Aan de vergelijkingen met Sonic Youth ontkom je ook niet op het zesde studioalbum van Deaf Wish, dat de titel Lithium Zion heeft meegekregen. Maar er zijn beroerdere bands actief geweest op deze planeet om het kunstje bij af te kijken. De stem van Sarah Hardiman heeft dan ook nog eens wat weg van die van Kim Gordon.
De noiserock van het Australische kwartet, waarin elementen van punk geen zeldzaamheid zijn, kwam nog niet beter uit de verf dan op deze zesde worp. Het is alsof ineens alle puzzelstukjes op hun plaats liggen. In andere woorden: het songmateriaal was nog niet eerder van zo’n hoog niveau, terwijl de band uit Melbourne ook geen gedrochten op plaat heeft vastgelegd, integendeel. Kun je nagaan.
De furie van FFS, dat door Hardiman wordt gezongen, zit als gegoten in een gejaagde song. Zoals het wat dreinerige stemgeluid van Jensen Tjhung gemaakt is voor een punkrocker als Easy, de albumopener.
Dat Tjhungs stem zich ook uitstekend leent voor uptempowerk wisten we natuurlijk al, toch kwam hij niet vaker zo goed uit de verf als in Metal Carnage. Een noiserocksong om in te lijsten.
Veel rust wordt je sowieso niet gegund op Lithium Zion, of dat moet tijdens het voor Deaf Wish-begrippen zelfs wat ingetogen Afraid For You zijn. Meteen de zwakste broeder op de plaat, terwijl de song nog een dikke 7 uit het vuur sleept. Kun je nagaan, inderdaad. Pieter Visscher
In July 2014, Jungle released their self-titled debut album. Featuring the singles Platoon, Busy Earnin’, Time, The Heat and Julia, neo-soul classics all, it was the aspirational sound of young London, a soundtrack of escapism, an unmistakable Jungle sound and a unique, vivid, visual Jungle world. The whole thing was dreamed up by Josh “J” Lloyd-Watson and Tom“T” McFarland, a production and multi-instrumentalist duo who never expected to leave their bedroom studios, far less become the core of a talent-filled seven-strong collective that morphed into a killer live outfit. Cue online word-of-mouth and IRL buzz, rave reviews, a Mercury Music Prize nomination, songs of the summer (two summers, even), viral videos, Noel Gallagher declaring the album “fucking amazing”, half a million sales, burgeoning DJ careers, a global tour that lasted two solid years. It all just happened.
Today, Jungle announce news of the follow-up to that defining debut record. The album is titled For Ever and will be released on 14th September via XL Recordings. If Jungle’s first album was their imaginary soundtrack to the places they had never been, For Ever is inspired by real life experiences of the places they’d dreamed of for so long. Swapping Shepherds Bush for the Hollywood Hills, J and T set up camp in Los Angeles to write and record the album. Over time however, their romanticization of The Californian Dream clashed with the reality of actually living it, the feeling of being adrift on the West Coast compounded by the collapse of long-term relationships. Returning home to London, they teamed up with highly regarded young producer Inflowhere they sought to create a ‘post-apocalyptic radio station playing break up songs’, whittling down loads of ideas this concept spawned into the core 13 tracks you have before you. That station and those songs and that journey are the sound of Jungle’s second album For Ever. They had to go away to come home. And what J and T lost in love, they gained in music. For Ever is for real, deeper and higher, more intimate and more expansive, feelgood and, just occasionally, feelbad. It is, then, a proper second album.
Tracklisting For Ever
Smile
Heavy, California
Beat 54 (All Good Now)
Cherry
Happy Man
Casio
Mama Oh No
House In LA
Give Over
Cosurmyne
Home
(More and More) It Ain’t Easy
Pray
To coincide with news of their new album, Jungle today release two new songs from the record: Heavy, California and Cherry. Both songs are available now via all digital services and are accompanied by two videos directed by Josh Lloyd-Watson & Charlie Di Placido for the JFC collective, available exclusively via Spotify and Apple Music respectively. They’re set to build on the success of Happy Man and House In LA, the first tracks to be revealed from the album in May.
Pablo de Poel en Satellite June (Nikki van de Poel); Twee geliefden, de een fotografe en de ander muzikant, op zoek naar het collectieve droombeeld van Amerika… en het gevonden hebben. Ze vatten het samen in beeld en muziek onder de naam Amercanalog, een analoog document van de VS.
Het L.A. van the Eagles, Jim Morrisson en the Byrds, het ‘neon paradise’ van de Route 66, de ‘Jackrabbit Slim’s $5 milkshake’, de drive-in bioscoop, de goldrush-era ghost towns, een UFO die neerdaalt uit Roswell’s diepe woestijnsterrenhemel.
Soms lag het verborgen onder een harde realiteit, die in Amerika extra hard lijkt. Een stiekem vastgeroest land met twee benen in het verleden, te trots om de sprong naar de toekomst te maken. Armoede, wapens, trailerdorpen waar alleen de aanwezigheid van een gevaarlijke hond de aanwezigheid van mensen verried; de blues.
Soms lag het verborgen onder een soort anti-realiteit; een dikke laag Las Vegas, zo dik dat zelfs de allesverschroeiende woestijnzon haar niet kan doen smelten. Maar altijd was het aanwezig; in de adembenemende landschappen, in de Los Angeles ochtendzon, in de vriendelijkste mensen die je ooit hebt ontmoet en in dat gevoel dat je on top of the world zit:
Americanalog. De twee kanten van Amerika, de een hard en de ander mooier dan je je ooit kunt voorstellen. Onze liefde voor elkaar en voor dit prachtige land met zijn adembenemende landschappen, zijn oneindige steden in het middelpunt van de wereld, zijn gevangen in een 144-pagina’s tellend analoog fotoboek en een 12 songs tellende analoog opgenomen plaat, die je het verloren gewaande land van dromen door onze ogen laat zien. Americanalog is verkrijgbaar vanaf 23 augustus.
LIVEDATA
23/08 Instore + expositie Broese, Utrecht 24/08 Show + expositie Café de Koe, Amsterdam 29/08 Instore + expositie De Boekenbar, Utrecht 30/08 Instore + expositie Music Machine, Sittard 31/08 Instore + expositie SMAAK, Geleen
A Camping Flight To Lowlands Paradise of zoals wij veteranen liefkozend plegen te zeggen De Lowlands is de wijn die geen krans behoeft, het pantheon van de pop, het festival der festivals.
Lowlands is het enige muziekfestijn in de lage landen waar je je tegelijkertijd ver van de wereld waant en in het centrum van het universum.
We schrijven muziekfestijn, maar Lowlands is natuurlijk veel meer dan een popfestival, het is een interdisciplinair cultuurevenement met een sociaal-ecologisch geweten. Alsjeblieft.
Het is jammer dat elk jaar weer de sporen worden gewist, dat het festivalterrein grondig wordt schoongeveegd, want wat zou het leuk zijn als er over een paar honderd jaar archeologische opgravingen worden verricht in de polder bij Biddinghuizen waarbij de resten van de drie dagen feest naar boven komen. Net als bij de aanleg van de Amsterdamse Noord-Zuid Lijn.
Bij langdurige droge perioden zouden dan misschien de plekken zichtbaar worden waar de tentpalen de grond in gingen en de looproutes van tent naar tent en de slijtplekken van de moshpits.
Op een tentoonstelling zouden onze verre nazaten zich kunnen vergapen aan halfvergane glowsticks, weggeworpen plectrums, losse polsbandjes, verloren drankmunten, verdwenen schoenen en verlaten tenten.
Met ‘augmented reality’ zou het festivalterrein kunnen worden gerecreëerd en met oude audio en video-opnamen een impressie gepresenteerd van het tegen die tijd welhaast mythische festival, dat hun voorvaderen in zulke grote getallen op de been bracht.
Terug naar de realiteit. En dat is dat Lowlands 2018 weer zo’n beetje elke vorm van kunst, vermaak en muziek op het programma heeft staan. En dat iedereen, die geen ticket heeft weten te bemachtigen baalt als een stekker. En dat er gelukkig uitgebreid verslag wordt gedaan op radio en tv en op onze site. Te beginnen met…..
Billy Ocean, een van de grootste Britse zangers ooit, verkocht in zijn carrière meer dan 30 miljoen albums. In de jaren ‘70 en ‘80 scoorde hij internationale hits als When the going gets tough, the tough get going en Get outta my dreams, get into my car. Nog steeds is de muzikant actief en toert met grote regelmaat en met groot succes, want het enthousiasme onder zijn fans is er door de jaren heen niet minder op geworden.
Voorprogramma: Sarah-Jane
Voordat ze met haar solocarrière begon, was Sarah-Jane zangeres voor grote Nederlandse namen als Sabrina Starke en Glennis Grace. Daarnaast heeft ze ook met internationale artiesten gewerkt als Rita Marley en verzorgde de aftershow van D’Angelo. In 2012 besloot Sarah-Jane een ander pad te volgen en solo te gaan en gooide hoge ogen met singles als Psychedelic Love en Letter To The Moon, waarmee ze optredens op North Sea Jazz Festival en Eurosonic Noorderslag scoorde. Daarbij werd ze door Radio 6 uitgeroepen tot New Soul and Jazz Talent. Met haar waanzinnige stem zoekt ze de grenzen op tussen neo-soul en rauwe funk. Onlangs stond ze nog in een uitverkocht Paradiso met haar eigen show, vanavond warmt ze de zaal op voor Billy Ocean.
Na afloop van het concert van Billy Ocean zal Howard Komproe dj’en in de kelder van Paradiso
“Het is rauw met triestesse”, vertelt Alek over Oostende, de Belgische plaats waar het garage duo The Glücks vandaan komt. De twee zijn de afgelopen tijd niet veel te vinden geweest in hun melancholische doch inspiratievolle woonplaats. De ‘Bonnie & Clyde’ van de Belgische garage speelden show na show, waaronder in Nederland. Wie zijn deze twee rockende figuren uit ons buurland? En waarom Bonnie & Clyde?
Tekst Nadieh Bindels Foto’s Jos van den Broek
“We zijn constant met z’n tweeën op de weg, net als die twee opgehemelde cultfiguren en ons leven vertoont veel gelijkenissen. Maar het is niet zo dat we onszelf zo hebben genoemd hoor”, vertelt gitarist Alek. Tina: “De naam werd ons ooit in een interview toegewezen en werd meerdere keren overgenomen. Het is grappig dat het zo snel is gegaan en nu iedere keer weer naar voren komt.
The Glucks
Ex drummer De band The Glücks begon zo’n zes jaar geleden in de Belgische kustplaats Oostende. Eigenlijk waren ze met z’n drieën, maar al gauw bleven gitarist Alek en drumster Tina met z’n tweeën over. Tina: “We hadden een show, maar de drummer kon niet. Toen zei Alek ‘kom op, ga jij drummen’. Ik had nog nooit gedrumd, maar ik heb het gedaan en dat ging eigenlijk best goed.” Alek: “Iedereen was enthousiast en riep ‘keep the drummer’. Sindsdien zijn we met z’n tweeën.”
Wie de film Ex Drummer over een band in Oostende heeft gezien, zal een vrij melancholisch beeld hebben bij de Belgische badplaats en volgens het garage duo klopt dat beeld ook wel. Alek: “Je vindt er de onderbuik van de maatschappij en komt er daar wel achter hoe en wat de samenleving echt is. Het is er rauw en er is veel armoede.” Tina: “Ja, en veel geweld en drugsgebruik, maar het is er ook wel mooi hoor. Oostende heeft een bepaalde charme die uniek is en waar wij van houden.”
No bullshit De rauwheid uit hun woonplaats komt ook terug in de muziek van de twee en dan niet alleen in het geluid. Alek: “Je woonplaats kan je beïnvloeden in de manier waarop je over het leven denkt. We zingen over wat we tegen komen, ook de nare dingen, the no bullshit. We staan redelijk achter bepaalde zaken, zoals gelijke rechten, groene toekomst, geen elite, en dat komt ook terug in onze muziek. Zingen over whiskey is ook cool hoor, maar het is niets voor ons.”
Het ‘no bullshit’-idee gaat verder dan alleen de teksten en het gevoel. De band wil in het hele proces van muziek maken en uitgeven ook ‘no bullshit’. Ze doen dan ook zo veel mogelijk zelf. Alek: “We willen het zelf in handen houden en willen niet dat onze muziek in handen valt van anderen of bedrijven.” Tina: “Onze muziek is een soort van ons kindje en dan is het niks als iemand anders gaat vertellen hoe dingen moeten. We doen de financiering, bedenken het art-work. We willen de eigenheid bewaren.” Om dat voor elkaar te krijgen, heeft de band toen ze de eerste plaat maakte een eigen labeltje ‘Suck My Goo Records’ opgericht. Maar soms kan het niet anders en kom je handen en tijd tekort. Daarom is de tweede plaat Run Amok, die afgelopen maart uitkwam, uitgebracht door Drunkabilly. De band drukte vijfhonderd platen, waar er trouwens nog een paar van over zijn.
LIVEDATA 01/09 Epop Festival, Epe 08/09 Girls Go Boom: The Loud Edition @ Roodkapje Rotterdam
In het najaar gaat de band op tour door Europa met The Sonics, daarover vind je hier meer.
Hier stel je je persoonlijke Lowlandsline-up met favoriete acts samen en check je welke Facebookvrienden je daar gaat tegenkomen. Let op: de site en de app zijn niet gesynchroniseerd, dus bedenk van tevoren waar je je must-see acts aanvinkt. In de app krijg je bovendien een uitgebreid overzicht van alle horeca in Lowlands Paradise, inclusief een culinaire plattegrond waar alle cateraars in een oogopslag te vinden zijn. Smakelijk!
Hebben? De Lowlands-app voor iOS vind je hier en die voor Android hier, maar je kunt in je store ook op ‘Lowlands 2018’ zoeken.
Liever in een verse knisperende krant bladeren? De Lowlands Programmakrant 2018 verschijnt vandaag bij nrc.next en NRC Handelsblad, verkrijgbaar bij de betere bladenboer. En dat is de magie van print in vol effect: niet alleen het volledige programma in retehandig ladderformaat, maar ook plenty achtergrondverhalen, foto’s en insidertips van kenners.
Ready? Welcome to the Free State of LLow!
SEXYLAND! Twee jaar geleden veroverde het Eddie the Eagle Museum met het LLolympisch stadion vele harten. Hun nieuwe conceptuele club SEXYLAND is nog 5x beter en staat dit jaar op Cape Lowlands.
Dat er zoveel kan gebeuren in één tent is haast niet te bevatten. Vanaf 21:00 uur is SEXYLAND elk uur in handen van een andere eigenaar. Beland je in een Komedie Karaoke of een Casino, een Vecht-Arena of een poolparty? Kom langs om een geheim concert te horen, kerst te vieren, drags met bondage te zien, in een serieuze expositie te staan of om bloot in de watten te worden gelegd. SEXYLAND vult 27 uren en omdat ze het draaipodium van U2 hebben, is dat mogelijk. Achter elkaar maar door en maar door en maar door achter elkaar, check die rijen maar: deze plek is het wachten waard.
Overdag vindt in SEXYLAND het literatuur- en stand-up comedyprogramma plaats.
Taekwondoworkshop Een festival kan een ware uitputtingsslag zijn, een marathon van kilometerslang plezier. Daarom is het des te belangrijker de dag fit en vitaal te beginnen. Doe dus op zaterdagochtend in Heineken mee aan de taekwondoworkshop van Black Bear Taekwondo. Vrees niet, je hoeft geen backflips te maken en er wordt ook niet gevochten. Een energiek alternatief voor yoga, zeg maar. Last van een halfslap luchtbed of spierpijn van de handjes in de lucht houden? Deze workshop is voor iedereen die er weer zin in heeft vandaag.
Heineken, zaterdag 11:30
Nieuw op Lowlands: Ohlalalaantje
Lowlands heeft er een schaamstreek bij: het Ohlalalaantje. Bij spontaan opkomende gevoelens van liefde, lust of vermoeidheid kun je je met z’n tweetjes even afzonderen in een van de kamers van het LLove Hotel. Of verlustig je aan De Pornocontainer, een initatief van Museum Meermanno en de Koninklijke Bibliotheek. In de container wordt de geschiedenis van vieze boekjes getoond, kun je college volgen van pornoverzamelaar Bert Sliggers en zullen twee hosts pikante scènes aan je voorlezen. Je kunt ook zelf een hitsig boek of blaadje pakken en je neervlijen in comfortabele fauteuil. Rooie oortjes? Moet je sekstelefoniste Kyoko (13:00 en 18:00u) bellen of de erotische geluidsinstallatie Yes, please! van Stichting Nieuwe Helden horen. Heet!
Voor liefhebbers van: VANT, Arctic Monkeys, Declan McKenna
Gitaarbands zo verfrissend en energiek als Airways (Foto) kom je nog maar zelden tegen. Naar eigen zeggen maken de vier jonge Britse muzikanten groovy rock waarbij telkens weer andere invloeden naar voren komen. Zo nu en dan zijn ze speels en poppy als Declan McKenna, soms is het jeugdige van VANT te horen en op andere momenten rocken ze à la Arctic Monkeys. Hierbij fungeert de stem van frontman Jake Daniels als een soort krachtige montagelijm, die met zijn karakteristieke klank en quirky lyrics van Airways een geheel maakt.
Support: VoidFare VoidFare is een Utrechtse indie-synthrockband. Sinds eind 2016 werkt de groep aan een sound waarin galmende gitaren en zwevende synths de boventoon voeren. Het resulteert in een dromerig, groots, knallend en soms intiem geheel en een liedjes met verhalen waardoor je jezelf vrijwillig laat meesleuren.
De discografie van Ty Segall is niet bij te houden, maar wie er induikt komt erachter dat hij in 2014 al het laatste album van Tim Presley, alias White Fence produceerde, en hem toen voor het eerst uit zijn slaapkamer naar de studio haalde.
Nu is hun eerste duo album uit, in hetzelfde jaar dat Segall al één van zijn sterkste albums, Freedom’s Goblin, afleverde. Zoals we van hem gewend zijn is dit weer hele andere koek. Presley, die onder andere korte tijd bij The Fall speelde, is een man van het experiment, en de zestien nummers die in een klein half uurtje langskomen ademen dan ook vooral improvisatie en instinct uit.
Wel met de sound die zo langzamerhand een beetje het handelsmerk van Segall is geworden, strakke akoestische gitaren aangevuld met het nodige scheurende elektrische geweld. Slechts een enkel nummer, A Nod en She Is Gold, is daadwerkelijk tot heel nummer uitgewerkt, voor de rest is dit een mooi kijkje in het schetsboek van twee grote talenten. Tekst Mania | Jurgen Vreugdehil
Ane Brun heeft details bekendgemaakt van het nieuwe album dat ze heeft opgenomen in samenwerking met The Swedish Radio Symphony Orchestra en dirigent Hans Ek tijdens een serie van drie uitverkochte shows tussen 16 en 18 maart 2017. Live at Berwaldhallen bevat zestien tracks uit het repertoire dat ze in de afgelopen 15 jaar heeft geproduceerd. Live at Berwaldhallen wordt op 10 augustus 2018 uitgebracht op CD en digitale formats door Brun’s eigen Balloon Ranger Recordings.
Brun’s voorliefde voor herinterpretatie is gedurende haar hele carrière goed duidelijk geworden, of het nu om haar eigen werk ging of dat van anderen. Naast zeven studioalbums heeft ze demo’s uitgebracht waarin ze het artistieke proces benadrukt dat leidt naar de uiteindelijke studio-opnames. Ze heeft een groot aantal covers uitgebracht, recent nog op het album Leave Me Breathless uit 2017, die veertien opvallende herinterpretaties bood van liedjes van uiteenlopende acts als Radiohead, Foreigner en Bob Dylan. En dan zijn er nog haar live-albums, waarop ze herhaaldelijk de mogelijkheid had om haar werk in talloze vormen en frisse contexten vast te leggen.
Het album is opgenomen in de Berwaldhallen in Stockholm, waar ook het Swedish Radio Symphony Orchestra en dirigent Hans Ek gehuisvest zijn. Samen met hen ging Brun de uitdaging aan om haar repertoire weer op een nieuwe manier ten gehore te brengen. Zoals Brun zelf zei: “Ik hou van het herscheppen, herschikken, uitbreiden, onderzoeken en revitaliseren van mijn liedjes samen met andere muzikanten en arrangeurs en dit was een zeer luxueuze en geavanceerde manier om precies dat te doen!”
“Ik heb eerder orkestrale versies van mijn muziek gemaakt,” vervolgt Brun, “en het is altijd een heel bijzondere ervaring geweest. Maar deze show voelde anders, omdat we veel nieuw materiaal hadden om uit te kiezen, inclusief nummers met een sterkere dynamiek dan op mijn eerdere albums. We konden dus een setlist samenstellen vol energie en het volledige potentieel van dit enorme orkest benutten. In 2010 en 2011 maakte ik deel uit van Peter Gabriel’s New Blood Orchestra-project. Ik herinner me dat ik op een dag ook een volledig album van mijn eigen muziek wilde opnemen met een orkest. En nu zijn we hier!”
Tracklisting Live At Berwaldhallen
The Opening (Live At Berwaldhallen)
Shape Of A Heart (Live At Berwaldha (Llen)
What’s Happening With You And Him ( (Live At Berwaldhallen)
Lamento Della Ninfa/Oh Love (Live A (T Berwaldhallen)
Sonnet 138: When My Love Swears Tha (T He Is Made Of Truth Live At Berw)
Aan de vergelijkingen met Sonic Youth ontkom je ook niet op het zesde studioalbum van Deaf Wish, dat de titel Lithium Zion heeft meegekregen. Maar er zijn beroerdere bands actief geweest op deze planeet om het kunstje bij af te kijken. De stem van Sarah Hardiman heeft dan ook nog eens wat weg van die van Kim Gordon.
Pablo de Poel en Satellite June (Nikki van de Poel); Twee geliefden, de een fotografe en de ander muzikant, op zoek naar het collectieve droombeeld van Amerika… en het gevonden hebben. Ze vatten het samen in beeld en muziek onder de naam 
De discografie van 
