn sterk” (NRC / ★★★★) en “situeren zich, heel slim, dankzij sfeervolle, catchy songs ergens tussen de vervloekte mainstream en rammelende indie” (Nieuwe Revue / ★★★★)
Na nog een aantal (non-album) singles nam de band een lange pauze maar een uitnodiging in de zomer van 2018 van bevriende band St. Tropez om op te komen nemen in hun pop-up studio onder Centraal Station wakkerde onverwacht het vuur weer aan. In een paar dagen werd een tweede plaat opgenomen met een lossere en meer organische sound, aangespoord door de pure lol van (weer) samenspelen. ‘Outta Sight, Outta Mind’ is de eerste track van het tweede album van The Vagary, dat uitkomt in de zomer (2019).
Het was feest in Landgraaf op de vijftigste editie van Pinkpop, het is 15:45 en Rowwen Heze betreedt het podium. Vanaf het begin, het nieuwe nummer Voorwaartsch, is het een spektakel van de eerste orde; het talrijk toegestroomde publiek, danst, springt, schreeuwt en gooit bier alsof hun leven ervan afhangt. Jack Poels en Co. spelen en genieten zichtbaar van dit spektakel. Voordat het nummer Code Geel (een song over bier natuurlijk) begint spreekt Poels de beminnelijke woorden “Leidingwater is op zijn lekkerst als het nog even langs de brouwerij is geweest.”
Zo’n heerlijk optreden vraagt natuurlijk om een interview met deze legendarische band. Luister!
De zon schijnt op deze tweede Pinkpopdag van editie 50 en het is dus tijd voor wat “vrolijke” muziek en daarvoor is de muziek van The White Lies uitermate geschikt; NIET dus. De Britse postpunkband maakt namelijk zoals bekend nogal moeilijk te verteren, donkere rockmuziek met als groot voorbeeld Joy Division. Zanger McVergh is eindelijk eens niet in het zwart gekleed en de opening song Time To Give maakt het publiek wel enigszins wakker. Toch ontbreekt de set aan originaliteit en klinken de synthesizers meer in de richting van de new wave band Human League; songs die boven het maaiveld uitsteken zijn Hold Back Your Love en Tokyo.
The Kooks kunnen helaas vandaag ook niet echt overtuigen maar zanger Pritchard doet alsof het publiek het allemaal geweldig vindt maar de aandacht verslapt toch wel degelijk na de helft van het optreden.Het is eigenlijk een greatest hits show van The Kooks deze vierde keer op Pinkpop maar Do You Wanna wordt helaas veel te lang :”uitgemolken”; jammer maar helaas want normaal gesproken zijn The Kooks toch echt wel een zeer goede festival band. Het publiek toonde het meeste enthousiasme bij Always Where I Need To Be en natuurlijk de bekende Sofa Song.
Maar dan eindelijk is het feest in Landgraaf, het is 15:45 en Rowwen Hezebetreedt het IBA Parkstad podium. Vanaf het begin, het nieuwe nummer Voorwaartsch, is het een spektakel van de eerste orde; het talrijk toegestroomde publiek, danst, springt, schreeuwt en gooit bier alsof hun leven ervan afhangt. Jack Poels en Co. spelen en genieten zichtbaar van dit spektakel. Voordat het nummer Code Geel (een song over bier natuurlijk) begint spreekt Poels de beminnelijke woorden “Leidingwater is op zijn lekkerst als het nog even langs de brouwerij is geweest.” Een heerlijk optreden dat veel te snel voorbij is voordat er met de klassieker Bestel Mar een einde komt aan dit vijfde optreden van Rowwen Heze op Pinkpop; hulde!
We hebben de Limburgers ook nog weten te strikken voor interview. Beluister HIER.
Lenny Kravitz, ook niet meer de jongste (55) is nog steeds top in vorm en zijn retro rockshow steekt nog steeds uitstekend in elkaar. Maar ja, als je met de fantastische opener Fly Away begint, dan kan de avond eigenlijk al niet meer stuk. Kravitz’s stem is nog dik in orde alhoewel hij af en toe bij de hogere noten toch iets moet zakken, maar dat is voor de beroemde kniesoor. American Woman (de Guess Who-cover) blijft een van de beste nummer van de set, maar het publiek gaat pas echt los bij de Kravitz klassieker Are You Gonna Go My Way. Conclusie: Kravitz kan het nog steeds en terecht dat hij op deze 50ste Pinkpop een plaats in de line up heeft gekregen.
Headliner The Cure, voor de eerste keer op Pinkpop te bewonderen in 1986, kwam, zag en overwon. Zanger Robert Smith is inmiddels zestig maar dat mag de pret niet drukken want hij is eigenlijk niet veel veranderd. Ook de muziek van The Cure is in de loop der jaren hetzelfde gebleven; lekker donker met spookachtige gitaarriffs, inktzwarte teksten en bovendien een eigen, origineel geluid dat direct herkenbaar is. The Cure, maar vooral Smith, is vanavond in topvorm en de band speelt maar liefst 28 nummers en die setlist bevat natuurlijk alle klassiekers die The Cure te bieden heeft. Heerlijke versies van A Forest (nog steeds magisch), Pictures Of You en In Between Days passeren de revue en het publiek geniet met volle teugen. Slotakkoord is Boys Don’t Cry; prachtig gewoon; The Cure is een waardige headliner van deze verder middelmatige tweede Pinkpopdag 2019 want Krezip, Mark Ronson, Miles Kane en ook Die Antwoord konden helaas niet overtuigen…..
Monomyth brengt op 13 september hun vierde album uit; getiteld Orbis Quadrantis. Net als de trilogie Monomyth (2013),Further(2014) en Exo (2016), verschijnt het nieuwe album op Suburban Records.
Monomyth; vijf Vliegende Hollanders die sinds 2011 de spannendste instrumentale soundscapes maken. Komend uit Den Haag verzet Monomyth de grenzen van space- en stonerrock. In 2019 opent de band een nieuw hoofdstuk met het vierde album Orbis Quadrantis.Op Orbis Quadrantisverkent Monomyth, dat de planken van Roadburn en Desertfest Londen, Berlijn en Antwerpen al vervaarlijk deed kraken, onontgonnen wateren. Toch houdt hun minutieuze psychedelica nog steeds het midden tussen Ariel Pink en Pink Floyd, altijd met een open eind.
Monomyth werd opgericht door bassist Selwyn Slop en drummer Sander Evers. Daarnaast bestaat de band uit Peter van der Meer (toetsen, gitaar), Tjerk Stoop (digitale instrumenten, gitaar) en gitarist Boudewijn Bonebakker (Gorefest/Gingerpig), die zich In het najaar van 2017 bij de band voegde.
“De komst van Boudewijn heeft gezorgd voor een nieuwe stroming binnen de band. Zowel met het album als met onze live performance betreden we zeker nieuwe wateren.”
In september 2013 bracht Monomyth hun eerste, titelloze, album uit via Burning World Records. Later maakt de band de overstap naar Suburban Recordsalwaar de band hun trilogie volmaakte met de release van Further (2014) en Exo (2016). Monomyth toerde de afgelopen jaren door heel Europa en speelde op festivals als Roadburn, Desertfest, Paaspop, Noorderslag en Reeperbahn. In april 2016 stond de band op het Imagine Filmfestival. De band speelde daar live een speciaal afgestemde soundtrack op de in 2014 op 4K gerestaureerde stomme cult-klassieker Das Cabinet des Dr. Caligari.
Live
09-08 Yellowstock, Geel (B)
04-10 EKKO, Utrecht
18-10 Desertfest, Antwerpen (B)
19-10 Burgerweeshuis, Deventer
01-11 Merleyn, Nijmegen
02-11 Gebr. de Nobel, Leiden
15-11 Melkweg, Amsterdam
29-11 ‘t Beest, Goes
30-11 De Gelderlandfabriek, Culemborg
06-12 VERA, Groningen
13-12 Hall of Fame, Tilburg
15-12 Paard, Den Haag
Je wekelijkse portie blues, iedere dinsdagavond van 23.00 – 24.00 op Pinguin Radio!
Iedere week hoor je een selectie van de mooiste blues en de vetste bluesrock, met veel fonkelnieuwe releases, zoals je 24/7 op PinguinBlues kunt horen .
Curator van het wekelijkse uurtje is ‘Blues Boy’ Harry Radstake, die als album-coördinator en redacteur bij Blues Magazine dagelijks de mooiste bluesrock albums door zijn handen en langs zijn oren laat gaan.
LIEFHEBBERS LUISTEREN NATUURLIJK OOK NAAR PINGUIN BLUES.
De kick-off van Pinkpop is natuurlijk weer het optreden van de winnaar van Nu Of Nooit en dat is dit keer de Heerlense band Mt.Atlas en om 13:30 openen zij Pinkpop 50 op het Brightlands podium. Met een veelbelovende en strakke set serveert Mt.Atlas een muzikale cocktail van metal, stoner, grunge, garage en punkrock aan een nog niet volledig wakker Pinkpoppubliek. Zanger Sven Vlek toont aan wat hij kan en de vette grooves van bassist Hanssen en gitarist Jacobs doen de rest; een waardige openingsact voor deze jubileumeditie en van Mt. Atlas gaan we nog veel horen. Luister naar het interview met de band.
Het oudste pop/rockfestival van Europa is dit jaar aan de 50ste editie toe en dat is natuurlijk een mijlpaal in de historie van Pinkpop. Het hele jaar waren er al geruchten en verwachtingen over de line up van Pinkpop 50 en “beruchte” namen zoals U2, The Police, Direstraits en Neil Young zouden misschien weleens op deze jubileumeditie kunnen optreden. Toen de eerste headliner, Fleetwood Mac, bekend werd gemaakt was er dan ook hoop op een prachtige affiche.
Toch zijn uiteindelijk veel Pinkpopfans, onterecht trouwens, “teleurgesteld” in de Pinkpop 50 line up; maar er is echt wel genoeg te genieten dit jaar en de kick-off van Pinkpop is natuurlijk weer het optreden van de winnaar van Nu Of Nooit en dat is dit keer de Heerlense band Mt.Atlas en om 13:30 openen zij Pinkpop 50 op het Brightlands podium.
Mt. Atlas opent voor een vol Brightlands podium
Met een veelbelovende en strakke set serveert Mt.Atlas een muzikale cocktail van metal, stoner, grunge, garage en punkrock aan een nog niet volledig wakker Pinkpoppubliek. Zanger Sven Vlek toont aan wat hij kan en de vette grooves van bassist Hanssen en gitarist Jacobs doen de rest; een waardige openingsact voor deze jubileumeditie en van Mt. Atlas gaan we nog veel horen. Luister HIER naar het interview met de band
Een band die zich niet meer hoeft te bewijzen is natuurlijk Golden Earring – toch wel de beste Nederlandse rockband aller tijden.- maar Hay, Gerritsen, Kooymans en Zuiderwijk zetten een set neer die er weer zijn mag. Hay in afgetekend leder schittert tijdens Another 45 Miles, Going To The Run en Twilight Zone, de heavy, lange versie, maar helaas doen de overbodige bas solo en het akoestische niemendalletje Johnny Make Believe een beetje afbreuk aan die spetterende, tijdloze nummers. De toegiften zijn echter weer super, twee oudjes worden van stal gehaald, She Flies On Strange Wings (met Bertus Borgers op saxofoon) en Holy Holy Life en met deze twee knallers beëindigt de Earring alweer een legendarisch concert.
Bad Flowers frontman Josh Katz
Badflower speelt Stage 4 helemaal plat met hun energieke mix van metal, hardrock en punk. Deze Amerikaanse rockband uit L.A. wordt “aangevoerd” door de opvallende frontman Josh Katz en hij trekt vooral de aandacht door zijn zang, gitaarspel en energie; hij speelt zelfs een gitaarsolo liggend op zijn rug. Het geluid is rauw, hard en retestrak en nummers zoals de hit Ghost of Die, doen het meer dan uitstekend bij het enthousiaste publiek. Meer horen van deze band luister HIERnaar het interview.
Hun debuutalbum Ok, I’m Sick is zeer aan te bevelen en die plaat zal het na dit wervelende optreden zeker goed gaan doen.
Een enigszins vreemde eend in de bijt vandaag is Halestorm, deze Amerikaanse band wordt namelijk door velen betiteld als een puur hardrock cliché, maar hun laatste wapenfeit Vicious toont aan dat het ook anders kan. Frontvrouw Izzy Hale laat er echter weer geen gras over groeien en vanaf het begin “blaast” de band met Freak Like Me, I Get Off en Do Not Disturb, een ware hardrock storm over het publiek uit. Halestorm biedt het publiek een ongecompliceerde, amuserende hardrock set met helaas wel weer een totaal; overbodige drumsolo!
Een van de grootste verrassingen op PP50 is wat mij betreft Cage The Elephant, met een prachtig nieuw album getiteld Social Cues op zak maken deze Amerikanen onder leiding van Matt Schultz er een echt rockfeestje van. Vooral Schultz is “all over the place”, wat een energie en wat een emotie; hij is echt een geboren super performer. We hebben een exclusief interview met hem weten te scoren. Beluister het HIER.
Cage The Elephant speelde al drie keer op Lowlands en in 2011 stonden ze ook al op PP, nu acht jaar later is deze band nog beter geworden. De set is strak, hard en emotioneel en Schultz gekleed in een prachtig grijs streepjespak zingt der sterren van de hemel in kippenvelsongs zoals Come A Little Closer en Ready To Let Go.
Elbow is een band die eigenlijk live altijd boven zichzelf kan opstijgen en dat is precies wat Guy Garvey en Co. Vandaag dan ook weer doen. Voor de vierde keer “betovert” de band uit Manchester Landgraaf met prachtige uitvoeringen van hun meesterwerken zoals Lippy Kids, One Day Like This en Magnificent, een nummer dat zijn naam eer aan doet bij Elbow.
Mumford & Sons sluit deze eerste dag dag van Pinkpop 50 af, maar het is toch niet de echte headliner die men had verwacht. Natuurlijk is het een verdienstelijk optreden dat de heren Mumford, Marshall, Lovett en Dwane neerzetten, maar toch ontbreekt het “gewisse etwas”. Hoogtepunten van de set zijn Believer en het confettimoment tijdens Delta
Pinguin Radio en Popmagazine Heaven delen twee belangrijke eigenschappen: een passie voor goede muziek en een volstrekt onafhankelijke opstelling. Dat moest natuurlijk tot een samenwerking leiden
Heaven verzorgt iedere dinsdagavond van 22:00 tot 23:00 een uur lang de muziek op Pinguin Radio. Net als Pinguin heeft Heaven oor voor – bijna – alle popmuziek. In het uurtje radio hoor je muziek uit verschillende genres: (classic)rock, roots, folk, soul, world, jazz en blues.
Interviews met Aldous Harding – Eerie Wanda – Mandoline Orange
Recensies van Marry Waterson & Emily Barker – Ethan Johns & The Black Eyed Dogs – The Cactus Blossoms – Steve Gunn – Michael Chapman – e.a.
POP/ROCK
Interviews met Bennie Jolink – Rustin Man – Mozes and The Firstborn – Weyes Blood – Robert Ellis – Robert Jan Stips
It was 50 years ago today: King Crimson
Recensies van These New Puritans – Adrian Borland – Isbells – Komraus – The Maureens – Gepetto and The Whales – Mercury Rev – e.a.
BLUES/JAZZ/SOUL
Interviews met Tedeschi Trucks Band – Malford Milligan – Margriet Sjoerdsma
Recensies van Matt Andersen – Garry Clark Jr. – Elles Bailey – Willy Buck – Durand Jones and The Indications – Ariana Grande – e.a.
WERELD/REGGAE/KLASSIEK
Interview met Sérgio Mendes
Recensies van Kel Assouf- Rymden – Julian Sas – Solange – Yola – e.a.
PRIJSVRAAG
Win albums van Aldous Harding – Tedeschi Trucks Band – Mozes and The Firstborn – Rustin Man
Dit nummer niet missen? Neem een abonnement en profiteer van de aanbieding: 1 jaar Heaven van € 34,99,- voor slechts € 22,50,-! Een abonnement neem je hier: www.popmagazineheaven.nl/actie-abonnement
Liefhebbers van Heaven Radio luisteren natuurlijk ook naar ons zachtere zusje Pinguin Pluche.
Playlist uitzending #169
Playlist 11 juni 2019
Edgelarks – Feather (cd: Feather)
John Paul White – The Good Old Days (cd: The Hurting Kind)
Joy Williams – Front Porch (cd: Front Porch)
Beth Gibbons & Polish National Radio Symphony Orchestra – Lento & Largo (cd: Górecki Symphony no. 3)
Minyeshu – Peaceful Air (cd: A Woman’s World – Songs Of Resilience And Hope)
Black Midi – Speedway (cd: Schlagenheim)
Paulusma – Crying Shame (cd: Somehow Anyhow)
Dan Stuart with Twin Tones – Last Blue Day (cd: Marlowe’s Revenge)
Salif Keita – Tonton (cd: Un Autre Blanc)
Bob Dylan – I Threw It All Away (cd: Nashville Skyline)
Ethan Johns & The Black Eyed Dogs – Jackie Lee (cd: Anamnesis)
Trixie Whitley – Dandy (cd: Lacuna)
Alela Diane – Song For Sandy (cd: Cusp)
Josh Ritter – Silverblade (cd: Fever Breaks)
Inna de Yard feat, Judy Mowatt – Black Woman (cd: Inna de Yard)
Glen Hansard – Mary (cd: This Wild Willing)
Damien Jurado – Silver Ball (cd: In The Shape Of A Storm)
Yola – Deep Blue Dream (cd: Walk Through Fire)
The Meters – Just Kissed My Baby (cd; Rejuvenation)
Vanavond een nieuwe show van muziekmagazine The Daily Indie!
The Daily Indie is een site die zich richt op nieuwe en alternatieve muziek via interviews, muziektips, columns, albumrecensies, een dikke concertagenda en een hoop losse rubrieken.
En The Daily Indie zit dus ook op de radio! Elke dinsdagavond tussen 21:00 en 22:00 uur presenteren de connoisseurs van The Daily Indie de beste nieuwe indiemuziek op Pinguin Radio.
Pinguin Radio en 