Neil Young + Promise Of The Real – The Visitor (Warner)
“I’m a Canadian by the way and I love the USA“, zingt Neil Young in Already Great, de openingssong van The Visitor. Het nieuwe studioalbum van de Canadees met zijn begeleidingsband Promise Of The Real – de band waar Lukas en Micah, de zoons van Willie Nelson in spelen.
Niks nieuws onder de zon. Gewoon een prima nieuwe plaat van Young, waarop hij ook nog eens Donald Trump aanpakt. Want Amerika was natuurlijk al fantastisch, voordat Trump zijn campagne startte met de slogan ‘Make America great again‘. Niet echt gelukt ook hè. Trump rommelt maar wat aan.
En da’s niks voor Neil Young, die eigenlijk nog nooit wat heeft aangerommeld. Altijd zit er wel een idee achter. Of het nu gaat om de blues van Diggin’ A Hole of de grootse rocker Children Of Destiny, wanneer een 56-koppig orkest meedoet.
In de ruim tien minuten durende afsluiter Forever, wordt Young nog even stichtelijk en ook dat past ‘m als geen ander. “Earth is like a church without a preacher. The people have to pray for themselves.” Young luidt in zekere zin de noodklok, terwijl hij bovendien de hoop uitspreekt dat muziek wereldwijd begrip kan kweken voor elkaar. Muziek als bindmiddel. Vocaal is-ie bij vlagen breekbaarder dan ooit, maar toch: 72 en nog lang niet versleten. Pieter Visscher
Deze vijfkoppige jonge band – The Mysterons – brengt een mix van 60’s sounds, psychedelica met Indiase en Turkse invloeden, minimalistische sounds die doen denken aan Philip Glass en Portishead-achtige soundscapes. Het debuutalbum van The Mysterons, Meandering verscheen via Excelsior Recordings en ontving lovende recensies.
Elke eerste maandag van de maand op Pinguin Radio van 20:00 tot 22:00 uur de beste tracks van de beste albums van het moment samengesteld door de muziekredactie van de Volkskrant.
De kroniek van de nieuwe muziek
Lees hieronder alle cd-reviews van de albums van het moment volgens de redactie van de Volkskrant.
—
Lilly Hiatt – Trinity Lane (New West Records/PIAS) De zangeres Lilly Hiatt is al tijden uit de voetsporen van haar vader John getreden. Toch spelen haar jeugd en dus de relatie met haar pa een grote rol in haar muziek. Zo ook op haar mooie derde plaat, Trinity Lane.
Door: Robert van Gijssel
Hiatts moeder pleegde zelfmoord toen haar dochter 1 was en de zangeres probeert het verlies en de gevolgen daarvan nog altijd te verwerken in bijvoorbeeld de gevoelige countryballade Imposter. Vader vluchtte vooral in zijn werk, zo blijkt uit de wrange songtekst: ‘I know you spent all those years out on your tour bus, never took a lot of time to stop and think, about what would have happened to us.’
Eerlijke en harde woorden. Maar Hiatt sluit het lied vergevingsgezind af: ‘She’s never coming back, I think we both know that. I count on you, I count on you.’
Hiatt zingt ijl en onopgesmukt en dat zet haar persoonlijke teksten extra kracht bij. Haar stemgeluid doet soms denken aan de laconieke rock-‘n-roll van Nikki Lane, vooral in soepel rockende rootspopliedjes. De dood van haar held Bowie bracht Hiatt tot ernstige bespiegelingen over een verloren relatie. Origineel en scherp, net als het venijnig solerende gitaartje in dit nummer.
Trinity Lane verscheen eind augustus al in de Verenigde Staten en ligt nu eindelijk in de Nederlandse cd-winkels. De plaat is de moeite waard.
Sharon Jones & the Dap Kings – Soul of a Woman (Daptone/V2) Precies een jaar geleden overleed Sharon Jones aan alvleesklierkanker. Ze is tot op het laatst blijven zingen, probeerde nog zoveel mogelijk op te treden en wanneer de tijd en gezondheid het toelieten, ging ze de studio in om nieuwe liedjes in te zingen.
Door: Gijsbert Kamer
Die zijn voor het merendeel geschreven door Neal Sugarman en Gabriel Roth (Bosco Mann), de mannen achter haar platenlabel Daptone. Het label dat haar begin deze eeuw op haar 45ste een late, maar fraaie carrière bezorgde. En die veel te vroeg eindigde.
Hoezeer dat nog altijd is te betreuren, blijkt op het nu postuum verschenen Soul of a Woman – misschien wel het meest doorleefd klinkende album dat Jones heeft opgenomen.
Van het aanvankelijke plan een album met groot orkest te maken, is uiteindelijk afgeweken. Wel wordt de tweede helft van Soul of a Woman gevuld met groots gearrangeerde ballads, terwijl de wat meer gepeperde felle songs aan het begin staan.
Wat had ze toch een geweldige band, denk je wanneer ze in Matter of Time en Sail On haar krachtige soulstem opzet. Gitarist Binky Griptite vervult in veel nummers de hoofdrol. Zoals in het mooi klein gehouden Pass Me By.
Alles wordt aan het eind nog één keer uit de kast getrokken voor het enige door Jones zelf geschreven liedjes Call on God. Een diepe gospel die zo intens wordt gezongen dat je Jones bijna voor je ziet, kloppend aan de hemelpoort.
Mavis Staples – If All I was, was Black (ANTI-/Epitaph) Voor de derde achtereenvolgende keer liet soul- en gospelvedette Mavis Staples haar album produceren door Jeff Tweedy van de band Wilco. If All I Was Was Black markeert een voorlopig hoogtepunt van die samenwerking.
Door: Gijsbert Kamer
Voor het eerst componeerde Tweedy alle liedjes speciaal voor een album van Mavis Staples (78) en behalve als gitarist in de meeste nummers is hij in Ain’t No Doubt About It ook te horen als zanger.
Een prachtig liedje, dat zo van Wilco had kunnen zijn. Veel andere nummers lijken geschreven met de legendarische Staples Singers in gedachten. Gospel vermengd met soul en een beetje pop, zoals zij dat in de jaren zestig in liedjes als I’ll Take You There en Respect Yourself zo meesterlijk over het voetlicht brachten.
De liedjes op If All I Was Was Black zijn kleiner, Staples zingt wat lager maar de urgentie is niet minder dan destijds. Tweedy’s teksten zijn ingegeven door de actualiteit van een steeds onverdraagzamer en ongelijker Amerika. Mavis Staples maakt zich die zorgen knap eigen op een prachtig ingetogen, sober maar raak geproduceerd album.
U2 had met hun veertiende studio-album iets goed te maken. Niet alleen was hun vorige plaat Songs Of Innocence (2014) muzikaal ondermaats, ook de manier waarop het ongevraagd miljoenen iTunes-bestanden werd ingeduwd leverde het Ierse viertal veel kritiek op.
Door: Gijsbert Kamer
De band heeft de kritiek ter harte genomen. Het leek Bono, The Edge, Adam Clayton en Larry Mullen Jr. zelfs onzeker te maken. Aan de opvolger Songs Of Experience is niet alleen lang gewerkt, het verschijnen ervan werd ook regelmatig uitgesteld, alsof U2 het juiste moment maar niet kon vinden.Met de plaat al op de plank werd er eind vorig jaar eerst nog even een wereldtournee uit de grond gestampt, gewijd aan het 30 jaar geleden uitgebrachte The Joshua Tree – misschien wel de beste U2-plaat ooit. Er werden nieuwe liedjes uitgeprobeerd, maar die hadden het effect van een emmer ijswater op het vreugdevuur dat de uitvoering van The Joshua Tree nog altijd bleek te zijn.
Zat de popwereld nog wel op een nieuwe U2 te wachten? Het is een vraag die de band zich ongetwijfeld gesteld moet hebben. Na een paar weken intensief naar Songs Of Experience geluisterd te hebben, kan in ieder geval worden vastgesteld dat U2 een van hun betere platen heeft gemaakt.
Even is het schrikken als in het eerste nummer Bono zijn stem elektronisch vervormt. Autotune mag hip zijn onder rappers en indie-artiesten als Bon Iver; Bono horen we toch liever gewoon zingen. Maar het trucje blijft tot Love Is All We Have Left beperkt. De stemmige synths zijn hier op zijn plaats, waar op Songs Of Innocence alle gelaagdheid in de productie nogal potsierlijk was, lijkt ieder door diverse producers aangedragen geluidje hier weloverwogen en raak.
Met de wetenschap dat ‘love is all we have left’ voert Bono, die het hele album sterker zingt dan ooit, de luisteraar mee. Lights Of Home heeft niet alleen een lekker rockend intro van The Edge, de gitarist laat er ook een prachtige slide-solo in horen. Wat er aan U2 de laatste tijd ontbrak, zijn lekkere meestamp-nummers, van die liedjes waarvoor mensen naar een stadion gaan. American Soul (voorafgegaan door rapper Kendrick Lamar, die zijn zegen uitspreekt) en The Blackout zijn dat. Maar het mooist zijn de kleingehouden liedjes zoals het door een bescheiden gitaar gedragen Summer Of Love en 13 (There Is A Light).
Hier, zoals in de meeste liedjes, horen we een twijfelende Bono, geen prekerige. Hij weet het ook allemaal niet meer, en verklankt zijn onzekerheid in de meest relevante U2-muziek in jaren.
Daniele Luppi & Parquet Courts – Milano (Monitor Pop/Sony Music) Zes jaar geleden verraste de Italiaanse componist Daniele Luppi met het album Rome, een soundtrack bij een denkbeeldige spaghettiwestern waarvoor de muziek van Ennio Morricone een grote inspiratie was.
Door: Gijsbert Kamer
Dankzij bijdragen van Jack White, Danger Mouse en Norah Jones werd dat een prachtig verzorgd album, dat naar meer smaakte. Milano heet de opvolger, waarin de sfeer van het Milaan van de jaren tachtig wordt opgeroepen. Een concept dat vroeg om een andere muzikale aanpak en andere muzikale gastenlijst. Volgens Luppi hoorde je in het bruisende, hedonistische Milaan in die jaren vooral New Yorkse no wave, en postpunk. Daar heeft hij de juiste muzikanten bij gezocht.
De geweldige indiegitaarband Parquet Courts en zangeres Karen O (Yeah Yeah Yeahs) weten mooi de New York-sound van rond 1980 te vangen: dissonante gitaren, zanger Andrew Savage die klinkt als een kruising tussen Lou Reed en Jonathan Richman, en Karen O die haar beste Lydia Lunch-kirretjes laat horen.
Het kraakt allemaal wat minder dan de muziek van DNA en Lounge Lizards destijds. Luppi heeft dan ook echt een stel sterke, transparante liedjes geschreven zoals Talisa en Mount Napoleon. Sterk is ook de ode aan het Milanese designmerk Memphis, waarin Bob Dylans Stuck Inside the Mobile with the Memphis Blues Again wordt aangehaald. The Fall en Pere Ubu zijn andere referenties hier. Niet New Yorks, maar waarschijnlijk wel erg populair onder alto’s in Milaan.
Broederliefde – We Moeten Door (Top Notch/ Universal) Broederliefde blijft soms behoorlijk vlammende raps combineren met van die heerlijk zangerige refreintjes. Maar vergeleken met de vorige platen is Broederliefde op We Moeten Door een stuk volwassener.
Fever Ray – Plunge Toen The Knife in 2014 bekendmaakte ermee te stoppen, leek het haast alsof het Zweedse duo (Olof en Karin Dreijer, broer en zus) was bezweken onder het gewicht van het laatste album Shaking The Habitual (2013): honderd minuten ongrijpbare, dwarse, kunstzinnige, militant-politieke elektronica. The Knife was klaar. Meltdown.
Door: Menno Pot 3 november 2017
Nu is Karin Dreijer terug als Fever Ray, de naam waaronder ze in 2009 al een album heeft uitgebracht. De opvolger Plunge (nu digitaal verschenen; in februari volgen cd en vinyl) is een indrukwekkende elektroplaat die het beste van de laatste twee Knife-albums in zich verenigt: het donker-toegankelijke van Silent Shout (2006) en het schurend-provocerende van Shaking the Habitual.
De beats struikelen en stotteren in To The Moon And Back. Elektronische straaljagers scheren laag over in Wanna Sip. Uit het roffelende IDK About You stijgen geile kreuntjes op. Karin Dreijer zingt en spuugt haar teksten eroverheen, over seks en relaties en politiek. Alleen in de kalme, spacey titeltrack lijkt ze even tijd te nemen voor een pauze.
Zo spannend kan elektropop dus zijn, want hoe sinister en rafelig het af en toe ook is: altijd ligt er een liedje aan ten grondslag.
Gord Downie – Introduce Yerself (Arts & Crafts) Toen de ongeneeslijk zieke Gord Downie op 27 september dit jaar aankondigde dat hij nog één album zou uitbrengen, moet hij hebben gevoeld dat het een postuum album zou worden. De zanger van de Canadese rockband The Tragically Hip stierf op 17 oktober, op 53-jarige leeftijd, aan een hersentumor.
Door: Menno Pot
Converge – The Dusk In Us (Epitaph) Stemt het verstrijken der jaren de mens echt milder? Je zou het, met een blik op het haatreservoir in de sociale media, misschien niet zeggen.
Door: Robert van Gijssel
Maar voor de Amerikaanse hardcoreband Converge lijkt de wet van berusting bij voortschrijdend inzicht wel op te gaan. Zestien jaar na het verschijnen van de woedende en baanbrekende hardcoreplaat Jane Doe (en vijf jaar na het laatste album All We Love We Leave Behind) komt de band uit Boston met een wat meer introspectieve plaat, die desondanks het beste in de musici naar boven haalt.
De overslaande schreeuwzang van Jacob Bannon klinkt op The Dusk in Us intens en vlammend als altijd, maar in de teksten van bijvoorbeeld het emotionele titelstuk wordt een andere toon aangeslagen dan voorheen. ‘We worden omringd door monsters’, zingt Bannon, ‘maar het duister huist vooral in onszelf.’
PUURDER
Prachtig hoe de gitaren in stekelige punknummers als Under Duress en Trigger om die getergde maar oprechte stem van Bannon heen hakken. De productie is kaler en puurder dan ooit en dat maakt de hardcore van Converge inzichtelijk en zelfs toegankelijk. Het geluid van de ronkende bas van Nate Newton is gevaarlijk en bruut, de drumpartijen van Ben Koller zijn afwisselend zwaar en lichtvoetig.
Maar nooit klinken de razendsnelle riffs, rollende drums en tempowisselingen alsof de band er indruk mee wil maken. Je hoort vooral een band die na al die jaren nog steeds versteld kan staan van de eigen tomeloze energie en creativiteit, die kennelijk vrijkomen als de heren bij elkaar in een studio gaan staan. De hardcore als stijlvorm is voor Converge nooit een doel geweest, zo blijkt ook op deze misschien wel mooiste plaat uit het oeuvre, maar een middel om steengoede, vrijgevochten en hoogstpersoonlijke liedkunst naar buiten te blazen. Dwars tegen alle muzikale modes in.
Amenra – Mass VI (Heavy Neurot Recordings/Konkurrent) De platen van de Belgische posthardcore en -metalband Amenra hebben zwaarlijvige titels, ontleend aan de kerkgang: Mass I, Mass II, enzovoorts. Het zijn ook treffende titels, want een album van de Gentse band – en dus zeker ook Mass VI – voelt als een eredienst waaruit je niet zomaar kunt wegwandelen.
Door: Robert van Gijssel
De muziek van Amenra is van een doordringende intensiteit. Omdat de voordracht van Colin H. van Eeckhout, en dus zijn nu eens zuiver hoog zingende en dan weer emotioneel schreeuwende stem iedere luisteraar de luidsprekers binnentrekt en niet meer laat gaan. Daarbij is de muziek – de steeds naar een explosieve climax toewerkende, massief dreunende gitaren en vooral die nauwgezette, treurige opbouw in mineurakkoorden – van een grote authenticiteit.
Amenra speelt nooit om het effect of om het pakkende riffje en lijkt op geen enkele andere band. De band wringt pure en persoonlijke poëzie uit de barse hardheid van het instrumentarium en daarmee vraagt Amenra veel van de toehoorder. Die hoort in openingsnummer Children of the Eye een logisch vervolg op de vorige albumdiensten. De traag verglijdende, droefgeestige gitaarmelodieën en de gepijnigde hardcorezang van Van Eeckhout schieten je onmiddellijk naar de vertrouwde leefomgeving van de band, waartoe nu eenmaal weinig zonlicht weet door te dringen.
Mooi zijn de verstilde dichtregels, in het Nederlands, waarmee Van Eeckhout verzengende nummers als Plus Près de Toi en Spijt inleidt. Het dwingt je tot overgave: luister naar wat deze band te vertellen heeft of begin er anders niet aan.
Op 19 en 20 januari volgend jaar komt Amenra naar Nijmegen voor twee bijzondere shows, in de Stevenskerk en Doornroosje. Het wordt dringen, daar.
—
Luister hier naar de vorige editie! Volkskrant Radio – november 2017
Iedere eerste maandag van de maand tussen 20:00 en 22:00 uur live te beluisteren bij Pinguin Radio en een dag later terug te vinden op Volkskrant.nl als podcast en uiteraard ook bij ons op de site!
Een van de meest bejubelde shows van het afgelopen jaar moet het openingsconcert van ADE zijn geweest waarin Jameszoo en het Metropole Orkest de krachten bundelden. Op 29 december brengt de Melkweg de twee grootheden daarom opnieuw bij elkaar voor een fantastische eindejaarsuitsmijter.
Dit concert is onderdeel van het Helemaal Melkweg festival met o.a. Sue The Night, Jan Akkerman en 45ACIDBABIES. De jonge producer Jameszoo behoort tot de artistiek gedreven dj-scene die vernieuwing, ontwikkeling en creativiteit nastreeft. In 2016 bracht hij zijn debuutalbum Fool uit. Met kinderlijke onschuld en wonderlijke spontaniteit heeft Jameszoo onaangepaste kunst geproduceerd. Met zijn intuïtieve talent om grenzen te overschrijden is Jameszoo een musicus van deze tijd, zonder in hokjes te denken.
Chef-dirigent Jules Buckley over de samenwerking: “This collaboration between Jameszoo and Metropole Orkest just feels right. Jameszoo is an incredible artist, making a fresh statement right now internationally and I feel the combination of his compositions from Fool, reworked and presented uniquely with Metropole this autumn, is sure to lay down a marker or two.”
Voor slechts € 11,35 kan je op 29 december in Melkweg naast de bijzondere samenwerking tussen Jameszoo & Metropole Orkest ook nog optredens zien van Sue The Night, Jan Akkerman, Bazzookas, 45ACIDBABIES en meer. Klik hier voor het volledige programma.
Nieuw werk van The Rolling Stones is het niet, On Air, maar dat dit een prachtige verzameling van zeldzame radio-optredens van de grootste band aller tijden is, staat wel vast. Dat nieuwe werk komt er wel aan, naar verluidt. Er wordt door de Britten gezinspeeld op een album met alleen maar nieuwe songs.
Onder de tracks op de 32 nummers tellende dubbelaar zijn acht nummers te vinden die de band nooit commercieel heeft vrijgegeven, die werden gespeeld tijdens voormalige BBC-programma’s zoals Saturday Club, Top Gear(1964), Rhythm And Blues en The Joe Loss Pop Show (1963-1965).
Tijdens deze periode bezocht de band vaak de kantoren van de BBC en probeerde altijd luisteraars iets nieuws te bieden. Naast nummers die nooit als single of op albums werden uitgebracht, bevat de collectie op On Air zeven nummers die de band voor het eerst live bracht op de radio voordat ze werden uitgebracht als singles of op albums verschenen.
De opnames op On Air zijn door studiotechnici onder handen genomen, waardoor een een nieuw evenwicht is ontstaan in de de nummers, hetgeen een veel beter (helder) geluid genereert. Knappe prestatie.
On Air bevat klassiekers zoals The Last Time en The Spider And The Fly, naast covers van r&b-klassiekers zoals Memphis, Tennessee, Roll Over Beethoven en Beautiful Delilah.
De collectie is uitgebracht op cd, een deluxe-editie met dubbele cd en in twee verschillende vinylversies.
Op zaterdag 21 april 2018 is AFAS Live het toneel voor een concert van de vrolijke Canadese indiepopband Walk Off The Earth. In 2012 bekend geworden door hun wereldberoemde cover van Gotye’s Somebody That I Used To Know, met inmiddels vier langspelers op de plank en behalve Pinkpop 2016 ook enkele clubshows in ons land achter hun naam, is het vijftal ruimschoots klaargestoomd voor het grotere eigen werk. De kaartverkoop voor het concert in AFAS Live begint aanstaande vrijdag 8 december om 10:00 uur via www.ticketmaster.nl.
Bijna zes jaar geleden is het alweer, dat Walk Off The Earth ongekend populair werd met de via YouTube geplaatste cover van Somebody That I Used To Know. Het bleek een schot in de roos, vijf muzikanten die samen op slechts één gitaar speelden.
Sinds zangeres Sarah Blackwood zich heeft gevoegd bij de band, is de bekendheid van de groep sowieso steeds meer gegroeid. Dat de band covers niet schuwt, blijkt naast Somebody That I Used To Know ook uit toffe covers van artiesten als onder meer de Beatles, Nirvana, Radiohead, Rihanna, Adele, Eminem, Bruno Mars, Maroon 5 en Taylor Swift. Maar ook hun eigen, originele nummers bewijzen dat de bandleden vijf echte rasartiesten zijn. Met een compleet arsenaal aan instrumenten zullen ze op zaterdag 21 april dan ook naar Amsterdam togen en laten zien dat ze behalve met en in hun bijzondere videoclips ook op het podium hun mannetje staan.
WALK OFF THE EARTH
2018 World Tour, The European leg
Zaterdag 21 april 2018 | AFAS Live, Amsterdam
Aanvang: 20.00 uur | Entree: € 36 (excl. servicekosten)
Meer info over dit concert vind je op: www.mojo.nl/walkofftheearth.
De kaartverkoop voor het concert start aanstaande vrijdag 8 december om 10.00 uur via www.ticketmaster.nl en 0900 – 300 1250 (60 cpm).
De veelkoppige, poëtische fanfarepunkband De Kift komt met een nieuwe plaat, Bal, een wonderschoon ouderwets energiek album over het verstrijken van de tijd.
Trommelend en tetterend, schitterend en schetterend gaat De Kift, over de verschrikkingen heen, op zoek naar het goede, de verwoede tand des tijds te lijf, tot het einde van de schijf. BAL is het elfde studioalbum sinds De Kift in 1988 het licht zag. Wederom met een rijk arsenaal aan instrumenten: naast gitaren, drums, trompetten en trombones, dit keer uitgebreid met strijkers, percussie, sax en nog veel meer.
LIVEDATA 07/12Gebr. De Nobel, Leiden09/12 De Groote Weiver, Wormerveer 16/12 Het Postkantoor, Bovenkarspel 21/12 De Helling, Utrecht
Het Zweedse First Aid Kit (zussen Johanna en Klara Söderberg) heeft een nieuwe single: Fireworks. De track is afkomstig van hun langverwachte nieuwe album Ruins, dat 19 januari uitkomt.
Het album werd geproduceerd door Tucker Martine (My Morning Jacket, Laura Veirs) en opgenomen in het Amerikaanse Portland, waar het duo samenwerkte met beroemde muzikanten als Peter Buck (REM), Glenn Kotche (Wilco) en McKenzie Smith (Midlake). Op Ruins staan onder andere First Aid Kits eerste single It’s A Shame, hun vorige single Postcard en hun nieuwste track Fireworks. Het album is nu beschikbaar als pre-order.
First Aid Kit is trots dat ze Fireworks eindelijk kunnen delen: “Er zit veel emotie in deze track. We hebben samen met Tucker Martine een geweldig arrangement gemaakt, met invloeden van klassieke jaren 50-ballads, Twin Peaks-gitaren en synthesizers. Fireworks gaat over de idealen die je nastreeft in je leven, maar die je uiteindelijk ook kunnen breken, waardoor je alleen overblijft.”
Ruins is het vervolg op First Aid Kits dromerige album Stay Gold (2014), dat ook uitkwam bij Columbia Records. Na het uitkomen van It’s A Shame heeft Rolling Stone hoge verwachtingen van Ruins: “This great Swedish indie-folk duo have an album coming out soon, and if this Dylan-meets-Emmylou Harris shot of country-rock sunshine is any indication, it’s going to be excellent.”
Op Internationale Vrouwendag 2017 bracht First Aid Kit een losse track uit: You Are The Problem Here, een krachtige protestsong tegen verkrachting. Een deel van de opbrengsten van deze single doneerden ze aan vrouwenrechtenorganisatie Women for Women International.
In de jaren tachtig was Tears For Fears een van de populairste bands op aarde. Met hits als Shout, Everybody Wants To Rule The World en Sowing The Seeds Of Love vormden Roland Orzabal en Curt Smith de soundtrack van een jonge, rebelse generatie muziekliefhebbers. 14 mei 2018 komt het duo in het kader van hun Rule The World Tour naar AFAS Live. De kaartverkoop voor dit seated concert begint op vrijdag 8 december om 09:00 uur via www.ticketmaster.nl.
Tears For Fears maakte faam in een tijd van politieke en maatschappelijke onrust in het Verenigd Koninkrijk. Met hun melodieuze, maar tekstueel zwaarmoedige hits als Shout, Everybody Wants To Rule The World en de verpletterende debuutsingle Mad World brachten ze hoop en escapisme in donkere dagen. Roland Orzabal en Curt Smith trokken hun muziek echter over de landsgrenzen en werden wereldsterren, wat tot een miljoenenaantal aan plaatverkoop leidde.
Toen de band begin jaren negentig ophield, leek het gedaan met Tears For Fears, maar begin deze eeuw vond het tweetal elkaar weer. Er kwam een nieuwe plaat en het speelveld van de Britten verplaatste zich naar de Verenigde Staten, waar ze dit jaar nog met Hall & Oates door het land toerden. Tears For Fears is al sinds 2013 bezig met een nieuw studioalbum, maar in de tussentijd verschijnt een Greatest Hits met twee singles als teasers: I Love You But I’m Lost en Stay.
Ter viering van de terugkeer op Europese bodem gaf de groep onlangs een concert in de Londense Royal Albert Hall en staat voor 2018 de Rule The World Tour op de agenda. Daarbij wordt maandag 14 mei AFAS Live in Amsterdam aangedaan. Voor de liefhebbers van briljante, subliem geproduceerde popsongs vol scherpe hooks en beklijvende teksten uiteraard een buitenkansje om deze eightiessterren eindelijk weer live op Nederlandse bodem te zien.
MOOON
MOOON, drie buurneefjes uit Aarle-Rixtel die met een flinke dosis muziek de buurt onveilig maken. Combineer de stevige baslijntjes van Tom de Jong, flinke drums van Gijs de Jong en de bluesy gitaar van Timo van Lierop en je krijgt psychedelische garageblues met surfsounds en invloeden uit de jaren zestig en zeventig.
The Hazzah
De muziek van The Hazzah is puur, ongelikt en doordrongen van een eeuwige jeugdige energie; een beetje als een dronken one night stand tussen The Black Lips en Allah-Las.
Mantra
Scheurende gitaren afgewisseld met harmonieuze klanken en een rauwe zang: dat is Mantra. Een gecontroleerde psychedelische grungeband bestaande uit vier jeugdige, enthousiaste muzikanten.
Neil Young + Promise Of The Real – The Visitor (Warner)
Lilly Hiatt – Trinity Lane (New West Records/PIAS)
Sharon Jones & the Dap Kings – Soul of a Woman (Daptone/V2)
Mavis Staples – If All I was, was Black (ANTI-/Epitaph)
Daniele Luppi & Parquet Courts – Milano (Monitor Pop/Sony Music)
Broederliefde – We Moeten Door (Top Notch/ Universal)
Fever Ray – Plunge
Gord Downie – Introduce Yerself (Arts & Crafts)
Converge – The Dusk In Us (Epitaph)
Amenra – Mass VI (Heavy Neurot Recordings/Konkurrent)
De opnames op On Air zijn door studiotechnici onder handen genomen, waardoor een een nieuw evenwicht is ontstaan in de de nummers, hetgeen een veel beter (helder) geluid genereert. Knappe prestatie.
