50th anniversary-release van Love’s album Forever Changes

Love’s derde album Forever Changes viert dit jaar zijn 50-jarig jubileum. Ondanks dat het album bij release eerst niet commercieel succesvol was, heeft het door de jaren heen veel aandacht en lof opgeleverd.

Het album verschijnt tegenwoordig op lijsten van allerbeste rockalbums, waaronder de 40e plaats op de Rolling Stone-lijst van de 500 Greatest Albums aller tijden. In 2008 werd het album opgenomen in de Grammy Hall of Fame.

De jubileum editie bestaat uit 4 cd’s, 1 dvd en 1 lp. Dit alles zit in een hardgebonden (lp-formaat) boek.

LUISTER FOREVER CHANGES

Muse vierde headliner Rock Am Ring 2018

rarIn oktober maakte Rock Am Ring al de eerste namen bekend. De eerste drie headliners: Foo Fighters, Thirty Seconds To Mars en Gorillaz. Er zijn inmiddels nieuwe acts toegevoegd.

“Met de Britse rockgiganten Muse zijn de headliners op Rock Am Ring en Rock Im Park rond“, zegt de organisatie. Naast headliner Muse komen ook Snow Patrol, Kreator, Jonathan Davis, Alexisonfire, Shinedown, Babymetal, The Bloody Beetroots, Bausa, The Neighbourhood, Taking Back Sunday, Thursday en Baroness in actie in Duitsland.

Rock Am Ring en Rock Im Park: vrijdag 1 juni tot en met zondag 3 juni. 

Jamila Woods – Heavn

Jamila WoodsJamila Woods – Heavn (Jagjaguwar/Konkurrent) 

Jamila Woods is een 27-jarige soulzangeres die in juli 2016 haar debuutalbum Heavn op Soundcloud zette. Dit album komt nu uit op indielabel Jagjaguwar dat we vooral kennen van Angel Olsen, Sharon van Etten, Bon Iver en de laatste drie Dinosaur Jr.-platen.

Haar stijl is naar eigen zeggen een samensmelting van twintig jaar muziek maken, creatief hergebruiken en haar plak-en-knipmanier van tekstschrijven. Dat hergebruiken zien we onder andere in de single en titeltrack die begint met de openingsregels van The Cure’s Just Like Heaven, een band waar Woods groot fan van is. Verderop komen we ook nog een vergelijkbare net-niet-cover tegen van Stellar van Incubus, waar ook maar de eerste paar tekstregels (gedeeltelijk) langskomen.

Die drang om te plakken en knippen is echter een van de voornaamste problemen van Heavn. Het 46 minuten durende album telt namelijk 20 tracks. Veel interludes, meestal krakerige voicemailberichten van Woods zelf, en nummers van maar 1 of 2 minuten maken het tot een bij vlagen onrustig album. Vooral het blokje van Eve (30 seconden), In My Name (1 minuut 25) en direct weer gevolgd door een interlude van 24 seconden, klinkt eerder als zappen langs muziekzenders dan als een goed samengesteld album.

De muziek van Woods is een mix tussen 90’s r’n’b, moderne artiesten als Hiatus Kaiyote en FKA Twigs (naar wie ze zich zelfs lijkt te hebben gemodelleerd op de hoes) en een vleugje oldschool hiphop. Ook al probeert ze via die interludes het een persoonlijk album te maken, wil dat niet zeggen dat ze ook een echt eigen geluid weet te creëren. Op de eerder genoemde titeltrack Heavn klinkt het namelijk wel heel erg als Hiatus Kaiyote en LSD (met Chance The Rapper) lijkt in het begin vooral vocaal erg op Erykah Badu om in een wel erg cliché r’n’b-refreintje over te gaan. Daarnaast laat de stem van Woods hier en daar ook nog wat te wensen over.

Die is soms wat vlak en enkele uithalen klinken bijna vals. En vooral in een genre dat grotendeels leunt op die uithalen en vocale uitspattingen, is een sterke, zuivere stem een tamelijke must. Nu is het niet zo dat er niks goed op dit album te horen is, want er zitten een paar lekkere, en zelfs creatieve nummers op zoals het wat meer elektronische en van vette drums voorziene BLK Girl Soldier, het als een oude transistorradio in de regen klinkende Lately en het jazzy Breadcrumbs met trompettist Nico Segal. Het had misschien een beter idee geweest als het label haar had getekend en dit album als springplank voor haar label debuut had gebruikt. Misschien met een paar nummers van dit album en aangevuld met nummers die laten horen waar Woods nu is.

Er zit een zekere potentie in, maar dit album klinkt heel erg als een artiest die nog erg zoekende is, en een echt goede A&R-afdeling had er wel raad mee geweten. Maar dit één-op-één doorzetten van een reeds verschenen Soundcloud-album is een heel rare zet van een label dat toch zeker een goede neus heeft voor talent.  Tekst Muzine | Fabian Hofland

Liefhebbers luisteren naar Pinguin Pluche en Pinguin Grooves.

LIVEDATA 20/02 Het Depot, Leuven 21/02 Paradiso, Amsterdam

Freight Train van Susanna laat je nadenken over het leven

Freight Train is de tweede single van Susanna’s nieuwe album Go Dig My Grave dat op 9 februari 2018 uitkomt. Het origineel is van de Amerikaanse folk-en blueszangeres Elizabeth Cotten, die Freight Train in 1906 op 12-jarige leeftijd schreef.

Susanna vertelt: “Schatzoekend in de platenwinkels van L.A. kwam ik het album When I’m Gone van Elizabeth Cotten tegen en was meteen verkocht. Het is in zijn geheel een prachtige plaat met als absoluut hoogtepunt het nummer Freight Train. Ik ben enorm gefascineerd door hoe mensen denken over de dood. Vind je er troost in dat het leven op een dag eindigt, of ben je er juist bang voor? Freight Train is in dat opzicht een echt meesterwerk. Het gaat er over blij te zijn met wat het leven te bieden heeft, hoe de dingen zich ontwikkelen en er vrede mee hebben dat je leven op een dag afgerond zal zijn.”

Freight Train is de tweede track van Go Dig My Grave, het twaalfde album van de Noorse zangeres Susanna. Ze combineert muziek uit het Great American Songbook, oude Engelse traditionals en folksongs met antieke barokinstrumenten en haar karakteristieke vocalen. Naast Susanna zijn op Go Dig My Grave ook de bijdragen te horen van de getalenteerde jonge accordeonist Ida Hidle en de bekende Noorse vioolspeler en folkzangeres Tuva Syvertsen. Ook werkt Susanna opnieuw samen met de  Zwitserse harpiste Giovanna Pessi. Pessi verscheen voor het eerst naast Susanna op het album Sonata Mix Dwarf Cosmos (2007).

Sonata Mix Dwarf Cosmos is onlangs in zijn geheel gecovered voor de Amerikaanse zanger Bonnie ‘Prince’ Billy. Zijn versie van het album heet Wolf Of The Cosmos en is 17 november uitgekomen via Drag City/Domino.

Indiestadpas 2018 en maak kans op minstens 52 concerten

Met één pasje – Indiestadpas 2018 – van 25 euro naar minstens 52 concerten per jaar en op de hoogte blijven van nieuwe, opwindende bands en talenten.

In 2011 werd de Indiestadpas in het leven geroepen door Paradiso en zijn indiekeurmerk Indiestad. Het pasje, dat voor een eenmalig, jaarlijks bedrag wordt aangeschaft, gaf destijds toegang tot meer dan veertig indieconcerten in Paradiso en op externe locaties zoals Bitterzoet, De Duif en de Amstelkerk.

Sinds de toevoeging van de zaal Paradiso Noord in de Tolhuistuin, is dat aantal nog hoger geworden. De selectie ligt in handen van Paradiso zelf. Tot de concerten in het verleden behoorden onder meer: King Gizzard & the Lizard Wizard, Parquet Courts, Wild Nothing,  St. Vincent, DIIV, Howlin’ Rain, The Orwells, Kurt Vile & The Violators, Elephant Stone, The Dø, Savages, Portugal. The Man, Boy & Bear, Jacco Gardner, Allah-Las, Dinosaur Jr., The Growlers, Alamo Race Track en Metz.

Indiestadpas 2018 Winnen?
We mogen 3 x een Indiestadpas voor 2018 weg geven!

Laat ons weten naar welk concert jij bijvoorbeeld binnenkort – gratis – naar toe wil gaan! En met die pas is dat dus nog mogelijk ook.
Mail je antwoord naar prijsvraag@pinguinradio.com en maak kans op 1 van die 3 passepartouts. Ga jij straks het hele jaar genieten… !!!

Nieuw werk Lucy Dacus uitgesponnen en verhalend

Het nieuwe album van Lucy Dacus, getiteld Historian verschijnt 2 maart 2018 op Matador/Beggars. Het nieuwe nummer Night Shift is de eerste single voorafgaand de release van Historian.

Lucy Dacus, geboren en getogen in Richmond, Virginia, en haar band hebben het album in maart dit jaar in Nashville opgenomen. Opnieuw ging Lucy Dacus de samenwerking aan met producer Collin Pastor en enkele maanden later is alle nieuwe muziek gemixt door John Congleton (Future Islands, Alvvays, St. Vincent). Het nieuwe werk van Dacus is uitgesponnen en verhalend, soms ingetogen, altijd dynamisch en rocky. 4 mei 2018 komt Lucy Dacus naar Nederland voor een show met haar band in de Sugarfactory in Amsterdam.

It starts out dark and ends hopeful, but it gets darker in between; it goes to the deepest, darkest, place and then breaks,” she explains. “What I’m trying to say throughout the album is that hope survives, even in the face of the worst stuff.” – Lucy Dacus

LIVEDATUM 04/05 Sugarfactory, Amsterdam

Een culture clash met Intergalactic Lovers

Nadat Intergalactic Lovers deze zomer met de nieuwe plaat Exhale kwam, besloot het Vlaamse kwartet dat het tijd werd om Nederland te doorkruisen. Hoe ze dat doen? Met een mes natuurlijk, om de bochten af te snijden!

Tekst LiveGuide | Carlijn Kösters

Weten jullie om af te trappen al een leuk mopje over Nederlanders?
Lara Chedraoui (zangeres): “Dat moet ik even navragen aan de rest van de groep. Ik zal jullie een berichtje sturen als me een mopje te binnen schiet! Wel moet ik gelijk denken dat Nederlanders een stuk langer zijn dan Belgen. Ook zijn jullie sportiever trouwens, wij misschien wat muzikaler. En jullie praten echt heel veel tijdens concerten.”

Ah ja, the Dutch disease. Is dat jullie ook opgevallen?
“Ja, Belgen of Duitsers zijn over het algemeen een stuk stiller. Nederlanders hoor je de hele show door praten. Het straalt wel veel gezelligheid uit. Ze zijn verder superenthousiast en dansen de hele tijd mee, dus als je er eenmaal aan gewend bent, is het geen probleem. In België zijn we gewoon meer geneigd om achteraf pas de show te bespreken, terwijl je Nederlanders tijdens het concert hoort praten over welke sneakers ze hebben gekocht of over hun vakantie. Maar je ziet ze gelukkig dus ook gewoon lachen en genieten, dat is fijn.”

Onder het mom van jullie nummer Between the Lines: wie van ons leeft meer binnen de lijntjes? Nederlanders of toch Belgen?
“Ik heb het even aan mijn panel (de band, red.) gevraagd, maar we zijn het erover eens dat Nederland en België andere ‘lijntjes’ hebben. Nederlanders zijn veel directer en minder subtiel. Je kunt van jullie gezichten aflezen of iets bevalt of niet. Belgen durven dat minder snel. Maar ik vind dit niet zo’n leuke vraag; wie weet gaat iedereen in Nederland mij hierom haten. Ik vind die directheid en assertiviteit juist heel charmant. Chapeau daarvoor!”

Directheid kan te maken hebben met een bepaalde vorm van schaamteloosheid. Om te verwijzen naar jullie nummers No Shame en Fear: wie van ons leeft eerder zonder schaamte of angst?
“Ik denk dat zowel Belgen als Nederlanders met angst in hun hart leven. Er zijn mensen met ongelofelijk kleine hartjes en mensen met grote harten. Mensen met angst om keuzes te maken en mensen met angst om te verliezen. Dat heeft alles te maken met je hart en je hoofd, maar vooral met hoe deze met elkaar verbonden zijn.”

Wie zet vervolgens eerder deze angsten opzij om toch ergens mee door te zetten?
“Onze drummer zei daar gisteren nog iets over: ’Een winnaar zul je nooit horen zeggen dat meedoen belangrijker is dan winnen’. Ik denk dat dit zowel voor de Nederlander als de Belg geldt en dat instinct is geprogrammeerd in de mens. Zelf ben ik een heel slechte verliezer. Sommige gezelschapsspelletjes doe ik daarom uit principe niet. Ik heb ooit een jaar lang niet met een vriend van me gepraat omdat hij me verslagen had met Kolonisten van Catan.”

Haha! Is het echt zo erg?
“Vroeger was het nog erger; toen ging ik weleens poolen terwijl ik dat eigenlijk nog niet kon. Als ik merkte dat ik aan het verliezen was, kon ik dat totaal niet aan. Ik heb zelfs een keer de poolballen in mijn handtas verstopt en mee naar huis genomen. Daar schaamde ik me heel erg voor, hoor. Daarna besefte ik dat ik wel terug móest met die poolballen en werd ik bang dat ik de machine gesloopt had. Ik was bang dat niemand meer zou kunnen spelen door mijn actie. Maar ik wilde gewoon zo graag een keer iets winnen… Uiteindelijk was het echt een walk of shame, terug dat café in. ‘Sorry, ik ben de mevrouw die niet tegen haar verlies kan’, vertelde ik ze. ‘Alstublieft, hier zijn uw drie ballen.’”

Ben je op muzikaal vlak ook weleens een slechte verliezer? Bijvoorbeeld als mensen kritiek op je leveren?
“Absoluut, maar dat is ook het fijne van in een band zitten. De mannen houden mij met beide voeten op de grond en vertellen dat het gewoon oké is. Het is immers maar één sukkel of sukkelin die zegt dat mijn stem nergens naar klinkt. Ik denk dat ik me daar te veel van aantrek. Er hoeft maar één iemand te zeggen: ‘Ik vind het kak’. Dan blijf je toch die mening meedragen in je achterhoofd, in plaats van de honderden mensen die het wél leuk vinden. ‘Ik moet stoppen en een andere baan vinden, want dit is verschrikkelijk’, denk ik dan.”

Hoe zorg je er vervolgens voor dat je weer met je neus omhoog loopt?
“Dat hangt af van het seizoen. In de zomer ga ik door de stad lopen tot ik rustig ben. In de winter blijf ik juist binnen om series te bingewatchen, omdat ik daar vrolijk van word. Iedereen heeft trouwens het recht om zich slecht te voelen, maar uiteindelijk moet je jezelf weer uit die put omhoog hijsen. Daarom heb ik mezelf een jaar geleden een les geleerd: ik maak mezelf onwijs vaak belachelijk en doe veel gênante dingen. Daar mag ik dan tien dagen om huilen en daarna is het klaar.”

LIVEDATA 14/12 TivoliVredenburg, Utrecht 15/12 ‘t Beest, Goes 16/12 Rotown, Rotterdam 10/01 Bibelot, Dordrecht 11/01 Neushoorn, Leeuwarden 12/01 Doornroosje, Nijmegen 13/01 Muziekgieterij, Maastricht

Klinkt als: de ultieme soundtrack om tijdens een roadtrip door het Vlaamse landschap heel direct en hardop pratend uit het raam te staren.

LiveGuide 37Het extra dikke winternummer van LiveGuide is overal in het land verkrijgbaar. Snel halen dus deze 37ste editie van de gratis concert- en festivalkrant.

King Krule prijkt op de cover van het blad waarin de focus ligt op artiesten die in december en januari naar Nederland komen. De roodharige rockende Brit met gouden tand bracht vorige maand met The OOZ een van de toonaangevende albums van het jaar uit en vertelt in LiveGuide over alle worstelingen die ervoor zorgden dat het zo lang duurde.

Bloody hell
Minstens zo spraakmakend is het interview met de bizarre hiphoppunkers van Ho99o9. Eaddy en theOGM gaan vanuit hun studio in L.A. los zoals we ze kennen van hun met bloed, zweet, absurditeit, naaktheid en euforie doordrenkte liveshows. Kalmer zal het eraan toe gaan bij Finn Andrews. De Engelsman komt voor het eerst solo naar Nederland en zegt na jaren vlammen in The Veils optreden nog steeds ‘maar een gek iets om te doen’ te vinden.

Show van het jaar
Verder wordt in LiveGuide #37 uitgebreid teruggeblikt op het concertjaar 2017. De schrijvers van het medium noemen shows van onder meer The National, Benjamin Clementine, Radiohead en Eddie Vedder als hoogtepunt van het jaar, terwijl de beste fotografen van de krant hun favoriete livefoto’s delen. Pinguin Radio-hoofdredacteur Wilbert Stuifbergen (hé!) deelt de beste albums van het moment en Intergalactic Lovers-zangeres Lara Chedraoui biecht op dat ze ooit na een verloren potje pool boos de ballen mee naar huis nam.

Schizofreen
Dan zijn we er nog niet, want zoals gezegd is de krant deze maand extra dik. Zo deelt de Zaanse fanfarepunkband De Kift z’n licht schizofrene rider, worden vijf Deense acts op Eurosonic Noorderslag getipt (Velvet Volume, check die shit!), wordt de The Prodigy-kennis van Olaf Caarls (Folk Road Show) getest, vertelt Suus van Sue the Night hoe goed zij overweg kan met boerderijdiertjes en staan we met een voormalig metalhead en groupie van Run the Jewels stil bij hun magistrale double bill met Danny Brown in TivoliVredenburg.

 

 

Legendarische metalformatie Pestilence naar Atak

De legendarische deathmetalband Pestilence keert zaterdag 17 maart 2018 terug naar Enschede! Ze presenteren het gloednieuwe album Hadeon in Atak! Waar anders? De band werd ruim 30 jaar geleden tenslotte in Enschede opgericht om vervolgens uit te groeien tot een van de meest invloedrijke deathmetalbands ooit. Verwacht keiharde classics en nieuw materiaal van Mameli & co!

LIVEDATA 15/03 Dynamo, Eindhoven 16/03 Iduna, Drachten 17/03 Atak, Enschede

Live Foto Review Sundara Karma + Blaenavon @ Bitterzoet, Amsterdam

Live Foto Review Sundara Karma en Blaenavon @ Bitterzoet, Amsterdam
12 december 2017
Foto’s Sharon & Maureen Vreeburg

Sundara Karma is een indie- en artrockband uit Reading, Engeland. Her viertal bracht vorig jaar hun debuutalbum Youth Is Only Ever Fun In Retrospect uit. En de diverse singles – o.a. Flame, She Said en Explore – kwamen al op de playlist van Pinguin Radio terrecht. Zanger Oscar Pollock is een excentrieke persoonlijkheid die moeiteloos grote menigtes om zijn vinger weet te winden.

Voorprogramma: Blaenavon
Het ook uit Engeland afkomstige Blaenavon kon je eerder dit jaar zien als voorprogramma van Two Door Cinema Club in Paradiso. De indierockers brachten eerder dit jaar hun debuutalbum That’s Your Lot uit.

Blaenavon

Blaenavon Blaenavon Blaenavon Blaenavon Blaenavon Blaenavon Blaenavon

Sundara Karma

Sundara Karma Sundara Karma Sundara Karma Sundara Karma Sundara Karma Sundara Karma Sundara Karma Sundara Karma Sundara Karma Sundara Karma Sundara Karma Sundara Karma Sundara Karma Sundara Karma Sundara Karma Sundara Karma Sundara Karma Sundara Karma

Edison-nominatie in categorie Rock voor Paceshifters

Een UK tour met Frank Iero (My Chemical Romance) en Dave Hause, festivalshows, een succesvolle clubtournee en een Edison-nominatie voor het album Waiting To Derail. 2017 is een goed jaar geweest voor Paceshifters. In 2018 zal dit niet veel anders worden. Een eigen headlineclubtour in Engeland en het jaar zal worden gestart met een show op Eurosonic Noorderslag.

29 december sluit de band het jaar af met een show in Hedon, Zwolle. Diezelfde avond zal volledig worden geregistreerd voor de allereerste live-release van de band. De kaarten voor deze show gaan hard!

LIVEDATUM 29/12 Hedon, Zwolle