Dit jaar bestaat ESNS 40 jaar. Wat ooit begon als een bescheiden Holland-België festival groeide razendsnel uit tot Noorderslag en uiteindelijk tot het Europese showcase-instituut dat het nu is. Koningin Maxima mocht het festival komen openen tijdens een grootse openingsshow al had de presentatie hier en daar iets amateuristisch. Veel aandacht voor een krachtig en eensgezind Europa, ook op het gebied van de muziekindustrie want wat verbindt er nou beter dan muziek? Precies! Tijd voor de optredens want er viel vanavond weer veel te ontdekken.
We beginnen de avond met één van de namen die de laatste maanden al rond zong. Dove Ellis viel op door een aantal prachtige singles (waaronder deze IJsbreker) en in december was daar dan Blizzard, het prachtige debuut van deze 22-jarige Schot. Het is een wat verlegen jonge man die met een drummer en bassist de nummers van zijn debuut zonder verder veel opsmuk voordraagt. En veel heeft hij ook niet nodig, want wat een stem! Vergelijkingen met voorgangers schieten je te binnen maar eigenlijk doe je hem dan tekort. Het publiek luistert aandachtig en is enthousiast. Zelfs koningin Maxima schuift aan voor een paar liedjes. Als aan het einde van de set de twee bandleden van het podium zijn zingt Ellis nog het laatste Away Your Stride en het publiek beseft, we hebben zo vroeg op de avond al één van de hoogtepunten van ESNS26 gezien.
Yttling Jazz is de band van Bjorn die we nog kennen van het heerlijke verslavende hitje Young Folks van indietrio Peter, Bjorn en John. Hij is inmiddels een gerenommeerde producer en hij heeft verschillende projecten waar hij zijn creativiteit in kwijt kan. Vanavond dus Yttling Jazz, een mooie jazzband met top muzikanten die met veel plezier op het podium staan. Er wordt losjes maar virtuoos gespeeld, met o.a. nummers van de later dit jaar te verschijnen plaat Illegal Hit. De zaal loopt gedurende het optreden jammer genoeg langzaam leeg maar daar lijken de ervaren muzikanten geen seconde minder om te genieten.
Maustetytot is in Finland inmiddels wereldberoemd. De twee zangeressen hebben tot nu toe drie platen uitgebracht waarmee ze verschillende prijzen in de wacht sleepten en ook in de bomvolle en bloedhete kelder van de Oosterpoort kunnen ze rekenen op een enthousiast publiek. Ze zingen volledig in het Fins, maar dat blijkt totaal geen barrière. Na de oproep eerder op de avond om vooral ook naar Europese muziek in andere talen te luisteren, lijkt het publiek die boodschap te hebben omarmd. Warm, eigenzinnig en vooral erg leuk.
Een stuk van een ander leuk optreden, van het Franse duo O’o, zagen we daarna. De jeugdvrienden Victoria en Matthieu spelen soms prachtige dromerige nummers met verstilde momenten maar vooral ook een aantal heerlijk opzwepende club nummers, lekker dansen zoals Victoria met veel plezier doet. Echt een leuk en afwisselend optreden.
In de marathonzaal begint even later het Belgische Lézard aan hun instant party optreden! De band heeft al een stevige live reputatie opgebouwd en is al redelijk wat gedraaid hier op de Pinguin. Ze brengen hun disco-vogue artpunk uitbundig en vrolijk! Denk aan LCD Soundsystem, denk aan Talking Heads. Je kunt er van alles in horen, maar ze spelen het met zoveel enthousiasme dat je niet stil kunt blijven staan. Dit jaar komt hun debuutplaat uit en het kan niet anders of ze gaan deze zomer de festivals in Europa platspelen.
Jazzbois gaat gelijk door in de kleine zaal. Uiterlijk een stuk minder uitbundig maar muzikaal gaan ze nog een stapje verder door hun nummers live deels te improviseren. Groovend en jazzy, het doet me denken aan de prachtige platen van het Ninjatune label waarvan ik er begin deze eeuw een aantal in de kast had staan. Muziek om in te verdwijnen!
Maar we moesten iets eerder weg want wat we niet wilden missen was DUG. Twee vrienden, een Ier en een Amerikaan, die elkaar hebben gevonden in hun gemeenschappelijke liefde voor roots muziek. Live doet er een derde vriend mee en ik heb er geen spijt van dat ik hier in dit kleine zweterige zaaltje vooraan ben gaan staan. Muzikaal gezien hoor je vooral Ierse en Amerikaanse folk maar daarnaast hoor je ook blues en zelfs gospel. Vanaf het eerste nummer is het gezellig. De mannen vragen zich hardop af waarop er zoveel mensen naar zo’n bunch of losers komt kijken. Met zelfspot, sterke verhalen en een hilarisch nummer over muziekpromotors weten ze het publiek volledig in te pakken. Als het optreden uiteindelijk uitmondt in een gezellige dans door het publiek (paar stappen vooruit, paar naar links, paar achteruit en paar naar recht) heeft iedereen het naar z’n zin. Als je de kans krijgt om ze te zien, doe dat!
De band waar ik me al weken op verheugde is Man/Woman/Chainsaw (ook bekend van hun recente IJsbreker) en ze leveren een explosief optreden af! Een experimentele gitaarband uit Londen uit de Windmill scene waar ook Black Country, New Road deel vanuit maakt. Iets minder verfijnd dan die band maar des te rauwer. Rolling Stone magazine beschreef al eerder dat deze groep iets extatisch nieuws aan het uitvinden is en het is inderdaad heerlijk om te zien hoe deze groep jonge mensen op het podium staat. Violiste Clio Harwood stuitert rond maar weet precies op de juiste momenten wanneer ze scherp moet zijn en de zang van beide zangers Vera en Billy vullen elkaar prachtig aan. De nummers ontsporen, bouwen op en exploderen in epische muren van noise en overstuurde gitaren. Met prachtig licht en stroboscopen erbij is het intens, overweldigend, en ja, piepende oren achteraf.
Tolstoys uit Berlijn speelt in de bovenzaal hun warme psychedelische muziek, een optreden dat je helemaal wilt ondergaan. De zaal staat helemaal in de rook van de rookmachine en de band geeft een heerlijk zinderend optreden. Alles heeft een hippieachtige sfeer en als de laatste noten wegsterven stapt de band het publiek in voor een gezellige chat en knuffels met de fans. Ik hoop dat ik ze nog eens kan zien voor een volledig optreden.
In de marathonzaal speelt ondertussen GANS, een onstuimig Engels post-punkduo dat hun teksten over hun droge muziek de zaal in spuugt. Gitaar en drum, meer hebben ze niet nodig en dat hoeft ook niet. Titels als Talk Too Much en What You Mean zeggen genoeg. Ik stond te ver weg om het goed te kunnen zien maar het viel op dat de nummers erg afwisselend waren en dat de mannen ontzettend goed Nederlands spreken, vooral scheldwoorden. Het ging van rauwe garage rock&roll, punkrock naar Beastie Boys-achtige anthems. Mooie band zo aan het einde van de avond.
Bij het naar huis gaan ben ik nog even binnengewipt bij Chibi Ichigo die de kleine zaal op zijn kop zette. In België is ze inmiddels een nationale bekendheid en ook aan onze kant van de grens kunnen we nauwelijks meer om haar heen. Daar deed ze mee aan De Slimste Mens, hier heeft ze het hele clubcircuit al gehad en stond ze inmiddels op Lowlands, Dauwpop en Best Kept Secret. Deze vrouw weet het publiek ontzettend goed te bespelen, ze klimt op boxen en zweept het publiek op en knalt haar rauwe raps over snoeiharde beats. Ik vind haar stem wat scherp zo af en toe, maar daar maalt het publiek niet om. Een mooie afsluiter van de avond, morgen op naar meer.
Tekst: Jan Berends
